17-11-17

Indian Summer in Oost-Canada, deel 6 (slot)

canada,mauricie

VI

- En een heerlijke afsluiter… -

 

In de late namiddag eindigen we in (let op) de ‘Pourvoirie du Lac-à-l’Eau Blanc’. Dat klinkt behoorlijk poshy maar dat valt wel mee.

Officieel in het stadje Saint-Alexis-des-Monts maar gelegen op een meer dan ferme steenworp van de bewoonde wereld. De geografie leert ons dat we ons bevinden in de Région Mauricie, een natuurlijke beschermde regio die vergeven is van de meren, riviertjes en heel wat onontgonnen gebied.

Daar zijn er wel enkele pourvoiries ofte domeinen die een aanbod van avontuurlijke outdoor of natuur belevende activiteiten aanbieden. Niet dat we nu met de blote hand een beer gaan vellen, hoor, hier kunnen we rustig uitbollen en genieten van het aanbod. Wij zitten dus aan het Lac-de-l’Eau Claire.

canada,mauricie

We worden ontvangen door ene Steve. Steve lijkt te zijn weggelopen uit de verkeerde kant van de film ‘Deliverance’. Maar hij is de vriendelijkheid zelve als hij de bus opstapt en er graag met een opgewonden stemmetje aan toevoegt dat hij zich ook graag ‘Oui-oui’ laat noemen omwille van het feit dat hij dat constant zegt en tegelijk in een aanstekelijke schaterlach uitbarst. Dat wordt een gegeven dat een tijdje grappig blijft maar op de duur eerder een act lijkt.

Het zou me niet verwonderen dat hij zich ’s avonds een gestroopt beverhoofd voorbindt en met een kettingzaag onnoemelijke dingen gaat doen. Maar dat zal wel aan mij liggen.

Steve is zeer informatief over de gang van zaken en voor we het weten worden onze koffers in buggy’s geladen en keurig aan de correcte chalets of (zij die meer geluk hebben: condo’s) afgezet. Dit gaat allemaal zo vlot dat we ook alle vertrouwen hebben in de rest van ons verblijf hier. Hier heerst routine en professionaliteit.

Onze ‘cabin in the woods’ lijkt zijn beste tijd gehad te hebben maar heeft zijn charme. Met twee koppels en twee singles verdeeld over vier kamers boven en beneden een ruime living en volledige keuken ter beschikking is het wel wat anders dan de klasse kamers van de voorgaande hotels. Echt dichter bij de natuur want als ik buiten kijk, zie ik enkel bomen.

Gelukkig gebruiken we enkel de ijskast om onze restanten pils in te zetten. Heel ons verblijf mogen we aanschuiven aan de rijkelijke dis in het mooie centrale gebouw.

’s Avonds is het muisstil en is het genieten van de snel ondergaande zon aan de boord van het meer. De bomen aan de overzijde op het eiland kleuren alle variaties van geel over roest tot rood. Enkel het geluid van de licht bonkende pontons laat vermoeden dat hier een menselijke aanwezigheid is.

canada,mauricie

Verder wordt de rust al eens verstoord door een vlucht ganzen die de komt overgevlogen. Als ik in een luie zetel schuif, moet ik vaststellen dat dit een van de mooiste momenten van heel de reis is. Ofwel is het gewoon de voldoening en de rust na de inspanningen die optreedt.

De volgende dag is er een aanbod aan activiteiten. Niets moet, bijna alles mag en kan, en twee activiteiten zijn voor ons voorzien. Wie zin heeft in een natuurlijk gebeuren of een portie kajakken kan dat. Wie liever op zijn luie krent blijft zitten, mag dat ook.

Ik ga mee met Oui-oui en zijn kleine schoolbus en we rijden een eind het bos in naar zijn cabin. De man weet niet van ophouden om ons te entertainen en diets te maken in het Québequois. Hijzelf heeft er het meeste plezier is, zeker als hij de wat aangebrande toer op gaat.

canada,mauricie

Eens aangekomen lijkt de ‘wandeling’ niet meer te bestaan en krijgen we een verhaal over het zetten van vallen om bevers, coyotes en beren te vangen. Hij doet dit op ernstige toon met een zweem van nonchalance. Infotainment dus.

In zijn nagelnieuwe cabin krijgen we een ‘caribou’ aangeboden en gaat het verhaal verder over pelsen, natuurbehoud en enkele straffe verhalen over zijn ‘ongediertebestrijding’. Naar zijn eigen zeggen is hij een van de 29 gebrevetteerde en legitieme natuurbeheerders van de région. Dit maakt dat hij ook op stropers jaagt. Hij krijgt van mij het voordeel van de twijfel maar de verhalen zijn amusant.

In de namiddag gaan we kajakken in een Rabaska boot. Ons onderbemande (toch wat prestaties betreft) bootje moet het afleggen tegen de andere maar het is wel leuk. Op het meer is het vrij fris maar de inspanning laat de temperatuur snel rijzen. Dit is ook vakantie!

canada,mauricie

canada,mauricie

Het is ondertussen ook de laatste avond die we in zekere rust kunnen doorbrengen.

Maar we kunnen ook nog mee de beren gaan voederen. Met de schoolbus rijden we even het bos in om daar de toch wel tamme vrij rondlopende zwarte beren te zien tutteren aan een fles maissiroop en de restanten van de keuken opslikken. Voor alle eerlijkheid: we zien er eentje.

canada,mauricie

canada,mauricie

Volgens mij zitten hij ook wat in een suikerdipje want hij kijkt amper uit zijn ogen en heeft een circusbeer-blik. Het waarnemen van bevers even verderop loopt op een sisser uit maar levert wel meerdere schilderachtige natuurbeelden op.

Daarom genieten we na datum van een extra glas – een donker zwart bier, ben de naam kwijt – om daarna de slaap te vatten. Het huwelijksfeest in het recreatiegebouw naast ons kan ik qua geluid elimineren.

canada,mauricie

De volgende ochtend – na het inslaan van een rigoureus ontbijt – vertrek ik tijdig voor een fikse wandeling op het domein, meer bepaald in het bos en grotendeels langs een van de riviertjes. Het parcours wordt onderweg uitgebreid en ik ben voor de goede tien kilometer stappen, klimmen, en pauzeren toch al gauw een goede drie uur onderweg.

canada,mauricie

canada,mauricie

canada,mauricie

canada,mauricie

canada,mauricie

In het bos is het broeierig warm en al gauw zweet ik als een karibou. Maar het is nu dat ik nog eens voluit kan gaan, de ochtendlijke boslucht diep kan inhaleren en ongezien een mug kan termineren.

Terug op de kamer, tijd voor een douche en vooral: startklaar maken voor de aftocht. We zullen tegen 1630u vertrekken richting Montréal en daar onze terugvlucht nemen.

Maar eerst mogen we nog eens aanschuiven aan een zondagse brunch waar blijkbaar heel Saint-Alexis en omstreken aanwezig lijkt. Maar het is héél, héél goed…

De luie namiddag kan vrij ingevuld worden maar ik betrap mezelf er op dat ik gewoon geniet van luieren langs de waterkant. En als ik geniet ben ik goed bezig.

canada,mauricie

Het uur van afscheid is gekomen en niemand minder dan Oui-oui komt ons uitwaaien tot op de bus.

Rond 21u zijn we op het Pierre Elliot Trudeau International Airport. Wat een contrast om nu terug tussen puffende bussen, taxi’s en de drukte die er bij hoort te staan. Het inchecken is praktisch (DIY) maar voor sommige medereizigers is het allemaal wat teveel om je documenten te printen, koffers te labelen en vlot door de security te gaan.

Mij zit het voor een keer eens mee en ik heb dus ruim te tijd om mijn laatste Canadese dollars uit te geven aan een snack, wat snoep en nog een souvenir of twee. Als ik ook nog enkele reisgenoten kan voorhelpen in de taxfree winkel, zijn ze plots allemaal op en kan ik verder met mijn leven.

Een vlotte nachtvlucht brengt ons ’s morgens terug in BRU terwijl het hier dan al bijna middag is. Hiermee zal ik nog een extra dag mee worstelen maar dat stelt helemaal niets voor in verhouding met de ervaringen, beelden en verhalen die ik meebreng.

Dit was voor mij letterlijk een grensverleggende reis. Misschien heel veilig en zonder al te veel uitdagingen maar daarin moet je jezelf nooit in overschatten.

Bij het afscheid nemen van onze begeleidster wordt de term ‘West-Canada’ en ‘volgend jaar’ al aan elkaar gekoppeld maar dat valt even te bekijken. En zeker helemaal niet opgeborgen.

canada,mauricie

Commentaren

Het lijkt wel op een uit de hand gelopen scoutskamp-survival activiteit. Super verslag, dito fotografie. Thanks for sharing!

Gepost door: L'Homme des Bois | 17-11-17

Toch nog eens even gaan kijken op het blog verslag want die prachtige natuur, tja, daar kan je in Belgieland enkel maar van dromen. Canada lijkt in elk geval een top bestemming.
Uiteraard kijk ik uit naar het fotoboek. Ik ken al de vorigen, dus ik weet wat moois er te verwachten valt.
Ferm gedaan kerel!

Gepost door: L'Homme des Bois | 17-11-17

Duimen in de lucht voor de prachtige fotografie!

Gepost door: Edith | 18-11-17

De commentaren zijn gesloten.