17-08-17

Alcatraz Metal Festival, 12/8

15937120_1374197689278448_4435423798005159295_o.jpg

Alcatraz Festival wordt groot. Dat merk ik als ik aankom op de gigantische parking aan de Kortrijk Expo.

Goed, ik was niet al te vroeg komen opdagen en het vrijdagavondprogramma was ook best interessant. Dus vele ‘kampers’ zullen ook reeds daags daarvoor hun plek op de Expo gevonden hebben.

Alcatraz is het sympathieke kleinere broertje van GMM en heeft mijn absolute sympathie. Doch, groter hoeft het niet te worden. Nu blijft het overzichtelijk, je moet geen kilometers hossen om zoveel mogelijk te zien en de catering is boven niveau en soms zelfs verrassend.

Gelukkig was er wel de regelmatige shuttlebus waardoor ik op geen 20’ op het festivalterrein was; consumptiebonnekkes in de pocket en gelijk even de ‘Swamp’ tent binnen om Monkey3 nog voor een half uur te mogen ondergaan.

Jammergenoeg veel te donker om een deftige foto van te maken maar er is dan ook bijzonder weinig te zien bij deze psychedelische stoner band. Instrumentaal is het des te imposanter. Niet alleen is de laatste schijf fantastisch, het geluid is puntgaaf maar loeihard. Voor de rest van de dag zal ik de tent niet meer bezoeken want het gebodene op de ‘Prison’ stage is meer dan boeiend.

Het was dan ook gelijk uitkijken naar DEATH ANGEL,een van de pioniers van de thrash metal maar nooit echt doorgebroken op een niveau zoals Testament, Slayer of anderen. Maar zeker met een fanatieke fanbasis.

P1140086.jpg

P1140039.jpg

Frontman Mark Osegueda en mede oprichter gitarist Rob Cavestany geven nog elke keer alles om er een geslaagde show van te maken. En Alcatraz gangers kunnen het weten want dit is de vierde keer dat zij op dit Festival mogen spelen.

P1140089b.jpg

P1140093.jpg

LAST IN LINE! De bandnaam laat het al vermoeden: dit is (nu) de helft van de originele band van Ronnie James Dio. Dio dus.

Met Vivian Campbell op gitaar, Vinnie Appice op drums, een zekere Andrew Freeman op zang, Phil Soussan (ex-Ozzy, ex-Dio, Billy Idol,…) op bas om de recentelijk overleden Jimmy Bain te vervangen en (voor de proggers onder ons) niemand minder dan Erik Norlander op toetsen.

P1140160.jpg

P1140172.jpg

Om alle twijfel weg te nemen werd er ingezet met ‘Stand Up And Shout’. Vivian weet dus nog steeds te scheuren op de gitaar. Nadat hij zijn pensioen bij mekaar heeft gespeeld op Whitesnake’s ‘1987’ en jaren redelijk irrelevante hardrock heeft gespeeld bij Def Leppard, is hij nu echt thuisgekomen. Full Circle noemen ze zoiets.

P1140182.jpg

P1140194.jpg

Campbell is geboren om Dio-riffs te spelen. Hij heeft ze dan ook grotendeels geschreven.

Gevolgd door ‘Straight Through the Heart’ en van hun eigen album gevolgd door ‘Devil In Me’, een heavy song doorweven van Dio elementen.

Vooral interessant natuurlijk was het verdere Dio-materiaal ‘The Last in Line’, ‘Rainbow in the Dark’ en als absolute killer ‘We Rock’.

De band stond als een huis en Freeman…wel die bracht het er bijzonder goed van af. Misschien niet echt veel uitstraling maar vocaal gezegend om deze klassiekers te brengen.

Het was heerlijk om Campbell en Appice aan het werk te zien. Zij speelden en toerden 35 jaar geleden met Ronnie en spelen vandaag nog steeds even strak als toen. Vivian’s gitaar deed kippenvel verrijzen.

P1140234.jpg

P1140351.jpg

Tot in de kleinste details hoorden we de songs waarmee we in de jaren ’80 leefden. Elke nuance in het gitaarwerk was present, net als op de opnames. Wat een man!

Ondanks zijn wankele gezondheid oogde hij krachtig en genoot duidelijk van het spelen. Met Soussan en oude collega Appice aan zijn zijde was Vivian Campbell voor mij dé man van het festival.

P1140367.jpg

P1140324.jpg

P1140247.jpg

Voor de Amerikaanse traditionele metalband ICED EARTH heeft er ooit een klein vlammetje gebrand bij ondergetekende. Dit kwam vooral door hun album ‘The Glorious Burden’ en zeker door de integriteit en serieux die bandleider Jon Schaffer naar voor weet te schuiven.

P1140416.jpg

P1140407.jpg

Maar dat is niet voldoende voor een door en door ver-Europeesde metalfan.

Wij zijn hier zo rot verwend door virtuositeit en melodie dat Iced Earth altijd wat rudimentair zou overkomen bij mij. Ongeacht de genoemde serieux van de band.  Iced Earth is me te basic, beetje hoekig en erg generisch van opbouw. De ‘american gothic’ teksten die niet minder dan pompeus en OTT zijn maken het er niet beter op.

P1140429.jpg

P1140442.jpg

P1140455.jpg

Komt daarbij dat er nogal wat zangers passeerden die natuurlijk wel niet de eerste de beste waren maar van een echte continuïteit is niet echt sprake.

Zaterdag stond ik er echter wel weer voor open – ik kon ze ook moeilijk ontwijken.

De jonge sologitarist speelde echt knudde. Waar elke Europese/Scandinavische gitarist met wat vingervlugheid met de vingers in de neus (nu ja…) solos sneller en vooral vlotter speelt, was het echt hard om deze jongen bezig te zien. Neen, en dat voor een zogenaamde topband?

P1140432.jpg

P1140461.jpg

Met TESTAMENT was ik echter weer helemaal bij de pinken – na een kleine siësta – en vooral: nabij ‘the pit’.

Met drie echt superplaten op rij en een rits klassiekers die een spoor van vernieling achterlieten in de ‘80’s en ‘90’s, is er voldoende materiaal om de massa te begeesteren.

Na een moordend trio van songs uit ‘Brotherhood of the Snake’ werd ‘the pit’ zelfs voor mij te warm…’Electric Crown’ en ‘Into the Pit’ knalden door de PA.

P1140496.jpg

P1140503.jpg

P1140509.jpg

Het heavy midtempo ‘Dark Roots of the Earth’ bracht even rust en ook hier heerlijk gitaarspel van Eric Peterson en Ales Skolnick.

‘Low’ trok even de dynamiek uit de set maar met ‘Over The Wall’, ‘Practice What You Preach’, ‘Disciples of the Watch’ en het gemeen swingende ‘The Formation Of Damnation’ werd er een waar hoogtepunt gecreëerd op het einde van deze geweldige show.

P1140541.jpg

P1140555.jpg

P1140612.jpg

P1140624.jpg

P1140558.jpg

Black Metal is een stijl die ondanks zijn vele invalshoeken nooit aan mij is blijven kleven. Ik denk dan vooral aan de drilboordrums en oeverloos gekrijs. En aan Scandinavië.

VENOM, toch een van de grondleggers, kan ik wel aanhoren, ironisch genoeg net door het ontbreken van de clichématige instrumentale aanpak.

Buiten enkele ondertussen klassiekers uit hun prille dagen ben ik helemaal niet meer mee met hun repertoire. Niet dat ik daarom treur want muzikaal vond ik het niet zo heel erg opwindend.

P1140765.jpg

P1140767.jpg

De gitarist deed zijn stinkende best om de songs dicht te plamuren met gitaarsolo’s en dat zorgde voor de artistieke ademruimte tijdens de set.

Niettegenstaande mijn kille gevoel bij de band moet ik wel stellen dat Dhr. Cronos het er nog steeds erg goed vanaf brengt.

P1140748.jpg

P1140779.jpg

P1140804.jpg

P1140810.jpg

Het was tot 2330u stipt wachten tot SAXON mocht tonen hoe het echt moet…

Na de korte intro tape kwam de band wat nonchalant op het podium. De boomlange Biff Byford als laatste.

Maar geen getreuzel! ‘Battering Ram’ werd ingezet en we waren vertrokken voor negentig minuten pure heavy metal, met vooral een hoop absolute klassiekers.

P1140855.jpg

P1140866.jpg

P1140883.jpg

P1140918.jpg

Ik zou kunnen zeveren over hoe goed Saxon wel niet is en vooral: hoe ze de laatste jaren niet alleen topplaten hebben uitgebracht maar ook que geluid, dynamiek en qua live-productie echt aan het ‘boomen’ geslagen zijn.

Na het absolute top concert van eind ’16 in de Trix, kwam dit toch aardig in de buurt.

En de oude(re) fans werden absoluut verwend met classics als ‘’Power and the Glory’, ‘Solid Ball of Rock’, ‘Dallas 1 PM’ en ga zo maar door…. Met een geweldige climax van ‘Crusader’ en het obligate ‘Denim and Leather' werd er in grandeur afgesloten.

P1140922.jpg

P1140952.jpg

P1140959.jpg

P1140964.jpg

De laatste jaren moet ik ironisch toch vaststellen dat hoewel Saxon nooit gelijke tred heeft kunnen houden met Iron Maiden, ze vandaag toch een eind geloofwaardiger overkomen. Een setlist die doorgaans voor 75% uit ouder werk bestaat en om de twee jaar een album dat er helemaal staat.

P1150069.jpg

P1150136.jpg

P1150174.jpg

P1140892.jpg

P1150138.jpg

De ‘down to earth’ attitude en intensief touren (hoe Biff dat volhoudt op zijn 66!) maken Saxon een band waar je als fan bijna deel van uitmaakt. No offence aan hun generatiegenoten maar Saxon maakt geen fouten, blijft trouw aan hun geluid en blijft hopelijk een vaste klant op de Belgische podia.

P1140480.jpg

 

 

 

10:02 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.