07-07-16

Graspop Metal Meeting 2016, Pt 3, zondag 19/06

fb-graspop.jpg

DEEL 3

 

Ga even comfortabel zitten want dit is een lange!

Na een veel te korte nacht (horloge verloren, fietsband plat, poging tot herstelling, andere fiets in de wagen, terug naar Dessel) kwam ik vol goede moed terug aan in de nog Stille Kempen. En, om een niet zo heel lang verhaal toch kort te maken: toen ik mijn fiets (als een van de eersten) terug parkeerde op de fietsparking, op dezelfde plek nota bene, vond ik het waardevolle kleinood onbeschadigd terug.

Onder een blauwe hemel, redelijk gelukkig en vooral opgelucht, kon de derde dag van start gaan. Mirakels vinden in die regio vooral plaats op een zondag blijkt. Dit interesseert u waarschijnlijk geen moer, maar ik wou het toch even kwijt.

Die dag zou het ook volledig droog blijven, wat ook een verademing was.

Ik sta voor gesloten deuren – ttz – de effectieve festivalweide is nog even afgezet als ik al enkele andere getrouwen die van de camping komen tegenkom – op zoek naar een deftig wc. Op de camping blijkt het niet zo…smakelijk meer na drie nachten. Soit, ik zeg het nog eens: de zon scheen.

Eerste band die ik zag was THE RAVEN AGE met als een van de gitaristen de zoon van Steve Harris. Als er dan toch een niemendalletje moet openen, dan liever zijn zus, Lauren Harris. Dan heeft op zijn minst het oog er nog wat aan.

Dus op naar de andere stage waar DELAIN een setje mocht plegen.

Delain is een graag geziene gast op de Belgische podia. Hun ontwapenende en veilige symfonische metal tikt bij vele liefhebbers wel ergens op een gevoelige plek.

De zang van Charlotte Wessels, op een bedje van een soms bombastische onderlaag van vet geproduceerde metal, ligt altijd lekker in het gehoor. Makkelijk en aanstekelijk meezingbaar refreintje hoort er bij.

DEL 05.jpg

DEL 19.jpg

DEL 20.jpg

Ondertussen hebben zij ook al een behoorlijk repertoire om uit te kiezen en als ze dan ‘maar’ een veertigtal minuten toebedeeld krijgen, is het moeilijk kiezen, zo blijkt.

Niet echt de meest voor de hand liggend songs maar dat deert niemand. Charlotte is nog steeds een fijne brok entertainment om te zien op een podium en de stevige band is sinds kort uitgebreid met gitariste Merel Bechtold (o.a. Mayan) – die op een vermoeide zondagochtend ook geen pijn aan de ogen doet.

DEL 18D.jpg

DEL 16.jpg

DEL 26B.jpg

Voor de criticaster mag de setlist dan wel lijken op een reeks niemendalletjes, er is nu eens werkelijk niets maar dan ook niets wat tegensteekt in het repertoire van de band. De meerwaardezoeker kan wel terecht bij andere bands in het genre.

Met suikerspinnen als ‘Suckerpunch’ en ‘Get the Devil Out of Me’ werd er van start gegaan (weliswaar met een stoorzender op de PA, maar dat was snel rechtgezet). Verder onthouden we vooral ‘Here Come the Vultures’, het aanstekelijke ‘We Are the Others’ en het oudere ‘Pristine’.

DEL 32B.jpg

DEL 40B.jpg

DEL 44.jpg

DEL 39B.jpg

DEL 45.jpg

In oktober krijgen ze een vers forum in TRIX, met als support Evergrey . Ik kan niet anders dan het even vermelden. Op Graspop deden ze ondanks het vroege uur lekker hun best en Delain is op dat uur een heerlijke opsteker.

Op een festival van deze grootte en met zulk een aanbod kan je niet alles zien. Gelukkig lijdt ik dan ook niet aan het FOMO*-syndroom waardoor ik gerust de tijd kon nemen voor een bezoek aan de metalmarket (met een zeer povere oogst weliswaar), en, jawel, op zondag zelfs even onderuit kan gaan ‘ergens achteraan op een droge plek’. (* Fear Of Missing Out)

Even verwarring als ik met een van mijn wisselende concertcontacten sta te gapen naar Tremonti. Niet dat ik zo een fan ben van Mark Tremonti’s solowerk, maar hoe zit het nu feitelijk…de programmatie lijkt ergens niet te kloppen en wij maken ons vooral zorgen over het feit of Saxon er wel degelijk gaat zijn want dat is toch een van de kleerhangers waar we graag ons programma aan ophangen.

Als Tremonti afsluit blijkt dat SAXON op de andere stage is gezet. Een kleine inspanning is ons deel als we stormtoopersgewijs het terrein doorploegen, rond de centrale bar, door de modder, strompelend over de boomschors, …toch een mooie plek kunnen veroveren om de band aan het werk te zien. Ja, voor je plezier moet je het niet doen.

SAX 37.JPG

SAX 13.JPG

SAX 31.JPG

De stage ziet er geweldig uit, backdrops, functionele niveauverschillen etc, dat had ik niet verwacht voor (ocharme) een goed uurtje op een festival. Met ‘Battering Ram’ werd de set in gang gestoken waarna er resoluut voor de klassiekers gekozen wordt. ‘Motorcycle Man’, ‘Power and the Glory’, ‘20 000 Feet’  etc volgen, af en toe onderbroken door meer recente songs als ‘’Sacrifice’ of ‘Battalions of Steel’.

SAX 46E.JPG

SAX 43D.JPG

SAX 41B.JPG

Dit ging verdorie goed! Biff en zijn band zijn zowat tweejaarlijkse gasten op GMM en ook nu weten ze ons in te pakken, ook al wordt het wat voorspelbaar. Maar dat deert ons niet! Saxon is en blijft een relevante band en blijft op niveau albums uitbrengen. Met veel ‘tongue in cheeck’ humor maar volop ernst als er gespeeld moet worden, blijft het toch boeien. I LOVE THAT BAND!

SAX 48C.JPG

SAX 47B.JPG

SAX 60D.JPG

SAX 69B.JPG

Als Biff even de setlist overschouwt, hem vervolgens negeert en zelfs wil opeten, vraagt hij wat we willen horen. ‘Wheels of Steel’ ligt voor de hand en de volgende is ‘Crusader’. Gitarist en oerlid Paul Quinn lijkt zich bijzonder goed te amuseren en bulkt van de energie.

Volgen nog ‘And The Bands Played On’, de tribute aan de festivals, het obligate ‘Denim and Leather’ en , nadat er even de tijd gecheckt wordt, ‘Princess of the Night’.

Wat een set, wat heerlijk om een van de traditionele metalbands nog zo sterk bezig te zien. De dag kan niet meer stuk en we zijn nog maar halfweg.

SAX 79.JPG

SAX 68.JPG

SAX 86.JPG

SAX 95.JPG

Helaas blijf ik daarna wat op mijn honger zitten. Ik hoop nog iets van deftige powermetal op te steken bij POWERWOLF maar viel dat even tegen. Jawel, ook een band die nog wordt opgetild door de media maar die me toch erg in de kou laat staan.

Ik wil ze het voordeel van de twijfel nog geven door de live situatie maar de set miste energie en gedrevenheid. Dit terwijl de albums toch best ok zijn. Volgende keer beter!

POWER 01.jpg

POWER 03.jpg

POWER 07FX.jpg

POWER 08.jpg

POWER 09B.jpg

De ‘straffe’ Roemeense zanger vind ik maar niets, noch qua presentatie, noch qua stemgeluid en de songs zijn ook erg mager. Leuk voor een paar foto’s maar verder niet mijn ding. Dus doorschuiven naar de andere kant.

ANTHRAX is ok, maar ik ben geen liefhebber. Ik sta er dan vooral omdat ik mezelf langzaam een goed plekje wil veroveren voor Iron Maiden.

ANTH 08.jpg

ANTH 11.jpg

ANTH 17.jpg

ANTH 15.jpg

ANTH 12C.jpg

Gelukkig mag ik dan nog genieten van Trivium, een band die ik ook ok vind en die live echt wel staat als een huis. Frontman Matt Heafy is een praatgrage en –vaardige kerel die iedereen weet te raken als hij even refereert aan 22 maart en het drama in Orlando.

Blij dat IRON MAIDEN aan de beurt is want mijn voeten roepen om rust en die kan ik ze niet geven. Dus wordt het wiebelen om een beetje comfort te zoeken. Maar soit, MAIDEN!

Het is nog redelijk licht als de intro loopt (UFO, snap ‘em niet) en het is een verademing om Bruce Dickinson bovenaan op het decor ‘If Eternity Should Fall’ te horen inzetten. Met passie, drama, zoals enkel hij dat kan.

Iron Maiden zien, is altijd een beetje thuiskomen. Zij waren en zijn er altijd, gingen wel even op de dool toen Bruce er even uitstapte maar ze kwamen vet hard terug.

IRON 01.jpg

IRON 04E.jpg

Laat ik maar gelijk eerlijk zijn: de band is in topvorm. Na Bruce’s medische situatie, lijkt de man herboren. Hij weet het podium te domineren en zijn stem is, laat ik zeggen, makkellijk 90% van zijn hoogdagen en dat is iets waar vele anderen maar van kunnen dromen.

IRON 08.JPG

IRON 13C.JPG

IRON 14B.JPG

Derde song, ‘Children Of The Damned’, is een aangename verrassing want dat nummer werd de laatste jaren wat vergeten. ‘Tears of a Clown’ wordt opgedragen aan Robin Williams. Dit was best ok.

Dan echter, volgde ‘The Red and the Black’ en daar was ik minder gelukkig mee. Het laatste – nogal pretentieuze – album ‘The Book of Souls’ is niet direct een meesterwerk en dat ligt vooral aan de veel te lange songs (om van de erbarmelijke productie nog maar te zwijgen).

IRON 15.JPG

IRON 22B.JPG

IRON 24B.JPG

IRON 26B.JPG

Op cd lijkt het al een eeuwigheid te duren, live, in de omstandigheden toen, blijkt het nog erger. De resem gitaarsolo’s zijn dan ook niet echt opwindend, teveel vintage Maiden waardoor de aandacht al eens durft te verzwakken. Ik hoop dat ‘The Book of Souls’ niet als een dode albatros rond hun nek gaat hangen!

IRON 26D.JPG

IRON 35.JPG

IRON 37B.JPG

Gelukkig maar volgt dan ‘The Trooper’ en een sterk ‘Powerslave’ waardoor we plots ontzettend vergevingsgezing werden.

Na nog wat geploeter door ‘The Book…’ kunnen we weer ademhalen met ‘Hallowed Be Thy Name’, toch wel een , zoniet het strafste nummer ui de oude catalogus. Vanaf dan is het een rollercoaster van bekende songs en gelukkig maar.

IRON 45G.JPG

IRON 46.JPG

IRON 46B.JPG

Ondertussen ben ik afgezakt naar achteren want blijven staan was geen optie. ‘Fear Of The Dark’, ‘Iron Maiden’ en ‘The Number of the Beast’ volgden. Het veelzeggende  ‘Blood Brothers’ luidde het einde in en (ook verrassend) ‘Wasted Years’ sloot de set af.

Iron Maiden hoeft zich al helemaal niet meer te bevestigen en met hun historiek, stijl en uitstraling spreken zij nog altijd een massa mensen aan. Ze waren voor mij wederom een gedroomde afsluiter (sorry voor Dee Snider) van Graspop.

IRON 16B.JPG

IRON 25C.JPG

IRON 52.JPG

Ook het feit dat zij – mogelijk – voor mij een laatste herinnering aan niet alleen deze editie maar misschien zelfs aan het hele Graspop gebeuren zullen blijven, geeft toch een warm gevoel.

Deze editie was voor mij zeer mogelijk een ‘Last Crusade’.

In de toekomst zak ik heel misschien nog wel eens af voor een dag als het een goed gevuld programma is. Drie dagen rondzwerven tussen de ‘interessante’ acts, op zoek naar iets nieuws is niet evident.

ARO 19.jpg

ARO 21B.jpg

Het is – in tegenstelling tot wat men soms beweert – ook niet altijd de makkelijkste plaats om nieuwe bands te ontdekken. Al mag het geluid op de mainstages dan heel erg goed zijn; in de tenten, waar toch de potentiële ontdekkingen en minder voor de hand liggende bands spelen, lijkt het me – zeker in het harde genre – schier onmogelijk om de kwaliteiten van een band correct in te schatten.

Verder, en ik ga daar niet zielig over doen – is het fysiek niet altijd makkelijk. Het is niet ‘stappen’, het is slenteren. Je kan dan wel eens onderuit gaan op een droge plek maar dat betaal je dan wel als je voor je favoriete bands dan weer een uur op voorhand je plekje moet verdedigen.

ARO 27.jpg

ARO 39.jpg

En de spoeling wordt erg dun wat dat betreft. Mijn voorkeur gaat nog steeds naar traditionele powermetal, heavy & symfonic metal, old thrash en alles wat enigszins progressief is. Net de genres die de laatste edities m.i. ondermaats geprogrammeerd worden.

Dat metalcore, (extreme) death metal, black metal en stoner (retro)rock zwaar op het programma wegen, is misschien terecht en gezien hun populariteit verantwoord, maar mij, en ik vermoed vele gerijpte liefhebbers, laten deze beker soms graag voorbij gaan.

ARO 40.jpg

ARO 44.jpg

ARO 46.jpg

Het zij zo, ik heb het een beetje gehad met het concept 'festival'. Te groot, teveel volk. Laten we het daar maar op houden. Een waterkans dat ik toch nog afzak naar Alcatraz Metalfest, meer mijn formaat. U hoort nog van me!

Metal is forever, met of zonder festival.

ARO 41.jpg

ARO 20.jpg

 

15:18 | Commentaren (0)

02-07-16

Graspop Metal Meeting 2016, Pt 2, zaterdag 18/06

fb-graspop.jpg

DEEL 2

 

Zaterdag beloofde al niet veel verbetering wat het weer betrof en ook een programma dat aanvaardbaar maar geen topper zou worden. Dat komt dan vooral door de headliner die mij absoluut niet kon boeien.

Er is ’s nachts hard gewerkt op de weide. Houtschilfers (heet dat zo?) om de meest kritische plaatsen begaanbaar te houden en de voorziene opruim qua afval maken er een mooi en overzichtelijk terrein van.

Er wordt vlot aan de koffiekraam aangeschoven want na een te korte nacht terug op een klam veld staan, wreekt zich snel. Op de mainstage staat BLIKSEM zich uit te sloven voor enkele honderden liefhebbers. Mij kan het niet echt boeien maar dat zal wel aan mij liggen en zeker niet aan de band en met name de frontvrouw die zich uit de naad werkt om de boel op gang te houden.

BLIK 01.jpg

HALESTORM vind ik ook al niet bijzonder, en zeker niet voor op GMM. Ik weet dat er nogal wild wordt gedaan over frontdame Lzzy Hale maar dat zal vooral aan haar attitude liggen niet zodanig aan haar geschreeuw of geforceerde rock’n’roll imago.

Het gaat er in, maar ik zal er niet wakker van liggen. Hypes dienen eerst en vooral aan de realiteit getoetst te worden en Halestorm is me wat licht bevonden op een groot podium. In een club zal dit misschien meer tot zijn recht komen.

Een vrouw met een gitaar doet velen dromen en de gespecialiseerde pers al snel in overdrive gaan maar deze portie geef ik graag aan Fikkie.

HALE 02.jpg

SKILLET is een band die ik echt niet hoog inschatte maar die me wél volledig van mijn sokken blies. Een viertal dat keurig hipster gestileerd is en daarenboven volledig ‘in the Lord’ is. Misschien wel een uitdaging op een Metalfestival maar wat een energie, wat een pathos en vooral: wat een bezieling! Zonder al te prekerig te worden, brachten zij hun (blijde) boodschap en als ik even rondom keek bleken er toch een hoop mensen door gemotiveerd, of geraakt (?).

SKIL 17.jpg

SKIL 06.jpg

Met een mengeling van melodieuze metalcore, nu metal en een groove van hier tot in Tokyo was Skillet een echte suppositoir om de grijze dag door te komen.

Als de trommelaarster in duet gaat met frontman John Cooper raken ze al snel de emo-snaar zonder aan energie in te boeten. Skillet was – ondanks hun wat ongelukkige naam en achtergrond – voor mij een van de verrassingen van het festival. En hey, Slayer’s Tom Araya is ook een vrome Katholiek. Om maar niets te zeggen, hé…

SKIL 20.jpg

SKIL 23.jpg

SKIL 13.jpg

SKIL 21.jpg

PARADISE LOST

De ‘Godfathers Of Gothic’ – de blije leuters van Paradise Lost! Daar wil ik gerust een uurtje op voorhand voor in een tent een beetje ongemakkellijk gaan zitten wachten. Vergeet al de gothic-light bandjes!

Paradise Lost is de maatstaf wat het genre betreft en we vergeven ze graag hun (zoete) zonden want ruim een decennium zijn ze weer volop doom & depri. Met meer dan 25 jaar op de teller blijft deze band mij beroeren. Daarom dus post gevat in de Marquee ofte grote tent.

PAR 01.jpg

PAR 03.jpg

Gitarist Greg Mackintosh oogt indrukwekkend voor me en eens zijn gitaar nog maar wordt aangeraakt, komen de haren gewoon overeind. Stijl en impact. Meer heeft deze man niet nodig.

Op het grote podium lijkt Nick Holmes niet groots maar met de haren en baard mooi getrimd lijkt hij wel terug meer zeker van zichzelf. Hij maakte zelfs tijd voor een praatje tussendoor.

PAR 05 FX.jpg

PAR 16.jpg

‘As I Die’ zit vroeg in de set en die is verder gevuld met aardig wat bekend matriaal. Ze kozen opvallend voor melodieus en niet al te ‘doomy’ materiaal. Hoogtepunt was zeker ‘Faith Divides Us – Death Unites Us’, niet alleen actueel maar ook een kanjer van een song.

Na ‘Embers Fire’ (killer!!!) zak ik af naar de uitgang van de tent die ondertussen goed volgepakt zit. Niet moeilijk: buiten zeikt het de pleuris.

PAR 06.jpg

PAR 09.jpg

PAR 15.jpg

TESTAMENT

Mijn favoriete thrashband mag ik niet missen. Dus moet ik met pijn in het hart de Marquee tent verlaten (uiteraard helemaal opgebeurd door de vreugdevolle gezangen van Paradise Lost). Even ploegen naar de andere kant van het patattenveld om alsnog een mooi plekje te veroveren voor Testament. Deze zitten ondertussen aan ‘Into The Pit’ en frontstage is het een slagveld.

TEST 16.jpg

TEST 17.jpg

Gitarist Alex Skolnick krijgt van collega en band’leader’ Eric Peterson de spotlight toebedeeld. Alex is een virtuoos die heel wat meer in zijn mars heeft dan ‘thrashen’ maar hier is hij volop op dreef.

Chuck Billy (wanneer krijgt die nu eens een gitaar?) klinkt vetter en meer doorleeft met de jaren en laat het swingende ‘The Formation Of Damnation’ met enorme power over de weide knallen. Ondanks het non-stop zeiken, toch van genoten.

TEST 05.jpg

TEST 23.jpg

TEST 27.jpg

GHOST

Wederom een band die niet uit de muzikale media te branden was in 2015/16. Met ‘Meliora’, hun recentste plaat, werden zij daarenboven nog eens rijkelijk bekroond op de Grammy’s (for what it’s worth). Bij een vorige passage vond ik er niet veel aan en nu eigenlijk nog niet.

En dan spreek ik vooral over het muzikale gedeelte van de performance. Wil ik hun bekendste nummer ‘Cirice’ wel een opvallende deun vinden, puur auditief windt de muziek me niet echt op.

Maar dat was buiten hun show van dit jaar gerekend! En omdat iedereen een tweede of derde kans verdient, wou ik er wel bij zijn om mijn definitieve oordeel te vellen. En Ghost kwam, zag en nam me wel degelijk mee deze keer.

GHOST 01.jpg

GHOST 04.jpg

GHOST 05.jpg

En daar komt het theatrale gedeelte bij kijken. De man die zich Papa Emeritus (III) laat noemen is een meer dan buitengewone frontman. Zijn stem mag dan al wat mager klinken, net het ontbreken van dynamiek maakt zijn geluid zoo, ja, ‘spooky’, zeg maar. Zijn bandleden, de Nameless Ghouls, spelen vooral functioneel. Ze lijken fysiek onderling inwisselbaar en hanteren eenzelfde ‘tics’, wat nog bijdraagt aan het bevreemdende karakter van de show.

De hele act is buitengewoon bestudeerd, van de fysieke attitude, de pasjes, de choreografie. Dit is een band die weet waar ze mee bezig zijn en waarvan het recept niet morgen gaat veranderen.

GHOST 13.jpg

GHOST 06.jpg

Na de ‘bisschoppelijk’ verschijning, komt P.E. opdraven in een dandyachtige gala variant die me nog meer aanspreekt. Zijn gelaat, welke tot een masker geschminkt is, blijft heel de set emotieloos (feliciteert ons wel met ‘the game’ – het voetbal dus), zijn lippen bewegen amper en toch weet hij live te bekoren. Cabaretesk, pantomine, het is een vreemde bewegingsmotoriek waar hij zich van bedient.

Compleet bij verrassing nipt de band bij de intro van ‘Cirice’ even aan Pink Floyd’s ‘Shine on...’ wat een overweldigend effect heeft op de sfeervolle set. Het al even gedragen ‘He Is’ is ook een hoogtepunt in de set.

Dit was voor mij zeker dé verrassing van het festival. Muzikaal is het voor mij nog even zoeken maar als totaalpakket was dit wel af!

GHOST 22B.jpg

GHOST 31B.jpg

GHOST 28B.jpg

GHOST 35.jpg

GHOST 37C.jpg

SLAYER heb ik met een scheve nek moeten zien omdat er ondertussen was postgevat voor Nightwish. Gelukkig zijn er nog steeds de ferme videoschermen om de details te kunnen zien. Met Exodus’ Gary Holt als gitarist naast Kerry King, Paul Bostaph op Drums en de onvervangbare Tom Araya, blijft Slayer als een ware cirkelzaag retestrakke thrash over ons uitkieperen.

Toch de vraag waarom zovele bands met een intro met een song van een andere band moeten beginnen. Bij wijze van respect? Dat zijn toch al snel 4 minuten verloren, zeker op een festival. Hier was het ‘Thunderstruck’, iron Maiden gebruikt al jaren ‘Doctor Doctor’ van UFO. Bizar.

Ik onthoud vooral snoeiharde versies van ‘Discipline’, ‘War Ensemble’, de ‘lovesong’ ‘Dead Skin Mask’ (ja, die intro, hé), ‘Seasons in the Abyss’ en een furieus (is er een andere?) versie van ‘Angel Of Death’.

SLAY 03.jpg

SLAY 01.jpg

Slayer is altijd fun, maar als je ze ondertussen al wel gezien hebt en je staat op een andere band te wachten, mag het vooruitgaan. Sommigen rondom mij waren dan ook erg opgelucht dar die ‘herrie’ gedaan was… 

NIGHTWISH

Vorige passage van Nightwish was nog met Anette Olzon. Dat is ondertussen geschiedenis en niet meteen de hoogdagen van de band. ‘Imaginaerum’ mocht al wel een sterke plaat zijn geweest, het was bang afwachten wat er ging gebeuren na haar plotse vertrek.

Nightwish heeft zich herpakt en hoe. Op Alcatraz Fest was de herboren band al in bloedvorm, op deze Graspopeditie deden ze daar niet voor onder. Al mochten ze niet echt afsluiten, voor velen, zoals uw schrijver, was dit de afsluiter van de dag.

NIGHT 03.jpg

NIGHT 02.jpg

NIGHT 09.jpg

Met twee stevige songs uit het nieuwe album ‘Endless Forms Most Beautiful’ werd de toon gezet voor meer dan 70 minuten symfonische metal van de bovenste plank.

Met een setlist die zowat het beste van het laatste decennium bevatte, wisten zij iedereen mee te slepen. Met een mooie rol weggelegd voor multi instrumentalist Troy Donockley, wervelende pyrotechnieken, sfeervolle backdrop/projecties en uiteraard Floor Jansen die iedereen naar huis zingt, was Nightwish een verademing tussen de extreme bands die dit festival recentelijk naar voren schuift.

NIGHT 11.jpg

NIGHT 13.jpg

NIGHT 18.jpg

‘Nemo’ lokte natuurlijk enorme emoties los bij velen omdat deze meer dan welk nummer ook, refereert naar Tarja. Maar ‘Ghost Love Score’, toch ook een monument én publieksfavoriet, is ondertussen al lang eigen gemaakt door Floor. Misschien wel de ultieme Nightwishsong?

Als ‘Last Ride Of The Day’ – de ondertussen klassieke afluiter – wordt ingezet, is het alweer aan het regenen. En wat even leek op een passerend buitje leek alsmaar sneller aan te groeien tot een fike regenbui.

NIGHT 31C.jpg

NIGHT 34.jpg

NIGHT 24.jpg

NIGHT 32.jpg

NIGHT 46.jpg

NIGHT 48.jpg

Als de laatste noten uitgestorven waren, was het dan ook een ‘Vlucht uit Egypte’ om drogere oorden op te zoeken – in mijn geval (Volbeat kan mij helemaal niet bekoren) richting fiets – auto –huis.

Nagenoeg helemaal doorweekt na de korte fietstocht, in de auto en maken dat ik weg was.

Nog een dag te gaan en de voorspellingen lijken al wel beter. Het zou droog blijven, wat een hele verademing was.

SKIL 08.jpg

13:54 Gepost in Muziek | Commentaren (0)