28-10-17

Indian Summer in Oost-Canada, deel 2

canada,ottawa

II

- Van Toronto naar Ottawa -

 

Het is een redelijk uur als we Toronto (al) moeten verlaten. Ik ben er van overtuigd dat deze stad veel meer te bieden heeft dan het eerder zakelijke gedeelte dat we zagen.

De nieuwsgierigheid drijft ons echter voort en even na 08u zijn we alweer vertrokken voor wat het langste bus traject van de reis zal worden. Met een goede 420 km voor de boeg mogen we dan ook makkelijk op 5 uur rijden rekenen.

Gelukkig zijn er leuke stops voorzien om de sfeer er in te houden.

Zo houden we bijvoorbeeld halt in de buurt van Cramahe in een etablissement genaamd ‘The Big Apple’. Niets NYC maar een verlenging van een agrarisch bedrijf dat zich toelegt op de teelt van appels. Klinkt gezond, dacht u?

canada,ottawa

canada,ottawa

Als we binnenstuiven, lijkt het ook wel zo maar deze handige ondernemer slaagt er in om niet alleen alle appel gerelateerde producten aan de man te brengen; alles waar maple syrup (ja, ahornsiroop), honing en vooral kaneel in wordt verwerkt puilt hier de rekken uit.

Centraal bevindt zich de applepie bakkerij waar tegen een rotvaart semi-ambachtelijke appeltaarten in zijn vele vormen uit tevoorschijn komen. Kroostrijke gezinnen slepen deze dan ook in massa naar buiten. Eerlijk: ik heb nog nooit zoveel appeltaart bij mekaar gezien.

canada,ottawa

canada,ottawa

De geur omvat alle genoemde ingrediënten wat maakt dat zelfs een matige gelegenheidssnoeper als ik geen blijf weet met zijn ‘zever’. Het ziet er allemaal om ter heerlijkst uit maar gelukkig kunnen de meesten onder ons zich bedwingen. maar kom zeg: warme appeltaart met een vleug kaneel...moeilijk te weerstaan, hoor!!! (noot: ik kon mezelf bedwingen)

En dan heb je nog de échte snoepafdeling… met zijn giftige kleuren helemaal niet mijn ding maar ik moet toegeven dat ze behoorlijk creatief zijn in hun producten. Zo vallen gedroogde krekels hier ook onder de snacks te catalogeren.

canada,ottawa

Om mezelf toch iets te gunnen ga ik voor een kleine koffie. Hmm. Met een bijna halve liter hete koffie sta ik even later aan de bus. En we gaan vertrekken…

Bij de benaming Kingston denk je misschien aan Jamaica, maar ook in de provincie Ontario is er eentje. Wat ons direct opvalt als we de stad binnenrijden is het grote aantal gebouwen opgetrokken in kalksteen ofte ‘limestone’.

canada,ottawa

canada,ottawa

canada,ottawa

canada,ottawa

canada,ottawa

En wij houden er een korte stop, niet alleen om de benen te strekken maar vooral om even te genieten van de waterkant, de zon en het fraaie centrum. Nu speelt dit centrum zich vooral af voor en achter het stadhuis dat niet zou misstaan op het Sint-Pietersplein. We mogen ons eerst ook even laten gaan aan een Aziatisch buffet wat qua smaakpallet alle hoeken van het Oosten laat zien.

Als we op het einde van de reis ons menu overlopen zouden we echt van een wereldkeuken-ervaring mogen spreken. Van de echte home-kitchen tot zowat elke exotische smaak kunnen we en mogen we proeven in Canada.

We rijden nog een goed half uurtje verder tot in Rockport, een niemendalletje van een gehucht van waaruit een vaartochtje wordt georganiseerd langs de ‘1000 Islands’. Tja.

Nu zien die er vanuit de lucht wel spectaculair uit, van op het water is het eigenlijk een pak minder. Veel eilandjes, variërend in grootte, dat wel, maar dat is het dan ook. Er is commentaar voorzien in verschillende talen, waaronder ook in het Nederlands!

canada,ottawa

 

canada,ottawa

canada,ottawa

Zo weten we nu dat er een eilandje van de ‘Skull & Bones Society’ ligt, het kleinste bewoonde eiland, ‘Hub Island’, waar net een huisje op past. En een mini tuintje. Volgens de commentator heeft ooit iemand daar zijn schoonmoeder geparkeerd.

En een eilandje met een huis waarvan het bijhuis – verbonden met een bruggetje – even in Amerikaanse wateren heeft gelegen. Dat niveau van informatie dus. Veel meer valt er ook niet te vertellen.

canada,ottawa

Het onwezenlijk fel gefotografeerde Boldt Castle op Heart Island is van een zodanige protserige lelijkheid dat mijn eigen straat er tegen verbleekt. Het kasteel (sic) doet me eerder denken aan de excessen van Citizen Kane of The Great Gatsby, dan aan een leuk buitenverblijf.

canada,ottawa

canada,ottawa

Ook De Efteling komt voor de geest. Maar dan in een retro-post Victoriaanse annex middeleeuwse stijl. Zoiets krijg je bij ons niet verkocht, alhoewel er zeker mensen voor vallen.

We zijn toch een klein uurtje weg en het doet even goed aan lijf en leden om de wind te voelen. En geografisch zijn we ook de Amerikaanse grens overgestoken. Daar heb ik niets aan overgehouden.

canada,ottawa

canada,ottawa

Eens terug aan land zetten we de trip voort naar de hoofdstad Ottawa. Die ruim 400km gaan dus goed vooruit. En een goed anderhalf uur later zijn we er.

Het hotel situeert zich ei zo na aan de waterkant, recht tegenover het Musée Canadien de l’Histoire. Aan de overkant van de St. Laurencerivier kijken we uit op Parliament Hill, het parlementsgebouw, het Fairmont Château hotel en The National Gallery of Canada. En we horen en lezen het in de benamingen: in tegenstelling tot Toronto, wordt er hier ook al een aardig mondje Frans gesproken. Voor ons, polyglotten, geen probleem.

De avond valt over de stad en de overkant oogt slaperig en mistig. De volgende dag zullen we echter in alle glorie Canada's hoofdstad kunnen exploreren.

canada,ottawa

Eens geïnstalleerd in de echt niet misse kamer, trekken we er met enkelen op uit om iets te eten. Summiere aanwijzingen moeten ons na een beetje 'verloren' gelopen te zijn, leiden tot een redelijk aanbod van eetgelegenheden aan deze kant van de rivier maar het is toch wat ‘linkeroever’ van bij ons. Uiteindelijk, afgaande op de feestelijke verlichting kunnen we plots terecht in een feeëriek aanbod van eetgelegenheden.

canada,ottawa

canada,ottawa

In het Mexicaanse (en bizar genoeg alcoholvrije) eethuis Merkén bestellen we een burritto welke we mogen consumeren in het aanpalende hippe café/bar Minotaure. Vergezeld van een stel halve liters ‘Tremblay’, kan deze beperkte expeditie alsnog een succes genoemd worden.

Bij deze eerste echte horeca uitstap valt de vlotte en sympathieke vriendelijkheid van het mensen op. Nieuwsgierig over van waar je bent en uiterst relaxed. Ze switchen vlot van Frans naar Engels en vice versa. Zo kan je altijd wel ergens terecht.

Op de terugweg scoor ik nog een sixpack Labatt Bleue in een van de bleke shops. Wie denkt: ja, kan het niet zonder: op het einde van de reis moet ik er nog de helft van uitdelen… Op de kamer smaakt dat nog niet half zo goed als in een bruine kroeg in downtown Ottawa.

Een frisse pint op café betaal je nu niet echt zoveel meer dan bij ons maar je kan nu niet elke avond op café blijven gaan. Dat zit helaas niet in mijn bloed.

De volgende dag trekken we uiteraard de stad in. En deze begint met een korte rit naar het park waarin zich Rideau Hall bevindt. Hier logeert de Gouverneur-Generaal van Canada. Op dit ogenblik is dat Julie Payette, pas zetel ingenomen op 2 oktober 2017.

canada,ottawa

canada,ottawa

Zij is de rechtstreekse vertegenwoordiger van Queen Elizabeth II, het feitelijke staatshoofd. In de praktijk wordt het land geregeerd door het cabinet, voorgezeten door Justin Trudeau.

Enfin, het park bevat bomen (!) en vele daarvan, langs de centrale inkom, zijn een herinnering aan hoog bezoek. Zo vinden we bomen gepland door uiteraard de Queen (o.a. in 1951), Nelson Mandela, Richard Nixon, Vaclav Havel, JFK, enzovoort.

canada,ottawa

canada,ottawa

Het is er keurig vertoeven maar het is een park, en het vervult deze taak perfect. Met zwarte eekhoorntjes en al.

Rideau Hall bevindt zich op het einde van de lange inrit. Verder wandelen we daar langs de Heritage Garden waar op een sobere galerij verschillende ijkpunten in de vorming van Canada als staat zijn gebeiteld.

canada,ottawa

Als introductie was dit mooi, het was een schitterende ochtend en vooral: het was snel tijd voor meer. Tien minuutjes met onze bus bracht ons tot aan het National Gallery of Canada, een modern imposant gebouw dat door zijn glazen inkomhal en exterieur transparantie uitstraalt. Op het plein staat een van de zes kopieën van het indrukwekkende beeld ‘Maman’ van Louise Bourgeois.

canada,ottawa

canada,ottawa

Deze mooie lelijkheid contrasteert fel met het decor van de Notre-Dame Cathedral aan de overkant van de straat. Nog voor er een stel komt huwen mogen we even binnen piepen van de koster. Niet mis, ook licht met frisse kleuren.

canada,ottawa

Een ander referentiepunt in onze ooghoek is de ietwat koele maar sprekende beeldengroep ‘Reconciliation’ op het rondpunt.

Dit monument eert vooral de ‘Peacekeeping’ missies die Canada sinds WO2 ondersteunt. De figuren beelden dan ook geen agressieve strijders uit maar eerder opzichters van de vrede en hiermee symboliseert het niet alleen de missie die Canada zich meent voor te nemen maar straalt het ondanks de militaire insteek ook een zekere rust en veiligheid weer.

Ik hoop dat zij dit rondpunt ook veilig kunnen houden. Ondertussen uitkijken wat dit is hier ook nog redelijk druk qua verkeer.

canada,ottawa

Via de Amerikaanse Ambassade komen we in Major Hill’s Park en groeten Lt-Col. John By die zich verdienstelijk heeft gemaakt door de aanleg van het Rideau Canal en het stichten van Bytown, de kiem van de latere hoofdstad Ottawa.

canada,ottawa

We steken langs het Fairmont Château Laurier Hotel om via de brug de mooi geconserveerde en nog steeds functionele sluizen over te steken. Dit levert alvast een magnifiek zicht op. Vanop de brug over het Rideau Canal zie je uit op Parliament Hill, Nepean Point (later meer), de iconische Alexandra Bridge en uiteraard de machtige St Laurence stroom. Waarlijk een moment om even bij stil te staan en een dozijn plaatjes te schieten.

canada,ottawa

 

canada,ottawa

Het verkeer op luttele meters achter je verdwijnt gewoon bij het aanschouwen van deze combinatie van natuur en menselijk ingrijpen. En ondertussen sta je ook aan de wieg van de stad want vlak voor je, aan de linkeroever van het kanaal ontstond de eerste vestiging Bytown. Enige tastbare herinnering is tevens het enige resterende stenen gebouw van Bytown, nu het mini-museum.

canada,ottawa

canada,ottawa

Het eerste neogotische en toch een beetje dreigende gebouw aan de rechterzijde als we verder wandelen, geeft ruimte aan het provinciebestuur, in de volksmond (the) East Block. Tevens een ideale plaats om monumenten rond te plaatsen die belangrijke datums oproepen in de geschiedenis.

Zoals het Woman’s Emancipation Memorial en het epische monument ter herinnering aan de oorlog van 1812 tussen Engeland en de Verenigde Staten. Officieel heet het nu (zeer correct) ‘Triumph Through Diversity’ wat refereert aan de talloze bondgenootschappen met onder andere de inheemse bevolking.

canada,ottawa

canada,ottawa

Nog geen minuut verder ligt het majestueuze parlementsgebouw. De 55m hoge ‘Peacetower’ staat statig en staart over het grasveld.

canada,ottawa

Goed, tijd om op eigen kracht het hart van de stad in te duiken en daar vinden we net in de zijstraten van York Street een drukke markt met levensmiddelen en uiteraard ook ambachtelijke en andere souvenirstalletjes. Aan eetgelegenheden ook geen gebrek.

Voor wat het allemaal waard is, is het toch altijd vermakelijk om rond te hangen. Met werkelijk overal bloempartijen – let op de veelheid tulpen. In de stad blijft het er dan ook zomers uitzien. Sinds 1946 levert Nederland jaarlijks duizenden tulpenbollen als erkentelijkheid omdat Prinses Margriet daar in 1943 mocht geboren worden in een kamer die tijdelijk Nederlands grondgebied werd verklaard.

canada,ottawa

canada,ottawa

‘The National War Memorial’ op Confederation Square kan je haast niet missen. Ook die dag niet want met de wissel van de wacht werd er behoorlijk op de bagpipe geblazen. Helaas was ik net te laat om er visueel getuige van te zijn.

Het grote boogvormige monument laat doorgang aan Canadese militairen die met het nodige engagement ten strijde trekken. De beeldengroep bevat o.a. infanterie, een piloot, matrozen, cavalerie en achteraan een artilleriestuk.

Het is bijzonder dynamisch en je hebt bijna de neiging om ruimte te maken om de mannen door te laten.

canada,ottawa

De twee militairen staan ijskoud stokstijf aan het Graf van de Onbekende Soldaat. Onbevreesd, ook na de fatale aanslag in 2014. Een extra militair houdt het publiek onopvallend in het oog en twee gewapende elementen kijken vandaag strak toe op de plaats. Jammer dat het ook weer zover is moeten komen…

Een niet onbelangrijk element is het Graf van de Onbekende Soldaat.

Toch trekt het kanaal me terug aan en langs ‘het East Block’ zak ik af naar de sluizen, steek deze over en maak een korte maar felle klim (het is ondertussen behoorlijk warm want late namiddag) naar Nepean Point. Het standbeeld van Samuel de Champlain, met voorsprong een van de belangrijkste explorators uit de 16e eeuw.

canada,ottawa

canada,ottawa

Van daarboven, als het zweet letterlijk van mijn hemd druipt, is het zicht nog mooier. Alle belangrijke eye catchers liggen vlak voor je en vooral de richting die Champlain destijds trok, nl. opwaarts de St. Laurence Rivier waar hij honderden kilometers verderop in 1608 Québec stichtte.

canada,ottawa

canada,ottawa

canada,ottawa

canada,ottawa

 

Tijd om terug af te zakken naar het hotel want we hebben mogelijk een mooie avond voor de boeg en daarvoor moeten (enfin, er moet niks…) we ons even opfrissen en toonbaar maken voor de goegemeente.

Daarvoor steek ik de Alexandrabrug over, spring even de winkel het prestigieuze Nationale Museum binnen (het was of museumbezoek of stadsverkenning….) en als ik de straat oversteek, sta ik op enkele meters van mijn welkome douche.

canada,ottawa

canada,ottawa

Een uurtje later verzamelen we aan onze bus die ons terug afzet in het hart van de stad alwaar we samen een geweldig visrestaurant bezoeken (The Fish Market) wat qua gezelligheid voor niet veel anderen moet onderdoen.

canada,ottawa

Maar dan. Er werd ons beloofd dat we het ‘Northern Lights Sound & Light Show’ konden bijwonen op Parliament Hill. Dit is een reeks evenementen die in de zomermaanden quasi dagelijks  wordt herhaald en in 30 minuten heel episch de geschiedenis van het land evoceert.

Viel dat even mee. In de toch niet onoverzichtelijke mensenmassa kon ieder naar zijn goesting een plaatsje vinden op het gras. Klokslag 21u werd alles verduistert en middels projectie, muziek en een verhalende tekst kregen we alles feilloos op het gebouw geprojecteerd. Denk aan de evocatie in Ieper n.a.v. Passchendaele, wel, zoiets.

canada,ottawa

canada,ottawa

canada,ottawa

canada,ottawa

A-dem-be-nemend, zo kan ik het noemen. Technisch perfect, vertellend, en door de nodige dramatische effecten bij momenten echt aangrijpend. Er werd afgesloten met het volkslied – a ja!- waarbij de massa toch eerder schoorvoetend rechtstond. Het merendeel zullen wel toeristen geweest zijn, neem ik aan.

canada,ottawa

canada,ottawa

Al bij al een geweldige dag in een prachtig decor én dit onder een zwoele avondlucht die als een warm deken de toeschouwers bedekte. Schoon, hé.

De volgende dag zullen we verder rijden met als eindpunt Montréal. Was Toronto een gigantisch zakelijk en eerder betonnen mastodont, Ottawa bood ons een hele boel dingen die zin gaven in meer. Curieus of Montréal dit gaat overtreffen….

 

Volgende op 02/11

 

23-10-17

Indian Summer in Oost-Canada, Deel 1

 

canada,toronto,niagara

I

- Toronto & Niagara -

 

Na enkele jaren rond de kerktoren gereden en gereisd te hebben, werd het tijd om de vleugels eens uit te slaan.

Inderdaad, de reizen van 2016 draaiden vooral rond het traditionele Europa en daarbij durfde de aandacht al eens te verslappen. Veel gezien, maar nooit echt de ‘Aha-Erlebnis’, om het even literair te stellen.

In een zotte bui werd er binnensmonds geopperd dat ik naar Canada wou; een lapsus die zich al snel in mijn hoofd nestelde en met een duwtje uit verwachte hoek, was er al snel geboekt.

Voor de wereldreizigers onder ons die de wereld al gezien hebben: ja, voor mij was het toch even ademhalen. En zo moet het eigenlijk zijn: beetje opgewonden en hals reikend uitkijken naar nieuwe ervaringen en vooral: horizonten.

Het was ook even geleden dat ik gevlogen had en met de veranderende wereld (…) doet dat er nog een schepje bovenop. Zoals voorspeld liep alles vlot wat maakte dat we rond 1330u vertrokken en ondanks de 8 uur durende vlucht toch arriveerden in Montreal rond 16u lokale tijd.

canada,toronto,niagara

Daar gingen we vlot door het ‘verwelkomingscomité’ – bekend van tv – we hadden noch worst, alcohol, wapens of melkproducten bij, dat spreekt. De aansluitende vlucht naar Toronto liet niet lang op zich wachten en na een felle trek door de immense Aéroport Trudeau konden we instappen in een kleiner toestel dat ons naar YYZ/Toronto bracht.

canada,toronto,niagara

51 minuten later landden we in Toronto, de grootste stad van Canada en voor zover de eerste indruk naliet: een drukke wereldstad met files, stinkende autobussen en vooral veel wolkenkrabbers. Welkom in Canada…

Onze bus was de mooiste van allen. Ruim binnenin en bestuurd door de vriendelijkste, relaxte en meest sympathieke Daniel. Québequois, quoi. Daarmee tuften we door de drukte naar ons eerste hotel. Chelsea Eaton. Redelijk poepchick maar we hadden het verdiend!

In de binnenstad viel al op hoeveel (jonge) vrouwen (en anderen, uiteraard) in nagenoeg duisternis achteloos alleen door de stad wandelden. Dat zie je bij ons niet meer. Hier is de maatschappij blijkbaar nog niet dusdanig gedevolueerd als bij ons. Of is men gewoon dapperder.

Maar wel blij dat we in het hotel waren want dit was niet de leukste dag van de reis. Genesteld op het 18e gaf mijn grote venster avonds al een fijn zicht op de stedelijke omkadering. Dit was echt ‘big city’. Al snel stortte ik me op mijn strozak.

canada,toronto,niagara

Een grote stad dwingt tot verkenning en de volgende ochtend cruisen we met onze bus door de stad. Opvallend uiteraard is de drukte, niet ongewoon in een stad van dat formaat. En voor ik het vergeet: het is reeds warm, heel warm, waardoor er resoluut voor de korte broek wordt gekozen. Na enkele dagen zullen we collectief tot het besef komen dat onze koffers niet ideaal ingeladen zijn. A la guerre comme à la guerre!

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

We houden halt aan het Nathan Phillips Square, het immense plein waar o.a. het stadhuis gelegen is. Binnen aanschouwen we enkele artistieke uitlatingen van recente en minder recente artiesten, alles gewijd aan de geschiedenis en glorie van het land en van de stad.

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

Voor het oude stadhuis, op een minuutje wandelen, staat een herinneringsmonument aan de vele plaatsen waar de Canadezen hun zonen heen stuurden – helaas om dikwijls daar te blijven. De naam van Passendaele klinkt ons natuurlijk het bekendste in de oren, temeer dit ook honderd jaar geleden is en de nodige aandacht kreeg in de media. Maar ook Arras en Vimy staan vermeld.

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

Toch is het een ander gevoel om deze namen te lezen op 6000 km van huis.

Via de niet zo fraaie waterkant die er redelijk onderkomen bij ligt en ondergewaardeerd lijkt, rijden we naar de Lower Don Lands, een stuk gewonnen land aan de Don Rivier, die daar uitmondt in het Ontario Meer.

Dit stuk staat momenteel hoog op de lijst van herwaardering en ‘city development’ maar nu was er nog weinig van te merken. Wij schaarden ons welvoeglijk langs de waterkant om van daar de herkenbare skyline van de stad te aanschouwen. O ja, er werden ook foto’s genomen.

canada,toronto,niagara

Hét landmerk van Toronto is de CN Tower, een 553m hoge naald die geen enkele functie had bij zijn ontwikkeling behalve zichzelf zijn. Tot op vandaag is deze het derde hoogste gebouw ter wereld. En tot 2009 het hoogste vrijstaande gebouw.

Gebouwd door de Canadian National – de spoorwegonderneming – als force majeure, trekt deze jaarlijks ruim twee miljoen bezoekers. Tussendoor worden ook af en toe observaties en enige communicatie gevoerd vanuit de toren. Enkele televisiezenders maken er ondertussen ook gebruik van.

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

Bovendien bevat het een 360° restaurant. Helaas maken wij daar géén gebruik van en kijken ons dus gewoon de ogen uit.

Fijn voor de liefhebber is de glazen vloer waardoor je dus gewoon 342m recht onder je voeten kijkt. Neen, we komen dus niet op de top, in geval je dat zou willen weten maar niet durfde te vragen. Na de verplichte halte in de uitgebreide souvenirshop verzamelen we voor het volgende hoogtepunt.

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

Het is een goed anderhalf uur rijden alvorens we aankomen in Niagara. Als je die naam hoort, zie je gewoon de watervallen voor je, toch? En terecht want verder is er geen zak te beleven, maar daar later meer over. Het is ondertussen middag geweest en we schuilen in het Crowne Plaza voor een natje en een droogje.

Vanuit mijn stoel kan ik de watervallen aanschouwen en het is dan ook niet makkelijk om de aandacht te verdelen tussen het natuurwonder het aangeboden buffet. We blijven Vlamingen natuurlijk…

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

Fijn is het ook om de brug en grensovergang met de United States Of Confusion gade te slaan aan de overkant van de Niagara River. Zomaar vanuit mijn zitje.

Als het moment is aangebroken, wandelen we naar ons schip dat ons tot aan de val van het water zal brengen. De rode poncho die je er bij krijgt zal zijn nut bewijzen. Meer nog: zonder dit kleinood wordt je gewoon zeik en zeik nat, om he teven cru te stellen. Leuk is dat de bezoekers langs Amerikaanse zijde er een blauwe krijgen. Dus er kan niet gefoeterd worden. Zo hebben de Amerikanen hun ‘American Falls’ en liggen de ‘Horseshoe Falls’, waar we een flinke douche gaan krijgen, op Canadees grondgebied. Daarenboven moeten de Amerikanen wel te water gaan om het spektakel enigszins te kunnen zien.

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

Het lot van menig fototoestel zal hier bezegeld worden. Mijn naarstige poging om mijn grote jongen droog te houden lukken nauwelijks en de ratio dwingt me hem gewoon weg te stoppen. Mijn zakformaatje levert ook weinig of niets op.

Maar voor het zover is, varen we wel langs de watervallen en zijn toch licht opgewonden voor wat ons nog te wachten staat. Water dus, veel water en veel lawaai en eigenlijk nog zoveel mist dat je op een bepaald ogenblik nog nauwelijks iets kan onderscheiden. Waar voor ons geld dus.

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

Na datum zal mijn fototoestel gedurende een uur dienst weigeren met een lichte vorm van onderdrukte paniek tot gevolg. Gelukkig bleek dit een tijdelijke situatie.

Kortom, dit was een fijne belevenis en kan afgecheckt worden. De vrije tijd nadien wordt ingevuld met een niet onaardig kuieren langs het park en – o wee – een zeer korte inkijk in de Clifton Street, tot nader bericht een van de vreselijkste ervaringen in mijn leven. Wie houdt van glitter, kitsch, spookhuizen en spiegelpaleizen kan zich daar laten gaan maar eerlijk: niet om aan te zien.

canada,toronto,niagara

Niet moe maar wel voldaan rijden we terug naar Toronto city maar niet zonder een ommetje te maken langs het stadje Niagara-on-the-Lake. Op zich aardig vertoeven (als je camera goed werkt…) maar buiten wat leuke winkeltjes en enkele pittoreske hoekjes niet echt opwindend. Leuk zijn de sympathieke Victoriaanse geveltjes en de uitvoerig aangebrachte planten- en bloemenpartijen. Doch, had ik het geweten, had ik het nabijgelegen Fort George bezocht. Ja, ik ben zo ene.

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

Toch een fijne en zeker gevulde dag zo kort na ons neerstrijken in dit land. Als het omstreeks 20u al zo goed als donker is, komt de stad tot leven. En vermits we midden in het centrum zitten, is het altijd leuk om even van deze omgeving te proeven. When neon kills the sun…

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

Ik wandel achter de hoek Yonge Street in en beland op een pleintje dat vergeven staat van de food trucks, hoewel niet van het hippe allooi als bij ons. Ik koop een ‘shawarma grilled chicken’ bij ene Ali (vermoed ik). De Canadese tolerantie heeft nu al vat op mij.

Nog niet wat je verwacht van deze reis?

Even geduld dan!

Volgende deel op 28/10

 

02-10-17

Evergrey & Need, @De Kreun & Moonlight Music Hall, 29 & 30/9

evergrey-slide.jpg

In een zotte bui nam ik enkele weken geleden het besluit om toch maar twee keer naar EVERGREY te gaan kijken. Twee dagen na mekaar in telkens een eind verwijderde zaal.

De laatste jaren kon men deze band enkel aan het werk zien in een support rol waardoor de fans toch wat op hun honger bleven zitten; vandaar dit initiatief.

Beide shows waren aan mekaar gewaagd, dus laat ik gelijk overschakelen naar het programma in Diest, de Moonlight Music Hall om precies te zijn.

Na ‘De Kreun’ in Kortrijk, was deze wel een verademing. Vooreerst heerste er een genietbare temperatuur, qua ruimte was het ook aangenamer. Al maakte dat niet veel uit gezien ik me dan toch knal vooraan nestelde.

NEED moest ik ontdekken nog voor de concerten maar deze band uit Griekenland sloeg me met verstomming met het album ‘Hegaiamas’. Met een mix van zowat alles wat er op heavy proggebied te vinden is, levert dit een buitengewoon album op.

DSC_0007.JPG

DSC_0001.JPG

De beide laatste albums kon ik vlot via de band verkrijgen per post.

Zelf refereren ze graag naar Fates Warning en daar valt nog wel iets voor te zeggen. Als is Need wel toegankelijker voor de Prog newbie.

Daarenboven wisten ze hun (vooral genoemde) album live haast perfect neer te zetten. Enige haartje in de boter was een beetje slordigheid in het lange titelnummer waarbij frontman Jon mogelijk door de vermoeidheid af en toe moest terugkrabbelen.

DSC_0032.JPG

DSC_0053.JPG

Verder niets dan lof, ook de gitarist speelde volledig op mijn smaak en ik moest zelfs heel vaak aan de betreurde Pjotr van Riverside denken.

DSC_0087.JPG

DSC_0069.JPG

DSC_0105.JPG

Maar dan speelt Evergrey.

Ik weet uit ervaring dat zelfs een mindere show (en die zijn er heus wel geweest…) nog altijd aangrijpend, oprecht en bevredigend overkomt.

Nu de band al geruime tijd terug op het goede spoor zit en m.i. de beste bezetting ooit heeft, draait de Zweedse motor op kruissnelheid. Dit leidde tot het feit dat beide shows eigenlijk inwisselbaar waren.

DSC_0179.JPG

DSC_0134.JPG

DSC_0153.JPG

In Diest kregen we er nog een bassolo van Johan Niemann bij alvorens Henrik Danhage zijn ding mag doen. En dat brengt me gelijk bij een van de meest onuitgesproken sterktes van de band.

Henrik is een beest van een gitarist met een geluid waarbij vele anderen verbleken. En alhoewel de purist misschien eerder zal zeggen dat hij wat slordig speelt…nu dan, als dat zijn aanpak, is, wel, chapeau ermee.

DSC_0224.JPG

DSC_0253.JPG

DSC_0268.JPG

DSC_0165.JPG

Met een setlist die gekozen was uit alle 10 albums, uitgezonder ‘The Dark Discovery’ en ‘Monday Morning Apocalypse’ (jammer, onderschat) kregen we voor elks wat wils met het sterkste materiaal.

Met monsters als opener ‘Solitude Within’, ‘Mark of the Triangle’, het heavy en snelle ‘My Allied Ocean’, het allesverschroeiende ‘The Grand Collapse’ was het puur genieten van de donkere progressieve klanken.

DSC_0256.JPG

DSC_0273.JPG

DSC_0342.JPG

‘When The Walls Go Down’, Recreation Day’, A Touch Of Blessing’ en het (relativerende?) schitterende ‘King Of Errors’, kon de pret eigenlijk niet op.

Ik wil er gelijk aan toevoegen dat het wonderbaarlijk is dat een band van dit kaliber in zo’n kleine zaaltjes speelt en deze dan nog maar voor de helft kan vullen.

Waar ligt dit aan? De locatie? Overaanbod in de scene?

Hoe dan ook: zet Tom Englund & co op een bierkrat in ‘Bommerskonte’ en dan nog spelen ze de boel plat.

DSC_0196.JPG

DSC_0278.JPG

DSC_0437.JPG

DSC_0411.JPG

DSC_0456.JPG

09:44 | Commentaren (0)