22-08-16

Alcatraz Festival, zaterdag 13/08

 

alcatrtaz2016.jpg

DEEL 1

Met Graspop nog maar net goed verteerd – en geloof me: het was een hele opgave, inclusief bezinning, werd Alcatraz festival alsnog toegevoegd aan het repertorium.

Dit festival onderscheidt zich van de andere grotere festivals door het feit dat zij de kleinste van de ‘groten’ zijn wat resulteert in een meer relaxe sfeer, een perfecte organisatie, een stuk voordeliger voor de portemonnee en minder keuze qua bands. Ja, dat is een goede zaak.

alcatraz festival

Als ik op Graspop 15 van de 80 bands wil zien, levert dat te veel vrije tijd op. Als ik op Alcatraz 12 van de pakweg 22 bands wil zien, levert dat op wat kilometers en verscheten tijd betreft.

En zij trekken het smaakpallet ook hoe langer hoe verder open – gelukkig houden zij metalcore en zijn boze varianten nog buiten en kiezen zijn eerder voor oudere namen, gevestigde waarden, hier en daar een relikwie uit de beginjaren en doorgaans nog een afsluiter of twee die op zich al de moeite zijn. Zo hadden we vorig jaar Nightwish en Sabaton op het programma. Al blijft dat een kwestie van smaak en persoonlijk inzet.

alcatraz festival

Dus twee dagen naar Kortrijk – met een fijne overnachting in Lauwe.

Het scheelt al bij de entree. Waar er vorig jaar nog serieus diende aangeschoven te worden, loop ik nu gewoon binnen – weliswaar na een kleine maar correcte controle.

Genoeg gezeik! Foto's 'from the pit'!

Eerste band heb ik moeten missen maar na een snelle update bleek ik niet veel gemist te hebben. Het is dan ook direct terug in de tijd met METAL CHURCH.

Metal Church (1).jpg

Metal Church (7).jpg

Metal Church (4).jpg

Ik heb er één cd van, het titelloze album uit 1984. Dat was een instant klassieker. De set is uiteraard te kort maar wel onderhoudend. De zang klinkt bekend, ook al is het niet de originele frontman. Mooie opener! Ik wil maar zeggen: hier zie je al eens bands die bijna in de vergeethoek lijken terecht te zijn gekomen.

Na een kleine twintig minuten speelt THE ANSWER.

The Answer (1).jpg

The Answer (5).JPG

Nu heb ik het niet zo heel erg voor bands die graag teruggrijpen naar de jaren zeventig en eerlijk gezegd begrijp ik dat van mezelf niet. The Answer uit Noord-Ierland speelt zeker gepassioneerd. Een mix van Bad Company/Free, scheutje Zeppelin, Lizzy en wat Stones maken dat het zeker geloofwaardig, wat zeg ik, ‘vintage’ klinkt.

Deze band gaat ook al wel even mee en het is een plezier om ze te zien spelen, ook al ben ik helemaal niet bekend met hun materiaal.

Helemaal anders zit het met CANDLEMASS. Ja, late jaren ’80 doom metal! Leif Edling blijft al jaren liever thuis en laat het werk opknappen door originele gitarist Lars Johansson. Zo blijft het Candlemass geluid toch enigszins behouden.

Candlemass (4).JPG

Candlemass (8).JPG

Met Mats Levèn (Malmsteen, Therion, Adagio, etc) op zang kan ik ook leven want die man kan werkelijk alles zingen à la mode van de band waarin hij zingt. Ook al ben ik bereid ferm te dokken om de band eens met Messiah Marcolin te zien; Mats doet een geweldige job.

Een doom band die in volle middagzon moet spelen: het is niet eenvoudig. Maar het is voor allen hetzelfde: volle zon op het podium!

Zo stonden loodzware schlagers als ‘At The Gallows End’ en afsluiter ‘Solitude’ in schril contrast met het zomerse weertje.

Candlemass (10).JPG

Candlemass (12).JPG

Candlemass (13).JPG

Candlemass (17).JPG

Candlemass (16).jpg

Candlemass (18).JPG

Wie zijn plaatsje in de zon niet snel zal afgeven zijn de jongens van AVATAR.

Spreekt de muziek mij minder aan, dan is het zeker een plezier om de jongens bezig te zien. Uiteraard draait het dan vooral rond frontman Johannes Eckerström. Deze doet een goede poging om ‘larger than life’ te zijn en slaagt daar bijna nog in ook.

Avatar (9).JPG

Avatar (12).JPG

Avatar (15).JPG

Zijn even kleurrijke gezellen spelen duidelijk op het tweede plan en ik moet mezelf er op betrappen dat ook ik vooral naar de Grote Vriendelijke Joker zit te staren. Terend op hun reeds opgebouwde populariteit, is het maar een kleintje om de stomende weide naar hun hand te zetten.

Avatar (21).JPG

Avatar (24).JPG

Met een mengeling van glam, modern metal, een vleug nu metal en vooral een portie (gespeelde) arrogantie gekoppeld aan de nodige slingers en confettifonteinen, is het een swingende boel. Met Avatar kunnen we stellen dat de som meer is dan zijn onderdelen want instrumentaal en vocaal scoort het niet zo hoog bij mij ook al speelt de band retestrak.

Qua aanpak denk ik soms aan Rob Zombie, beetje over-the-top en cartoonesk. Heb me eigenlijk wel geamuseerd, moet ik schaamteloos toegeven…

Avatar (3).JPG

Avatar (31).JPG

Avatar (32).JPG

Aan TRIPTYKON heb ik niets verloren, maar dat is een kwestie van smaak. Ik wou de legendarische Tom Warrior – ooit bezieler van Celtic Frost wel eens bezig zien maar dit gezelschap musiceert te ver van mijn bed. Zijn monotone onderkoelde Black Metal is geen spek voor mijn bek en nu heb ik hem dus gezien.

Triptykon (2).jpg

Triptykon (4).JPG

Triptykon (5).JPG

Hoge nood aan een energieke show na dit eerder slaapverwekkende gedreun. En wie kan daar beter voor zorgen dan de vrolijke thrashers van ANTHRAX?

Geen grote fan maar een portie thrash op een late zaterdagnamiddag is altijd welkom. Met een haast identieke set als op Graspop is het voor deze band gesneden koek om een festivalweide in te pakken.

Anthrax (1).JPG

Anthrax (5).JPG

Zanger Joey Belladonna (55) geniet blijkbaar nog steeds van zijn toch wel omstreden terugkeer naar de band en is m.i. echt de geschikte man om het publiek een les in originele Bay Area Thrash te geven. Hoe die knapen dat volhouden, is me een raadsel. Ik ben al blij dat ik naar de bar en terug kan onder deze loden zon. Joeys getaande huid lijkt er wel tegen bestand.

Anthrax (7).JPG

Anthrax (8).JPG

Anthrax (10).JPG

Anthrax (14).JPG

Anthrax (13).JPG

Het lijkt nu wel dat ik eigenlijk niet veel bands echt ondersteun maar dat is fout. Nemen we bijvoorbeeld MINISTRY. Ook helemaal geen fan maar het publiek denkt daar anders over. Industrial (nu metal?) is een gevaarlijk beest.

Ministry (1).JPG

Ministry (7).JPG

Ministry (11).JPG

We knikken wel ‘ja’ tegen het commerciële Rammstein maar kijken dan weer bedenkelijk bij Marilyn Manson. Ministry tapt uit een heel ander vaatje en is echt van een heel andere orde.

Getergd door een felle zon begon de set met de waanzinnige mix van drums, scratching (jaja) en bliepjes van allerlei slag. Tot de gitaren invallen en er een ongemakkelijke coctail van maken. Ik ben niet zo begaan met deze stijl maar eens de set goed van wal was gestoken, kon je niet anders dan meegaan op de ‘groove’ die uit de PA knalde. Dit was vet!

Ministry (12).JPG

Ministry (18).JPG

Ministry (17).JPG

Ministry (21).JPG

En dan heb je Al Jourgensen. Ik heb de man nooit gemogen en dat is hier niet veranderd. Als je hem bezig ziet straalt hij maar één ding uit: ‘ik heb issues!’. Zijn socio/politiek geladen teksten laten niets aan de verbeelding over maar dat gaat er langs het ene oor in en zo voort…

Na deze eerder depressieve (maar onderhoudend op zijn manier) ervaring was het echt tijd voor een ambiance band. AIRBOURNE uit Australië is de geschikte band om bij valavond de weide een keer op zijn kop te zetten.

Joel O’Keeffe, zijn broer en co staan garant voor een portie in-the-face rock’n’roll, vooral schatplichtig aan AC/DC. Maar dan met meer peper in de reet. Het enthousiasme druipt van het podium en mengt zich met het zweet van de bandleden. Wat een opsteker is dit!

Airbourne (4).JPG

Airbourne (11).JPG

Airbourne (12).JPG

Vanaf ‘Ready to Rock’, ‘Too Much, Too Young, Too fast’, ‘Girls in Black’ tot de vette toegiften als ‘Live It Up’ en afsluiter ‘Runnin’ Wild’ is het genieten geblazen.

Joel onderhoudt het publiek met zijn uitstapjes voorbij de PA, jongleert wat met drankrecipienten (…) en als kers op de tart gaat hij Angusgewijs op iemands schouders tot aan de special bühne voor de metalheads met een beperking  alwaar hij voor hun neus nog wat solo’s komt afwerken.

We kregen ook nog een nummer uit hun volgende album welk zeker in de traditie blijft. Airbourne was een frisse wind na Ministry en speelde de weide plat. Voila.

Airbourne (14).JPG

Airbourne (15).JPG

Airbourne (17).JPG

Airbourne (19).JPG

We zijn bijna de dag rond als WHITESNAKE zich opmaakt voor hun show uit de reeks van afscheidsconcerten (toch?).

Na alweer een intro song (‘My Generation’) werd er furieus ingezet met ‘Bad Boys’. En dan moeten we het toch gelijk hebben over Coverdale’s stemgeluid. Niet in de negatieve zin deze keer.

Wat een verrassing! Whitesnake heeft voldoende vocaal geweld in zijn gelederen en hij werd dan ook regelmatig ondersteund door nieuwe man op toetsen Michele Luppi (o.a. Vision Divine) welke soms meer dan een steuntje aan de zangpartijen gaf.

Whitesnake (5).JPG

Whitesnake (1).JPG

Whitesnake (6).JPG

Maar ook solo kon Coverdale nog flink uit de hoek komen. Dat was niet altijd zo de laatste jaren. Goede punten dus. En de setlist was gewoon om van te dromen – als je voor de hits kwam natuurlijk.

Oldtimers ‘Slide It In’ en ‘Love ain’t no Stranger’ zijn gesneden koek voor de liefhebber van vintage Whitesnake en ‘Fool For Your Loving’ kon zeker de ‘80’s MTV generatie raken.

Vervolgens zakte de set even in met ‘Judgement Day’, een gitaar solo en ‘Slow an’ Easy’. Toch twee songs die niet echt pakken op een festival volgens mij.

Whitesnake (10).JPG

Whitesnake (14).JPG

Whitesnake (42).JPG

Op gitaar zag ik ook voor de eerste keer Joel  Hoekstra en die was zo verdomd goed dat hij zijn voorganger liet vergeten. De boomlange gitarist speelde misschien zonder al te veel af te wijken van de originelen maar dat deed hij dan toch weer zeer goed en tot algemene tevredenheid. Zelfs bij het obligate duel met Reb Beach was hij toch avontuurlijker.

Whitesnake (47).JPG

Whitesnake (39).JPG

 

Whitesnake (54).JPG

Grootste verrassing was wel dat Tommy Aldridge terug aan boord is geklauterd voor deze tournee. Een levende legende die nooit aan kracht lijkt in te boeten. Met zijn solospot weet hij oude fans én newbies te verbazen met zijn traditionele stick-free drumwerk.

Met ‘Is This Love’ wordt er verdergegaan en dat was toch wel een kippenvelmoment! Een song die echt grijsgedraaid is zo perfect horen brengen met een extra kraakje in Coverdale’s stemgeluid is heerlijk op een warme zomeravond.

Whitesnake (58).JPG

Whitesnake (27).JPG

Whitesnake (30).JPG

Drie uitsmijters volgen: ‘Give Me All Your Love Tonight’, ‘Here I Go Again’ en uiteraard een imposant en vooral intrumentaal verbluffende versie van ‘Still of the Night’. Hierbij wist Coverdale nogmaals manisch uit te halen en de song tot het niveau te tillen waar het hoort: aan de top van hun repertoire!

Dit was een waardig afscheid, ook al wordt het niet in die termen gezegd. Whitesnake is een band die misschien niet altijd wreed interessant is geweest maar die zoveel classics in zijn portefeuille heeft en steeds topmuzikanten in zijn gelederen had waardoor ze live zelden hebben ontgoocheld.

Whitesnake (29).JPG

Whitesnake (55).JPG

Whitesnake (32).JPG

Whitesnake (58).JPG

Whitesnake (62).JPG

Dat de zangkwaliteiten van de frontman essentieel zijn heeft het verleden soms pijnlijk moeten illustreren maar deze avond zat het er, voor het grootste gedeelte toch, knal bovenop.

David Coverdale: we wish you well!!

Afsluiter was WITHIN TEMPTATION en eerlijk gezegd: veel verleiding wekt deze band voor mij niet meer op. Misschien door de overdosis ‘female fronted symphonic metal’ van de laatste jaren? Daarenboven kan je ze elk jaar wel ergens zien in ons land. Afzakken dus naar achteraan en nog even genieten met een fikse koffie in de hand.

Within Temptation (2).JPG

Within Temptation (3).JPG

Het podium zag er wel goed uit. Nogal aan de duistere kant (lett. & fig.) maar wel mooi.

De band begon verrassend met ‘Our Solemn Hour’ waarmee de sfeer al gezet was. Dreigend, heavy naar hun normen en muzikaal overdonderend. Maar met ‘Faster’ werd de ‘eavy-plug er al even uitgetrokken want dat is me te mager.

‘In The Middel Of The Night’ en ‘Stand My Ground’ waren best ok maar al snel was het wat teveel déjà vu voor mij. Ik redde het nog tot na ‘Paradise’.

Within Temptation (6).JPG

Within Temptation (7).JPG

Within Temptation (9).JPG

Within Temptation (10).JPG

Within Temptation (11).JPG

Within Temptation (18).JPG

Tijd om af te druipen en mijn overnachtingsstek op te zoeken. Op weg naar Lauwe dus, zeg maar: enkele straten verder.

alcatraz festival

18:19 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

Commentaren

kon de eerste dag nie beter omschrijven, voor mij waren metal church, avatar, antrax en whitesnake de meest complete bands op zaterdag, within temptation loste mijn verwachtingen niet helemaal in,

maar sowieso alcatraz see ya next year!!

Gepost door: felix | 23-08-16

De commentaren zijn gesloten.