28-04-17

Dream Theater, Lotto Arena, 26/04/17

dream theater

1992 was een bijzonder jaar voor de heavy muziek beleving. Er gebeurde weinig of niets eigenlijk. De zoveelste Yngwie en een nog snellere gitarist probeerden mekaar de loef af te steken en grote namen die zich amechtig aan het succes probeerden vast te klampen ondanks personeels- en andere wijzigingen zoals Judas Priest, Iron Maiden en Whitesnake hielden stand maar niet tegen elke prijs.

Die dino’s leken wel stilaan tot het verleden te behoren terwijl grunge op zijn hoogtepunt was. Toen was het om te bleiten, nu kijken we er soms nostalgisch naar terug, toch?

Wie verder keek volgde bvb Fates Warning, Psychotic Waltz of het prille Threshold. Nieuwe melodieuze rockers als Gotthard en Harem Scarem wisten mij ook wel te boeien maar… het was eigenlijk wachten tot er ‘iets’ gebeurde.

dream theater

Toen kreeg ik het album ‘Images and Words’ voorgeschoteld. Toen reeds het tweede Dream Theater album maar alleszins het meest baanbrekende heavy progressieve rock/metal album ooit. Ik herinner me ook dat het me niet direct aansprak. Maar dat het het begin van een volledig nieuw tijdperk inluidde, kon niemand voorzien.

Progressive Metal, zoals we het nu kennen, startte toen. Het leven zou nooit nog hetzelfde zijn…

Vandaag, in 2017, kijken we terug op 25 jaar ‘Images and Words’, samen met de band die ervoor verantwoordelijk was. Dream Theater speelde woensdag in de Lotto Arena en het was een goede beslissing om naar daar af te zakken!

Wat meteen opviel was de karige bezetting van de zaal. Niet alleen was een groot gedeelte – links en rechts tegen het podium aan – afgesloten. De bovenste arena was ook leeg en het middenplein was voor nog geen ¾ gevuld. Beetje onbegrijpelijk voor een band van dat kaliber. Misschien een puntje te duur? Ik weet het niet. Dit maakte wel dat het eerste nummer ‘The Dark Eternal Night’ (‘Systematic Chaos’) eerder als een soundcheck klonk in een bijna lege zaal. Gelukkig werd dit snel bijgesteld en was het geluid lekker strak, niet te luid en mooi uitgebalanceerd. Zo ervoer ik het toch vanaf mijn plekje.

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

‘The Bigger Picture’, (‘Dream Theater’) toch meer ingetogen, liet alvast horen dat James LaBrie ondanks alle verontrustende berichten prima bij stem was. Vraag was natuurlijk of dit zo zou blijven als hij zijn 25 jaar jongere zelf zou moeten worden in de tweede helft van de show.

‘Hell’s Kitchen’ (‘Falling Into Infinity’) leek een vergeten instrumentaaltje maar John Petrucci kon hier gelijk even tonen waar hij toe in staat is, evenwel zonder zichzelf voorbij te galloperen. De avond was immers nog jong.

‘The Gift Of Music’ en ‘Our New World’ zetten ‘The Astonishing’ nog even in de kijker alvorens John Myung ruimte krijgt om een tribute te spelen voor Jaco Pastorius, de legendarische jazzrock en fusion bassist.

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

Terug focus op het heavy werk met ‘As I Am’ waarin traditie gewijs ‘Enter Sandman’ werd gewoven. ‘Breaking All Illusions’ (Dramatic Turn…) sloot het eerste gedeelte af. Een correcte twintig minuten pauze leende zich perfect voor een pint en bijpraten met bekenden.

Zoals voorspeld volgde dan een integrale uitvoering van ‘Images And Words’. Voorafgegaan door een ‘riding the radiowaves’ intro waarbij we terug naar 1992 werden geloodst. Toen we nog jong en nog vol verwachting van het leven waren. Zo lang is dat dus geleden.

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

‘Pull Me Under’ werd aangekondigd als de Grote Hit en zetten het album mooi chronologisch in. Ik ga niet alle songs overlopen maar het moet gezegd dat dit stond als een huis. LaBrie haalde feilloos de hoge noten in ‘Another Day’ en wist ook de valstrikken te ontwijken door af en toe goed voorbereid de zanglijn lichtjes te buigen.

Doch, ‘Surrounded’, ‘Metropolis’ Pt. 1’ enzovoort, het klonken geweldig, zelfbewust en virtuoos. Zoals ze het bedoeld hadden in '92 en zoals progressieve metal hoort te klinken.

Tussendoor vertelde James LaBrie over zijn instap in de band en de evolutie die ze ondergingen, speelde en zong hij met Petrucci met Journey’s ‘Lovin’ Touchin’ Squeezin’.

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

‘Metropolis Pt 1’ werd strak onderbroken voor een drumsolo van Mike Mangini die echt een drumsolo gaf waar zelfs ik stil van werd. De man naast mij werd bijna gek.

De onwaarschijnlijke doorstart van de song bewees nogmaals (moet dat dan?) hoe goed iedereen op mekaar is afgestemd. Jordan Rudess, Myung en Petrucci wisselden solo’s uit alsof het niets was en wij keken er naar alsof het de eerste keer was.

‘Under A Glass Moon’ gaf extra ruimte aan Petrucci om even voluit te gaan in de gitaarsolo.

Een feeërieke setting luidde ‘Wait For Sleep’ in en met ‘Learing To Live’ werd het sluitstuk van dit legendarische album gespeeld. Wat een song! Na 25 jaar nog steeds kippenvel!

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

De band verdween toen even van het podium om dan terug te komen met het volledige ‘A Change Of Seasons’ waardoor we nogmaals 23 minuten sprakeloos genoten van dit epos.

Dream Theater hoeft zich zeker niet meer te bewijzen maar met een doortocht als deze waarbij een album integraal wordt gespeeld, is het ook een nostalgische trip naar de dagen van verwondering. Opvolger ‘Awake’ verdient m.i. dezelfde behandeling. Hopelijk volgt hier ook niet weer een live dvd van…

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

11:23 Gepost in Muziek | Commentaren (0)