25-06-09

Porcelein

Het zal echt wel niet goed zijn aangekomen bij diegenen die het Vlaamse Lied een warm hart toedragen. Yasmine heeft vandaag een wel heel drastische wending aan haar loopbaan gegeven. Licht geschokt, maar niet echt van mijn melk, in die toestand bevond ik mij toen ik het hoorde. Yasmine was er toch altijd? Of je ze nu goed of slecht vond?

Op een paar nummers na is haar hele repertoire aan mij voorbij gegaan. Ik hield ook niet zo van haar stijl van presenteren. Ok, ze was geen Martine Tanghe, eerder een goede tegenpool.

Yasmine was wel een integere artieste. Net zoals Wim De Craene. Doch: teveel Leonard Cohen, teveel drama, teveel serieux. Ze stopte nogal veel van haar eigen leven in haar muziek. Soms werkt dat therapeutisch, ik denk aan Marianne Faithfull; soms ook niet, zeg maar Nico. Niet iedereen moet dansend en fluitend door de wereld gaan, maar Yasmine was m.i. nog lang niet uitgezongen. De roep op een vrolijk en opwekkend lied was groot. We kunnen dat in Vlaanderen ook wel eens gebruiken. Maar Yasmine had andere gesels te verwerken, bijgevolg kwam het niet.

Ik zag haar nochtans regelmatig. Zij keek over mijn schouders mee als ik zo iets na zessen mijn avondlijke maal bijeenschraapte. Gedurende de maaltijd onderhield zij mij dan over faits-divers uit het media en glamourlandschap. Feiten waar ik eigenlijk lak aan heb, maar toch, in het kader van een upgrade van mijn algemene kennis, tot mij nam.

Haar schalkse knipoog en niet zo subtiele commentaar als er weer een lichtgeklede of frivole deerne over de rode loper was geschreden, of er een onzinnige fotoshoot had plaatsgevonden met huppeldepup. Het kwajongensachtige, het speelse, daar wist ze me wel eens mee te charmeren. Verder ging het dan ook niet. Dit was zeker haar oppervlakkigste zelve, maar evengoed meest onderhoudende.

Net nu zoveel jongeren en oudere jongeren zich opmaken voor enkele weekends muziek, verliest Vlaanderen één van haar meest geliefde artiesten. Volgend jaar ligt waarschijnlijk de eerste tribute-cd in de rekken. Met de opbrengst voorzekerst voor een goed doel. Iedereen zal verkondigen hoeveel invloed zij op hun werk heeft gehad. Enzovoort.

Helaas zal zij eerder herinnerd worden - en ik hoop van niet - als zij die zelf besliste om uit het leven te stappen. En voor dat feit kan ik geen begrip, laat staan respect voor opbrengen. Iedereen heeft de vrijheid om dit te doen, maar niemand zal daarvoor geëerd worden. Zeker niet door mij. Het blijft een laffe daad. Of het de gemakkelijkste oplossing is weet ik niet, want je moet m.i. al diep zitten. Zaten haar dan zoveel duivels achterna? We zullen het nooit weten. Het interview met vriendin en collega Martine Prenen liet alleszins niets in die aard vermoeden. Dat het leven broos is, maar dat wisten we al. Ik was geen fan van Yasmine, en toch zal ook ik ze missen. Dat is al een verdienste op zich!

296-02_05-Yasmine-houdt-woord-(c)-Johan-Jacobs

23:04 Gepost in Actualiteit | Commentaren (1)

17-06-09

Tarkus' Ch.Ar.Me. Offensief - Dag 5: Peace at last?

Label pt 5


Hoe mooi een stad er op de toeristische plaatjes ook uitziet, vergis je niet. Metz, gelegen aan de Moezel, is een mooie stad en levert bijtijds leuke plaatjes op, maar 's morgens verstikt deze evengoed onder de uitlaatgassen, stilstaande autobussen, vrachtwagens en ontzettend veel gewoon verkeer. Het duurt me ruim 45 minuten alvorens ik in het centrum ben. Parkeren is nog zo iets. Net als ik het wil opgeven, vind ik een plekje. Gelukkig naast een gigantische kerktoren waardoor ik mezelf kan terugvinden.

 

Charme Tour Pt 3 121Ik wandel het echte centrum in, dus twee maal over de rivier, recht op de duidelijk afgetekende kathedraal. Deze is binnenin inderdaad gigantisch. Op het plein net daarvoor staat een monument dat herdenkt dat op die plek in 1945 Generaal Patton de stad terug overdroeg aan de rechtmatige eigenaars. Zonder enige voorkennis van deze stad loop ik dan maar op goed geluk langs de Moezel, bruggetje over, trapje op, trapje af, wat uiteindelijk toch een zekere impressie van de stad nalaat.

01 Charme Tour Pt 3 00502 Charme Tour Pt 3 09303 Charme Tour Pt 3 10404 Charme Tour Pt 3 119


correctie

07 Charme Tour Pt 3 12708 Charme Tour Pt 3 14709 Charme Tour Pt 3 12506 Charme Tour Pt 3 117
10 Charme Tour Pt 3 126


Metz is in de noord-en zuidelijke richting buitensporig voorzien van commerciële zones, dus het is evenmin aangenaam om hier weg te geraken. Hier is een kompas echt wel nuttig want ik moet pal Noord rijden, richting Luxemburg stad. Ik ga dus zo snel mogelijk op de autostrade, wat een echte verademing is. 

Op de ring van Luxemburg (stad) gekomen, ga ik richting oost. In Hamm is er een Amerikaanse rustplaats waar een wel erg hoge gast 'rust'.  De Amerikaanse generaal George Patton ligt begraven tussen 'zijn' manschappen. Deze excentrieke maar meer dan verdienstelijke veldheer verongelukte in december 1945. Zijn wagen werd geramd door een vrachtwagen en enkele dagen later overleed hij. Een bizar einde voor iemand die met onderscheiding de Eerste Wereldoorlog overleefde en mede verantwoordelijk was voor het succesvolle Ardennenoffensief. Al valt er rond 'succesvol' hier wel te debateren. Hoe dan ook, Patton's doortastendheid en lef hebben zowiezo bijgedragen tot een terugdringen van de Duitse troepen in 1945 en uiteraard het beëindigen van de Tweede Wereldoorlog.

11 Charme Tour Pt 3 16212 Charme Tour Pt 3 17013 Charme Tour Pt 3 19614 Charme Tour Pt 3 187


15 Charme Tour Pt 3 172 BIG
Charme Tour Pt 3 074Enkele kilometer verderop ligt het Duitse kerkhof Sandweiler. Om niet al te partijdig uit de boot te stappen, pleeg ik ook daar een bezoekje.

 

Van dan af is het richting Antwerpen.

 

FIN

 

23:32 Gepost in Actualiteit | Commentaren (1)

15-06-09

Dat hebben we weeral gehad!

Tussendoor even orde op zaken stellen. Bovendien geef ik hier wat informatie mee die u niet aanbelangt, niet interesseert en vooral: info die in geen enkele vorm invloed zal hebben op de verderzetting van uw week.

Straks terug aan 'den arbeid'. En ik zie er heus niet tegenop! Niet dat ik spontaan tranen in de ogen krijg als ik aan mijn collega's moet denken, maar echt, ik zie er helemaal niet tegenop.

Vooreerst: er zit nog meer ambiance aan te komen: binnen twee weken is Graspop al bijna een herinnering én, ik heb een meer dan verkwikkend én vermoeiend weekendje achter de rug. Twee dagen in een lucht die deels bestond uit de geur van een boerderij (vul zelf maar in), en deels uit zilte, frisse zeelucht. Nog voor het oppakken van de wekelijkse tred dus nog even gaan uitwaaien ergens tussen Ieper en Veurne. Op de boerderij! Heerlijk gewandeld, geluierd, gebarbequed (hoe schrijven we dat?), naar zee, naar de kermis, etc. Wel, ik ben er helemaal klaar voor!

Verwacht deze week nog zeker de laatste twee dagen van Tarkus' expeditie in Frankrijk en dan het verslag van het Incommunicado-Fest vorige vrijdag. Ja, we moeten de dingen een beetje in volgorde behandelen, anders wordt het een zooitje!

Tot wel heel binnenkort!

Thorre zee 1

10:25 Gepost in Actualiteit | Commentaren (0)

17-05-09

All things must pass...

Neen, het was geen fijne morgen voor Tarkus. Of beter: het was op zijn minst een bewogen zondagmorgen. Ik heb ook niet de gewoonte om persoonlijk uit de hoek te komen, maar dit moet er toch even uit...

Wat er eigenlijk al lang zat aan te komen is deze morgen in de praktijk omgezet. De tijding dat Tine, 'onze' hond, welke na ruim 17 jaar toch al even in het sukkelstraatje zat, een bijzonder slechte nacht achter de rug had, maakt wat los in een mens. In mijn geval werd de strijk opgeschort to latere datum en je hoofd is gelijk vol van 'wanneer, hoe en waar'? De drang om mede deze laatste uitstap te maken was groot. Niet dat ik er naar verlangde, maar eerder als ondersteuning van Tarkus' Srs.

Even later kwam dan toch het bericht dat alles al achter de rug was. Ze heeft, zoals men dan zegt, er niets van gemerkt. Een kleine bevrijding, want gisteravond vond ik het er al niet goed uitzien. Ik nam zo pas de vrijheid om me even te laten gaan, het is - geloof me - niet niets. Ondanks het feit dat er reeds geruime tijd over gesproken werd en ik soms erg aandrong om 'de' beslissing te nemen, is het even wennen. En dat zal zeker niet anders zijn bij het volgende bezoek ten huize Srs.

Een nieuw stuk leven dus. De zorgen die ze het laatste jaar vroeg en de groeiende immobiliteit en langzaam verlies van waardigheid was voor mij soms even hard als de noot die nu gekraakt word. Het zal niet gemakkelijk zijn, maar ook dat slijt. Het is niet de eerste keer en ik herinner me dat ik daar 18 jaar geleden behoorlijk van van de kaart was. Met ouder te worden kan ik dat echt beter relativeren maar vandaag en de volgende dagen zal het wennen zijn aan het gemis. Voor Srs hoop ik op een onbezorgde vakantie, zonder die extra zorg.

Een foto of emotionele tekst hierbijplaatsen lijkt me niet nodig, ik wil niet telkens ik hier bezig ben ermee geconfronteerd worden. Na 17 jaar veeg je dat immers zo maar niet uit. Vraag is echter: wie wordt nu de braafste hond van West-Europa? Ik hoop de uwe!

gras1

 

13:34 Gepost in Actualiteit | Commentaren (2)

02-04-09

Aan de vooravond...

... van een week verlof durft een mens al eens vrijpostig worden.

U moet weten dat het op de werkvloer niet altijd even spannend is. Wat niet wil zeggen dat het er soms nogal heftig aan toe kan gaan. Onze branche is nogal seizoensgebonden. En wij kennen meer dan vier seizoenen per jaar.

De ene week is het een opeenvolging van problemen, oplossingen, gedoe, chaos en zelfs gewoon intensieve arbeid. Andere weken is het kalm. Kalm. Zoals een vijvertje dat enkel wordt verstoort door een blad dat er - en dan nog toevallig - invalt. Ja, zo kalm.

Vanaf morgen is de tijd volledig voor mij. Niet dat er al te felle dingen gepland staan; mijn verlof wordt veelal bepaald door het slechte weer; maar nu ziet het er een beetje anders uit. Blijven duimen. Ik hoop op twee mooie dagvullende uitstappen, minstens één concert, wat shoppen, wat reorganiseren, wat klussen, mogelijk een filmpje of twee, etc. En hopelijk een definitief einde van mijn gevelwerken. Ja, die lopen ook nog en gaan binnenkort hun vierde jaar in. Begrijpe wie begrijpe kan. Mooi man! En vooral: tien dagen geen commerciële radio meer om mijn systeem tot het uiterste te drijven...

Blijf vooral deze blog volgen, verslag van mijn exploten vinden vroeg of laat hun weg naar dit medium.

large_762103

13:38 Gepost in Actualiteit | Commentaren (1)

17-03-09

In the mouth of madness!

munch 2Vanmorgen mocht ik vanuit de krant vernemen dat de belastingaangifte nogmaals ingewikkelder wordt. Nog complexer. Al viel het de laatste jaren wel mee, met die elektronische aangifte. Maar neen, het mocht niet blijven duren. Ene of gene moet zich blijkbaar even in het voetlicht stellen.

Je moet het lef maar hebben om in een land waar alle administratie, justitie en algemeen bestuur gebukt gaan onder een absolute inertie, een land waar illegalen en andere criminelen dagelijks de dienst uitmaken en vrijelijk hun activiteiten kunnen verderzetten zonder dat er ingegrepen wordt, waar de politie is omgevormd tot een gezellig clubje welzijnswerkers, enkel in staat tot een goed gesprek en onderwerp van banaliteiten en hoongelach. Naar het schijnt loopt er op tv zelfs een reeks, ‘Flikken’ genaamd. Dat zegt genoeg.

Een land waar men met debiele radio-en televisieprogramma’s de mensen dom houdt. Waar labiele dorpsgekken minister kunnen worden en blijven. In zo een land wil ik niet langer wonen of leven. Maar ik moet wel. Tot nader order zal ik mee dit land helpen verdwijnen en mag men mij dusdanig als inciviek beschouwen. Zo lang het kan of nodig is, op een democratische wijze, uiteraard.

En toch hou ik van dit stukje Europa. Van zijn cultuur en tradities, van zijn geschiedenis en culinaire aanbod. Maar ook van het cynisme en humor. Maar als België morgen kàn ophouden te bestaan, dan liever ’s morgens dan ’s middags, want dan heb ik andere dingen te doen.

Ik ben dit hele land met zijn mierenneukerei, straffeloosheid, wetteloosheid en oeverloos gedebatteer meer-dan-zat. Ligt het aan ‘de Walen’? Neen, natuurlijk niet. Ik vind dat zelfs toffe pé’s. Maar ze zijn niet compatibel met ons. Het is nu eenmaal zo. Het is geen kwestie van goed versus kwaad, slim versus dom, noest versus lui, het werkt gewoon niet. Maar dat is een andere discussie.

Ik zal altijd stemmen tegen de structuren die dit alles in stand houden. Zonder daarom de openbare orde in gevaar te brengen – alsof daar iemand tegen zou optreden…

Naar de andere kant van de wereld verhuizen is misschien wat drastisch en tegelijk een vorm van ‘vluchten’. Maar hier in dit ‘Cuckoo’s nest’ oud worden lijkt me verre van ideaal. Ik zit hier letterlijk met de handen in het haar – of wat er van rest – als ik de kranten (on-line, natuurlijk) doorneem. Het zou beter zijn om dit niet meer te doen. En ik raad u aan om vanaf vandaag hetzelfde te doen.

10:15 Gepost in Actualiteit | Commentaren (1)