29-01-18

Umberto Tozzi, Ethias Theater, 13/01/18

Vooruit dan maar!

Ik moet bekennen: een van mijn vele tekortkomingen is het onvermogen om Italiaans te verstaan, laat staan te spreken. Verder dan enkele stopwoorden en vriendelijke aansprekingen kom ik niet.

Nooit te laat, hoor ik u denken, maar voor sommige zaken moet je weten waar je aan toe bent en als compensatie probeer ik toch zoveel mogelijk van de Italiaanse sfeer, regio’s én keuken te genieten. Ook in 2018. Ik ben een veredelde poser, mag je stellen.

Nu kan ik zonder enige schaamte zeggen dat we dus naar Umberto Tozzi zijn gaan kijken. In Hasselt, het Ethiastheater meer bepaald. Voor alles moet er een eerste keer zijn en als je liefde je uitnodigt…ja, dan ben je vertrokken natuurlijk. Letterlijk in dit geval.

Umberto Tozzi zit voor eeuwig en een dag verankerd in het collectieve geheugen door enkele hits die ook hier, in de lage landen, hun weg gevonden hebben. Ik denk dan in de eerste plaats aan ‘Gloria’ en ‘Ti amo’. Ik zie u wel lachen!

Met niet veel meer bagage dan dat vertrok ik met mijn liefste gezelschap richting Limburg. Daar ploegden we ons als introductie eerst door een fijne Italiaans dinertje. We waren er dan toch.

Een op het eerste zich belegen publiek werd rustig de zaal ingelaten. Een redelijk grote zaal eigenlijk, bezeteld en niet helemaal volzet, maar soit. Omringd door een allegaartje van (naar ik veronderstel) doorgaans Italo-Limburgers voelde je de sfeer al snel in de goede richting gaan.

umberto tozzi

umberto tozzi

umberto tozzi

Na een mooie (tape) introductie kwam de band opzetten en met Tozzi als centrale figuur werd ‘Notte Rosa’ ingezet. En eerlijk…als dit het niveau van de avond zou worden, heeft hij er met mij een harde fan bijgekregen. Maar dan stuit je uiteraard terug op de verstaanbaarheid van de teksten en voel je je plots zo onbekwaam.

Dit geweldige nummer werd met de nodige pathos gebracht en swingde behoorlijk. De retestrakke band zorgde natuurlijk voor een goede ondersteuning van de goede man die straks 66 zal worden. Weet dat dit een verderzetting van een onderbroken tour is. Ik veronderstel dat hij nog herstellende is van de operatie.

umberto tozzi

umberto tozzi

umberto tozzi

Maar we moeten ook eerlijk zijn: Umberto is niet zo een heel sterke zanger. Net zoals vele Italiaanse (pop)sterren zingt hij vooral tegen zijn maximum kunnen aan. Zucchero geraakt er mee weg, Raf en Marco Masini hebben ook een trademark ‘grit’ in hun stem. Eros Ramazzotti heeft er een carrière van gemaakt.

Maar dat laten we even rusten; de som van de elementen oversteeg mijn vooringenomenheid want naargelang de set vorderde en Umberto meer ballades begon te brengen, was ik niet alleen gewend aan zijn stem maar begon ik er zowaar voor te smelten. En de songs bleven nog kleven ook.

Zeker als hij even later volledig solo met de akoestische gitaar enkele nummers brengt, komt hij erg warm en geloofwaardig over. Minder is soms meer. 

Ok, het is tussen kunst en kitsch en Umberto mag in Vlaanderen hier een randfenomeen zijn, in de Italo-pop is hij nog steeds een icoon. Zo vonden blijkbaar ook de aanwezigen. Eerst nog braaf op de zetel maar toen de eerste dames zich gewillig naar voren lieten drijven door hun instinct, kreeg het concert een extra dimensie.

umberto tozzi

umberto tozzi

umberto tozzi

Het maakt immers geen zak uit wat je muzikale voorkeur is, als het je pakt en van je zetel trekt, moet je er voor gaan. ‘Ti amo’ zat al vroeg in de set en dreef de temperatuur gelijk op. Ja, dat is met voorsprong een van de meest smeuïge songs uit de popgeschiedenis maar live klonk dit toch wel net iets steviger. Met een lekker up-temp ‘Tu’ en ‘Stella Stai’ kon de sfeer echt niet meer stuk. Ik geloof zelf niet dat ik dat hier schrijf.

Ook dat een doodgedraaid nummer als ‘Gente di mare’ enige verf zou pakken, lijkt op afstand wel onwaarschijnlijk, maar het lukte. Het was meer dan onschuldig vrijblijvend vertier. Dit was een hartverwarmend moment. Met zovele even warme ‘Italianen’ rondom ons die volle bak meezongen. Het had iets.

Even dreigde de dynamiek te verdwijnen toen Umberto even adem ging halen en de band het instrumentaal overnam. Maar wat was mich da? Alle muzikanten gingen even lekker solo en kwamen samen in een funky-fusion instrumentaal topmoment. Ik dacht gelijk aan ‘Jake to the Bone’ van Toto, maar zover wil ik het niet drijven. Straffe band, dat was hiermee bewezen.

Na een kleine 90’ minuten – en na de ultieme uitsmijter ‘Gloria’ zat het feestje er op.

Ja, dit was een heel verrassende en mooie avond. Molto, molto bene!

umberto tozzi

umberto tozzi

umberto tozzi

umberto tozzi

 

11:31 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.