20-10-16

Evergrey: The Storm Within

evergrey

Mijn steeds kleiner wordende muzikale kring weet het nu onderhand wel: Evergrey scoort hoog bij mij. Evergrey is de band waar ik het maar steeds over blijf hebben. En dat heeft zijn reden.

Deze band heeft me het laatste decennium meer dan eens gesterkt als het ‘eens wat minder’ ging. Hun donker melancholische metal lijkt wel de voorbode van ellende en ondergang. Maar tegelijk is er steeds dat hoopgevende, dat energieke bundeltje dat ze steeds weer weten in te planten in hun songs.

Naar Evergrey luisteren is voor mij het equivalent van een dozijn peppillen. Mentaal, natuurlijk…  Hoe dan ook, de geschiedenis van de band ga ik niet vertellen maar de liefhebber moet wel weten dat de band door een groot dal is gegaan na het moeilijke album ‘Monday Morning Apocalypse’.  ‘Torn’ was nog best ok maar met ‘Glorious Collision’ had ik het wel echt moeilijk. Niet alleen door het vertrek van drummer Jonas Ekdahl en gitarist Henrik Danhage – ook al werd laatstgenoemde hard gemist maar gepast vervanging door Marcus Jidell (o.a. Royal Hunt). Doch de productie was nogal aan de morsige kant. Bandleider Tom S. Englund & co lusten daarenboven graag een glas waardoor sommige shows nogal slordig werden afgewerkt. ‘Collision’ wordt vandaag de dag hier en daar toch wat in eer hersteld, wat niet meer dan terecht is.

evergrey

Maar toen was daar ‘Hymns for the Broken’. Wat een terugkeer! En tevens van Ekdahl en Danhage. Met een verse dynamiek, een harde doch cleane productie en toch een moddervet geluid blies dit album menigeen van zijn sokken. Maar nu naar de nieuwe worp!

Het nieuwe album 'The Storm Within' werd druppelsgewijs losgelaten op het publiek. De video trailer beloofde al veel goeds. Later zal blijken dan er een viertal video’s zullen opgenomen worden in Ijsland. Misschien wel een beetje te veel van het goede maar het geeft gelijk aan waar Evergrey voor staat: de relatie tussen verschillende emoties die tegelijk ook mekaars tegengestelde kunnen zijn. Wie voor het eerst een Evergrey song hoort zal mogelijk omvergeblazen worden door de heftigheid van de gitaarpartijen en de schijnbaar dreigende stem van Tom Englund.

evergrey

Als je dieper in de muzikale aanpak gaat, dan komt daar bijna steeds dat pianoriedeltje in. Een straaltje zon of licht in een beladen song. Opener ‘Distance’ is een perfect voorbeeld daarvan. De band wil hier al eens gebruik maken van een riff die we eerder bij Tesseract of Periphery zouden verwachten maar dat is eerder een uitdaging voor de luisteraar. Het refrein zit er vol op: ‘It’s not over, we’ll be closer than before’.

‘Passing Through’ gaat iets vlotter binnen en valt meteen op door de melodieuze soli die er in verwerkt zitten. Wederom vullen Englund en Henrik Danhage mekaar perfect aan.

‘Someday’ hakt er gelijk in met een super progressieve rif die me wat doet denken aan ‘The Mirror’ van Dream Theater. Maar op hun totaal eigen wijze verleggen ze snel het ritmisch accent zoals enkel zij dat kunnen, of beter: nog steeds doen. De gitaarsolo’s liggen verspreid over de song en klinken huilend, beetje mistroostig. Met een onverwachte break en een mooie afsluiting is dit ook volop prijs!

‘Astray’ is een van de heftigste songs op het album maar blijft ook het minst hangen, ook al ken ik het album nu al door en door. Toch goede punten voor het bijzondere en ongewone gitaarwerk voor deze band.

Het vijfde nummer is een eerste ballad, een stijl die Evergrey met mate hanteert en perfect in een album weet te plaatsen. Tom’s stem is zonder twijfel een van de belangrijkste elementen in de band. Heel herkenbaar (check hem uit op het laatste DGM album!) en steeds vol van emotie, nuance en drama.

evergrey

Na deze pauze is het weer alle hens aan dek en komen we qua stijl terug in de ‘Recreation Day’ periode. Misschien wel hun sterkste album – tot nog toe. Vintage Evergrey.

Met ‘My Allied Ocean’ wordt er weer een versnelling hoger geschakeld en krijgen we de direct herkenbare Evergrey sound recht in het gezicht gesmeten. Niet meteen het meest beklijvende nummer van het album maar wel eentje dat teruggrijpt naar de ‘Recreation Day’ periode. Flarden van ‘Blinded’ komen er soms door. Gelukkig krijgen we even na het midden een dramatische break met spoken word en een vette solo van beide gitaristen waardoor dit nummer toch ook weer niet ongemerkt voorbij glijdt.

En dan volgt ‘In Orbit’, met als gastzangeres Floor Jansen (Nightwish). Dit is een heerlijk duet waarbij de beide stemmen perfect op mekaar zijn ingespeeld. Misschien wel het meest commerciële nummer op het album. Hopelijk wordt dit ook live gebracht met een bekwame zangeres. Ondertussen blijft dit nummer onvermurwbaar onder de hersenpan genesteld.

Met ‘The Lonely Monarch’  is de band er in geslaagd om alle herkenbare Evergrey elementen in een song te brengen. Deze is redelijk mid-tempo en geeft zich dan ook maar na enkele luisterbeurten volledig prijs. Wederom duizelingwekkende gitaarpartijen van beide gitaristen.

Wie de live dvd (cd) ‘A Night To Remember’ kent, weet dat Tom’s eega Carina een beetje het geheime wapen is van Evergrey. Niet dat zij te pas en te onpas aanwezg is, maar eens zij zich in een nummer manifesteert, stijgt deze song de hoogte in. Na een memorabele performance van ‘For Every Tear’ en haar versie van ‘…and the Distance’ op het onvolprezen en te snel vergeten album ‘Torn’, scheert zij zich terug aan de zijde van haar man met het geweldige ‘The Paradox Of The Flame’.

evergrey

Als je dit hebt gehoord, fan of niet, dan kan je niet anders dan toegeven dat dit een meesterwerk is van songwriting, instrumentatie, vocale harmonie en vooral emotionaliteit en drama.

Met het zeven minuten lange ‘Disconnect’ levert Evergrey het absolute kroonjuweel van het album af. Wederom met Floor in de backing en behoorlijk etherische inkleding. Daarenboven staat dit nummer bol van de wendingen. Niet om te laten horen hoe straf ze wel zijn maar om middels verschillende dynamieken een epos te creëren dat je aandacht gaande houdt.

Hevige riffs wisselen met het slepende refrein, welk nog eens wordt opengetrokken door opgevoerde achtergrondvocalen van de hele band. Na de gitaarsoli, ondersteund door nauwelijks hoorbare maar toch aanwezige orkestratie komen we op een punt waarop alles kan.

Maar zoals eerder gesteld komt Evergrey na enkele minuten ‘heavyness’ dikwijls op de proppen met een instrumentale aanpak die enkel maar hoop doet vermoeden. Ook hier dus, waarbij terug een vinnige en opgewekte gitaarpartij het nummer naar een glorieus einde leidt.

evergrey

Dit is zonder enige twijfel een van de strafste dingen die Evergrey ooit heeft verwezenlijkt.

Het titelnummer, ook meer dan 6 minuten, laat dan weer een heel andere zijde van de band zien. Voort breiend op het slotakkoord van ‘Disconnect’ gaat men over is een haast symfonisch landschap dat we al eens horen bij een band als Anathema.

Tom Englund zingt zijn laatste pijn/lijden/ en andere emoties nog van zich af om het album en de song dan te laten eindigen in een kort maar koud aanvoelende soundscape.

Daarmee zitten we aan het einde van de reguliere tracklist. Er zijn uitgaven (o.a. de vinylversie) met nog een cover van Black Sabbath’s ‘Paranoid’ en zelfs daar geraken ze mee weg.

 ‘The Storm Within’ is een ware triomf voor Evergrey. Na het vorige album, waarbij ze nagenoeg elke rechtgeaarde fan wisten te verrassen, hebben ze eindelijk hun ‘pinnacle’ bereikt. Aan dit album is echt niets toe te voegen.

We kunnen enkel hopen dat Tom’s voorspelling dat hij ‘maar’ tien albums wil maken een uitspraak was om het lot te tarten. Dit, jawel, tiende album mag niet het einde zijn van de carrière van een van de meest boeiende bands uit de harde scene.

evergrey

09:19 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.