26-02-17

Beyond The Labyrinth: The Art Of Resilience

 beyond the labyrinth

Zo, hier is hij dan.
De nieuwe boreling van Beyond The Labyrinth is er.  Eindelijk.
Er was een tijd dat ik dacht: gaat er überhaupt nog iets komen? 

Geruchten over een rockopera, volledig van de hand van mastermind Geert Fieuw, ja, dat ging een lang termijnproject worden. Maar van de 'band' BTL?

Hoe dan ook: hij is er en het is een goudhaantje. 
Voilà, ik heb het gezegd. 

BTL heeft een tijdje ook helemaal niet meer bestaan als ‘levende’ band. Het is te zeggen: de bandnaam werd even enkel gedragen door Geert terwijl er toch ook over slinkse samenwerkingen in de wandelgangen gefluisterd werden.

Tot de daad bij het woord gevoegd werd en zowel oudgedienden drummer Michel Lodder, keyboardspeler Sjoerd Bruyneel en newbie bassist Dominique Heynderickx terug niet alleen voor het gelaat van de band zorgden maar tevens een krachtige muzikale en instrumentale basis voor het nieuwe album verzorgden.

beyond the labyrinth

Bleef over: een zanger.

Hiervoor werd er rondgekeken in de muzikale omgeving & beyond. Zo werden er krachten aangesproken tijdens de Metal Cruise, niet alleen voor de zang maar tevens om een extra dimensie te geven aan de instrumentale invulling. Hierover in detail treden gaat me te ver leiden, dus ga ik het houden bij de Belgische gasten, die ik dus wél kende voor het album er was.

We vinden op gitaar o.a. Geert Annys (o.a. ex Mystery & Ostrogoth), Erwin Suetens, drijvende kracht achter Fireforce en Dushan Petrossi (Iron Mask, Magic Kingdom).
Op zang Filip Lemmens (Fireforce), Oliver Wright (ex-Stallion, Blind Hands), Tony Carlino (Max Pie), Josey Hindrix (Ostrogoth) en ‘Wizz’ Beauprez (Wizz Wizzard) 

beyond the labyrinth


Op de officiële presentatie werden de songs ingeleid door Geert en enkele aanwezige muzikanten en dat helpt natuurlijk om een eerste indruk correct te verwerken. Je moet de song wel volledig horen en een eerlijke eerste beurt geven.


En dat was zeker geen straf. Meer nog: de kwaliteit van zowel de songs, de uitvoering als de mix en de dynamiek van het gebodene maakte dat ik haast niet kon wachten op de volgende track. Ja, zo goed was het.

Tevergeefs keek ik uit naar een valkuil, een teleurstelling…. Niet dus. Ik hoed me ervoor om dit album zo neutraal mogelijk te beoordelen.
Ik laat me verleiden tot een trackbespreking… o, nee!

beyond the labyrinth
beyond the labyrinth

 

 

 

 

 

 

 

Vanaf opener ‘The Set Up (Innocence Presumed)’ wordt de lat hoog gelegd. Ook een serieus risico om met een toch niet zo heel vlotte en zeker geen makkelijke track de cd te openen. Ik bedoel daarmee: het is even volgen, zowel muzikaal als qua tekst. Het meer verteerbare refrein maakt dat het toch een zeer sterke opener is.
Buiten Josey, is dit een song volledig door de ‘core band’ gedragen. Geert geeft hier een heerlijk melodieuze solo en de ritmesectie – zeker naar het einde toe – zit vet in de mix.
Dit laatste zal, in tegenstelling tot de vorige BTL albums, een constante blijven.

Vanaf dan is het een heerlijk komen en gaan van gastmuzikanten en zangers.


beyond the labyrinth ‘Carry On’ – gezongen door de betreurde Wizz Beauprez – is een ferme druk op het gaspedaal. Met voorsprong een van mijn persoonlijke favorieten!

Misschien omdat deze song een geweldige Uriah Heep-feel heeft? Of gewoon omdat dit een monster van een track is? Met Geert Annys en Erwin Suetens op extra gitaar & solo’s, kan ik enkel hopen dat dit een blauwdruk is van alles wat BTL nog in zijn mars heeft.

 

Met ‘Someone Watching Over You’ wordt er even gas teruggenomen.
beyond the labyrinthEen ballad zo vroeg op een album? Als dat maar goed komt.

Ja, hallo. Wat een prachtig nummer!!!
Vanaf de piano intro voel je dat dit goed komt. De stem van Oliver Wright valt even later als een warm deken over je schouders. Perfect getimed tegen de actuele weersomstandigheden.
Het refrein nestelt je stante pede in je hoofd en ik merk dat ik na een week dit nummer soms onbewust sta te ‘mummelen’. Zo goed? Ja, zo goed.
De Amerikaanse gitariste Tara Lynch – hier nog vrij onbekend – levert een sobere maar gesmaakte solo.


 

beyond the labyrinthDe sfeer keert al snel als ‘Prince Of Darkness’ wordt ingezet. Van een heel andere orde en vooral een teken dat dit album bijzonder gevarieerd is.
Het is even herpakken als Colin Flynn zijn vocale prestatie levert. Zijn musical getrainde stem, zin voor dramatiek en stembereik dragen de song volledig. Metalheads zullen ongetwijfeld aan Kamelot denken en dat is zeer terecht.


Het symfonische karakter wordt mede ondersteund door het Nox String Quartet, een internationaal maar in Brussels gevestigd ensemble. Geen toetsen hier maar the real thing. En het werkt perfect.
Dit is geen rocksong persé, maar een gewaagde uitstap en gedurfd epos waarbij je best even gaat zitten.
 

‘Liberation Day’. Hoog tijd voor een sorbetje. beyond the labyrinthGeoffrey Tarallo (aka DJ Kenzo!) zingt dit ogenschijnlijk niemendalletje in, maar vergis je niet, dit is wederom een oorwurm en vooral: een verdiende rustpauze.
Hier speelt BTL alles verder zelf in.
 

Volgende track is ‘Shape Shifter’. Dit is een ferme brok progrock/metal. De imposante intro waarbijbeyond the labyrinth vooral Sjoerd Bruyneel zich laat gaan – de song is trouwens van zijn hand – is veelbelovend. Op zang hebben ze hiervoor Tony Carlino van het Waalse Max Pie kunnen strikken. Tony is een geweldige zanger met een hoop ervaring en is dan ook perfect geknipt voor deze song.

Het is een eerder midtempo monster dat zich langzaam lijkt voort te bewegen maar onverwacht toeslaat en naar het einde toe zich vastbijt in je muzikale brein.
 

‘Can’t Get Over You’, gezongen door Chitral Somapala (ex- Firewind, Civilization One en vele anderen),beyond the labyrinth is een vette knipoog naar Whitesnake. Meer nog: ik denk dat als ‘The Cov’ dit zou zingen, het op het is eender welk Whitesnake album niet zou misstaan.

Wederom levert Tara Lynch de solo terwijl Geert alle ander gitaarwerk voor zich neemt. De ritmesectie klinkt ook weer indrukwekkend. 

 

beyond the labyrinth

 

Met de intro van ‘If You Believe’ moest ik even slikken maar dat keert al snel.
Een aanstekelijke uptempo song, gezongen door David Reed Watson en met bassist Bob Goo, drummer Tommi Manninen (The Milestones) en voor een laatste maal Tara Lynch op gitaar.
Ja, deze song wordt dus haast volledig uitbesteed aan gastmuzikanten. Moet kunnen, zeker als het resultaat er staat als een huis.
Hier en daar gaat het er een beetje meer poppy aan toe, maar dat doet niets af aan het totaal. Zeker als de scheurende gitaar van Tara – en ik denk dat ze zich hier eens volledig mocht laten gaan – dit nummer absoluut verheft tot een killer song!
Uiteraard blijft Geert hier een ferme vinger in de pap houden middels gitaar en toetsen. 

Maar het wordt nog beter. En then some! 

Voor mij is ‘Salve Mater’ de song waarbij de band alle register opentrekt.beyond the labyrinth
Geen vrolijk verhaal, het verhaal van de instelling ‘Salve Mater’, waar toch een hoop dingen zijn gebeurd die met de ogen van vandaag toch zeker niet door de beugel konden. Aan de luisteraar om hierover zelf eens wat op te zoeken.


De song draait vooral over vermoede entiteiten die er alsnog terug te vinden/horen/voelen zouden zijn. Dit moet ieder voor zich maar naar waarde schatten, maar het is een dijk van een nummer.


De engelenkoortjes worden ingezongen door Geerts dochters, welke een mooi contrast vormen met Filip ‘Flype’ Lemmens, voor de meesten toch bekend als frontman van Vlaanderens enige échte Fireforce.
Spooky, gothic, heavy, epic,… welke bijvoegsels kunnen er nog aan toegevoegd worden?
 

beyond the labyrinthHet album gaat in dezelfde lijn verder met ‘Fall Of The Raven’, wederom ingezongen door Colin Flynn. Hierdoor krijgt het terug die donkere musical-sfeer (ik moet dan aan ‘Les Misérables’ denken).
BTL levert hiermee ook zeker een prijsbeest af. Het wordt onderhand moeilijk om favorieten te pikken uit dit album.


Het refrein pakt je gewoon in, mede door nogmaals die Kamelot feel en ‘light operatic’ aanpak. Het Nox Quartet ondersteunt ook hier sfeervol en functioneel.
Met een (veel te korte) gitaarsolo van Dushan Petrossi krijgt de song een korte maar welgekomen injectie waardoor de luisteraar even zal opkijken. Dit kon of mocht iets meer zijn.
 

‘Waiting For The Dawn’ word ingezongen door John Ferreira (As The World Burns). En ondanks het feitbeyond the labyrinth dat John uit een eerder alternatieve post-grunge scene komt, klinkt de song bijzonder open en melodieus. Ook het meeslepende refrein laat niet vermoeden over ’s mans muzikale roots.


We krijgen een mooie gitaarsolo door de voor mij onbekende Brian Copp. Ferreira profiteert om vocaal even ‘extreme’ te gaan maar het is de gitaar die de song even laat ademen. Ja, een echte oorwurm – wederom.
Hier krijgen we ook voor een laatste keer Nox te horen.
 

beyond the labyrinthDit waren drie eerder heavy, sterk uitgewerkte songs die gewoon vragen om enkele maal opnieuw beluisterd te worden. En we nu haast aan het einde van het album. Hoe kan dit afgesloten worden?
BTL koos voor een lichtere aanpak met ‘Virtual Connection’, ingezongen door Oliver Wright met verder enkel de band.

De wel heel poppy start doet ofwel je wenkbrauwen fronsen ofwel tovert het een glimlach op je gelaat. Bij mij varieert het. Muzikaal is het een lichtgewicht maar langs de andere kant is het zo goed uitgewerkt en zo lekker uptempo dat het werkelijk een goed gevoel geeft op het einde van deze erg gevarieerde, rocky, proggy, doomy, en wat nog allemaal, rit. 



BTL heeft hiermee een geweldig album afgeleverd. Met alle respect voor de prestaties in het verleden: dit is van een heel andere orde.

De productie en mix (door Marc De Keyzer inde Atomika Studios) geven dit album, en in verlengenis BTL, zoveel meer dynamiek dan de albums die hiervoor verschenen. De zangpartijen spatten van de plaat af en de songwriting is nagenoeg perfect. 

Of ik dit album ook zo zou bejubelen indien ik niet bekend was met de band? Waarschijnlijk wel.
Toch wil ik hier een extra lans breken voor wat er gepresteerd is.
Deze muziek zal helaas nooit het grote radiopubliek bereiken maar daar gaan we niet wakker van liggen.
BTL voert net als zoveel andere bands en artiesten eenzelfde strijd tegen de commerciële mainstream. Daarenboven geloven zij ook 200% in hun eigen creativiteit en kracht. 

Daarom is ‘The Art Of Resilience’ een fantastisch album.
En daarom moet je het zeker in huis halen. 

beyond the labyrinth

 



 

 

 

13:01 Gepost in Muziek | Commentaren (0)