02-11-17

Indian Summer in Oost-Canada, deel 3

canada,montream,montebello

III

- Van Ottawa naar Montreal -

 

Enfin, de volgende dag vertrekken we alweer. Voor een goed uurtje rijden, dat valt al mee.

De bestemming is het Montebello Park Omega, een dierenpark dat je achteraf het beste kan vergelijken met de Beekse Bergen of zo. Tja, het is natuurlijk een beetje dubbel, hé.

Wie naar Canada gaat, wil beren, elanden, bizons en zo zien maar niemand wil drie dagen gaan kamperen tussen de muggen in de wildernis om mogelijk ‘iets’ te zien. Dus blijft er enkel het georganiseerde infotainment open.

canada,montreal,montebello

We stappen in een soort schoolbus en krijgen een handvol gesneden wortelen in de handen om te voederen aan de tamme en lamme herkauwers en andere hertenvariaties die loom langs de bus komen schooien. Het is een beetje triest maar tegelijk niet echt fout want we krijgen haast elk dier dat beloofd werd te zien.

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

Dat ze niet allemaal geïnteresseerd zijn in onze aanwezigheid kunnen we ze niet kwalijk nemen. Dat sommigen uit ons gezelschap haast hysterisch gaan doen als ze een wilde eekhoorn zien of even niet die slechte foto kunnen nemen, is echter op het onnozele af.

Dus schoolsgewijs maken we de rit langs o.a. een variatie van herten, kalkoenen, bizon, coyotes, veel zwijnen en zwijntjes, kariboes, poolvos- en wolf en de zwarte beer. En die beer danst als hij weer iets krijgt. Zo gaat dat.

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

Als we een tussenstop maken aan een make-shift dorpje om even de benen te strekken, kunnen we de hertjes en ‘bambi’s’ uit de hand laten eten. Ach, ja, dit is leuk en ontspannend, het lijkt echt wel gemaakt op kinderformaat.

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

Op het einde van de rit worden we terug afgezet aan de poort waar zich ook de grote souvenirshop bevindt. En zo is deze fijne en warme voormiddag op een onschuldige, beetje lullige maar eigenlijk best vermakelijke manier doorgebracht.

Om onszelf niets te kort te doen na deze zware fysieke inspannende voormiddag, rijden we even verder naar het Fairmont Le Château Montebello, een redelijk poepchick hotel en resort aan de rand van de Ottawa rivier.

Deze indrukwekkende houten constructie ontsproot uit het brein van een stel vermogenden die kort na de crash/depressie van ’29 onder de mom van tewerkstelling een aardige privéclub wilden oprichten.

canada,montreal,montebello

 

canada,montreal,montebello

De Finse architect Nymark hanteerde de Scandinavische snelbouwstijl en met 3500 arbeiders werd de klus in vier maanden geklaard. De jaren nadien bleef het een exclusieve retraite waar ook veel Europees ‘schoon en adelijk volk’ werd ontvangen.

Sinds 1970 is het voor iedereen toegankelijk als de centen er liggen. Vandaag echter kan iedereen er tegen een redelijke prijs van het uitzinnige buffet komen genieten en zich ontspannen aan de waterkant.

Al bij de entrée worden we overvallen door de aankleding binnenin. De centrale open haard is gigantisch en de houten constructie, voorzien van luxueuze clubzetels maakt echt wel indruk. We worden serieus verwend met wederom een fijn afgewerkt buffet – om van de desserts nog maar te zwijgen. Het is vakantie, quoi!

Tip: hoed u overal voor het gratis water op tafel, het zal wel gezond zijn maar het lijkt wel of je een slok zwembadwater binnenklokt. Dit lijkt wel een standaardwaarde aan alle tafels, met uitzondering van die in Québec.

canada,montreal,montebello

Na deze culinaire uitspatting maken we elks naar eigen believen nog een verkenning naar de waterkant. Dit is en oogt paradijselijk. Beetje te sjiek naar mijn smaak maar stijlvol en in harmonie met de natuurlijke omgeving. Fijn om hier even van geproefd te mogen hebben.

Ergens in de namiddag maken we nog de toch wat moeilijke rit naar Montreal. De autosnelweg sleept zich voort langs KMO-zones, bandencentrales en shopping centra’s en het opstoppende verkeer maakt het niet makkelijker.

Ons HI-hotel ligt aan de inkom van Chinatown, wat zeg ik, het is eigenlijk haast in Chinese handen. Het oogt uiterlijk niet zo fraai in een niet zo frisse buurt maar eens binnen klaart de sfeer al gauw op. Weeral schitterende kamer en uitzicht op de binnenlounge. Alles is beter dan buitenkijken in dit gedeelte van de stad.

canada,montreal,montebello

Achteraf zullen meer dan enkele medereizigers laten weten dat dit niet het hoogtepunt van de reis was, maar daar kan je zelf aan sleutelen.

Zo start ik om ’s avonds op mijn eentje de buurt eens te doorkruisen om eerst op het Place d’Armes aan te komen. Daar kan ik me vergapen aan de triomfalistische beeldengroep met als centrale figuur Paul de Chomedey, Sieur de Maisonneuve. Hij leidde de eerste – helaas gedoemde – nederzetting op het eiland (ja…) dat uiteindelijk zou uitgroeien tot Montréal. Toen gedoopt Ville-Marie.

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

Rondom de goedbedoelende man zien we o.a. taferelen van vredelievende confrontaties met de Algonquin stam. Een beetje achtergrondinformatie leert me al snel dat deze ontmoetingen toch eerder gespannen liepen. De overlevenden van Ville-Marie zochten hun heil verderop de rivier in Québec.

De zon staat al te laag voor deftige foto’s en ik maak een afspraak met de Sieur de volgende dag.

Even verderop kom ik aan de waterkant, die chaotisch oogt maar eigenlijk best aardig geanimeerd wordt. De snel ondergaande zon baadt de troosteloze skyline van de stad in een warm licht en de foodtrucks draaien volle bak. Er wordt geflaneerd, gemusiceerd en geluierd dat het een lieve lust is.

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

Het lijkt er eerder op dat ze er gewoon het beste van willen maken in deze beetje vergane postindustriële buurt. Gelukkig staat er ook een reuzenrad om de sfeer en decor op te leuken.

Dan maar via het stadhuis richting Chinatown waar ik een snelle, spotgoedkope Dim-Sun on-the-go meeneem. De spijsvertering heeft deze middag zijn werk gehad, dus ik ben snel tevreden.

Met behulp van oude (stadsplan) en nieuwe technologie (tablet) plan ik mijn eigen invulling van de volgende voormiddag. Montréal is een vrij grote stad en eens je door de straten stapt, voel je je eerder in Brussel, wat me niet echt gelukkig maakt.

Over de kaart gebogen merk ik dan ook dat zowat alle interessante plaatsen nogal verspreid liggen over de stad en dat er een stevige pas zal moeten gehanteerd worden om telkens tussen elke leuke plek de aanwezige kantoorgebouwen te verwerken. Het zij zo.

canada,montreal,montebello

Mijn ontbijt is nog niet deftig weggespoeld als ik mijn biezen pak en de stad in trek. Na de middag krijgen we een bezoek met begeleiding van een lokale gidse voorgeschoteld.

De stad hangt nog wat in de mist maar dat levert ook mooie beelden op. Ik scheur als een bezetene richting Place du Canada. Ik zoek o.a. een standbeeld in de oude Gare Windsor, even de sfeervolle Anglicaanse St. Georgeskerk binnen en het monument voor de Canadezen gevallen in de Boer War op het Square Dorchester om zo richting kunstencentrum te gaan en en-passant de resterende gebouwen van ‘The Black Watch’ – regiment te vinden. Waarom?

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

Omdat deze punten me verplichten om de stad te doorkruisen. En inderdaad, deze plekken zijn afwisselend interessant en mooi, maar tussendoor is het vooral ploegen tussen de bouwputten en drukke verkeer.

Terug afgezakt naar het oude centrum beland ik op de Place Jacques-Cartier, waar leuke terrasjes uitnodigen en een overdaad aan bloemen het zowaar een oase van toeristische rust maken. Als dat al bestaat.

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

In de laatste kilometers kies ik er nog voor om toch de Basilique Notre-Dame de Montréal te bezoeken. Vooral omdat ik te weten ben gekomen dat deze niet in groep zal bezocht worden. Het interieur en vooral het altaar en decor lijkt wel iets van De Efteling, zo feeëriek en tegelijk lijkend op een flipperkast; daarom toch even binnenspringen.

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

 

canada,montreal,montebello

In de namiddag maken we dus een begeleide rondrit met een lokale gidse die heel gedreven een overdaad aan informatie geeft. Hier en daar een stukje wandelen met de nodige duiding. Het moet echter vooruit gaan.

Van op de Mont Royal, de erg aanwezige berg nu centraal in de stad, kunnen we genieten (…) van het panorama vanuit het Chalet du Mont-Royal.

canada,montreal,montebello

We passeren in de wijk Atwater een half overdekte markt waar we ‘geadviseerd worden’ om in de bekende wijn en likeurketen SAQ onze eigen wijn of andere alcoholische drank te kopen voor ’s avonds. We gaan uit eten in een restaurant dat geen vergunning heeft. Bring your own liquor!

We zijn tijdig terug aan het hotel waar alvast ik toch even moet bekomen van de marche forcé. Maar geen nood, ’s avonds worden we met onze bus tot nabij een Grieks restaurant gebracht waar het nu eens niet overdadig maar toch zeer bevredigend tafelen is.

Mijn Australisch wijntje past perfect bij de semi-Griekse keuken. Als we door het nachtelijke Montréal terug naar de bus wandelen, moet ik evalueren dat het ondanks de flauwe start een fijn miniverblijf is geweest in deze stad.

In de avond crash ik nog even aan de bar van het hotel alwaar ik de barjuffrouw duiding geef bij het gegeven ‘België’. Waar het ligt en wat we vooral doen, en zo meer.

canada,montreal,montebello

 Volgende op 07/11

De commentaren zijn gesloten.