26-08-16

Alcatraz Festival, zondag 14/08

alcatrtaz2016.jpg

DEEL 2

Tweede dag van Alcatraz Metal Fest en wederom zou het een uiterst gevarieerde dag worden.

FLOTSAM & JETSAM is net begonnen aan zijn korte set en het duurt toch wel even alvorens de band op dreef komt. Toen deze band opkwam in de staart van de grote thrashbands was ik niet echt in het genre.

Flotsam & Jestam.JPG

Zondag kregen ze me wel mee eens de band opgewarmd was en wel door het heftige gitaarwerk. Ik keerde er zelfs even voor terug toen ik aan het ‘afdwalen was’.

EXODUS – wederom dus. Net al Anthrax al op GMM bezig gezien en ja, gaat er in op een zondagmiddag. Toch niet echt mijn ding.

Ik kan hier al wel stellen dat zondag de mindere dag was voor mij, zeker wat de eerste helft betrof. Maar zoals het Alcatraz betaamt zitten er altijd verrassingen tussen.

Exodus (1).JPG

Exodus (5).JPG

Exodus (9).JPG

DEVILDRIVER is een bekende op de Belgische podia. Zeker frontman Dez Fafara, die we vorig jaar nog met zijn nu metalband Coal Chamber op GMM konden bewonderen.

Hier gaat her absoluut om de hardere kant van de man en zijn strakke band. Ik heb ze nooit gevolgd en ben niet echt bekend met het repertoire maar alleen al door de presence en energie die DevilDriver tentoon spreidde, bleef ik nagenoeg de hele set uitzitten.

Een kleurrijk figuur, loeiharde groove/metalcore onder wederom een felle zon. Niet voor elke dag maar hier kan ik wel even van genieten.

Devildriver (1).JPG

Devildriver (2).JPG

Devildriver (4).jpg

Devildriver (8).JPG

Devildriver (26).JPG

Over KORPIKLAANI kan ik kort zijn: je krijgt er dorst van en dat is misschien wel degelijk de bedoeling van deze Finse band.

Inhoudelijk vind ik er geen reet aan en als de helft van je songs eindigt met 'hey hey hey', in navolging van een opgefokte Finse polka (??) dan ben ik snel de weg kwijt. Maar pas op!

Korpiklaani (5).JPG

Korpiklaani (7).JPG

Als ambianceband kunnen ze tellen. Door de verbroedering tussen metal en volksmuziek weten ze de weide volledig mee te slepen en wordt er gehuppeld en gesprongen dat het een aard heeft. Dat lijkt me een objectieve barometer om te stellen dat deze band wel degelijk zijn plaatsje verdient op dit festival.

Korpiklaani (8).JPG

Korpiklaani (9).JPG

Korpiklaani (11).JPG

LITA FORD is een echte relikwie uit de jaren tachtig (en soms ben ik dat ook...) die in het begin van de nineties stilaan uitbluste. Ik wil het album ‘Stiletto’ niet volledig afbreken maar eerlijk gezegd was het slappe troep als je in competitie wou gaan met de echt heavy bands.

Lita Ford (3).JPG

Lita Ford (4).JPG

Lita Ford (5).JPG

Mme Ford zag er goed geconserveerd uit maar dat was zonder de zoom gerekend. Toch chapeau om na een lange stilte en een miserabel album gevolgd door een redelijk album terug op de planken te gaan staan. Haar 58 jaar op de teller wegen zeker niet op haar presence of zangkwaliteiten. Een topzangeres is het zowiezo nooit geweest.

Lita Ford (7).JPG

Lita Ford (12).JPG

Lita Ford (20).JPG

Na een veel te lange intro werd er mooi ingezet met ‘Gotta Let Go’ uit het aanvaardbare album ‘Livin’ on the Edge’, een van de twee die ik ooit had staan. Het ander was uiteraard ‘Lita’.

Elton John’s ‘The Bitch is Back’ is ok maar eigenlijk is het vooral een retrogevoel dat overheerst. Heerlijk toch? ‘Cherry Bomb’ om maar iets te zeggen.

Een overbodige drumsolo van een alfa-drummannetje haalde de relatieve vaart uit de korte set maar het beste moest nog komen.

Lita Ford (23).JPG

Lita Ford (26).JPG

Met ‘Close My Eyes Forever’ – het legendarische duet met Ozzy, was het even kippenvel want haar gitarist nam de mannelijke vocalen voor zijn rekening en deed dat bijzonder overtuigend. Dit was echt een mooi moment.

Er werd afgesloten met een van haar populairste songs ‘Kiss Me Deadly’. Ook weer een niemendalletje maar dit was echt een set om even op adem te komen.

Lita Ford (31).JPG

Heel andere koek is het met CHILDREN OF BODOM. Ik ben geen fan maar heb toch enkele songs uitgezien.

Children of Bodom (4).jpg

Ik weet wel dat Alexi Laiho een sterk gitarist is en daar wil ik even van genieten. Doch ik kies even later voor een fysieke voorbereiding voor de rest van de dag. D.w.z.: even onderuit achteraan. Van daaruit kijk ik nog even naar SOULFLY maar trek me nog verder terug.

Soulfly (2).JPG

Soulfly (6).JPG

Het Duitse KREATOR heb ik eens ondergaan((!) op Graspop in de grote tent en was danig onder de indruk. Misschien niet zozeer door de songs maar wel door hun grootse aanpak, agressie en de enorme impact op het publiek. Reeds dertig jaar voeren zij het Duitse legertje thrashbands aan.

Kreator (2).JPG

Kreator (3).JPG

Ook in openlucht weet de band te imponeren. Met snoeiharde thrash die aanschurkt tegen Slayer (maar dan met betere zang), vette solo’s en ook hier een overdonderende show, spelen zijn hun Amerikaanse stijlbroeders van vandaag makkelijk naar huis.

Frontman en gitarist Mille Petrozza domineert het podium met gemakt en wordt visueel ondersteund door een geweldige backdrop en belichting. Er wordt gecrowdsurfed dat het een lust . Daarenboven een hoop rookpluimen, pyrotechnics en confetti en we hebben een memorabele show voor onze neus.

Kreator (6).JPG

Kreator (7).JPG

Opdracht is nu om veld te veroveren voor de volgende act:(Tobias Sammet’s) AVANTASIA!

Tobias Sammet is een wonderkind in het powermetal gebeuren. Uiteraard zijn er bands die al langer bestaan en meer impact hebben op de community (om Stratovarius niet te noemen…) maar wat Sammet al verwezenlijkt heeft, is ook niet mis. En laat ik er gelijk aan toevoegen: het is de aanwezigheid van deze band dat me over de streep heeft getrokken om dit jaar af te zakken!

Zijn moederband Edguy lijkt wel op permanente vakantie nu hij bijna voltijds zijn project Avantasia aan het uitbouwen is.

Vooreerst: ik vraag me af waarom hij zich enkele songs in de lange set moet verantwoorden naar de aanwezigen toe omdat zijn muziek misschien niet heavy genoeg is. Dit terwijl hij voor de gelegenheid een keur aan zangers heeft weten te mobiliseren om ‘U’ tegen te zeggen.

Avantasia (3).JPG

Avantasia (4).JPG

Avantasia (6).JPG

Avantasia (11).JPG

Het podium ziet er geweldig uit en de spanning is dan ook te snijden als de intro uit de PA knalt. Wie heeft hij mee? Wie zit er in zijn band?

Tobias zet zelf in met de opener van het laatste album ‘Ghostlights’ – ‘Mystery of a Blood Red Rose’ – een Dijk van een song waarvoor hij Meat Loaf in gedachten had. Zelf is hij ook een fantastische zanger en met ondersteuning van o.a. Amanda Somerville klinkt dit al zeer sterk als opener. Zij stem gaat feilloos de hoogte in met een gecontroleerde vibrato. Als daar van houdt, zit je gebeiteld voor de volgende anderhalf uur want hier wordt zo perfect, stijlvol en foutloos gezongen dat je er van naar adem moet happen.

Avantasia (14).JPG

Avantasia (19).JPG

Avantasia (26).JPG

En dan hebben we al snel de eerste gast, Michael Kiske, ooit van Helloween. Kiske is fysiek wat uitgezet maar zijn stemgeluid is nog even sterk en hij gaat feilloos de hoogte in. Wat een knaap. En we zijn nog maar net begonnen.

Er volgen songs uit bijna alle Avantasia albums en de gasten volgen al snel op.

Ronnie Atkins van Pretty Maids, Jorn Lande met al zijn dreiging en dramatiek en Bob Catley welke een uitstekende ‘The Story Ain’t Over’ brengt. Later duikt ook nog Mr. Big’s Eric Martin op voor een zalige versie van ‘Dying For An Angel’ – helaas kan hij Klaus Meine niet evenaren.

Avantasia (29).JPG

Avantasia (37).JPG

Avantasia (39).JPG

Eric Martin klinkt nog heel energiek en beweegt over het podium als een twintigjarige. De duetten zijn gewoon adembenemend en als Amanda Somerville van de backing naar de showtrap verhuist en een duet met Tobias mag brengen, is het weer volop bobbels.

In de band zitten bekenden Sasha Paeth en Michael Rodenberg (‘Miro’), de producer en orkestrator van wereldproducties van o.a. Epica, Kamelot en Rhapsody. Dit stond garant voor een perfecte invulling van de songs. Zanger/gitarist Oliver Hartmann gaat soms in duel met Paeth waardoor er ook voor de gitaarfreaks heel wat te snoepen valt.

Avantasia (60).JPG

Avantasia (42).JPG

Avantasia (48).JPG

Avantasia (51).JPG

Avantasia sluit af met het duo ‘Sign of the Cross/The Seven Angels’ waarbij alle vocalisten hun duit in het zakje doen. Wat een klasse, wat een geweldige show!

Zowel visueel, vocaal als instrumentaal benadert dit aardig de perfectie. Avantasia’s muziek is misschien te licht voor vele metalheads maar al wie houdt van sterke melodieën, grootse arrangementen, wat dramatiek en het genot om klasbakken te horen opdraven, is hier aan het juiste adres.

Avantasia (54).JPG

Avantasia (55).JPG

Avantasia (57).JPG

Avantasia (64).JPG

Avantasia (74).JPG

Avantasia (70).JPG

Avantasia (78).JPG

Met deze finale zat voor mij het festival er wel degelijk op.

Twisted Sister mag dan al terecht of onterecht gekoesterd worden door diverse organisatoren, mij doet het niet veel. Verder ga ik daar niet over uitweiden.

Alcatraz Festival zit m.i. volledig op kruissnelheid en mag volgend jaar terug zijn beste beentje voorzetten. Met telkens een kleine uitbreiding que faciliteiten en ook ruimte, zit er een duidelijke groei in qua organisatie en initiatieven.

P1010630.jpg

P1020967.jpg

P1020979.jpg

P1030647.jpg

Toch hoop ik – en ik ben daar zeker niet alleen in – dat ze op tijd stoppen met te willen concurreren met de echt grote festivals. Het is net de eerder kleinschaligheid (alhoewel) en de ‘rust’ van het (slechts) een enkele podium dat het onderscheid in draaglijkheid met GMM.

Hou het zo, werk aan de afwerking, finetuning en zo meer maar behoud aub het karakter van dit fijne evenement.

Misschien duik ik volgend jaar wederom op!

 

07:34 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.