23-12-16

Saxon & Girlschool, @TRIX, 22/12

Saxon_Battering_Ram (1).jpg

Saxon fans zijn een soort apart. Verstoken van alle heisa en hysterie die we kennen bij o.a. Iron Maiden concerten, blijven deze jongens, meisjes, dames en heren van alle leeftijden, behoorlijk met de voetjes op de grond. Net zoals de band zelf zou ik durven stellen.

Toen Saxon na het niet echt succesvolle Amerika avontuur eind jaren ’80 zijn zaakjes terug op orde moest stellen om de veroverde gebieden op het Europese vasteland te kunnen consolideren (zo heet dat dan), diende de band haast zichzelf terug uit te vinden. Met een moeizame (her)start met o.a. ‘Solid Ball Of Rock’, ‘Forever Free’ en ‘Dogs Of War’ –om er enkele te noemen, werd de basis al snel terug aangesproken.

Met ‘Unleash The Beast’ en ‘Killing Ground’ sijpelden er zelfs gothic, symfonische en progressieve elementen in de songs wat ze geen windeieren opleverde. Vanaf ‘Lionheart’ ging het gewoon kei vet terug bergop. Met een nieuw album om de twee jaar waarbij er langzaam maar zeker werd teruggekeerd naar de ‘harde’ jaren ’80 en het geluid ook wat donkerder werd, werd Saxon terug een instituut in de traditionele Heavy Metal scene. Met het meest recente ‘Battering Ram’ bewijzen ze nogmaals dat het niveau gehandhaafd blijft. Tevens is Saxon ook een vaste waarde, die het ritme van opname/tour verbazend goed aan de gang weet te houden.

Zit een festival even verlegen om een band die gegarandeerd knalt en een ruim publiek aanspreekt? En liefst zonder dat ze astronomische gages eisen? Effe Saxon bellen!

Maar bovenal – en dat is de kracht van Saxon – kunnen ze ook teren op een schat van metalklassiekers die steevast de revue passeren én geven ze het publiek een gevoel van ‘erbij te horen’. Geen gedoe, inpluggen en spelen.

Nu ze een lange en naar hun zeggen afmattende tour achter de rug hebben, werd er in grandeur afgesloten in muziekcentrum TRIX in Borgerhout, een zaal waar ze bijna thuis zijn en die – hoe zou het anders – de melding ‘SOLD OUT’ aan de deur mocht hangen.

Maar.

Eerst moesten we onze tanden nog zetten in een andere overlevende band uit de vroege jaren ’80: GIRLSCHOOL. Tja…

Nooit een fan van geweest, laat staan dat ik ze ooit volgde. Donderdagavond wist ik ook terug waarom dat zo was/is. Girlschool is een band die ondertussen zo gedateerd klinkt en speelt én technisch zo ondermaats is blijven spelen dat het, ja, bijna aandoenlijk was.

M Saxon (18).jpg

M Saxon (16).jpg

Een mix van The Runaways en The Ramones-op-valium met poepsimpele poprock songs. Zo zou ik het kunnen stellen. Ik ga er ook van uit dat ze in goeden doen waren, dus dat het matig onderhoudend was, zal daar wel aan liggen.

M Saxon (25).jpg

Waardig ouder worden is ook niet aan hun besteed. Als oude(re) rockartiesten al eens meer karakter uitstralen en een zekere autoriteit krijgen, was hier sprake van het omgekeerde. Eerlijk? Met Jackie Chambers die ik het voordeel van de twijfel gun, was het een triestig beeld van dames voorbij gemiddelde leeftijd waar de jaren niet mild voor zijn geweest. We gaan mekaar hier geen Lita Ford of Pat Benatar noemen, maar het oog wil ook wat en het deed met momenten pijn aan de ogen.

SAXON is natuurlijk andere koek. En ik zal meteen mijn eerste gedachte zeggen: van de +15-tal keer dat ik de band al zag, was dit mogelijk de beste show die ik ooit zag. En in het verleden was ik al nooit echt teleurgesteld.

Niet alleen de energie en het perfecte geluid maakten er een feest van, ook de setlist was om van te dromen en zorgde er voor dat het een absoluut genoegen was om Biff & the boys meer dan twee uur aan het werk te zien.

M Saxon (131).jpg

M Saxon (109).jpg

M Saxon (108).jpg

Nu kunnen we altijd wel stellen dat dit of dat album werd overgeslagen (ja, ‘Lionheart’, weeral), daar voor kregen we songs in de plaats die we de laatste jaren niet teveel te horen kregen zoals ‘Ride Like The Wind’ of ‘Terminal Velocity’.

Met een stapel fan favorieten op hun actief werd de catalogus goed aangesproken én werd ‘Battering Ram’ met drie songs representatief vertegenwoordigd.

De setlist vind je onderaan (toch zo ongeveer) maar het deed ondergetekende ontzettend veel plezier om zowel ‘Dallas 1 p.m.’ als ‘The Eagle Has Landed’ te mogen horen. Songs die naast andere langere en nieuwe tracks als ‘The Devils Footprint’, ‘Queen Of Hearts’ en natuurlijk ‘Crusader’ mogen staan.

M Saxon (216).jpg

M Saxon (113).jpg

M Saxon (120).jpg

M Saxon (129).jpg

Biff Byford blijft een uitermate sympathieke frontman en levert nog steeds de goederen af zoals we van hem verwachten. Zelfs als de zaal temperatuursgewijs op ontploffen staat, gaat de 65 jarige boomlange kerel als een furie te keer.

Zijn stem heeft met de jaren meer ‘grain’ en maturiteit gekregen (wat wil je…) en heeft nauwelijks aan kracht ingeboet. Zijn Yorkshire accent bij de praatjes blijven even leuk en ‘boyish, alsof ze in een kleine club spelen.

M Saxon (140).jpg

M Saxon (242).jpg

M Saxon (149).jpg

M Saxon (198).jpg

Met mede oerlid Paul Quinn op gitaar vormt hij de kern van de band maar maar sinds de komst van bassist Nibbs Carter in ’88 en gitarist Doug Scarratt in '96, lijkt de band wel een injectie gekregen te hebben. Nibbs getuigd niet alleen fysiek van een ongelofelijke energie op het podium, hij maakt de baspartijen avontuurlijk en speels terwijl Scarratt langzaam maar zeker het leeuwendeel van de leadsoli voor zijn rekening neemt, altijd perfect in balans met Paul Quinn. Ook drummer Nigel Glockler blijft ondanks enkele gezondheidsissues op post.

M Saxon (221).jpg

M Saxon (228).jpg

M Saxon (246).jpg

Saxon zag, kwam en overwon alweer het hondstrouwe publiek. Een publiek dat weet waarvoor ze komen en nauwelijks nog verrast wordt, of het moest zijn door het feit dat er dieper in de catalogus wordt gegraaid. Deze avond kregen we met ‘Denim & Leather’ Girlschool-met-kerstmuts mee op het podium én speelde Saxon een berevette versie van Motörheads ‘Ace Of Spades’.

Als jarenlange tourpartner van Lemmy was dit een mooi en vooral eerlijk betoon aan de man. Biff sneerde hem na de hij waarschijnlijk op hen zit te wachten met een fles Jack D. en een pakje ‘smokes’. Tegelijk was hij er niet zeker van of het ‘boven’ of ‘beneden’ was dat Lemmy vertoefde.

Officieus is ook bevestigd dat Saxon op Alcatraz Festival zal/zou staan, dus we weten alweer waarheen deze zomer.

M Saxon (264).jpg

M Saxon (252).jpg

M SaxonFX (166).jpg

Tot het zover is, kunnen we ons laven aan de 21 studio albums en de shitload liveregistraties die ondertussen hun weg naar mi casa gevonden hebben.

Het was een geweldige avond. Dit jaar heb ik bijzonder veel met Saxon ‘bezig geweest’ en me verdiept (nu,ja…) in hun minder bekende werk uit de jaren ’90. Donderdag ben ik en de andere metalheads aanwezig in de Trix daar meer dan rijkelijk voor beloond.

saxon,girlschool

Battering Ram - Heavy Metal Thunder - Sacrifice - Solid Ball Of Rock - Never Surrender - Terminal Velocity - The Devil's Footprint - Strong Arm Of The Law - The Eagle Has Landed - 20,000 Feet - Queen Of Hearts - And The Bands Played On - Dallas 1PM - Ace of Spades - Wheels Of Steel - Let Me Feel Your Power - 747 (Strangers in the Night) - Crusader - Denim and Leather - Princess of the Night

 

18:55 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.