06-07-17

Graspop 2017, zondag 18/6

fb-graspop.jpg

De derde dag denk ik aan de eerste dag. Hoe ik toen nogmaals declameerde dat het echt mijn laatste keer zou zijn. Of al meer genuanceerd tegen de avond: de laatste keer drie dagen.

Zondag voormiddag denk ik al anders: ‘this is it’. Er is niets meer buiten dit alles. Ontsnappen is onmogelijk en morgen kom ik nog eens en zo heel de week door…. Gek.

GMM17 (112).JPG

We komen maar traag op gang en de eerste band die ik kan genieten is UGLY KID JOE. Niet dat ik daar zo vroeg voor kom opdagen maar mijn vooroordeel wordt al snel van de tafel geveegd als we even in de set zitten. De gitaren klinken vet, het is meer ‘groove’ en metal dan de post-grunge/garage rock waar ik ze voor inschatte.

GMM17 (102).JPG

Hoe dan ook, het klinkt goed en is onderhoudend. De kleine bijdrage van Amy Lee is leuk maar mijn hoop voor het optreden van Evanescence slinkt als ik haar ijle stemmetje hoor in een van de band’s hits, en dat kent iedereen: ‘Cats In The Cradle’. Ja, dat is die band.

Waarom weet ik niet maar ik sta aan de andere kant om de vrolijke piraten van Alestorm op te wachten.  Was ook weer (niet meer dan) onderhoudend voor mij persoonlijk. Ik vond de surfende fan leuker dan de band. Er was trouwens teveel rook om een foto te maken van de band.

GMM17 (103).JPG

AIRBOURNE mocht al eerder op GMM staan en ook nu staan de Aussie’s garant voor een uurtje onvervalste rock ‘n’ roll.

GMM17 (105).JPG

GMM17 (107).JPG

Ik probeer het maar ik luk er niet in in te schatten wat het met een mens als Joel O’Keefe moet doen om met deze temperatuur van nul in hoogste versnelling te gaan en daar een uur te blijven hangen.

Ik mocht de band al meermaals zien en het is telkens prijs: een flinke start en gaaaaan. Dat zorgt er ook voor dat elke show toch wat op de vorige lijkt maar geen klagen daarover.

‘Too Much, too young, too fast’,  ‘Girls in Black’, ‘Live It Up’ en vooral de doorbraaksingle ‘’Runnin’ Wild’ blazen me van mijn sokken en het terrein voor de stage gaat door het dolle heen. 

GMM17 (108).JPG

 

HARDLINE

Een band die op rij twee ballads kan en mag brengen? En dan nog van het melodieuze soort? Het van Journey of Foreigner geleden zijn dat we dat kregen. En dan nog.

Hardline kennen de meesten wel door de aanwezigheid van Johnny Gioeli, die ook (daags ervoor) bij Axel Rudi Pell de frontpositie mocht verzorgen.

GMM17 (110).JPG

Bij Hardline wordt er eerder meer gekeken naar de hardere Amerikaanse radiorock zoals House Of Lords. Ik ben niet heel bekend met met hun repertoire maar mag me er graag tegenaan schurken. Enkel hun debuut (‘Double Eclipse’ – met Journey’s  Neal Schon op gitaar!) siert mijn kast maar ik was zo onder de indruk van het nieuwe materiaal dat hun recentste album ‘onderweg’ is.

Gioeli lijkt aan adhd te lijden ofwel is de man zo verzot op optreden, ik weet het niet. Al bij de soundcheck spurt hij van links naar rechts en dat zal niet verminderen. Met steeds die opgewonden energieke blik en enthousiasme.

GMM17 (111).JPG

Strakke band ook en bere-vet geluid, wat maakt dat dit ergens een verademing is ondanks het redelijke volume in de tent. Meer van dit soort bands!

Nog voor de laatste noot spurt ik me naar de main voor STEEL PANTHER. Tja, dat is een ander paar mouwen. Waar goede smaak, stijl en originaliteit absoluut overbodig zijn en zelfs als een tang op een varken zouden passen. Maar zo moet het met deze gimmick, want dat blijft het.

GMM17 (113).JPG

scorpions,evanescence,gotthard,steel panther,anathema,hardline

GMM17 (115).JPG

GMM17 (116).JPG

GMM17 (117).JPG

GMM17 (118).JPG

Maar ze spelen zooo goed dat je daar niet bij stilstaat. Wat Van Halen, Motley Cuë, Poison of Def Leppard als toonaangevende bands op de kaart zette, speelt dit viertal met de vingers in de neus.

De interactie is hilarisch, doorgaans pikant (understatement) getint, bij wijlen net op het randje maar altijd zo ontzettend ‘tongue in cheek’ dat het amusement blijft.

GMM17 (120).JPG

EVANESCENCE

Ja, daar keek ik wel naar uit, temeer omdat ik hun passage enkele jaren geleden gemist had. Of ik daar spijt van moest hebben, dat weet ik niet maar de troostprijs op Graspop was ontoereikend.

Niet dat ik een grote fan ben. Hun wat lamme American Gothic staat me iets te bol van de ‘Twilight’ dramatiek. Voor een zekere leeftijd raakt dit misschien een gevoelige snaar maar voor mij blijft het vooral bij een zwak oog voor frontvrouw Amy Lee.

GMM17 (122).JPG

GMM17 (121).JPG

En ‘zwak’ is nu wel het woord dat we kunnen gebruiken voor de hele (te lange) set die ze mochten brengen. Misschien dat de brandende zon er voor iets tussen zat maar het kwam niet echt op gang.

Amy’s stem is teveel afgenepen vlak voorbij het strottenhoofd, lijkt me. Ofwel deden de geluidsjongens hun best niet. Hoe dan ook, ik werd echt moe van naar Amy te luisteren. Niet dat ze er naast zong of zo maar het was piepen en persen om boven de band uit te komen.

GMM17 (123).JPG

GMM17 (125).JPG

Enkel in de piano ballades kwam ze wat tot haar recht. Die spaarzame momenten redden de set nog enigszins maar ik kon het niet opbrengen om het einde af te wachten.

Meer nog: ik werd verwacht in de Metal Dome.

Maar eerst een korte stop in de Marquee want daar speelde ANATHEMA en dat is een band die ik echt heel hoog draag. Het rare is dat ik ze niet wou zien spelen in de tent met alle mankementen die daar bij komen kijken.

GMM17 (126).JPG

GMM17 (127).JPG

GMM17 (130).JPG

GMM17 (129).JPG

Ten eerste moest ik het nieuwe album ‘The Optimist’ nog beluisteren en ten tweede: ik zal ze ergens eind 2017 zien in optimale omstandigheden.

Maar toch even binnenspringen! En dat zag er zeker goed uit. Danny Cavanaugh ziet er misschien wel wat uitgezet uit – op korte tijd, hopelijk is alles goed met hem. Ik dacht eerlijk dat er een vervanger aan het werk was…

Maar er is ook de charismatische broer Vincent en die trekt naar gewoonte show volledig. Als ik binnenkom is men bezig aan nieuw werk en ik voel me direct thuis ondanks het feit dat ik onbekend ben met het nieuwe materiaal.

Lee Douglas verzorgt hoe langer hoe meer vocalen in de evolutie die de band doormaakt. En ook nu mag ze terecht stralen aan de rechterkant van het podium. Amy Lee was in een oogwenk vergeten…

Maar eigenlijk was ik op weg naar de Dome om GOTTHARD te zien.

Deze Zwitserse band (uit regio Lugano om precies te zijn) volg ik al van het prille begin en ben niet minder trouw geworden na de ‘gebeurtenissen’. Het ons ontvallen van Steve Lee en de moeilijke doorstart, de fans kennen het dramatische verhaal maar al te goed.

GMM17 (132).JPG

GMM17 (133).JPG

Maar plots en vrij snel was er Nic Maeder die de band van de nodige vocalen ging voorzien. Het lot wou ondertussen dat ik er nog niet in geslaagd was om hem aan het werk te zien. Vandaag revanche dus en wat voor een!

Laten we alvast voorop stellen dat Maeder niet de uitstraling van Steve Lee heeft of ooit zal hebben. Daarenboven zal hij altijd moeten leven met de erfenis, zowel muzikaal als emotioneel, die de band met zich mee draagt. Maar genoeg nu, hoe was het?

Het was waanzinnig goed. Nic Maeder levert de vocalen alsof er nooit iets veranderd is en de band speelt nog altijd even strak. Leo Leoni en Freddy Scherer leveren de gitaarpartijen en de rest staat als een huis. Na meer dan 25 jaar samenspelen ontstaat de chemie spontaan.

GMM17 (134).JPG

GMM17 (136).JPG

En tussen de muzikale monumenten zoals ‘Hush’, ‘Mountain Mama’, het nieuwe ‘Remember It’s Me’, ‘Sister Moon’ en ‘Firedance’ zit dan dat ene moment waarin ze opkijken naar Steve. Met live beelden van Lee op de achtergrond zet Nic ‘Heaven’ in en de beeld-én geluidsband van Steve neemt over. Kippenvel, dat kan ik je verzekeren.

GMM17 (135).JPG

De band speelt de rest mee en zo ontstaat er echt het gevoel dat hij er nog bij is. Echt waar een heel gevoelig moment. Ook voor ondergetekende.

De set werd afgesloten met ‘Top Of The World’ en ‘Any Time Any Where’, verfraaid met de sensuele video clip op de achtergrond. Top optreden, zeker bij de beste van de editie. Andere momenten denk ik dat de vloer het gewoon gaat begeven onder het enthousiasme. 

GMM17 (109).JPG

SCORPIONS

Wat moeten we daar over schrijven? Dat het eigenlijk een beetje voldoende is geweest met de Hannoverianen? Deze set-up is quasi identiek aan die van 2015. De setlist is bijna onveranderd en de bandleden doen gedwee hun werk.

Dat is niet voldoende voor een band die ooit bij de top behoorde. Natuurlijk wil ik rekening houden met de leeftijd van de belangrijkste protagonisten – Klaus Meine en Rudolf Schenker – maar er is ook een tijd van gaan.

GMM17 (137).JPG

GMM17 (138).JPG

De inlijving van Mickey Dee (ex-Motörhead) mag dan al een goed initiatief zijn, de trein rolt toch vanzelf. Beetje ongeïnspireerd kan men stellen. Waarom krijgt Mathias Jabs wederom die lange overbodige solo spot? En dan nog bijgestaan door een crewlid (?) op tweede gitaar?

GMM17 (139).JPG

GMM17 (140).JPG

GMM17 (142).JPG

GMM17 (143).JPG

GMM17 (145).JPG

Maar goed, ik neem aan dat diegenen die Scorpions voor het eerst (eindelijk) te zien krijgen, zich zeker geamuseerd hebben. Voor mij was het eerder een overbodige déjà vu.

Halverwege de set ben ik langzaam afgedropen. Van op afstand kon ik nog het opstijgende drumpodium zien (zucht).

Graspop 2017 was een heel goede editie. Er waren bands die ik niet kon zien, anderen die ik niet wou zien, en weer anderen die ik gehoord maar niet echt gezien heb en zeker ook mijn goedkeuring konden meedragen, o.a. Five Finger Death Punch.

Als mijn agenda het toelaat, sta ik er volgend jaar waarschijnlijk opnieuw, vrees ik.

GMM17 (146).JPG

10:36 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.