07-11-17

Indian Summer in Oost-Canada, deel 4

 

canada,québec,montmorency

IV

- Van Montreal naar Québec -

 - Whale-spotting & Montmorency Falls -

  

Toch een beetje blij als we deze metropool verlaten. We rijden door het havengebied wat nooit echt mooi is. Zo is het even later gezapig rijden langs de St. Laurencerivier tot in Trois-Rivières, een stad die ooit industrieel belangrijk was.

canada,québec,montmorency

We houden even halt aan de waterkant en aan het Ursulinenklooster, een van de eerste en nu dus oudste stenen gebouwen van de stad. En een klooster hoort er nu gewoon bij, zeker als het toch historisch relevant is. Er staat ook een monument voor de allereerste pioniers maar daar moet je goed voor kijken.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

De lunch wordt genomen in een echte ‘Sugar Shack’ of Cabane A Sucre, meer bepaald ‘Chez Dany’.

Een van Dany’s trawanten geeft eerst wat uitleg over het winnen van de siroop in een ambachtelijke keet waarna we in het drukke maar sfeervolle restaurant worden geleid. Live muziek – viool/folk van de streek met enkele publiekstrekkers tussen - maakt de sfeer compleet.

canada,québec,montmorency 

canada,québec,montmorency

Voor een gezonde lichte maaltijd moet je er niet echt heen want het is echt core-food volgens de traditionele keuken - in zoverre die bestaat. Eerlijke producten maar nogal aan de hartige kant en bovendien met een uitnodiging om overal rijkelijk de aanwezige maple syrup of sirop d’erable over uit te gieten.

Qua sfeer lijkt het meer op een truckersrestaurant en af en toe moet iemand ‘yiehaaauw’ roepen of iets van die strekking.

De wat al te vlotte bediening – het lijkt wel een bedrijfskantine – zorgt er voor dat onze tafel na de stevige rapensoep al snel vol staat met fijne gerechten als gebakken aardappelen, centimeters dikke omelet, schijven ham, bonen en een soort shepherd’s pie. Aanvallen dan maar….

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Maar eerst de caribou doorspoelen – een op porto gelijkend aperitief. De sfeer is hartelijk en er wordt vlot bijgevuld maar tegelijk voel je wel dat dit erg goed en commercieel georganiseerd is. De maple syrup lolly die buiten onder onze neus wordt bereid, is een leuke afsluiter en maakt dat ik in een uur tijd drie keer mijn handen moet gaan wassen.

Dus verder naar onze volgende stad, Québec. Daar aangekomen krijgen we aansluitend meteen een lokale gidse op de bus die ons ook als een bulldozer door en langs de belangrijkste plekken zal leiden. En het moet even gezegd worden: we zien wel wat op deze korte tijd en kunnen hiermee inschatten en plannen wat we in onze vrije tijd zullen doen.

We starten aan een uithoek van de Citadelle de Québec wat een mooie introductie is want van hieruit is het zicht op de St. Laurencerivier prachtig en kunnen we de stad ook wat situeren. Dan via het centrum, het Place d’Armes, in de schaduw van het iconische Hotel Château de Frontenac, via het stadsplein en zo naar de laaggelegen oude stad ook gekend als het Quartier Petit-Champlain.

De stilstand van de bussen wordt letterlijk opgemeten door stadswachten en het is snel uitstappen en doorschuiven geblazen. Maar eens daarvan verlost, is het gezellig kuieren door de oude (boven)stad.

canada,québec,montmorency

We nemen afscheid van onze gidse en eindigen in ons hotel even buiten het centrum. Dat we maar op een goede twintig minuten te voet van het centrum verwijderd zijn, lijkt ongeloofwaardig maar het is effectief zo.

De rest van de stad staat gepland voor later want we slapen hier drie maal en vanuit Québec zullen we eerst nog enkele uitstappen maken.

Mijn kamer heeft uitzicht op de Eglise St. Roch. Wat verder totaal onbelangrijk is. Ik ben al blij dat ik niet over een parking of een airco moet uitkijken. Verder is alles weer van een hoog niveau. Ook letterlijk. En vooral stil ’s nachts. Ik heb het gevoel dat ik nu pas ben bijgeslapen van het uurverschil (6u) dat we eerder moesten zien te overbruggen.

Onderaan het hotel bevind zich een Van Houtte, een soort Panos waar je tal van broodjes en warme hapjes kan eten. Met enkele lukraak tegengekomen reisgezellen kies ik voor de lichte en tegelijk makkelijkheidsoplossing. Gezellig is anders maar met Danny’s voedzame maaltijd in gedachten…

De dag daarop laten we de stad even voor wat ze is en maken een daguitstap in Noordelijke richting. De vooruitzichten zijn net als het weer: schitterend. Maar de realiteit zet ons voor een veel te lange rit in verhouding met het doel. Een goede vier uur in de bus tot in Baie Sainte-Catherine.

Daar nemen we de overzetboot naar Tadoussac en rijden we naar het Hôtel Tadoussac. De kater van de rit is al snel vergeten als we in dit onwaarschijnlijk mooie oord mogen aanschuiven voor alweer een heerlijke maaltijd.… Dit hotel oogt zo mooi dat je er gelijk wil reserveren.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

En wie nog van de gedachte is dat je buiten Europa en zeker aan de overkant van ‘de’ oceaan niet fijn en gesofisticeerd kan tafelen…think again. Ook het decor is 'net als in de film'...

Maar we schepen in op een schip dat ons zo nabij mogelijk bij dolfijnen en walvissen zal brengen. Dat is althans het plan.

Het eerste uur pikken we vooral andere mensen op en varen we richting zee, al zijn we daar nog enkele honderden kilometers van verwijderd. De St Laurencerivier wordt hier zo breed dat je het verschil niet meer ziet. Het is water alom en de wal is al snel een lijntje aan ene zijde.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Maar we worden – alhoewel niet heel rijkelijk – beloond. Al van op de korte ferrytrip konden we tal van beluga walvissen de kop zien opsteken. Meer van dit fraais krijgen we als we een flink stuk hebben gevaren. Maar we wachten op meer.

De juffrouw die er geleerd en gebiologeerd uitziet én een microfoon in de hand heeft, belooft grootse dingen en bij de minste rimpeling gaat zij net niet in extase.

canada,québec,montmorency

De medereizigers op het schip daarentegen volgen gedwee en beuken onder luid gejoel van proactieve verwondering collectief naar de ene of gene zijde van het schip. Camera’s, gsm’s, tablets, om weer te missen of nauwelijks iets te zien.

Zo gaat het bij elke fontein van een walvis die zichtbaar is. Neem van me aan: een fontein vastleggen die op 500m van je verwijderd is, begin daar niet aan.

canada,québec,montmorency

Het is pas op het uiterste punt, daar waar er enkele observatiebootjes liggen te dobberen dat we getrakteerd worden op enkele grotere exemplaren. En het is natuurlijk bij het afzwaaien, als de dieren als het ware gaan verdwijnen, dat de staarten boven water komen.

Ook ik sla er nauwelijks in om dit te fotograferen. Het gaat snel, er zwaait altijd een tablet voor je neus en je moet ook een beetje zien waar je loopt. Hoe dan ook, net voor we bijna terug aanleggen, schuiven er nog enkele exemplaren tegen de boot aan. En daarmee is het hele ‘whale spotting’ verhaal verteld.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

De simpelste druif in ons gezelschap zei me dat ze heel goede foto’s heeft gemaakt van de didactische platen aan boord. Beter dan niets, denk ik dan.

Rest ons enkel nog dezelfde weg terug naar Québec, en die is er net teveel aan. Maar het moet nu eenmaal. Gelukkig is onze bus zeer comfortabel en kan er onderweg al eens weggesoesd worden. De wind op het water maakte dat we voor een eerste én laatste keer ons regen- of windjack echt konden gebruiken.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Terug in ons hotel en nauwelijks bekomen van de doorstane emoties, kunnen we op eigen kracht gaan uit eten. En dat wil ik dan wel eens te gronde ondergaan.

Lukt het net dat schuin tegenover het hotel de gezellige Sport Pub Parvis gelegen is. Beetje koel aan de buitenkant maar bruisend binnenin. Ik krijg door een gezellig ogende juffrouw een fijn plekje toebedeeld vanwaar ik de zaak onder ogen kan nemen.

Vier grote schermen tonen uiteraard een ijshockey wedstrijd, de muziek staat net niet te luid en de bediening is vlot, sympathiek en niet onaardig om naar te kijken.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Met mijn rood-witte ruitjeshemd en pet op de kop probeer ik zo goed mogelijk in te blenden en voor ik het besef bestel ik een halve liter ‘Moosehead’ pils en een portie poutine, meer bepaald de variatie Poivre à pout. Dé lokale snelle hap – de hap waarvan je denkt: WTF ben ik hier eigenlijk aan het eten…maar lekker!

Mijn frieten zijn zoals het hoort doorweekt van de (peper)saus, de kaasblokjes rijkelijk verdeeld in de brij en daarop een gesneden rookworst. Afgewerkt – om het gezond te houden – met wat peterselie bovenop. Eerlijk: als je het ziet, wil je er voor bedanken, maar na de eerste hap smelt ik er gewoon voor. Moet je dus doen, al is het maar voor een keer.

Na een heerlijke stille nacht staan we wederom voor een gevulde dag. Dat heet: minder rijden, meer zien, en daar ben ik al blij om. Wij rijden zo naar de waterval van Montmorency.

Na een goed half uurtje ochtendspits stoppen we aan het mooi gelegen verblijf ‘Parc de la Chute Montmorency’ en krijgen we een eerste glimp van de immense waterval. Met zijn 84m hoogte toch een 20 tal meter hoger dan Niagara.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Toch eerder weinig belangstelling, lijkt me. Misschien omdat hier alles te voet moet gedaan worden maar mogelijk door het ochtendlijke uur. Het is een fijne wandeling waarbij de panorama’s als maar mooier worden. Of op zijn minst gezegd grootser. We kijken in de verte ook uit op de industrie die zich tegen de rivier genesteld heeft en wie om de hoek kijkt ziet Québec liggen, gehuld in de ochtendlijke nevel.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Er zijn heel wat trappen te doen als je elke ‘Tour d’observation’ wil bezoeken, de overspannende brug overlopen en via de overkant terug naar beneden gaat. Er wordt ook flink wat geposeerd voor de waterval.

canada,québec,montmorency

Uiteraard had ik oog voor de restanten van het kleine fort dat Generaal Wolfe er in 1759 liet bouwen in voorbereiding van het beleg en uiteindelijke overwinning op de stad. Een eenvoudige plakkaat geeft hierbij uitleg maar voor mij is dit toch een extraatje en ik vermoed dat de meesten hier gewoon aan voorbij zijn gelopen.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Als we hier zijn afgerond rijden we een halfuurtje verder langs de rivier om halt te houden aan de Basiliek van Sainte-Anne-de-Beaupré. Ja, een heiligdom is blijkbaar obligaat in elk reisprogramma…

Maar dit is hier niet niets. De heilige Anna is de patroonheilige van Québec en tal van wonderlijke genezingen maken dat deze plek dan ook een waar pelgrimsoord is geworden. En wie ben ik om daar aan te twijfelen?

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

De hoofdkerk – de basiliek – is vrij recent, gebouwd in 1931. Zij is de derde in rij van gezegende bouwwerken gewijd aan deze Heilige. En de hele site lijkt wel een massa uit te nodigen – die er gelukkig niet zijn. Wel lijkt het of half Québec en omstreken er zijn krukken en looprekken mocht achterlaten na een wonderbaarlijke genezing.

Ik ga hier niet verder over uitweiden want eigenlijk doet het me helemaal niets, maar het is wel een mooie plek, met een grote fontein, bloemen, de verkleurende bladeren en weeral die verdomde blauwe lucht. Men noemt dit dan ook een beetje terecht ‘het Lourdes van Quebec’.

Binnen oogt de basiliek weelderig maar tegelijk feeëriek. Heel licht, voor de pelgrim zeker een hoopgevend geheel. Laat ik het daar bij houden.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Nog een kilometer verder gebruiken we een eenvoudige maar lekkere lunch in een goed verdoken restaurantje. Van hieruit gaan we terug even wandelen en wel in de St Anne Canyon.

Nu we toch in de watervallen zitten, kijken we niet op eentje meer of minder. Een heerlijke wandeling met hier en daar een spectaculaire brug, afdalingen, trappen en vooral: fijne zichten.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Om de dag af te sluiten rijden we naar een geëvoceerde Huron-Wendat dorp. De weg er naar toe doet me niet veel goeds voorspellen en eigenlijk was het nog erger dan dat.

Te midden van de graafwerken, aan- en afrijdende vrachtwagens lijkt de site me eerder op een tijdelijk initiatief in afwachting van een deftige voorstelling. Het is gewoon triest. Triest.

De goede man, een Huron nazaat, dat spreekt, leidt ons rond door de inspiratieloze decors. De gids doet zijn best om ons mee te nemen in zijn verhaal maar eigenlijk blijven het losse faits-divers in een kinderkamp. Ons Indianen scoutskamp zag er authentieker uit.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Puur uit medelijden koop ik toch wat uit de anders overdadige en mooie souvenirwinkel. Snel doorspoelen die hap. Hoge tijd dat ik wat eigen initiatief ga nemen. De volgende dag krijg ik daar – na deze Bokrijk-stijl afsluiter – alle kans toe.

 

Volgende op 12/11

Post een commentaar