27-10-16

Tirol deel 1, oktober 2016

 

tirol.jpg

Deel 1

 

Om het reisseizoen met een leuke noot af te sluiten koos ik voor een weekje Tirol. Ja, slik maar even weg.

Stond niet echt hoog genoteerd op mijn to-do lijst maar ach, wat kan er mislopen?

Enfin, wat je hier gaat lezen is geen succesverhaal. Dit neemt niet weg dat Tirol een prachtige vakantieplek is waar het heerlijk wandelen en vertoeven is. Waar er lekker kan getafeld worden en waar op tijd een frisse pint wordt getapt.

Het weer was beter dan aangekondigd en het logement viel zeer in de smaak. Waar liep het dan mis?

Een reis ‘in groep’ houdt natuurlijk zekere risico’s in. Naast het genot dat veel praktische zaken al voor jou zijn geregeld en waardoor er ruimte voor andere zaken vrij komt, dient er op geregelde tijdstippen wel rekening gehouden te worden met de groepsdynamiek en planning.

Voor veel mensen is Tirol gesneden koek. Je bent er in een niet al te vermoeiende dagreis en eens je de laatste tunnel door bent, kom je gelijk in een sprookjeslandschap. Zo verliep het ook bij ons. Of toch niet?

P1060178.JPG

Ons gezelschap bestond voor ruim 2/3 uit diehard Tirolgangers, wat maakte dat de sfeer op de bus van in het begin goed zat – als je daar van houdt natuurlijk. Beeld je in dat er nét geen polonaise werd ingezet op de bus.

Een tsunami van Tirolermuziek, dvd’s en collectief gezang kwamen als een harde vuist in de onderbuik bij deze schrijver. Als dit het begin was, wat stond me dan nog allemaal te wachten?

Ik was wel voorbereid op het ergste, moet u weten. Daarenboven beschik ik over de gave om ‘de knop’ te kunnen omdraaien in haast alle min of meer onverwachte situaties. Na de eerste nacht werd ik een nieuwe Luc Alloo en besloot om alles fijn te observeren en me low-profile in het gezelschap op te stellen dieneinde het hoe en waarom te kunnen ontrafelen.

On hotel was standaard Tirol. Met de begonia’s op de terrassen, warme ontvangst, gelijk aan tafel voor een lekkere hap en een schnaps om af te sluiten. Kamer met uitzicht op de bergen, - hoe kan het anders. Ik mag zeggen dat ik er helemaal klaar voor was.

Om ons verblijf in te zetten reden we de eerste volledige dag naar buurland Zwitserland, Samnaun om precies te zijn. Deze taksvrije stad, die nagenoeg enkel bestaat uit winkels en horecagelegenheden, is natuurlijk erg geliefd bij liefhebbers van producten zoals parfumerie, giftige rookwaren en alcoholische dranken. Het stadscentrum is dus een grote aaneenschakeling van winkels maar…

IMG_20161010_104639370.jpg

Maar bovenal: er lag sneeuw, en dat is iets wat ik al geruime tijd heb moeten (?) missen. Samnaun ligt op een goede 1800m en dan zit je al gauw in de sneeuw. Ook de rit er naartoe leverde mooie beelden op. Doch, je bent al snel uitgeshopt als je geen of weinig van de genoemde artikelen benut, dus een bescheiden lunch sloot ons verblijf af.

P1050947.JPG

Na de middag reden we naar Zams alwaar we een bezoek zouden brengen aan de Lötzklamm Zammer Lochputz. Volgens de brochure een mooi en vermakelijk oord, gecreëerd door de bergstroom en voorzien van schilderachtige watervallen. Groot echter was de teleurstelling.

P1060030.JPG

Een amechtige aaneenschakeling van enkele watervalletjes en een voorzien trappengestel was het enige wat er te zien was. Ok, voor sommigen was deze klim er teveel aan, maar voor diezelfden is het ook een marteling om nog maar voort te bewegen zonder sigaret in de mond.

Dit stelde geen reet voor en ik was dan ook blij dat we er weg waren. Ooops! Is de dag alweer voorbij?

Jawel, de invulling was wel heel karig. Je kunt natuurlijk stellen dat het snel donker wordt maar er speelde nog een element mee. Verschillende avondactiviteiten vingen aan rond 20u en dan moest de maaltijd al zijn doorgespoeld. Daarenboven: veel alternatief was er niet in het dorp waar we verbleven.

Als dit het tempo en intensiteit van de rest van de week wordt…

P1060242.JPG

Onze natuurlijke, aangeboren en gelukkig gecontroleerde voorliefde voor bier maakte dat het geplande bezoek aan de Brauerei Schloss Starkenberg de volgende dag met stip genoteerd stond.

Ware het niet dat dit beter in de namiddag was gepland, dan kon dit wel eens leuk worden. Even na 0930u stonden we al aan de ingang.

Het zicht uit het kasteel/brouwerij is wel indrukwekkend maar daar houdt het ook bij op. De rondleiding, door een Vlaming nota bene, was nogal nonchalant, oppervlakkig en eerder vervelend.

Veel inzicht in het productieproces kregen we niet. Veel over de geschiedenis van het geslacht Starkenberg en wat historische voorwerpen, leidden ons uiteindelijk naar de verbruiksruimte. Ik was meer onder de indruk van deze middeleeuwse feestzaal dan van het bier.

Doch, met een halve portie eerder zoet donker bier, kon ik wel leven. Het was tenslotte nog geen 11u en dan mogen we slapende honden niet wakker maken. Nadien maakten we nog een kleine wandeling maar dan zat de voormiddag er op. Een lichte lunch in ons hotel zette de namiddag in. Zucht.

Doch. Dan komt het hoogtepunt van de dag. De hoteleigenaar heeft toegang tot de lokale ‘Ijsstockschietbaan’. Met het treintje van het hotel (een oude tractor die nauwelijks vooruit kwam + enkele wagons), reden we via een ommetje door het dorp. Onderweg werd er gestopt voor – hoe kan het anders – een polonaise rond de fontein, ondersteund door een schnaps.

Nee, ik wil niet verder schrijven…

 

Allez, omdat je niet afhoudt.

Het ijsstokschieten is een wat bizarre sport als die op een ijsvrije piste gebeurd. Er wordt niet geschoten en er is geen ijs. Er is zelfs nauwelijks sprake van een stok.

Wel wordt er een redelijk vlot glijdende bol met een handvat naar een scorebord gegooid. Deze glijdt over de grond en tikt een score aan. Dat is het zowat. Wie de maximumscore raakt (12) moet een schnaps drinken. Zo gaat dat in sportieve kringen in Tirol.

Nog voor het definitieve einde wandel ik in klein gezelschap terug naar het hotel. Het beste moment van de dag.

De vierde dag wordt Innsbruck de hoofdschotel van de dag. Op een klein uurtje rijden van ons hotel. Ik kijk er ontzettend naar uit want door de aanslepende lethargie is mijn neiging naar een dynamische stad wel groot. Onze Reiseführer stelde ondertussen voor om eerst even lang het stadje Hall te passeren. Maakt mij niet uit, als we maar onderweg zijn.

 

Hall op zich stelt niet veel voor. Het is te zeggen: ze slaapt uit tot de middag waardoor er nauwelijks activiteit te bespeuren is. Hier en daar een winkel die net opent en als je goed zoekt vind je wel een Stube of Conditorei waar je je even kan schurken aan een kop koffie.

Bij aankomst in Innsbruck stootten we al snel door naar de het toeristische centrum en dit via de Hofburg. Dat oogt wel mooi en het is dan ook een drukte van jewelste in de Hofgasse.

Leuke (souvenir) winkeltjes en de typische gevels geven de stad, en zeker de ‘entree, een fijn vakantiegevoel. Eens door die drukte heen fladder ik uit naar het mooie shoppingcenter, de esplanade en de grote winkelstraten. Een ‘Saturn’ laat ik ook nooit liggen, dus daar even binnenspringen alvorens ik verder de culturele weg insla.

P1060301.JPG

Ik stap eerst de St. Jacobsdom binnen waar je werkelijk overvallen wordt door de barokornamenten. Mooie kerk, proper op zijn eigen en toch een van de postkaartelementen van de stad.

Dan langs de Herzog Otto Strasse naar de bruggen en volgens mij moet je echt wel eens op een van de bruggen gaan staan, alleen al voor het zicht. Via het toch drukkere stadscentrum even tot aan de Triumpfpforte (vreemd, geen ‘Tor’) om dan af te zakken naar de parkeerplaats achter de Innsbrucker Hofgarten.

P1060298.JPG

Na wederom wachten op (al of niet – tellen is onze sterkste kant niet, evenals de klok lezen) achterstallige medereizigers vertrekken we terug naar het hotel in Nassereith.

P1060381.JPG

De commentaren zijn gesloten.