17-09-16

Krakow 1

Logo 2.jpeg

1. Wroclaw - Krakow, Kazimierz

 

Vorig jaar stond met stip genoteerd dat ik toch eens naar Polen zou moeten afzakken.

Een rondreis volgens het beproefde procedé. Helaas ging deze niet door waardoor er een alternatief werd gekozen waarover ik uiteraard nu niet ga uitweiden maar waarover de aandachtige lezer zich reeds rond dezelfde periode vorig jaar kon mee amuseren.

Dus dit jaar een kleine maar uitgekiende wraak!

Met Krakow als citytrip – met uitbreiding van de toeristische must-sees – werd er toch enigszins beantwoord aan het verlangen om deze frisse oosterbuur toch eens te bezoeken in een mooie omkadering – zowel praktisch als inhoudelijk.

Nu gaan meerderen alsnog stellen “Ja, Krakow, daar vlieg je op een uurtje of twee wel even naar toe”. Volkomen correct doch enigszins van een andere orde, mijn gedacht. Ik koos wederom om het landschap langzaamaan me te zien voorbijkomen ende veranderen. Goede keuze? Niet zo zeker van.

Krakow ligt natuurlijk op een aanvaardbaar roteind van de uitvalsbasis. Met een eerste traject van om en bij de 680 km tot in Bautzen, ben je er nog bijlange niet. En Bautzen ligt een 50-tal km voorbij Dresden. Nog eens 45 km verder ben je aan de Poolse grens.

De volgende dag ploegen we nog een goede 250 tot in Wroclaw alwaar er een stadsbezoek volgde. De benen strekken, afwisselend onder een heerlijke zon maar gelukkig (want in Polen) ook met een vervelende plensbuit tussendoor.

WROC (4).jpg

WROC (21).jpg

Toch mooi meegenomen zijn de schilderachtige pleinen, hippe wijken en dito eet- en drinkgelegenheden. Polen is hip. De Polen – zeker de jongere generatie – is hip. En als we rond het middaguur in een postindustrieel commercieel hoekcomplex crashen voor een sobere maar inventieve toast met aangepaste bieren erbij, voelen we ons wel degelijk op ons hippe gemak.

Wroclaw is nu ook niet echt dé stad om te bezoeken, eerder een fijne tussenstop vol naoorlogse barok en renaissancegevels die dankzij hun recente bouw fris en toch authentiek lijken.

Een commie-style flat/nu bankgebouw getuigt van het functionele karakter van de bouwstijl na de oorlog.

WROC (26).jpg

WROC (42).jpg

De invalswegen naar de stad lijken op de A12: mediamarkt, Decathlon, Ikea… net datgene waar ik zo ver vandaan wil komen. Maar zoals eerder al gesuggereerd: Polen rijdt in de hoogste versnelling in het bergklassement. Het is niet voor niets het enige Europese land dat ongeschonden door de recente recessie is gekomen. Zonder euro’s maar met hun zloti’s!

Het is hoe dan ook fijn om na nogmaals een 240 km eindelijk in ons hotel in Krakow aan te komen. En zeg nu niet dat je met het vliegtuig ondertussen al lang op een van de vele terrassen zou gezeten hebben. Foei!

Als tegenprestatie staat dan weer dat ik ondertussen – na ocharme nog geen twee volle dagen – wederom enkele fijne mensen heb mogen leren kennen. En dat gebeurt niet gauw op een vliegtuig.

De tweede dag zijn we al bijna vrienden, ten gevolge van fijne gesprekken. Dat, waarde lezer is een absolute meerwaarde aan deze reisstijl.

Als we de volgende ochtend wakker worden is het niet de beloofde blauwe hemel maar een grijze doch droge backdrop. Fair enough! Op het programma staat een wandeling door de joodse buurt van Krakow en kort na de middag een bezoek aan de zoutmijn van Wielinszka.

Iedereen doet het, dus wij ook, doch eerst een voorproefje van de ‘oude’ stad.

Te midden van de ochtendspits wurmen wij ons naar een eerste stop. Deze ligt even buiten de stad, ttz, te ver om snel even te voet te doen.

De ‘Fabryka Oskara Schindlera – Emalia’ brengt ons natuurlijk direct bij zowel het drama van de Joodse gemeenschap in Krakow als bij Oscar Schindler’s poging om er toch meer dan een handvol van te redden.

EMALIA (2).jpg

EMALIA (14).jpg

Ja, dat is niet alleen geen verrassing, het slaat ook een beetje tegen. Nu kan er niet veel meer over zijn van een industrieel complex van voor de oorlog. Het gebouw is gereduceerd tot een mooie voorgeven en inkom en de oude ateliers zijn met de grond gelijk gemaakt.

Het voorgebouw is nu een museum dat we later op eigen kracht zouden-kunnen-bezoeken.

Na deze zeer korte her situering in de geschiedenis, rijden we verder de stad in, dus over de RIVIER en tot in het zuidelijke centrum van de stad, Kazimierz.

Meer dan 1000 Joden werden tewerkgesteld in zijn fabriek. Voor de volledigheid: hij redde ze niet van het concentratiekamp maar wel van een gewisse eventuele dood. Zij verbleven in het kamp Plaszow, welk aansloot aan de zuidrand van het Joodse Getto Kazimierz.

Ik zeg dit maar even omdat er in de groep ‘iemand’ aan zijn echtgenote moest uitleggen wie Schindler was. Dus duidelijk een van de beste en belangrijkste films van vorige eeuw gemist!

In 2007 werd het gebouw gekocht door de stad en werd het een permanente tentoonstelling over de geschiedenis van het pand. Wij bezoeken geen tentoonstelling in groep, de ruim toebedeelde vrije tijd later op de week kan naar hartenlust worden besteed.

Op naar de Joodse wijk. We steken de rivier de Wisla (of Vistula) over en onze driver manoeuvreert onze bus handig in een van de reeds druk vol parkeerde straten.

Fraai oogt het zeker niet. Voordeel is dat mijn eigen wijk er plots veel beter bij gaat ogen. Een aannemer in gevelwerken kan hier generaties verder. Leegstand en verval, de geschiedenis heeft zich blijkbaar nog niet hersteld – of er is gewoon geen interesse in de eens statige woningen wegens de renovatiekost.

KAZIMIERZ (13).jpg

KAZIMIERZ (15).jpg

We wandelen langs de oude synagoge die wat vergeten aan een pleintje ligt terwijl op het plein zelf de horeca bloeit. Uiteraard haast exclusief koosjer restaurants. Het is even verder toch wel armoe troef wat de gebouwen betreft. Niet moeilijk dat Spielberg hier zonder al te veel kosten de getto scenes kon filmen. Sinds 1993 is er nauwelijks nog iets opgebouwd, vermoed ik.

Op een ander pleintje is er een brocantemarkt – niet echt naar onze normen maar er is wel wat te zien. Naast prullaria ook veel al of niet echte militaria, doorgaans van de ‘tegenpartij’. De verkopers springen uit zicht als ze een fotocamera zien of trekken hun pet voor het gelaat.

KAZIMIERZ (20).jpg

KAZIMIERZ (26).jpg

Een standje met vinyl trekt mijn aandacht maar de Russische platen zien er zo begaaid uit dat ze niet echt een meerwaarde vormen voor mij. Verder dan maar!

In een wederom hippe bar – waar de barriste (zucht) een kwartier aan een koffie werkt (nog eens overgieten, afschuimen, volgend ingrediënt toevoegen, mengen, dan opnieuw) als kroon op haar waarschijnlijk kunst academische verleden, geef ik het op.

KAZIMIERZ (35).jpg

Op het eerste plein slurp ik een koosjer kippensoepje met slierten. Even later verzamelen we. En we gaan ondergronds!

De commentaren zijn gesloten.