20-05-07

Into The Zone

Dag 1, maandag 7 mei (deel 2)

 

12:14u

De ‘Pont De Normandie’ wordt reeds aangekondigd. Peage 5€ - gelieve gepast geld klaar te houden. Ik ben benieuwd. Tot ik er voor sta. Je weet niet wat je ziet. Deze brug werd in 1995 ingewijd en is 2143m lang. Van op een afstand staar je verbijsterd naar de ‘bult’ en de vrachtwagens die er langzaam overkruipen. Eens je ze nadert, gaat het natuurlijk vanzelf. Er is een toeristenzone voorzien, maar ik verkoos om vanuit de wagen een kiek te maken. En toen was ik in Normandië. Geen strand te zien.foto 1 Pont de Normandie 1-1foto 2  Pont de Normandie 2-1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

12:20u

Ik schakel over op mijn Michelin 303 Local - Calvados Manche en besluit, kwestie van toch iets te zien, de N175 te nemen, die parallel met de A13 loopt. Aan Dozulé verlaat ik de baan, richting Varaville. Het eerste objectief in het kader van D-Day zijn de ‘Merville Batteries’. Zonder al te veel problemen vind ik de site; volg de pijlen ‘Overlord – The Assault’ en je komt geheid uit bij een point of interest. Qué?

 

13:20u

‘The Merville Battery’ was een deel van de Atlantic Wall en moest elke aanval van de zee uit weerstaan. Ze bestreek de Britse sector SWORD (Ouistreham, Riva Bella). De Britse 6th Airborne Division had als doel deze in te nemen op de nacht van 5 op 6 juni 1944, de nacht voor de landing. Op 6 juni om 00:50 springen de para's van het 9e Bataljon uit de vliegtuigen. Van de 700 man krijgt Lt-Col Otway er uiteindelijk 150 bij mekaar en besluit er voor te gaan. Ze bestormen de bunkers en de Duitsers, nog suf van de bombardementen daags ervoor. De helft van de Britse para's sneuvelt in de strijd en slechts 22 Duitse soldaten geven zich over.foto 3  Merville 8-1foto 4  merville 9-2foto 7  Merville 3-1foto 8  merville OTWAY VIDEO 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een eerste getuigenis van het lef dat de commando’s hebben getoond.

2 bunkers zijn open voor bezoek. Eén is ingericht ‘zoals het was’ met poppen en een geluidsevocatie. De andere staat in het teken van de Commando’s. Otway vertelt per video de gebeurtenissen.

Net voor de hemelsluizen weer openden, had ik mijn ronde gedaan.

14:32u

Toch eerst even de inwendige versterkt. Volgende bestemming zou een eerste hoogtepunt moeten worden; niets was minder waar.

 

14:50u

Na een korte maar schilderachtige weg kom ik aan de legendarische Pegasus Bridge op het grondgebied van Bénouville. Eén van de vele strategische punten die vóór de landing moesten worden ingenomen.

Dezelfde 6th Airborne Division werd per zweefvliegtuig ter plaatse gebracht op de nacht van 5 op 6 juni. Major John Howard werd met 181 man naar de regio gebracht. Doch, met slechts een handvol mannen – slechts drie zwevers waren vlak bij de brug geland zonder de Duitsers (op 60m afstand) te alarmeren– namen zij in ware commandostijl de brug in.pegasus toen 2foto 12  Pegasus 2-1foto 14  Pegasus Horsa Gliderfoto 16  Pegasus Ik-1foto 9) pegasus 3-1foto 15  PEGASUS LANDING SITE

 

 

 

 

 

 

Pegasus, het vliegende paard, is het embleem van deze eenheid. Het museum is echt de moeite. De originele brug werd op het droge geplaatst. Wie ooit Call Of Duty speelde op de pc kent de brug zeker. Het is was dan ook een ware kick om er over te wandelen. Kogelvrij welliswaar. Er staat ook een replica van een Horsa Glider. In het museum zelf een overdaad aan prullaria, uniformen en duiding aangaande deze heldhaftige actie.

foto 10) pegazus 5-1

Ik bevind me nu vlak bij Caen, mijn eerste overnachtingsplaats. Na een uitvoerige verkenning van de omgeving en een bezoek aan de originele landing ground, welk bestaat uit een moeras met hier en daar een ven, besluit ik maar de stad op te zoeken om mijn logies te verzekeren.

 

16:10u

Ik ben ruim 12 uur op de been. Caen is geen dorp. Dat merk ik al snel als ik de drukke périférique oprij. Ik ken er niets en rij dan ook onmiddellijk vast in het centrum. Daar waar ik helemaal niet moet zijn. Na me te informeren bij enkele autochtonen kom ik toch in de ‘Zone Artisanale Le Chevalier’. Ik opteer voor het F1 (Formule 1) motel. De perfecte formule voor de solitaire doorreiziger; Goedkoop, geen poespas, proper op zijn eigen en alle voorzieningen binnen handbereik. In de Z.A. hoor je ’s nachts geen mens. ’s Avonds plan ik de dag nadien. Een ritueel dat zich nog zal herhalen. Op tv constant Sarkozy. En ik slaap als een blok.

 

Volgende keer:

We gaan naar zee!

Canadezen!

en nog veel meer....

Vliegveld Deurne, 19 mei 2007

Een impressie van de S&V Fly In te Deurne...

070519 S&V Fly In 036070519 S&V Fly In 051070519 S&V Fly In 113070519 S&V Fly In 199

070519 S&V Fly In 288

 

 

 

SV

 

SV2a

13:05 Gepost in Historie | Commentaren (0)

19-05-07

Gaat dit nog lang duren?

 

Vol spanning wacht u op het vervolg van mijn reisverhaal, ik weet het. Toch effe noteren dat het leven ondertussen gewoon verder gaat. Tussendoor uiteraard weer verslagen en indrukken van concerten en evenementen!

 

PC_%20addict

 

cheers

 

21:44 | Commentaren (0)

Progressive Powermetal @ Panddemonium

Vrijdagavond (goed dat ik er nog eens op gewezen werd!) speelde in Antwerps metalkroeg Panddemonium de bands EVERGLOW en ARTRACH. Nooit van gehoord? Kan best. Artrach heb ik al gezien als support van Evergrey en maakte een positieve indruk. Maar eerst Everglow dus. Over de inzet van bands als deze kunnen we kort zijn: ze gaan er voor. Muzikaal wil het wel vlotten, maar het geluid was me zeker niet strak genoeg. Zangeres Cindy komt net wat te kort om voor de 'metal' te gaan waardoor het geluid van de band wat gehypothekeerd wordt. Ze gaat nooit 'over the top', beetje braaf. Ze kan zeker zingen, maar dit is niet echt voor haar vrees ik.EVERGLOW 5EVERGLOW 2

 

 

 

Artrach is andere koek. Zanger Piet is erg opgewassen tegen de soms erg complexe muziek die deze band brengt. Denk Dream Theater meets Vanden Plas. Zoiets. Alles zit ook behoorlijk in mekaar en klinkt strak. Gitarist Guy - Petrucci? - laat duidelijk horen waar hij de mosterd haalt en heeft verder alles mee qua looks. Een potige - maar veel te korte - set. Van de verwachtte covers kregen we enkel na 'The Heart Collector' van Nevermore, als afsluiter 'The Mirror' van Dream Theater. En daar kreeg ik soms gelijk kippevel bij. Dit was zooo neig gespeeld. Jammer genoeg zitten we in de binnenstad en om 22u was het feest uit.ARTRACH 2ARTRACH 4ARTRACH 7ARTRACH 3

 

 

 

 

 

De Panddemonium is m.i. veel te klein om een echt optreden te doen. Akoestische sets of soortgelijks kan dan weer wel. De helft van de keet staat vol materiaal en ik vermoed dat bij een 'volle bak', er nog weinig te ademen valt; Gelukkig (?) was het gisteren een povere opkomst, waardoor ik ook wat te zien kreeg.

21:36 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

17-05-07

On a cold grey morning...

Dag 1  - Maandag 7 mei (deel 1)

 

6:04u

Eindelijk vertrek ik dan. Met een tas vol ambitie, een bibliotheek aan kaarten, naslagwerken en vooral goesting. Al moet ik het voor het weer niet doen; een gore regen drukt mijn enthousiasme behoorlijk, en de vooruitzichten waren ook al niet geweldig.

Een week geen mails, geen pc’s, geen ‘moeten’, geen gsm-geluid,…  Ik kon niet snel genoeg uit België weg zijn. Ik kijk nu al uit naar de factuur van overheidswege.

Maar mijn trip naar Normandië voert mij eerst langs twee andere historische plaatsen...

 

7:30u

Mijn eerste stop is gepland in AZINCOURT, gelegen op de D928, ergens tussen Fruges en Hesdin. Via St. Omer kom ik op de juiste baan. Azincourt wordt al snel aangegeven met uiteraard een vermelding ‘Historic Site’. Om dit kracht bij te zetten krijg ik langs de kant van de weg al snel hulp hordes boogschutters – in hout wel te verstaan. foto 1  Azincourt BOWMANIn het dorp aangekomen, ben ik natuurlijk véél te vroeg voor een bezoek aan het museum. Op naar de ‘historic site & battlefield’. Natuurlijk mag je van een veldslag in 1415 niet te veel restanten verwachten. Maar eerst een woordje geschiedenis! We spreken over de Honderdjarige Oorlog (H.O.).  Deze was het gevolg van een twist over de opvolging van het Franse Koningshuis. Zowel de Engelse als de Franse adel had daar – door afstamming – recht op.

Henry V van Engeland strandde hier met 10 000 man (waarvan 2000 cavalerie). Het Franse leger stond hen op te wachten met het dubbele, bijna allen ruiters. Deze tartten Henry zo lang tot hij zelf besliste de aanval in te zetten. De Franse ruiters vielen op hun beurt aan om gelijk vast te lopen. De afgestegen ridders werden vastgezogen door het slijk, anderen waren met zoveel opeengepakt dat ze geen weg uitkonden. Hierop richtten de Engelse ‘Longbow-men’ hun pijlen. Een slachting en vooral paniek in de Franse rangen. De veldslag liep uit in een kat en muis spel met resterende Fransen. Uiteindelijk bliezen zij de aftocht. Shakespeare schreef hierover ‘Henry V’, meesterlijk verfilmd door en met Kenneth Brannagh.

 

    We few, we happy few, we band of brothers;
    For he to-day that sheds his blood with me

    Shall be my brother; be he ne'er so vile,

    This day shall gentle his condition;

    And gentlemen in England now-a-bed

    Shall think themselves accurs'd they were not here,

    And hold their manhoods cheap whiles any speaks

    That fought with us upon Saint Crispin's day.

 

Op de site zelf staat een oriëntatieplaat en een sober monument. De velden tussen de twee bossen zijn volgens mij niet veel veranderd, gelukkig is er geen bebouwing om het zicht te verstoren. Helaas waren de weersomstandigheden van dien aard dat het behoorlijk donker werd.foto 2   Azincourt PLAAT EN IKfoto 3 Azincourt BATTLEFIELD 1

 

 

 

 

 

 

 

Tijd om verder te trekken!

Richting Hesdin, om vervolgens op te stoten naar ABBEVILLE.

 

08:50u

Ik word afgeleid door een wegwijzer naar CRECY. Watskeburt?

De eerste grote slag in de H.O. In 1346 leidde de Engelse koning Richard III zijn leger naar Ponthieu en nam stelling met 15 000 man op de heuvelrug tussen Crécy en Wadicourt. Aan Franse zijde openden de Genuese boogschutters het eerste het ‘vuur’, maar werden later door hun eigen cavalerie onder de voet gelopen. De Engelse Longbows redden de dag. Toen reeds volhardden de Fransen in hun manier van strijden; ze hielden geen rekening met de tactiek van de vijand. Dit zou tot 1940 (!!) gevolgen hebben (zie de Maginot-linie). Wat te zien?

Twee keer niets, uiteraard wel de aanduiding van het slagveld, een monument met toren.foto 4  Crécy 2foto 5   crécy BORD

 

 

 

 

 

 

 

9:38u ABBEVILLE

Waarom? Uit historisch perspectief heb ik altijd al het graf van Joris Van Severen willen bezoeken. Uiteraard ook de kiosk. Maar eerst een woordje…

Van Severen (°1894) was één van de eerste uitgesproken ‘flaminganten’ en speelde een rol in de ‘Frontbeweging’ tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Hij werd kamerlid en voorstander van een zelfstandig Vlaanderen, later ‘Groot Nederland’. In 1931 richtte hij het Verdinaso op. Het ‘Verbond van Dietsche Nationaal-Solidaristen’.

Op 10 mei 1940 werd hij opgepakt door de staatsveiligheid en later naar Frankrijk gevoerd. Toen de Duitsers Abbeville naderden, ontstond er paniek bij de Franse soldaten en besloten de in de kiosk opgesloten ‘verdachten’ (een allegaartje van nationaliteiten, m/v) te fusilleren. Van Severen en zijn secretaris Jan Rijckoort besloten zich op te offeren en gingen vrijwillig naar buiten in de hoop het moorden te stoppen. Van Severen werd neergeschoten en Rijckoort met de bajonet afgemaakt. Ze liggen op het kerkhof van Abbeville begraven.

 

9:42u

De kiosk vinden was volgens internetbronnen niet evident, doch ik stuitte er gelijk op. Op een documentaire had ik de kiosk al eens gezien, dus ik kende het decor. Niets herinnert aan de slachting, uiteraard door het gelijk van de overwinnaars. Toch even stilgestaan op deze – voor flaminganten – aangrijpende plek.foto 6  Abbeville KIOSK 2foto 7  Abbeville KIOSK 2 GROOT

 

 

 

 

 

 

 

Het kerkhof bestaat uit een ‘Frans’ een ‘Engels’ gedeelte. Het Engelse is een War Cemetery. Het bewust grafmonument valt al snel op. Zonder me àl te verdacht te willen maken, heb ik hier toch de tijd genomen om alles op beeld vast te leggen. En het weer was aangepast somber.foto 8  Abbeville KERKHOF 1 KLEINfoto 9  abbeville GRAVENfoto 10  abbeville KERKHOF ZICHTfoto 11  abbeville GRAFMONUMENT

 

Hoogste tijd om het Masterplan terug boven te halen. Ik volg vanuit Abbeville de A28 richting La Havre. Rouen laat ik vooralsnog aan de kant liggen. Bij het naderen van Le Havre word mijn neus geprikkeld door de geur van olie-derivaten; jawel, een havenstad met raffinaderijen, je ruikt het; welkom.

 

Volgende keer: The Merville Battery & Pegasus Bridge!

 

15-05-07

On a Monday Night!

Na het jonge geweld van zaterdag was het gisteren de beurt aan een echte classic rock band. Wat zeg ik: MAGNUM is bijna het prototype van een classic band. Hun (onterecht) belegen imago incluis. Opgericht in 1972 door zanger Bob Catley en gitarist Tony Clarkin, welke nog steeds de 'core' van de band vormen. Keyboardspeler Mark Stanway kwam erbij in 1980. Magnum speelt erg toeganklijke (hard)rock in het straatje van Uriah Heep en Kansas. Toch hebben zij een extra vleug Engelse symfo aan hun muziek toegevoegd. Hun muziek is soms behoorlijk ingetogen en melancholisch, dan weer uitbundig met meeslepende refreinen. Wel altijd met een feel-good gevoel. Samen met de unieke stem van Catley speelt deze band - mits een kleine onderbreking - al ruim dertig jaar bij de subtoppers. Gisteren dus een Biebob redelijk gevuld met vooral 40,50 & 60ers; shirts van Uriah Heep, Thin Lizzy. Velen reeds met tekenen van verval. Niet zo Magnum. Toch: echte babe-magnets zullen het wel nooit worden.

Bob Catley 1tony Clarkin 2Bob & Al BarrowMark Stanway

 

 

 

 

 

De set begon met het openingsnummer van hun erg geslaagde recentse cd, nl: "When we were younger". Heel toepasselijk. Meer nieuw werk volgde. Toch was het vooral met de echte classics als "How Far Jerusalem" (wat een refrein, blijft een topnummer), "Les Morts Dansants" en vooral " On A Storyteller's Night" (nagenoeg iedereen zong het refrein mee!) dat enkele hoofden bewogen (artritis?). Een volledige versie van "The Spirit", waarbij Bob het plebs behoorlijk liet meezingen, deed het kippevel rijzen. Ook nog steeds kippevel bij de theatrale gebaren van Catley. Misschien wel de kleinste zanger (lett.) in de rockscene, maar wat een stem heeft hij nog na al die jaren rock'n'roll. Hij gebruikte het podium zoals het past: als zijn ideale biotoop. Gitarist Tony Clarkin hield zich redelijk afstandelijk, maar speelde met de precisie van een studiomuzikant alle songs uitmuntend en met een krachtig geluid. Ik stond vlak voor zijn backline en het geluid van zijn JCM800 Marshalls klonk lekker vettig en vintage. Als songwriter zijn de songs tenslotte zijn kindjes. BAND 1BAND 2Bob Catley 3Bob Catley 4Tony Clarkin 1Bob Catley 5

 

 

 

 

 

Afsluiters "Kingdom of Madness" en "One Sacred Hour" vormden een echte kroon op het werk. Ondanks de redelijke status in hun segment komt Magnum er het best uit in een kleine club. Had ik ook graag gehoord: "Wild Swan" en "Two Hearts". Zo heeft elk wel zijn favorieten. Gelukkig kunnen we altijd terugvallen op de fantastische live-cd "The Last Dance". Deze cd registreerde het - toen - laatste concert voor de split in 1995. Deze avond bewees dat Magnum er nog steeds staat en nog steeds kwaliteit kan leveren. Ik zag een krachtige band met aanstekelijke nummers en een charismatische zanger. Mooie avond om mijn verlof mee af te sluiten. Magnum keeps the homefires burning!

Bob & Tony groter

22:20 Gepost in Muziek | Commentaren (0)