| Archief |
|
|
 |
| Voor meer foto's, KLIK HIERONDER |
|
|
| Reacties |
|
|
|
| Muzikale links |
|
|
|
| Wat houdt mij nog bezig? |
|
|
|
| Ga ook eens kijken bij... |
|
|
|
| Who the Hell is Tarkus? |
| Een gezonde oudere jongere, geboren in de mid '60, onafhankelijk, werkt bij de bekendste merknaam ter wereld. Is veggie, niet roker en matig party-drinker.
Houdt van muziek, veelal Classic Rock, Metal en Prog.
Wordt geboeid door geschiedenis, goede films, fotograferen, luchtvaart, militaria, humor en zijn petekind. Geeft graag zijn ongezouten mening over de dingen die gebeuren. Hij weet wat strijken en huishouden is, is proper op zijn eigen en spreekt doorgaans met twee woorden.
Gaat graag naar concerten, film, feestjes. Zou graag meer op reis gaan, orde in zijn chaos brengen en vooral gezond blijven.
Is het alleen zijn goed gewend, maar kijkt toch uit naar een iemand(vr.18+) om zijn leven meer kleur te geven. |
|
87174 |
|
| Copyright |
|
|
|
| |
|
Zondag had de 33e Sanicole Airshow plaats in Leopoldsburg. Niet alleen werd het tijd dat er nog eens een deftige airshow plaats had in dit land, het was tegelijk leuk om nog eens in Leopoldsburg te komen. Het is ongeveer exact 20 jaar geleden dat Tarkus afscheid nam van het militaire leven en dit gebeurde op enkele honderd meters van waar vandaag de show werd gehouden. Geen spoor van nostalgie, wel van herinnering en herkenning. Het schootsveld achter het kamp diende als parkeerplaats. Toen we ruimschoots op tijd aankwamen stonden er al aardig wat karren te blinken op het brakke terrein. Gelukkig is hier een ruim overschot aan 'parkeerplaats', want later bleek dat we zeker niet de laatste waren om het terrein op te rijden. Het was de eerste keer dat ik deze vliegshow bezocht, dus was het even afwachten om te kijken of deze zijn reputatie eer zou aan doen. Op het eerste zicht leek alles goed georganiseerd; vlot binnen, en gelijk op de plaats waar je moest zijn. Een enorm aanbod aan prullaria, zoals we dat wel gewend zijn op zulke evenementen. Alles wat met vliegtuigen te maken had was te koop, van boeken, speelgoed, kledij, bouwdozen en aanverwante artikelen. Ook voldoende drankpompen en eetbarakken. Disciplinair als wij zijn proeven we enkel van deze laatste en laten we de snacks linksliggen. Ik was nog geen tien minuten op het terrein of mijn rugzak puilde al uit van de uiterst zeldzame bouwdozen die een Engelsman aan werkelijke spotprijzen van de hand deed. U krijgt nu enkele seconden om dit even te plaatsen. > > Even verderop deelde een bevallige freule in naam van medesponsor Tui (Jetair) ruime draagtassen uit. Deze kwamen als geroepen. De tassen dan. De late programmatie van de show - normaliter heeft deze plaats in augustus - lag aan het feit dat de week ervoor de internationale Tiger Meet plaatshad op Kleine Brogel. De aanwezigheid van een keur aan moderne jachtvliegtuigen uit tal van bevriende landen (andersom zou nogal idioot zijn), gaf gelegenheid om mekaars kunnen eens te tonen aan de menigte. Op de grond dan ook tientallen stands ter promotie van Franse, Duitse, Hongaarse, Tsjechische, Zwitserse, Nederlandse enz. eenheden. Ieder met zijn 'colours' en promotiemateriaal. Excellent voor verzamelaars van foto's, stickers, posters, badges etc. Meer dan voldoende activiteit op de grond dus, waardoor we soms wel eens vergaten naar omhoog te kijken. Om op Sanicole vliegtuigen van enig kaliber te zien, moet je wel degelijk omhoog kijken. Sanicole heeft geen start/landingsbaan in die zin van het woord. Menig middenafrikaans land is beter voorzien. De aangestampte grond leent zich wel tot het opstijgen van sportvliegtuigen en toestellen voor acrobatie, maar daar houdt het dan ook bij op. Het eerste wat opviel was het geluid van een laag voorbij scheurende F16. Wees eerlijk: ofwel ben je thuis ofwel in de wagen als dat gebeurt. Hier rook je de verbrandingsgassen en daverde alles wat los en vast zat aan je lijf. Ik heb het dan vooral over gsm's, sleutelbossen en dergelijke. Het was dan ook soms reppen van de standjes naar de kant van de display-zijde van het terrein om weer de volgende act te zien. Het hoofdprogramma begon om 12u en er ging echt geen tijd verloren. Wat erger was, was dat het voor de mensen op de grond schitterend weer was, maar vele piloten dachten daar anders over. De zichtbaarheid was maar 2 km, wat tegen redelijke snelheid natuurlijk niets voorstelt. Ik twijfel er zelfs aan of ze de meeting al zouden vinden. Bovendien bleek het in Engeland te regenen waardoor een deel van de BBMF (Battle of Britain Memorial Flight) op de grond bleef. Leek het er dus op het eerste zicht prima uit; dit wreekte zich al gelijk op de foto's. Mist die wij met het blote oog niet zagen verzameld zich dus collectief voor Mijn Lens. Ik ben dus zo eerlijk om te zeggen dat er aan de foto's behoorlijk gesleuteld is zonder de werkelijkheid echt geweld aan te doen.
    
    
Later op de dag bleek de Douglas C47 (DC-3) van het BBMF toch over te komen. Het gros van de vliegtuigen kwam van Kleine Brogel, maar de Mirages uit Cambrai kwamen even kijken om gelijk rechtsomkeer te maken. Zo werd het programma aardig overhoop gegooid, maar tussen de acts was er verder geen minuut te verliezen. Een pluim voor de coördinatie dus. Ondertussen was het terrein meer dan aardig volgelopen. De vele sedentaire bezoekers (geef ze eens ongelijk) zorgden er met hun stoeltjes en frigoboxen voor dat het eerder op een overladen strandstrook ging lijken. Wat kregen we nu verder nog op ons brood? Voor elk wat wils, zoals het hoort. De bulk van het gebodene kwam dus eigenlijk gewoon enkele keren overvliegen. Echte 'flying legends' - veteranen uit de WO2 - als een B-25 Mitchell, een B-17, P-51 Mustang, F4-Corsair en heel even een P-38 Lightning trekken natuurlijk altijd de aandacht. Jammer dat ze hier niet op de grond te bezichtigen waren. Spectaculair was ook de Hi-24 HIND helicopter van de Tsjechische luchtmacht. Hiervan waren meerdere toestellen op de grond te bekijken. Best de moeite was het overvliegen van een Boeing 737 van Tui Airlines. Deze werd geflankeerd door het Jordaanse stuntteam. Naast dit team kregen we ook een voorstelling van het Franse Breitling Jet Team en de Royal Jordanian Falcons. Iets frivoler ging het er aan toe met het Team Guinot. Alhoewel, met één toestel op de grond bleef er niet veel meer over. Enfin, ik vond de stunt van de dame op de upper-wing wel bijzonder. Deze 'wingwalking' act roept beelden op uit de jaren '20 en '30. Toen de dame bij de laatste doorvlucht alle gordels los had en dus los op de vleugel zat, was wel spectaculair.
    
   
Bij de solovluchten kregen we nog de 25 jarige Melissa Andrzejewski (Pemberton) die met haar geleende vliegtuig werkelijk alles uit de kast haalde. Een formatievlucht van een selectie van de Tiger Meet was dan weer een toonbeeld van kracht en vooral - coördinatie. Daarna kregen we nog een demo van een Nederlandse F-16 en een duo F-16 / P-51 Mustang. De hoofdvogel van het display was ongetwijfeld de passage van de Avro Vulcan, een Engelse bommenwerper die ontwikkeld werd in de jaren vijftig, effectief werd ingezet tijdens de Falklandoorlog en pas in 1992 tot rust kwam. Een groep gemotiveerde liefhebbers hebben over de jaren de nodige fondsen bij mekaar gezocht om deze laatste vliegwaardig te maken en te houden. Volgens de info staan er nog ergens 16 op de grond stof te vergaren. Erg indrukwekkend was deze enorme driehoek, die even breed als lang is (om en bij de 30m), om deze gallant te zien voorbij zweven op muziek van, godbetert, Enya. De Vulcan is tegelijk grotesk pompeus als sierlijk elegant. Duidelijk uit een andere tijd maar beslist imponerend. Tussendoor kregen we toch nog de Nederlandse Hawker Hunter op bezoek en liet een Bo-105 Helikopter zien dat een helikopter wel degelijk stunts kan uithalen, waaronder een looping. Alsof wij daar aan twijfelden! Slotnummer kwam van het gerenommeerde Zwitserse team 'Patrouille Suisse'. Deze brachten een subliem en nagenoeg perfecte demo. Tegen het einde van deze act zochten wij langzaam maar zeker de wagen op. De uittocht verliep voorspoedig. In Limburg weet je maar nooit. Slotsom van de dag. Meer dan geslaagde show met entertainment voor iedereen die ook maar een beetje geïnteresseerd is in luchtvaart. Ondanks het labiele weer - voor de piloten althans - was het heerlijk vertoeven op de zandvlakte. Veel jonge kids met pa en ma, wat ik alleen maar kan toejuichen, dit ondanks de forse inkomprijs. Veel volk van alle leeftijden eigenlijk, wat wil zeggen dat er geen leeftijd op staat. Feit is wel dat mits de nodige omzichtigheid qua gehoorbescherming, het geen kwaad kan jongeren vanaf vroege leeftijd warm te maken voor luchtvaart en het technische, historische en avontuurlijke aspect er van. Wat we daar voor onze neus kregen was nog maar eens een demonstratie van wat de mens in ocharme 100 jaar tijd bereikt heeft. Voor de afwerking moeten we maar de helft terug in de tijd. Alle negativisten en valse profeten ten spijt, is het door de drang tot ontdekking op technisch vlak dat we heel wat bereikt hebben. Of al onze kunde altijd met de beste bedoelingen wordt gebruikt en of we deze kennis niet nog meer ten bate van de medemens kunnen gebruiken is natuurlijk een heel andere vraag.
Deel 2 - enkel met foto's - volgt zeer binnenkort...
|
|
|
23-09-2009, 09:16:39 Tarkus
Sanicole  Luchtvaart
 Reacties (2) |
|
|
|
| |
|
Vorig weekend kon je naar de jaarlijkse Fly-in & Oldtimer event op het vliegveld van Schaffen. Wat oorspronkelijk enkel een luchtvaartgebeuren was, begint sinds enkele jaren meer op een all-in event te worden. Gelukkig moeten we de draaimolens en de dansmariekes nog ontberen, want aan kermissen heeft Tarkus een grondige hekel aan. Al valt er over die 'mariekes' nog te discussiëren. Neen, gelukkig enkel voer voor de liefhebber van het lichtere vliegwezen en voor zij die dromen of mijmeren bij het aanschouwen van automobielen en hun respectieve design, welk zich grotendeels situeert tussen de jaren '50 en '85. Van pure elegantie via smaakloos Italiaans design (een Lancia met het lelijkste dashboard éver) tot benzineverslindende semi-sportwagens. Maar ook fijne dingen als een BMW Isetta, een Peugeotclub, een kudde Ford Mustangs. Verder wat eigenbouw en de legendarische Buggy's uit de jaren zeventig. Veel en mooi dus.
    
    
Uiteraard was mijn drijfveer het aëronautische gebeuren en dat was aangenaam maar verre van opwindend. Op Schaffen komen nu niet direct de meest opwindende vliegtuigen, komt daarenboven nog dat de enige echt interessante gasten dan nog erg onpraktisch voor de fotograaf werden opgesteld. Zo stond er een Grumman Avenger, een veteraan van de oorlog in de Pacific, en landde er een OV-10 Bronco, een verkennings- en licht aanvalsvliegtuig, hier van de Duitse luchtmacht. Niet alledaags, en, eens geland jammer genoeg weggestoken achter andere toestellen. Slecht punt voor de organisatie.Verder veel gasten die we ook regelmatig in Deurne tegenkomen of daar hun thuisbasis hebben.
   
   
Qua randanimatie beperkt het event zich tot flink wat info-en verkoopstands van gerelateerde spullen: boeken, bouwdozen, speelgoed, verzamelobjecten, kledij. Voldoende, niet overdreven veel. Blijft het toch nog gezellig! Tijdens mijn aanwezigheid deed er zich ook nog een ongeluk voor, gelukkig zonder fatale afloop, zoals u op het nieuws kon zien. Het weer was stevig van de partij, de wespen ook. Nu is het uitkijken naar de Sanicole-Airshow (20/9), de enige airshow met enig allure in België. Normaliter gaat Tarkus daar aanwezig zijn, maar mijn agenda raakt wel erg vol...
|
|
|
|
18-08-2009, 08:25:34 Tarkus
Fly In Schaffen Luchtvaart
Reacties (1) |
|
|
|
| |
|
Donderdag was het dan eindelijk zover! Na twee mindere pogingen eerder deze zomer, is Tarkus toch nog van de grond geraakt. Een ballonvaart houdt veel meer in dan zomaar instappen en wegwezen. Na een poging die niet verder kwam dan de afspraak en de annulatie wegens het slechte, of beter, onvoorspelbare weer en een bijna vlucht waarbij we ter plekke waren maar ter elfder ure de vaart werd afgeblazen, was het donderdag goed raak! Nu kan ik, in voor zover mijn recent opgedane kennis reikt, u alle details van deze ballonvaart meedelen, maar het is toch iets wat je zelf moet meemaken. Te oordelen aan het aantal ballons die er die avond in de lucht hingen, is het geen uitzondering meer om zo een event te ondernemen met vrienden of familie. Een reden is snel gevonden! Het uitstel van afvaart resulteerde ook in het feit dat we dan toch afvoeren op een avond die gewoon perfect bleek te zijn om te varen. Niet alleen was het prima gaan opklaren en zat de wind ideaal - nog altijd hét belangrijkste - ook de zichtbaarheid was haast onbeperkt. We gingen omhoog ergens tussen Wetteren en Kalken. Met acht personen, waarvan twee crew (piloot Jos & zn). Nu heb je wel wat keuze als je een vaarder uitkiest, maar Jos haalde de eerste prijs in voorzichtigheid en vertrouwen. Als het niet perfect kon, kon het niet. Veiligheid en tevredenheid gaan bij hem hand in hand. En achteraf was daar niets van overdreven; alles verliep nagenoeg perfect en ik en mijn medepassagiers hebben zich op geen enkel moment benauwd of onveilig gevoeld. Voldoende duiding vooraf en later tijdens de vaart droeg daar zeker tot bij. Prima job dus.
    
In de ballon was het, net als op de begane grond, een lekker temperatuurtje. Als de branders af en toe aangingen, wat natuurlijk nodig is om de lucht te verwarmen en zo het stijgend vermogen te regelen, gaf dat nog een extra temperatuurverhoging. Niets om schrik van te hebben, het hoort er gewoon bij. Met zes passagiers in 3/5e van de mand, was het wel aardig krap, maar zeker niet minder gezellig. Rondlopen kon niet, maar door af en toe rond je as te draaien kon je alle richtingen uitkijken. Jos gaf overdadig duiding over welk dorp en welke baan of spoorlijn we overvlogen. Bovenal gaf hij ons de raad om te genieten van de vaart. Zo zagen we de as Antwerpen - Mechelen - Brussel mooi uitgestrekt naast ons. De centrale van Doel, het Atomium, De St Romboutstoren, maar ook Aalst lag aan onze voeten. In de verte, aan de einder, de heuvels van de Vlaamse Ardennen en Geraardsbergen. Onze maximale hoogte was rond de 800 m, ofte 2500 ft, wat heel wat avontuurlijker klinkt. Lijkt niet echt hoog en is het ook niet. In de praktijk lijkt het echter wel of je heel Vlaanderen kan zien. Zichtbaarheid top dus en dan denk je daar even van te kunnen genieten... Jammer, maar achteraf besef je dan dat je eigenlijk zo vol bewondering staat van heel dit gebeuren en mekaar en de piloot bestookt hebt met vragen, een zillioen foto's hebt getrokken, en ja, af en toe ook echt genoten van deze vaart.
    
Na een uur varen op verschillende hoogten (incluis een scheervlucht over een maisveld), werd er gekozen voor een landingsplaats te noorden van Aaigem. De volgwagens konden heel de vaart keurig bijblijven, dus die waren er al. De landing op zich was wat men noemt een 'tekstbook' landing. Drie tikken tegen de grond en dan langzaam stabiliseren.
    
   
De toegesnelde grondcrew zorgde er voor dat de ballon na het uitstijgen van de passagiers, snel tegen de grond lag. Het ontmantelen verliep allemaal vlot, waarna er een kleine drink en diploma uitreiking plaatsvond. Een leuk en sympathiek gebaar en blijkbaar traditie in de 'sector'. Aanrader dus voor iedereen die eens iets anders wil doen! Balloon Team Jos Seghers BVBAHoogheide 58 2870 Breendonk (Puurs) 052 30 31 30
|
|
|
|
15-08-2009, 23:02:50 Tarkus
Luchtvaart
Reacties (3) |
|
|
|
| |
|
Het was vorig weekend absoluut fantastisch weer! Goed nieuws vooral voor de vele luchtvaartliefhebbers die de zoveelste Stampe & Vertongen Fly-In bezochten. Was er zaterdagnamiddag al aardig wat volk, zondag was het met momenten over de koppen lopen. Wat was er nieuw? Niet écht veel; de oude kisten stonden netjes opgelijnd en iedereen die een vliegend exemplaar van een SV heeft, werd geacht aanwezig te zijn. En er waren er veel. Ook een kleine re-enactmentgroep deed hun opwachting. Duitse, Britse, ANZAC én grote Belgische delegatie (klas van ’13) stond mooi en vooral warm te wezen. Geen echte hoogtepunten dit jaar, wat niet wil zeggen dat het niet aangenaam toeven was. Een replica van de Blériot waarmee in 1909 voor het eerst over het Kanaal werd gevlogen en een Spitfire-trainer, wat eerder triestig is om naar te kijken. Daar bleef het zowat bij. Ik ben niet echt teleurgesteld, maar hoop toch dat men voor volgend jaar iets meer uit de kast haalt. Op 15 & 16 augustus is het mega Fly-in te Schaffen, voor de liefhebbers: niet twijfelen, gaan!
            
|
|
|
|
25-05-2009, 16:45:05 Tarkus
Luchtvaart
Reacties (0) |
|
|
|
| |
|
Twee maal per jaar haalt men in het Stampe & Vertongen Museum zijn pronkstukken boven. De vliegklare toestellen, uiteraard met een operationele motor, werden even gelucht en warmgedraaid. Kwestie van de oude knoken niet te laten veroesten. Natuurlijk zijn deze juweeltjes niet zo oud als ze er uitzien. De Fokker DR.I (de blauwe), de Nieuport 28 (camo), Nieuport 24 (zilver), de Albatros D (geel) en de Fokker DR.VIII (niet in beeld), zijn keurige replica's van de oude toestellen. Volledig naar plan herbouwd. Het was dus weer een kleine maar gezellige drukte en toen de toestellen écht op toeren kwamen zag je op vele gezichten een glimlach - sommigen inhaleerden de unieke geur als ware het een fijne kruidenmengeling. Vooral de eerste seconden geuren heerlijk naar..., ja, naar wat eigenlijk? Maar het is wel lekker. Helaas werden er ook dit jaar geen museumstukken de lucht in gelaten. Enkel de T6 Texan, maakte een rondje. Dit toestel is haast op elke fly-in en meeting te bekijken. Binnenkort - op 23 & 24 mei, is het weer S&V Fly-in op Deurne. Een aanrader voor iedereen die 'iets' met luchtvaart heeft of gewoon eens iets anders wil. Animatie, luchtdopen, kleine beurs, en vooral veel rare vogels op de grond en in de lucht. Als het weer dat weekend meezit wordt dat weer een hoogdag! Voor meer info, de links staan hiernaast!
       
|
|
|
|
19-04-2009, 13:55:57 Tarkus
Luchtvaart
Reacties (0) |
|
|
|
|
Now playing on MySpace:
'Still Unbroken' van LYNYRD SKYNYRD. noot: op de middelste toets van de player kan je de eerder geprogrammeerde nummers terug horen! COOL! KLIK HIERONDER!
'No Guts, No Glory' -- AIRBOURNE -- Laat ik eerst stellen: ik verkies mijn metal eerder complex en donker. En dan kan je met Airbourne niet verder van je voorkeur afwijken. Maar ik hou ook van Accept, Krokus en ja, AC/DC. 'Runnin' Wild', het debuutalbum van deze Australische rockers kwam eerder toevallig in mijn bezit en ik was er redelijk enthousiast over, en wel om bovenvermelde reden. Dit tweede product van zanger Joel O'Keefe en co is een kleine herhaling van de eersteling, maar dit wil niet zeggen dat deze minder is. Meer nog: qua productie klinkt deze cd vetter en heaviër. Airbourne is 'as close as you can get' AC/DC met Bon Scott op extra vitaminen. En dat wil al wat zeggen. De songs op 'No Guts..' staan als een huis en borduren veelal op hetzelfde muzikale patroon: aanstekelijke intro-riff, vette ondersteunende bas en na de strofe(s) een refrein dat je bij het nekvel grijpt en je ouwe knoken doet plooien. Het moet niet altijd moeilijk zijn om te boeien; deze cd is zo complexloos, zo spontaan en beukt zo hard in op je systeem dat hij nauwelijks uit de speler komt. Misschien zijn we te lang verstoken geweest van zulk een muziek, ik weet het niet. Airbourne geeft je een opstoot van puberale (of nostalgische) energie en ik raad deze dan ook aan, aan wie dit nodig heeft. Ik ben hier alvast niet te benauwd voor om dit toe te geven... 8/10
'Everything remains as it never was' -- ELUVEITIE -- Ik heb deze Zwitserse band leren kennen middles hun derde album 'Slania' en was meteen verkocht. Een indrukwekkende passage op Graspop hielp natuurlijk, maar het was toch de intensiteit van hun cd die mij overtuigde. De mix van death metal en Keltische folk sloef in als een bom. Daarop volgde een cd met eerde getrimde songs, ontdaan van alle metal. 'Evocation' was bijlange niet slacht, maar het was toch uitkijken naar de volgende cd waarop de band alle registers terug opentrok. Hier is hij nu en ik ben er redelijk enthousiast over. Veel is er niet veranderd en dat is maar goed ook. Wel wordt het gaspedaal hier en daar flink ingedrukt. Tegelijkertijd wordt er voldoende aandacht besteed aan het ambachtelijke instrumentarium. Wat opvalt is de fantastische mix van de cd. Geen enkel detail gaat verloren in deze toch wel overdadige muziek. Chrigel is misschien niet de beste 'zanger' in het genre, zijn stemgeluid maakt nu eenmaal deel uit van het totaalgeluid. De dames beperken zich tot de achtergrondzang en buigen zich vooral over hun viool en draailier, welke geweldig klinken tussen de wel erg stevige gitaren. Qua songs zit het weer erg goed. Na een sfeervolle opening gaat het wel plots erg hard. Gelukkig zitten er met 'Isara' en 'Setlon' twee instrumentaaltjes in die de luisteraar even op adem doen komen. Meer van hetzelfde is dus niet altijd een slechte zaak! Tot op Graspop zeker? 8,5/10
'Ripples' -- ASPERA -- 2010 heeft bij Tarkus reeds een nieuw product afgeleverd. En wat voor een! Aspera is een jonge Noorse progressieve metalband die hiermee hun debuut afleveren. En het is een plaatje waar alle elementen kloppen als een bus. Van het artwork over de productie en natuurlijk de songs. Deze zijn eerder compact maar zijn echte broeihaarden van muzikale energie. Het staccato gitaarwerk, de vinnige keyboards en de eerder klassieke progelementen in de vorm van ritmewijzigingen en aanvullende soli. Komt daarenboven de sterke zang van Atle Pettersen die enkel in de hoogste regionen af en toe aan kracht inboet, maar voor de overige 90% uitstekend presteert. Hier en daar wordt hij ondersteund door Pagan's Mind's Nils K. Rue, welke blijkbaar hier en daar nog meer vingers in de pap brokt. Aspera ligt wat in de lijn van Circus Maximus maar focust zich iets meer op de songs waarentegen CM eerder het instrumentale en virtuoze pad bewandelt. Aspera is goed verteerbaar en tegelijk technisch overdonderend. Wie houdt van Circus Maximus, Pagan's Mind en dergelijke, kan 2010 hiermee zeer sterk aftrappen! 9/10
'beautiful & monstrous' -- SUBSIGNAL -- Zeg gerust: een nakomelingske van 2009, maar in een commerciële omgeving is het soms even wachten op de crème. Na het onverwacht heengaan van de Duitse band Sieges Even, welke met 'Paramount' een fantastisch afscheidsalbum nalieten, bleven zanger Arno Menses en gitarist Markus Steffen niet op hun luie reet zitten. Duitsland leverde ons in het verleden met o.a. Sylvan al sterke progbands, met Subsignal wordt de traditie verdergezet. En de geest van SE blijft voortbestaan, vooral in openingssong 'Where angels fear to tread'. Dit wil zeggen: excellent uitgevoerde eerder relaxe maar technisch hoogstaande progrock/metal. De herkenbare en zeer aangename stem van Arno pakt je gelijk in. Maar vanaf track twee wordt het gaspedaal lichtjes ingedrukt en krijgen we meer licht/donker effecten; met soms onverwachte heavy gitaarriffs, an dan weer de zalvende keyboards en werkelijk hééérlijk melodieuze en dikwijls meerstemmige zangpartijen. Deze cd komt aardig in de buurt van SE's afscheid, plus, daarbij is er weer zoveel nieuws aanwezig dat het toch weer heerlijk onderuitgaan is, bij voorkeur in een luie zetel en deze brok muziek degusteren. 8/10
'Focal Point' -- PAUL CUSICK -- Het is nu echt wel duidelijk: 2009 is in tegenstelling tot 2008 een bijzonder sterk muzikaal jaar. En de grootste verrassing zit blijkbaar in de staart. Net nu er voor dit jaar geen bijzondere cd's meer te verwachten zijn, werd mij deze 'Focal Point' doorgeschoven. Blijkbaar vanuit het niets komt ene Paul Cusick af met een absoluut fantastische cd. Deze man was reeds gitarist in enkele (zelfs voor ons) obscure bands. De progrock die de brave man hier voorschotelt is absoluut van niveau. Origineel kan je het niet echt noemen, individuele invloeden van Steven Wilson, David Gilmour, Roger Waters en sommige anderen ligt er dik bovenop maar hij komt er zeker goed mee weg. Temeer dat Cusick op de drumpartijen na alles zelf heeft ingespeeld. Alle (klassieke) ingrediënten vinden we terug op deze cd: soundscapes, lyrische gitaren, omfloerste stem, tot meer industriële invloeden, en, wat men toch graag doet en steeds zijn effect niet mist: spoken word via antwoordapparaten en reële audiofragmenten. Zeer emotionele nummers als 'Hello' en 'Hold On' grijpen direct naar de keel en het sterk naar Porcupine Tree neigende 'Big Cars' is soms even slikken. Het is niet echt een gemakkelijke cd maar wie een beetje thuis is in moderne prog geraakt hier zeker aan verslaafd. 8,5/10
'Design Your Universe' -- EPICA -- Ik denk dat mijn voorlopige jaarlijstje de laatste maand aardig overhoop gegooid wordt, en niet in het minst door deze 4e cd van Nederlands grootste metalband. Wie zich afvroeg of de band na 'The Divine Conspiracy' nog beter kon, heeft hier het bewijs. Epica brengt wel niet echt iets nieuw met deze cd maar de weten al hun sterke punten extra te profileren. De productie is duidelijk weer met rasse schreden vooruitgegaan en qua muzikale input krijgen we meer gitaren, meer solo's, meer orkestratie, brutalere grunts en Simone Simons verpletterd de luisteraar met haar epische zang. Hoogtepunten zijn ongetwijfeld 'Resign to Surrender', 'Kingdom of Heaven' en 'Tides Of Time', welke ze ook reeds op het MFVF brachten en mij met verstomming sloegen. . Is deze cd dan weer zoveel beter dan zijn voorganger? Dat durf ik (nog) niet direct stellen. Epica bevestigt hiermede zeker zijn status en er valt nagenoeg niets aan op te merken. Er staan ongetwijfeld memorabele stukken muziek op, maar zijn echte geheimen zal ook deze pas na enkele maanden of jaren prijsgeven.
Epica wordt soms al te snel 'gothic' genoemd, maar dat zijn ze niet (nooit geweest). Wat zij wel verdienen is dat we nu eigenlijk van echte 'Epica-metal' kunnen spreken. Ik vermoed dat zij op dit niveau nog wel even meekunnen maar ik denk dat ik met deze uitgave écht nog wel even zoet ga zijn... Met deze 79 minuten absolute klassemuziek als deze ben je trouwens wel even bezig. 9/10
'Faith divides us - Death unites us' -- PARADISE LOST -- is een van die bands die zelden onopgemerkt hun producten op de mens loslaten. Na hun dipje waarbij ze zich als een hardere versie van Depeche Mode profileerden, zijn ze langzaam maar zeer zeker aan een remonte bezig. 'In Requiem' was daar duidelijk het bewijs van en de live cd 'The Anatomy of Melancholy' kon het bevestigen: Deze band slaat hard terug. Het heeft bijna een week geduurd alvorens ik 'Faith divides us...' nog maar durfde in de lade schuiven. Na een eerste beluistering heeft het weer enkele dagen geduurd. Zoveel impact heeft deze op mij gemaakt. De cd straalt zoveel depressiviteit uit en het artwork is zo macaber (doch stijlvol) dat het telkens weer een Opdracht is om hem te beluisteren. Maar wat we te horen krijgen is absoluut klasse. De songs zijn van een enorm hoog niveau en alle PL-ingredienten zijn vertegenwoordigd. Buiten zeer sterke melodieën, meeslepende, tragische gitaar partijen en een weer galloze productie, is het vooral de stem van Nick Holmes die meer gevarieerd klinkt dan op het oudere werk. Deze evolutie verwelkom ik ten zeerste. Ook de songs op zich klinken gevarieerder en vervelen nooit, wat in het verleden soms als eens het geval was. Meer accenten in de riffs en een warm, natuurlijke drumgeluid geven er hier en daar soms een progressief accentje aan. Maar ondanks deze positieve evolutie blijft het op en top Paradise Lost, dus echt happy wordt je er niet van. 8,5/10
|
