02-10-17

Evergrey & Need, @De Kreun & Moonlight Music Hall, 29 & 30/9

evergrey-slide.jpg

In een zotte bui nam ik enkele weken geleden het besluit om toch maar twee keer naar EVERGREY te gaan kijken. Twee dagen na mekaar in telkens een eind verwijderde zaal.

De laatste jaren kon men deze band enkel aan het werk zien in een support rol waardoor de fans toch wat op hun honger bleven zitten; vandaar dit initiatief.

Beide shows waren aan mekaar gewaagd, dus laat ik gelijk overschakelen naar het programma in Diest, de Moonlight Music Hall om precies te zijn.

Na ‘De Kreun’ in Kortrijk, was deze wel een verademing. Vooreerst heerste er een genietbare temperatuur, qua ruimte was het ook aangenamer. Al maakte dat niet veel uit gezien ik me dan toch knal vooraan nestelde.

NEED moest ik ontdekken nog voor de concerten maar deze band uit Griekenland sloeg me met verstomming met het album ‘Hegaiamas’. Met een mix van zowat alles wat er op heavy proggebied te vinden is, levert dit een buitengewoon album op.

DSC_0007.JPG

DSC_0001.JPG

De beide laatste albums kon ik vlot via de band verkrijgen per post.

Zelf refereren ze graag naar Fates Warning en daar valt nog wel iets voor te zeggen. Als is Need wel toegankelijker voor de Prog newbie.

Daarenboven wisten ze hun (vooral genoemde) album live haast perfect neer te zetten. Enige haartje in de boter was een beetje slordigheid in het lange titelnummer waarbij frontman Jon mogelijk door de vermoeidheid af en toe moest terugkrabbelen.

DSC_0032.JPG

DSC_0053.JPG

Verder niets dan lof, ook de gitarist speelde volledig op mijn smaak en ik moest zelfs heel vaak aan de betreurde Pjotr van Riverside denken.

DSC_0087.JPG

DSC_0069.JPG

DSC_0105.JPG

Maar dan speelt Evergrey.

Ik weet uit ervaring dat zelfs een mindere show (en die zijn er heus wel geweest…) nog altijd aangrijpend, oprecht en bevredigend overkomt.

Nu de band al geruime tijd terug op het goede spoor zit en m.i. de beste bezetting ooit heeft, draait de Zweedse motor op kruissnelheid. Dit leidde tot het feit dat beide shows eigenlijk inwisselbaar waren.

DSC_0179.JPG

DSC_0134.JPG

DSC_0153.JPG

In Diest kregen we er nog een bassolo van Johan Niemann bij alvorens Henrik Danhage zijn ding mag doen. En dat brengt me gelijk bij een van de meest onuitgesproken sterktes van de band.

Henrik is een beest van een gitarist met een geluid waarbij vele anderen verbleken. En alhoewel de purist misschien eerder zal zeggen dat hij wat slordig speelt…nu dan, als dat zijn aanpak, is, wel, chapeau ermee.

DSC_0224.JPG

DSC_0253.JPG

DSC_0268.JPG

DSC_0165.JPG

Met een setlist die gekozen was uit alle 10 albums, uitgezonder ‘The Dark Discovery’ en ‘Monday Morning Apocalypse’ (jammer, onderschat) kregen we voor elks wat wils met het sterkste materiaal.

Met monsters als opener ‘Solitude Within’, ‘Mark of the Triangle’, het heavy en snelle ‘My Allied Ocean’, het allesverschroeiende ‘The Grand Collapse’ was het puur genieten van de donkere progressieve klanken.

DSC_0256.JPG

DSC_0273.JPG

DSC_0342.JPG

‘When The Walls Go Down’, Recreation Day’, A Touch Of Blessing’ en het (relativerende?) schitterende ‘King Of Errors’, kon de pret eigenlijk niet op.

Ik wil er gelijk aan toevoegen dat het wonderbaarlijk is dat een band van dit kaliber in zo’n kleine zaaltjes speelt en deze dan nog maar voor de helft kan vullen.

Waar ligt dit aan? De locatie? Overaanbod in de scene?

Hoe dan ook: zet Tom Englund & co op een bierkrat in ‘Bommerskonte’ en dan nog spelen ze de boel plat.

DSC_0196.JPG

DSC_0278.JPG

DSC_0437.JPG

DSC_0411.JPG

DSC_0456.JPG

09:44 | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.