Fijn nieuws voor zij die het graag wat harder hebben. Muzikaal dan, of hoe dan ook... In Augustus, de 7^e om precies te zijn, heeft het zoveelste (derde?) indoor metalfestival 'Alcatraz Metal Festival' plaats in de Brielpoort te Deinze. Mijn ervaring met de vorige editie was uitermate positief en de programmatie voor dit jaar lijkt tot nu toe meer dan interessant. Divers ook. Zo ben ik.

Een mengeling van stijlen, enkele oudjes, thrash, powermetal, gothic en een snuif prog. Dat krijgen we op ons brood voor relatief weinig geld. Noteer alvast de namen die je hieronder terugvind. Uiteraard benieuwd wie er nog gaat bijkomen, al leert de ervaring dat dit meestal bands van eigen boden zijn, wat ik wel kan aanmoedigen!

Graspop zal zeer binnenkort ook zijn volledige programma bekendmaken. Op Iron Maiden moeten we dus niet rekenen want die spelen dat weekend in de US of A. Zou straf zijn als zij moesten overkomen. Ik zet mijn kaarten op -jaja- Ozzy (...), maar reken er niet op. We zitten wel opgescheept met Aerosmith, dus die dag zal Tarkus vroeg thuis zijn. Blijft over om op te vullen: 1 headliner en een 15-tal andere bands. De Fixkes maken maar al best hun borst nat.

Bospop komt traditioneel nogal laat met zijn programma, maar nu weten we reeds dat Crosby, Stills & Nash en John Fogerty op zaterdag spelen en Status Quo op zondag. Volgende week maken ook zij de rest van de namen bekend. Wie weet wordt het een tweedaagse voor T.

Suikerrock trekt ook een dag uit voor levende legendes John Fogerty, ZZ Top, Golden Earring en Manzarek & Krieger van The Doors. Beetje veel van hetzelfde, dus liever niet.

Op de Lokerse Feesten komt er nu ook een 'metal/rock-dag' met tot op heden: Alice Cooper, Anthrax en - zucht - Papa Roach. Hier komen nog namen bij - hopelijk de moeite, anders kom ik mijn kot niet uit. Alhoewel...

Zondag een bezoekje gebracht aan de Platen-en cdbeurs in Gent. Was weer leuk, heb mezelf wat kunnen beheersen maar toch enkele prima items gevonden.

De wind van achter en tot binnenkort met meer nieuws!

Neen, neen, neen. Ik moet ze niet.

Ik moet ze niet en ik sta soms op het punt ze te verachten. Ik kan ze nog verdragen als ik ze op hun eigen terrein in hun aftandse en vervallen eigenste Bokrijk de weg vraag of op een of andere manier - onvrijwillig uiteraard - toch verplicht ben ze aan te spreken. Dan komen ze nog aardig en zelfs joviaal over.

Hun opgroeiende worpen manifesteren zich echter anders. Als een bende verongelijkte balkannegers grijpen zij met onvermoeibare arrogantie wat hen zo lang ontzegd is geweest, namelijk entertainment. Met hun lijfgeur die het midden houdt tussen oud okselzweet en het ontbindende kadaver van een 'sanglier', met een toets van een meute natte jachthonden, weten zij zich steeds meer en meer te manifesteren op plaatsen waar ze eigenlijk niet thuishoren. In mijn nabijheid bijvoorbeeld.

Natuurlijk gun ik ze wel het zonlicht, daar heb ik vooralsnog geen controle over. En een stukje niet al te vruchtbare grond om te bewerken. Ik gun ze ook hun maffiose leiders en danteske industrieën, maar uit Vlaamse concertzalen moeten ze wegblijven.

To-taal verschillend van de joviale Nederlanders, die teveel en ten onrechte deze eigenschappen worden aangeschreven. Omgeven zijn door een bende noorderburen is altijd gezellig, want zo willen ze het zelf ook. Biertje in de hand, 'rielékst' naar een bandje kijken, niet teveel gedoe, leuk. To know them is to love them.

WALEN daarentegen houden zich op als een horde minderbedeelden. Zij kijken meewarrig en onschuldig om zich heen en houden zich van 'den onnozele' en eens het licht uitgaat voor de show, wringen zij zich met hun ongewassen en gedateerde kapsels naar voren. Met de wilde blik van een gedrogeerde Albaniër. En dan spreken we nog niet over de klanken van hun zogenaamde krotte Engels.

Zij zijn er ook altijd voor ik zelf arriveer. Moet wel. Met hun hondenkarren of derdehands Peugeots dienen zij tijdig uit hun holen te vertrekken. De schok moet groot zijn als zij nadien terug in de gore vertrekken van hun logies terugkeren. Maar dit volledig ter zijde.

Om het concertjaar in te zetten zonder al te veel moeite te moeten doen, zakte Tarkus & co zondagavond af naar Hof Ter Lo, ofte, Muziekcentrum TRIX. What's in a name?

Het op de avond zelve nog niet uitverkochte concert van EPICA beloofde weinig verrassingen op zich, maar de aanwezigheid van support act KRYPTERIA trok me volledig over de lijn. Na beide bands recentelijk in grote doen op het Female Voices Fest te hebben gezien, kon er weinig misgaan. De recentste cd van Epica is ondertussen verteerd en de hapklare songs van de andere band hoeven niet veel voorbereiding.

Als KRYPTERIA aanvangt is de zaal nagenoeg volledig vol. Zij brengen een haast identieke set dan voorheen, wat niet stoort, want zangeres Ji-In Cho is op zich al aardig om naar te kijken en haar vocale bijdragen zijn ver boven niveau. Waarmee ik wil zeggen dat haar bijdrage perfect is, niet dat ze een fantastische stem heeft. Soms klinkt ze een beetje kinderlijk, maar ergens schuilt er een ferme rockstem in het kleine mensje. Ze zingt feilloos de vlotte songs en de band doet wat ze moet doen.

Erg energiek en bijzonder enthousiast. Dat valt niet te ontkennen. Er word erg veel gebracht van 'Bloodangel's Cry' en enkele songs van de nieuwe 'Last Kiss'. Als opener was dit bijzonder leuk, ik neurie soms zelfs hun songs, en dat is niet iedere band gegeven.

Toch een enkele bedenking na het derde of vierde nummer. Simone leek me helemaal niet echt in optima forma. Op een onbewaakt moment dacht ik zelfs dat ze het niet ging uitzingen. Ze haalde niet alle noten en keek zelf soms erg twijfelachtig naar de andere bandleden. Maar gelukkig wist ze zich te herpakken waardoor nog voor het midden van de set met het epische 'Kingdom Of Heaven', er helemaal niets meer aan het handje leek. Gelukkig maar, want een song als 'Tides Of Time', toch een echt hoogtepunt, kwam erg aangrijpend over. Vooral, en ja, ik lieg niet, omdat ze zichtbaar moest werken om het perfect te brengen. Wat ze uiteindelijk ook echt deed. Persoonlijk heb ik daar geen probleem mee; dit getuigt van inzet, inleving en vooral: echtheid. De troela's die als huppelend elke noot feilloos zingen, daar stel ik me wèl vragen bij. Simone mag dan soms wat koud en afstandig overkomen, zij bracht Epica naar waar ze nu staan! Mijn gedacht!

Epica speelde bijna twee uur lang; deed een greep uit alle albums en wist de zaal te laten bewegen en uit haar hand eten. Natuurlijk heeft een zaal als TRIX ook zijn nadelen, maar ik vermoed dat ze al in kleinere zaaltjes hebben gespeeld. Geen pyro's dus, maar wel een redelijke lichtshow.

Haast alle bekende songs kwamen aan bod zoals de single uit hun recentste cd, 'Unleashed'. Verder o.a. 'Cry For The Moon', 'Sensorium', 'Consign to Oblivion', 'The Divine Conspiracy' en zelfs 'Quietus'. Tijdens 'Seif al din' kreeg de band visuele versterking van een exotische danseres. Enige song die ik miste was 'The Phantom Agony'.

Simone was op deze dag jarig (ze werd 25), maar koos er voor om dit met ons samen te vieren, al heb ik er maar het raden naar wat er zich nadien afspeelde. (Jägermeister, iemand?)

Wie deze band de laatste jaren niet aan het werk heeft gezien, moet daar wel eens werk van maken, want zij zijn niet voor niets Nederland's grootste metalband. Zelf ben ik nu wel een beetje Epica-moe. Moet je maar alleen gaan! Op 26 januari beginnen zij aan een zeer uitgebreide Amerikaanse en Canadese tour. 'Tis maar, als je in de buurt moest zijn...

En de Walen die ik beroepshalve tegenkom zijn nochtans zeer vriendelijk. Omdat ze weten dat ze dan sneller voortgeholpen worden. Of om sneller van mij vanaf te zijn, dat kan ook.

Zet twee mannen, één huisvader en één vrij gezellig, dus een aardige doorsnee van de mannelijke bevolking, meer dan drie uur in één auto en op een bepaald moment gaat het over vrouwen. Niet over wat we er mee kunnen doen of wat we er in het algemeen van vinden, maar wel wie er nu via de media, de 'bizz, de 'boekskes' en vooral bij ons echt hoog scoort. Beetje plat maar zeker niet ordinair? Dacht ik ook, maar wel fun en bovenal: we blijven scherp en gefocused op de weg. De weg naar Tilburg wel te verstaan.

'Popcentrum 013' is een droom van een zaal, laat dat gezegd zijn. Wij mogen in Antwerpen met Trix (Hof ter Lo) niet echt klagen, maar de 013 heeft enkele geweldige troeven. (Betalende) parking aan het gebouw, een zaal die altijd een goed zicht biedt door het oplopende niveau én 3 perfect werkende bierpompen in de zaal. Meer moet dat voor een concertganger niet zijn. Of ja, toch. De uiterst vriendelijke huis-staff. Maar laten we ons nu even focussen op het gebeuren.

Het concert was gepland om aan te vangen om 2030u en toen rond dat uur de organisator een 'belangrijke' mededeling kwam doen begonnen mijn tenen wel te krullen. Gelukkig betrof het een appreciatie aan het adres van diegenen die de weersomstandigheden getrotseerd hadden om aanwezig te zijn. Toen ging het doek open...

Was het podium al wat van kerstversiering voorzien, wat zich nu openbaarde was wel adembenemend. Buiten de ad hoc band met leden van o.a. Stream Of Passion, gitarist Marcel Coenen (Sun Caged) en dit onder leiding van toetsenvirtuoos Joost Van den Broeck (After Forever, Ayreon, Star One,...) was er ook het genaamde 'Magnum Opus Orchestra', een naar ik schat orkest van 35 tot 40 man/vrouw.

Er werd begonnen met een van ouverture waarbij het orkest al gelijk zijn gang mocht gaan en waarin Marcel nog maar eens mocht bewijzen hoe straf hij wel is.

---

Na de opening werd de eerste gast aangekondigd en dit was DAMIAN WILSON van Threshold. Damian staat bekend om zijn versitaliteit (euh?) en dat maakt hem tot een perfecte gast om de festiviteiten op gang te trekken. Zijn grote stembereik en licht dramatische vibrato trokken mij begin jaren '90 naar Threshold. Nu hij al geruime tijd terug op het oude nest zit, krijgen we hem regelmatig te zien. Daarvoor speelde hij enkele seizoenen de hoofdrol (Jean Valjean) in de musical 'Les Miserables'. Een man die alles aankan dus. Zo heeft hij ooit auditie gedaan bij Iron Maiden  toen Bruce vertrok. De geschiedenis had heel anders kunnen verlopen...

---

---

Damian zette in met 'This Is Your Life' van zijn eigen band. Dan greep hij gelijk in de Grote Metal Jukebox en bracht Maiden's 'The Trooper'. Hiermede was de toon van de avond gezet. Elke artiest zou een eigen nummer vertolken en vervolgens een of meerdere eerder populaire songs brengen. Het spannende was dat we wel wisten wie er ging komen, maar niet wat er geprogrammeerd stond en in welke combinatie. En dit werd almaar beter!

---

Hierbij kreeg hij steun van CHARLOTTE WESSELS van Delain. Ondergetekende en co keken mekaar even in de ogen en wisten dat dit een onvergetelijke avond ging worden. Charlotte zag er stralend uit in haar witte jurk en wist met de soms wat dollende Wilson een uniek paar te vormen op het podium. Damian een en al energie en pathos, zij een beetje overdonderd door het gebeuren. Het bijzonder heavy gedeelte van de song leverde heftig headbangen op en gaf echt kippenvel. Vervolgens bracht Charlotte 'Nothing Left', de geweldige afsluiter van Delain's laatste cd. Met het orkest erbij was dit wel echt dik in orde!

Na een woordje en de voorstelling van de band en orkest kwam MATS LEVEN op. Deze Zweedse zanger levert regelmatig diensten aan bands als Therion, Krux, Narnia en de tribute band AB/CD. Hij was ook vocalist van dienst op Yngwie Malmsteens 1998 tour en de daaropvolgende live-cd. Puik idee dus om te beginnen met Yngwie's 'Rising Force'. Hierbij wisten de beide gitaristen zich uit te leven door een perfect Yngwiegeluid neer te zetten. Vervolgens kondigde hij een ballad van Judas Priest aan. We keken even onwennig rond, maar toen 'Painkiller' werd ingezet voelde ik het tot in mijn vullingen daveren. Mats ronde zijn korte set af met AC/DC's 'Thunderstruck'. Hierbij voorzien van Brian Johnson-pet en identieke stemgeluid. Onnodig te vermelden dat zulke nummers gegarandeerd succes oogsten...

---

Volgende gast was JOAKIM BRODEN, frontman van de powermetalformatie Sabaton. Zelf keek ik hier erg naar uit want deze man heeft een enorme podiumpresence en een formidabele stem. Na even de situatie en het orkest overschouwd te hebben zette hij de a capella intro van 'Primo Victoria' van Sabaton in. Op de vraag om te springen werd eerder lauw gereageerd, maar dit opzwepende nummer scoorde wegens zijn meezinggehalte en stuwende ritme. Dan volgde twee voor hem eerder vreemde keuzes, nl. Metallica's 'Master Of Puppets', wat ook heel behoorlijk werd gebracht en 'Feuer Frei' van Rammstein. Ook voluit ondersteund door het orkest, waarbij de blazers nog extra kracht gaven aan de song. Dat hij hierbij nogal wat moest spieken is hem vergeven.

---

UDO DIRKSCHNEIDER (57) was de ouderdomsdeken op het podium. De voormalige Accept-frontman en chief van zijn eigen U.D.O. werd aangekondigd middels de krakende intro van 'Heidi...' en elke metalliefhebber met wat kilometers op de teller weet dan hoe laat het is. 'Fast as a Shark' scheurde in al zijn eenvoud voorbij. Udo zelf stond er vrij statisch te wezen en zijn stem is zowel heel herkenbaar als beperkt maar klonk niet echt krachtig. Na een nummer van zijn eigen band, 'Animal House', volgde nog  die andere klassieker, 'Balls to the Walls'. Kwestie van niet teveel risico te nemen waarschijnlijk. Maar ja, ieder zijn stijl en het is altijd leuk jurassic metal te horen in optimale omstandigheden. Hoe lang Udo het nog gaat trekken met zijn vocale capaciteiten weet ik niet, maar echt top was het niet. Vocaal kwam leek hij wel erg op Dylan op steroïden.

---

Na deze korte maar felle set van Jorn nam Joost het woord om een verrassing aan te kondigen. Links en rechts werd er al om Slayer geroepen, en even dacht ik dat hij iemand van de band zou aankondigen maar de realiteit viel iets lichter uit. Ariën Van Weesenbeek, de drummer van Epica bezit nogal een ruige strot. Hij bracht Slayer's 'Angel Of Death'. Het is tenslotte niet voor niets Kerst. Het nummer werd wel heavy en correct gebracht, maar de power van de originele versie was niet echt aanwezig. Het is natuurlijk niet voor iedereen weggelegd om zo een song te brengen. Onnodig te zeggen dat het partyniveau ondertussen een absoluut hoogtepunt had bereikt.

---

Restte ons nog één naam als afsluiter: CRISTINA SCABBIA, de furieuze frontvrouw van Lacuna Coil. Of zij terecht de afsluiter was, wil ik betwijfelen, maar zij mocht best op de affiche staan. Lacuna Coil's 'Our Truth' opende en maakte een goede beurt met Mats Levèn als ondersteunende stem. Vervolgens nam ze Metallica's 'Nothing Else Matters' voor haar rekening, wat ze prima deed. Natuurlijk mist ze de verbetenheid van Hetfield's stem, maar het totaal, mét orkest, werd goedgekeurd. Samen met Simone bracht ze dan nog 'Heaven's a Lie' van haar eigen band.

---

Alle medewerkers werden op het podium geroepen en er werd uitbundig afscheid  genomen, maar nadat het doek dichtging, was het wel erg plots gedaan en dat vond ik wel wat jammer. Damian Wilson slaagde er nog wel in om op zijn eigen manier snel het publiek in te duiken. Ik had gehoopt om nog een overzichtsfoto te nemen van even hogerop, doch helaas. Hoe dan ook, ondertussen waren we ruim 2 uur verder en was het tijd voor een afsluitend drankje.

En de uitslag van onze queeste? Internationaal oogstte zangeres Katie Melua het meeste collectieve bijval, op de hielen gezeten door actrice Audrey Tautou.

Nationaal gingen we zonder enige discussie voor Lien Van De Kelder, met een minuscule voorsprong op Erika Van Thielen.

Eerlijkheidshalve dien ik er aan toe te voegen dat ook Juliette Binoche, Meg Ryan, Scarlett Johansson en zelfs Doris Day, in haar gloriedagen wel te verstaan, de revue passeerden. Dit om maar even ons culturele niveau en intellectuele diepgang van ons gesprek te illustreren. Alsof je daar nog moet aan twijfelen!

Moet ik nog vermelden dat je voor nog meer foto's terecht kan op mijn Picasaweb? Klik dan hiernaast op 'More Pics'!

Het kon moeilijk anders of Tarkus moest zijn muzikale jaar afsluiten met een 'BANG'. Ik verklaar.

De zoveelste editie van 'Christmas Metal Symphony' vond zondagavond plaats. Het was in een reflex dat ik - nadat de lijst van 'gasten' mij quasi van mijn stoel deed glijden - mijn concert-partner mailde of hij niet geïnteresseerd zou zijn om mee te gaan. Ik had geen zin om alleen te gaan. Het is tenslotte Kerst voor iedereen en wetende dat een uitstap met P. steevast ruimte bood voor een goed gesprek, keek ik er wel naar uit. Zijn zwakke kantjes kennende ging dit geen probleem zijn. Enkele minuten later werd dit bevestigd. Dan als de weerlicht tickets besteld.

Dan. Het Weer. Niemand kon toen vermoeden dat onze contreien dichtgesneewd zouden zijn op een mum van tijd. Dit lokte mij bij het vertrek al gelijk de verantwoorde opmerking uit dat indien ik geen tickets had gehad, ik de rit niet zou gemaakt hebben. Hoe dan ook, rond 16u waren we gelaarsd en gespoord om ons richting Tilburg te begeven.

Na een onvoorziene maar absoluut schilderachtige wandeling door het ondergesneeuwde maar feestelijk verlichte stadscentrum, kwamen we aan de 013 aan. Restte ons enkel om een eetgelegenheid uit te kiezen. De gortige kebabzaak van enkele jaren geleden lieten we links liggen en we kozen voor een stijlvol Mexicaans restaurantje waar we een niet-zo-Mexicaanse maar wel fantastische salade binnenschoven. Over de juffrouw van dienst kan ik kort zijn: die was wél zo latin en spicy als de schoonmoeder van Speedy Gonzales, maar dan een pak jonger. Ik diende mijn tafelgenoot af en toe bij de les te houden, wat niet altijd gemakkelijk was. Misschien had hij nog last van sneeuwblindheid.

Deuren gingen op om 19u, maar toen we omstreeks 1930 de zaal (daar heet dat dan keurig 'popcentrum') binnenkwamen was er nog maar een handvol gegadigden. Uiteraard zaten de weersomstandigheden daar voor veel tussen, het zou me eerlijk gezegd raar lijken als een evenement als dit niet zou uitverkopen. Hoe dan ook: bij de aanvang was de zaal redelijk gevuld maar zeker niet vol. Wat ons toeliet om op alle gemak te manoeuvreren en naar de toog te gaan. I love it when...

Wat er zich dan allemaal afspeelde kan je best omschrijven als 'hemels'. Het was - achteraf beschouwd - niet helemaal voor 100% 'Metal Heaven', daarvoor was het te wispelturig. Maar zo moet de ontvangstruimte er zeker uitzien. Niet voorzien van A no.1 fotohardware, heb ik mijn plan getrokken met de goede opvolger. Geloof me: het kon erger!

Zeer binnenkort dus: Christmas Metal Symphony 2009!

Pas vandaag lees/verneem ik dat zanger/muzikant ERIC WOOLFSON vorige week op 64 jarige leeftijd is overleden. De man was blijkbaar terminaal ziek.

De naam zegt misschien niet direct veel, maar iedereen die in de jaren '80 een beetje kwaliteit in zijn platenverzameling wou, had songs van Eric in zijn platenkast, zij het onder de naam The Alan Parsons Project.

Eric leerde Alan Parsons kennen toen ze beiden in de Abbey Road studios werkten. Alan was betrokken bij o.a. Pink Floyd, John Miles, Al Stewart en Steve Harley opnamen. Eric was betrokken bij o.a. Marianne Faithfull en had ervaring opgedaan bij o.a. Andrew Lloyd Webber.

Alan en Eric vormden samen het Alan Parsons Project, waarbij Eric vooral componeerde en zong en Alan de technische/producer zijde voor zich nam en op instrumentaal vlak de toetsen en programming (keyboards). Derde man werd Andrew Powell, welke nooit echt een lid van het project werd, maar met zijn orchestraties mede de sound van het 'project' creëerde.

Eric had 'Tales of Mystery and Imagination', een conceptalbum over de werken van E.A. Poe al in de zak toen ze van start gingen. Later volgden bevestigende elpees als 'Pyramid', 'Eve', 'I Robot', 'The Turn of a Friendly Card' en natuurlijk 'Eye In The Sky'.

Eric Woolfson (L) en Alan Parsons (R) in 1982

Eric zong aanvankelijk enkel de guiding-vocals voor de opnames maar deze waren uiteindelijk zo goed dat ze dikwijls op de definitieve versies terecht kwamen zoals ''Time', 'Eye in the Sky' en 'Don't Answer Me', alle drie representatieve nummers voor het hitpotentieel van het project. Ondanks het feit dat het op persoonlijk vlak nooit echt goed boterde tussen de beide heren, waren zij ontzettend creatief waardoor er klokvast om de twee jaar zeker een nieuw album in de winkel lag. Hun nagenoeg perfect geproducede albums, waarop je toen voor het eerst zaken als vocoders, sequencers, sampling en de nieuwste synthesisergeluiden kon horen, waren bijzonder oor-vriendelijk. Hun instrumentale tracks werden (worden) frequent bij documentaires of reportages gebruikt. Tal van gastmuzikanten en studioratten droegen bij aan het geluid van de 'band'. Samen verkochten zijn meer dan 40 miljoen albums alvorens hun wegen scheidden. Woolfson richtte zich op theater en musicalproducties.

Ondanks dat er geruime tijd niet veel meer afgeleverd werd, is het verlies van een stem (lett.) die voor velen een deel van het geluid van de jaren '70 & '80 was, toch weer even slikken. Maar ook dat went.

Hij overleed op 2 december 2009 na een lange strijd tegen kanker.

Bands als Survivor, Journey of REO Speedwagen zijn de laatste jaren allemaal onze contreien gepasseerd, dit dikwijls na twee decennia nauwelijks buiten hun thuisland geweest te zijn. En nu volgens sommigen de gouden tijden en de megalomane wereld van rocksterren wel erg begint te tanen, is het tijd om - voor de bands dan - met beide voeten op de grond te komen en clubsgewijs de fans te overtuigen van hun bestaansrecht.

HOUSE OF LORDS is een Amerikaanse AOR/Hardrockband die commercieel misschien niet zo hoog scoorde als hun stijlgenoten, dit vooral wegens het uitblijven van echte hits. Daarenboven kwamen hun eerste twee albums uit middenin de grungeperiode waardoor deze bijzonder weinig airplay kregen. Met de albums op zich is zeker niets mis, wel integendeel.

HOL werd eind jaren tachtig opgericht door David Glenn Eisley, welke al snel werd vervangen door James Christian. Eisley bleef wel actief als acteur en songwriter. Uit het debuut bleef vooral de ballad 'Love Don't Lie' overeind. Opvolger 'Sahara' telde gasten als Robin Zander, Doug Aldrich en Mandy Meyer en zou vooral het nummer 'Remember My Name' beitelen in de archieven van de melodieuze rock. Producer Gene Simmons (Kiss) verloor stilaan greep op de band en na enkele mindere albums duurde het tot 'World Upside Down' als er zich een beetje definitieve line-up gaat vormen. Volgende cd 'Welcome to my Kingdom' laat een band horen die zowel stevig als melodieus uit de hoek kan komen. Dit jaar was opvolger 'Cartesian Dreams' er en hiermee werd de volumeknop nog wat opengedraaid want deze klinkt nog steviger zonder de sterke melodielijnen en catchy hooks uit het oog te verliezen. Recentelijk toerden zij in het gezelschap van Tyketto en White Lion door Zuid-Amerika. Woensdagavond stonden zij in De Rots, Melkmarkt, Antwerpen.

Na een beperkt feestje op het werk, naar huis, even bijslapen (wekker zetten) stukje eten en dan de tram op naar het centrum. Alleen al de semi-legendarische status van de band in kwestie drijft mij voort. Voor iets minder zou ik in ware couch potatoe stijl mijn avond hebben doorgebracht. Stel je voor.

Was eerst aangekondigd dat het Duitse Jaded Heart de Europese tour zou openen, van een support was ondertussen al geen sprake meer. Tot ik De Rots binnenkwam.

Het Britse KANE'D diende als opwarmer en dat was best aardig. Kane'd, een spontaan ogende band uit Groot-Brittannië, ziet er een beetje chaotisch uit, maar wist het eerder belegen publiek toch in beweging te krijgen met hun mix van glam- en post-punkrock. De prille leden van deze zevenkoppige band zagen er erg streetwise en credible uit, maar zouden evengoed het product van een marketeer kunnen zijn, daar ben ik niet echt uit. Muzikaal stelde het niet veel voor, maar de drie vrolijke meiden wisten met hun dan afwisselende en dan aanstekelijke samenzang aardig weg te komen. De rest van de band, en jongens zien er dan ook altijd uit als een melkmuil, speelde best functioneel zonder grote ogen te gooien. De set bestond vooral uit eigen werk met als uitzondering 'Rebel Yell' van Billy Idol, wat gelijk aangeeft in welk muzikale territorium zij zich bevinden. En laten we eerlijk zijn: was dit een all-male band, dan bleef ik aan de toog hangen, maar dat was niet het geval. Mannen!

Met een kleine maar strakke band achter zich (en een beetje hulp uit een doosje) zet de band een imposant geluid neer. Interim gitarist Rob Marcello imponeert met zijn flitsend gitaarspel  en relaxte imago (waar halen ze die knapen toch?) terwijl bassist Chris McCarvill een niet onaardige bassolo ten beste geeft, net zoals 'BJ' Zampa op de drums. Met een beetje geprogrammeerde toetsen erbij komt alles krachtig over.

Er wordt vooral geput uit het nieuwe album. James heeft af en toe problemen met zijn in-ear monitor, maar nergens gaat hij in de fout. Natuurlijk helpen de backingvocals van zijn band een beetje, maar zijn herkenbare licht hese stemgeluid komt er goed uit.

Gezien ik de recentste cd nog niet goed ken, kwam het eerste hoogtepunt pas met 'Come To My Kingdom' en 'I don't wanna wait all night'. Ook sterk: 'Love don't lie'. Voor zover ik weet (geen setlist voorhanden) is er niets gespeeld uit 's mans solocd 'Rude Awakening', wel jammer.

House Of Lords wist de redelijk goed gevulde Rots mee te slepen met zijn krachtige set. Het was niet alleen een boeiende avond, ik vond het een hele ervaring om deze band te zien spelen in een nederige stulp als deze. De band voelde zich er blijkbaar ook thuis want na de show namen zij alle tijd om een praatje te slaan en stuff te signeren. Excellent!

(Men in Black)

---

Vrijdag was Tarkus op een wel heel onderhoudende metalavond.

Onder de slogan 'Beauty & The Beast' Festival Tour streek daar een pakket bands neer waar ik wel smaak naar heb. Was headliner LEAVES' EYES op zich al de moeite om je te verplaatsen, medereizigers ELIS, STREAM OF PASSION, SIRENIA en ja, eventueel ook ATROCITY (The Beast dus), wisten op meer dan verdienstelijke wijze het publiek op te warmen. Sommigen - waaronder ondergetekende - ging halverwege reeds door de knieën waardoor het muzikale Nirwana heel nabij was. Laat ik vooral even in detail treden.

Wat we in de toekomst niet mogen over het hoofd zien: om een vrijdag rond het spitsuur door wind en regen de metropool proberen verlaten: het is not funny. Niet alleen was ik eigenlijk al een beetje te laat vertrokken, dé ring stond nagenoeg stil en de aansluiting naar de E34 stropte als dusdanig. Gelukkig kon ik even verderop flink plankgas geven, laat ik stellen, om en bij de wettelijke normen. Dit maakte dat ik daar was op het moment de deuren openden. Goed van mij. Dan even de Metalzone binnen en dan naar de Biebob. Gezien het weerom zo gezellig was in de shop, kwam ik binnen als ELIS net bezig is.

Elis is een band uit Liechtenstein. Het pad dat zij tot hiertoe bewandelden ging niet echt over rozen. Uiteraard is de dood van de vorige zangeres zowat het ergste wat ze moesten overbruggen. Daarenboven - en dat is eerder persoonlijk - vind ik de band wat ter plaatse trappelen. Nieuwe zangers Sandra Schleret uit Oostenrijk geeft de band wel de nodige nieuwe dynamiek. Sandra is wel een heel goede zangeres en heeft een heel aangenaam stemgeluid. Haar presentatie is gezien haar kleine gestalte niet altijd overtuigend. Maar het draait om de muziek en dat kan er mee door maar echt overkomen doet het niet.Gelukkig is het geluid al wel goed, wat een beetje vloekt met het schrale licht.

Neen, zelfs een korte set is meer dan hartverwarmend. Marcela Bovio en haar uitmuntende muzikanten brachten in het goede halfuurtje uiteraard een bloemlezing, ofte het meest representatieve uit hun twee albums. Nu heb ik die nummers al wel meer dan voldoende gehoord, maar ze blijven boeien. 'The Art of Loss', 'In The End', 'Street Spirit', het blijven, of beter, worden klassiekers. En wat een band! Ik sprak eerder al lof over gitarist Stephan Schultz en bassist Johan Van Stratum, maar het is uiteindelijk de band als geheel die een perfect platform biedt voor Marcela's hartverwarmende en emotionele stem. Ze zag er ook weer adembenemend uit. Maar te kort dus, de set bedoel ik dan, hé!

Tijd om de emoties even te kalmeren met een frische pint en wat geklets met de 'usual suspects' die zich altijd vooraan het podium bevinden. En om sorbets-gewijs de smaakpapillen te neutraliseren kregen we de band ATROCITY op ons brood. En ik zal het maar gelijk zeggen: Atrocity is een beetje een gimmick. Ooit begonnen als een gothic/deathmetal band, waagden zij zich plots aan het coveren van enkele van de grootste pophits uit de jaren tachtig. En het is vooral met deze set dat zij de laatste jaren de hort opgaan. Komt daarbij dat de band nagenoeg volledig bestaat uit leden van Leaves' Eyes. (eigenlijk bestond Atrocity voor Leaves' Eyes...) Zanger Alex Krull leidt de set in goede banen maar is eigenlijk helemaal niet zo een geweldige zanger. De grunts bij zijn hoofdband zijn best ok, maar meer melodieuze partijen zijn niet echt aan hem besteed. Maar dat is dan buiten de uitermate smaakvolle (héhé) presentatie gerekend. En daar werd het pas leuk. Twee karakterdanseressen (denk aan de film 'Sin City') gaven nog voor er één noot gespeeld was het beste van zichzelf. Zij zouden tijdens de set het decor én de bandleden een beetje opfleuren met hun 'stijlvolle' aanwezigheid en lenigheid. Maar op naar de muziek. Wat te denken van heavy gothic versies van songs als 'Smalltown Boy', 'Don't You Forget about Me','Tainted Love', 'Fade to Grey', 'The Sun always shines on TV' (met steun van Sandra) en 'Shout'? U kan er zelf wel de originele artiesten bijzetten. De meeste van die songs zitten zowiezo in ieders collectief geheugen en er werd dan ook ferm meegezongen met de refreinen. Dit was echt fun, maar muzikaal niet echt hoogstaand. Zoals ik eerder stelde: een fijne 'cooling' na de eerder doorstane emoties. Wij waren helemaal klaar voor de rest van het programma.

---

Het Noorse SIRENIA kreeg al gelijk ietsje meer tijd om ons te plezieren. En dat was maar goed ook. Deze spin-off van Tristania wist vorige keer al te imponeren. Ik geef toe, ik heb even moeten grasduinen om te weten wie er nu bij de band zingt, want zij schuiven nogal eens met hun zangeressen. (dit bewijst dat ik niet alleen voor het vlees, maar ook voor de inhoud ga, of op zijn minst de naam...) Ik denk dat dit de vierde frontvrouw is op acht jaar tijd. Vorige passage was nog met Monika Pedersen, nu was het met nieuw vast lid, de uit Spanje afkomstige Ailyn. Goed, zij heeft het voorkomen van een dance-act, maar vergeet dat alvast. Ailyn ziet er niet alleen bijzonder smakelijk uit, zij weet de songs van de band ook overtuigend te brengen. Soms lijkt ze zelf een beetje onder de indruk van de positieve respons, maar daar kan ze best snel aan wennen want dit was wel heel erg goed. Hoogtepunt was zeker het ondertussen wel erg bekende 'The Other Side', de andere songs ken ik zelf maar vaag. Onze hartslag was nu volledig gestagneerd op zo'n 130 BPS, dus laat die afsluiter maar komen!

---

Na een mooie intro kregen we de titeltrack van het recentste album 'Njord' voorgeschoteld. Gelijk wist ik dat dit een fantastische show zou worden. Excellent geluid en een naar Biebob normen, prima lichtshow, maakten dat het elke seconde genieten was. De immer vriendelijk lachende en vooral hemels zingende Liv Kristine (Espenaes Krull, heet ze volledig), zorgde uiteraard voor het focal point van de band. Haar man, Alex Krull zorgt voor het brute vocale tegengewicht in de epische, symphonische songs.

Leaves' Eyes wist absoluut te imponeren en een eivolle Biebob kon dit enkel maar beamen. Volgens de geruchtenmolen headlinen zij op de volgende Metal Female Voices editie. Ik kijk daar nu al erg naar uit!

Setlist: Njord - My Destiny - Emerald Island - Farewell Proud Men - Take The Devil In Me - Norwegian Love Song - Northbound - Irish Rain - Ragnarok - Froya's Theme.

(Give the dog a bone!)

VICIOUS RUMORS was eind jaren tachtig best 'hot'. D.w.z. met hun tweede elpee 'Digital Dictator' viel niet te spotten. Snedige speedmetal met een technisch kantje en weldoordachte teksten. En een albumcover om u tegen te zeggen. Vicious Rumors balanceerde op de rand van de thrash en technische speedmetal. Als we nu terugkijken en ze plaatsen in een ruimer perspectief, waren zij bij de pioniers van wat wij vandaag 'U.S. Metal' noemen.

Zij kwamen op samen met bands als Helstar en effenden het pad voor giganten zoals Iced Earth.

Helaas verdwenen zij - althans wat Europa betrof - in de nineties van de muzikale kaart. Een hoop bezettingswijzigingen, met o.a. het overlijden van zanger Carl Albert, leidde tot een dip waar zij pas uitgeraakten toen James Rivera de microfoon opnam. Dit is ook alweer even geleden en vandaag zingt ene Ronnie Stixx (what's in a name) bij de band. Enige constante in de dertig jaar dat de band actief is, is gitarist Geoff Thorpe. Geoff was toen zeker een 'guitar hero'.

Vandaag, zo'n tien albums verder, blijkt de band nog steeds alive & kickin'! Het is dan een kleine moeite om de stad in te trekken en ze te gaan bekijken in De Rots. Aldus geschiedde.

Bonus was dat onze eigenste FIREFORCE de evenementen zou openen. Doch, na enkele minuten kreeg ik het nieuws dat zij wegens ziekte van de drummer niet zouden spelen. Toch sympathiek dat de rest van de band er wel was. Dit zou nog tot een fijne apotheose leiden.

Vicious Rumors dus. Door deze wijziging konden zij vroeger beginnen en zij trokken gelijk hard van stapel. En het moet gezegd: het geluid was ondanks de ambachtelijke installatie verbazend goed. En LUID. Gelukkig werd dit onderweg bijgesteld, of het moest zijn dat we er weeral aan gewend waren...

VR heeft al even (2006 eigenlijk)een nieuw album uit, 'War Bal' en daaruit werden uiteraard enkele tracks gespeeld. Het leeuwendeel kwam echter uit de eerste vier albums.

Opvallend was hoe de band eigenlijk helemaal niet 'retro' klonk, wat ik wel een beetje verwachtte. Het is waarschijnlijk door het teruggrijpen naar de sound van de jaren '80 door vele nieuwe bands dat dit niet het geval was. VR speelde ontzettend strak en klonk even fris als eender welke nieuwe band. De strot van Ronnie Stixx kan de vergelijking met zijn voorgangers best aan, al neigt zijn geluid soms wel over naar het schreeuwen. Aan James Rivera (nu Helstar) kan hij natuurlijk niet tippen, maar dit was best goed.

De kleine 50 aanwezigen kregen dus een band die er helemaal terug staat. Ik hoop ze eens op een festival te zien, waar ze toch net iets meer ruimte hebben om zich te laten gaan.

Fireforce stond aan de zijlijn maar kreeg na de set van VR toch de gelegenheid om enkele songs te spelen. De tijd was ondertussen toch al naar 22u gevorderd waardoor zij zich beperkten tot het eigen 'Firestorm' en een furieuze versie van 'Breaking the Law' van Judas Priest. Bij deze songs werden zij drumsgewijs ondersteund door VR's Larry Howe.

Dit was een bijzonder fijne avond onderhoudende traditionele metal. Of zoals Ronnie het stelde: "There's no rest in Metal" Ook niet op een maandagavond.

De Rots heeft hiermee weerom een redelijke naam binnengehaald. De vraag is: wanneer wordt er eens geïnvesteerd in een beetje stage-verlichting, want met ocharme twee flauwe spots ziet het er soms nogal lauw uit... (flash aan dus..)

Volgende week woensdag speelt House Of Lords er!

Het is niet zeldzaam, maar toch niet echt regel: een uitverkochte Biebob. Dat hebben ze natuurlijk zelf een beetje gezocht.

PARADISE LOST heeft net een zeer sterke cd uit en heeft zich, na een muzikale dwaling enkele jaren geleden, terug centraal op de kaart gezet. Was 'In Requiem' al een opdondertje, 'Faith divides us - Death unites us' is zonder meer een van de beste schijven van 2009. Misschien is Hof ter Lo een beetje hoog gegrepen maar de Biebob zat op een zeker moment echt wel vol.

Het was nog redelijk rustig toen opener GHOST BRIGADE het podium innam. Ik kende deze band helemaal niet, maar het sloeg wel aan. De club reageerde erg positief op de melodieuze death metal met alternatieve- en emo invloeden. Zo hoorde ik soms Alice In Chains doorklinken, maar dan wel op speed want deze band diende zich in een kleine 30' te bewijzen.

Volgende band was het Zweedse ENGEL, een klassieke Gotheborg-slijl death metal band waar ik wel naar uitkeek.

Zij namen een wel erg furieuze start met een loeiharde riff die door merg en been ging. Ik was in de mening dat zij een gitarist misten, maar dat stoorde hoegenaamd niet, dit was vet, hard en zanger Mangan Klavborn zette een meer dan puike prestatie neer.

Toch was het vooral de instrumentale invulling die indruk maakte. Ook drummer Mojjo, een wat raar uitziende kerel, sloeg er helemaal niet naast. Engel maakte een verschroeiende indruk op mij en ik moet dringend hun werk gaan uitvlooien!

Tijd voor England's finest, enfin, darkest, sadest band, PARADISE LOST. Het zou natuurlijk bijzonder zijn geweest als we de band in zijn volledige vorm konden zien, maar dit was ons niet gegund. Gitarist Greg Mackintosh was er niet bij wegens ziekte in de familie. Dit werd keurig kond gemaakt aan de ingang. De band maakte zich sterk met de belofte dat de show vlekkeloos zou verlopen met vervanger Milly Evans, de jarenlange guitar-tech van de band. Ik denk toch dat dit voor velen een domper zette op het gebeuren. Greg heeft zowat het patent op het gothic gitaargeluid en zijn speelstijl maakt het geluid van de band wat het is; herkenbaar en slepend. Het was nu eenmaal zo en uiteindelijk draaide het niet enkel om de helft van de gitaristen.

Zanger Nick Holmes liet de microfoonstandaard nauwelijks los maar wist toch verbaal vinnig te reageren op het publiek. Een vrolijke Frans is het nooit geweest, en dat was deze avond niet anders. Zijn stem zat gelukkig wel goed.

De band zette hun set in met 'The Rise of Denial', niet meteen het sterkste nummer van de recentste cd, maar zeker een binnenkomer van formaat. Dan volgde de eerste van een hele greep uit...'Draconian Times'! Uit deze cd (waarmee ik ze leerde kennen) kregen we 'Hallowed Land', 'Enchantment', 'Forever Failure' en  'The Last Time'. Uiteraard ook uit de nieuwe cd werd geput middels ''I Remain', 'First Light', 'Frailty' en het titelnummer. Er werd teruggegrepen naar 'As I Die' en de 'hits' 'One Second' en 'Say Just Words'.

Er werd behoorlijk meegezongen, vooral met de meer hitgevoelige nummers. Echte die-hards die op meer oude nummers hoopten bleven misschien wel op hun honger zitten, maar Paradise Lost heeft al een heel repertoire bij mekaar geschreven en dan valt er altijd wat af natuurlijk.

Zelf was ik bijzonder tevreden met de setlist. Gitarist Evans geraakte wat traag op gang, maar wist de leemte toch enigszins op te vullen, al zullen we natuurlijk nooit weten hoe het die avond zou geklonken hebben met de meester van de Melancholische Gitaar zelf. Daarvoor grijpen we dan graag terug naar hun fantastische live-cd 'The Anatomy of Melancholy'.

Paradise Lost kwam er ondanks alles goed mee weg al kan ik me niet van de indruk ontdoen dat het soms een beetje routineus was. Maar ja, voor échte ambiance (incl. polonaise) kon ik nog altijd naar 'De Veertien Billekes'.

Volledige set: Rise Of Denial - Hallowed Land - Erased - I Remain - As I Die - The Enemy - First Light - Enchantment - Frailty - One Second - Forever Failure - Requiem - Faith Divides us... - The Last Time - Say Just Words.

Voor meer foto's: check de link 'Meer foto's' !

Een nieuwe dag, nieuwe initiatieven, en vooral: nieuwe moed.

De jaarlijkse Mindview Metal Conventie is ook niet meer wat het geweest is. Ik herinner mij die keren in Stekene. Daar kon je echt een namiddag doorbrengen door te snollen in het grote aanbod cd's, platen en prullaria. Ook dat is voorbij.

Het is vooral door de grote sympathie die ik heb voor het (nu online) weekblad en iedereen die eerlijk met metal bezig is, dat ik kom afzakken. Dat er dan ook nog een beetje bekende band akoestisch een mini-setje komt geven, is fijn meegenomen. Hier hebben we het prille Delain nog gezien! Deze uitgave beloofde optredens van o.a. Beyond The Labyrinth, Cirrha Niva en Stream Of Passion.

BTL zou om 15u spelen, dus geen haast en bijgevolg op mijn gemak naar Beveren. Het is van voor de zomer geleden dat ik ze nog bezig zag, dus ik keek er wel naar uit om de band in een andere hoedanigheid te zien en nog eens bij te kletsen over de stand van zaken.

Weerom een koude douche want de band liet verstek gaan wegens een of andere Mexicaanse ziekte. Dat maakte dat ik het komende uur moest vullen met het toch wel schaarse aanbod qua 'merchandise'.

De leemte werd evenwel opgevuld door enkele Miss Metal genomineerden die hun kunstje - al of niet geplaybacked - heropvoerden. Een impressie van Annihilator's klassieker 'Alice in Hell' en Dimmu Borgir's 'The Serpentine Offering' boden even wat verstrooiing, maar waren een erg kleine pleister op een hard houten been. Gelukkig ving de Nederlandse progressieve band CIRRHA NIVA wat eerder aan met hun set.

Ik ben niet echt bekend met hun werk, maar dit was best goed. Vooral zanger Legrand maakte een zeer positieve indruk. Ik moet dringend deze band in hun volle ornaat ontdekken!

Tegenwoordig is zij het die de richting van de band bepaalt. Met enkele straffe muzikanten rondom haar en reeds twee cd's onder de arm, weet zij velen te raken met haar warme stem en emotionele teksten. Op het MFVF waren zij ongetwijfeld één van de hoogtepunten, hier stonden zij nagenoeg naakt met enkele akoestische instrumenten en een keyboard. En veel meer hadden zij niet nodig.

De set begon erg intiem zij pakten iedereen gelijk in. Marcela's vioolspel ging door merg en been en de rest van de band wist haar muzikaal perfect te omarmen. Ook hier brachten zij 'Street Spirit' van Radiohead maar ook 'In The End', waardoor er zich zeker een kippenvelmoment manifesteerde bij ondergetekende.

Marcela's stem klinkt zelfs in een sobere bezetting bezwerend en meeslepend. En de sferische nummers op een gestripte manier brengen is even uitdagend als haar adembenemende outfit. Hoe dan ook absolute klasse.

Hiermee eindigde deze namiddag toch nog in majeur. Maar het was nog niet ten einde. Ik werd verwacht in de Biebob, waar de absolute pioniers van de Gothic Metal ten dans zouden spelen...

Hoe het komt of wat de oorzaak is, ik weet het niet, maar 2009 was een absoluut dieptepunt voor het BLIKFEST festival. Ik schrijf dit echt niet graag, maar laten we eerlijk zijn: er was slechts een handvol mensen aanwezig. Wat de oorzaak dan wel is? Als ik het mocht zeggen: de headliner. Normaal loop ik echt wel warm voor Roemeense death metal met folkloristische aankleding... neen, ik weet het niet.

Feit is dat ze volgende editie, als die er al komt, echt wel met sterke namen zullen moeten afkomen als ze mij willen zien.

Het begon al niet echt sterk. NEMEA, een stel jonge knapen die voordat ze goed en wel begonnen waren voor alle duidelijkheid stelden dat ze Black Metal spelen. Nu vergt dat wel enige maturiteit ende presentatie. Geen van deze elementen was ergens aanwezig. Natuurlijk is het niet eenvoudig om - als je nog niet aan scheren toe bent - deze muziek geloofwaardig te laten overkomen. De redelijke grunt van de zanger kon ermee door maar verder was alles erg matig. En als je dan als band over het podium ligt te huppelen als was je de laatste boys-hype, is het alles behalve 'Black'. Nog veel bokes eten dus!

---

Volgende band was PSALM uit Brussel. En zoals het op een festival gaat: hier zat al wat meer vlees aan. Psalm speelt erg technische death/thrashmetal en is ook visueel interessanter. De muziek was soms erg complex en kon me soms wel boeien. Maar dit is niet echt mijn favoriete stijl, dus ik liet het wat over mij heen komen. Toen had ik de moed nog bijlange niet laten zakken. Mede door een excellente PA klonk deze band bijzonder sterk, dus als we in die richting verder gingen gaan, dan kon het nog goed worden. Het aantal aanwezigen had zich ondertussen al verdubbeld van 15 naar 30. Helaas ging dit niet aan hetzelfde tempo voort.

---

Maar bovenal is het een band die erg strak en op mekaar ingespeeld klinkt.

Battalion van zijn kant liet zich niet van de wijs brengen. Deze felle death metalband heeft al een ver vooruithollende reputatie, dus de verwachtingen waren wel hoog.

Battalion heeft reeds twee cd's uit die bulken van de uiterst brutale en soms complexe metal. Zeer geslaag was de Metallica-cover 'For Whom the Bell Tolls'. Jammer bij deze band, en vele andere death metal bands, is dat je van de teksten geen woord verstaat. Temeer omdat deze zo bestudeerd zijn. Battalion's teksten gaan veelal over WO1 & 2 en soms een zijsprongetje naar andere conflicten. Dat heb je maar pas door als je het uitgebreide tekstvel van de recentste cd openplooit.

Ik moet eerlijk zijn: deze band bevind zich ook in de rand van mijn eigenste 'metalzone', maar gezien de dynamiek, de power (& the glory) die deze band uitstraalde en de oprechte (in keurig ABN, wat een schok!) tussenpraatjes van de frontman, vond ik dit het tweede hoogtepunt van de toch eerder matige dag. Jammer van de kleine opkomst, want een handvol pubers die een 'pit' creëren die ocharme nog geen 10 seconden duurde, dat draagt m.i. niet bij tot de sfeer. Ik zou deze band wel eens voor een volle zaal, en waarom niet, op Graspop willen zien spelen...

Het was vooral de nieuwsgierigheid die mij dreef om deze band aan het werk te zien. Deze Roemeense band is bijna 15 jaar actief plaatst zich ergens tussen black, folk en atmosferische metal.

De opstelling van de stage had heel wat voeten in de aarde gezien NB naast het traditionele instrumentarium, goed voorzien is van folk- en archaïsche instrumenten waaronder tal van fluiten en percussie in alle maten en vormen. Maar wat kregen we nu eigenlijk op ons brood?

Vooreerst: de PA die tot dan perfect zijn werk deed, liet het deels afweten waardoor het gitaargeluid uit de backline alles uit evenwicht trok. Het is dus moeilijk en een beetje oneerlijk om de band daar op te beoordelen. Maar helaas, de sfeer kwam niet. Naast het obligate gekrijs en gebeuk waren er lange instrumentale passages die werden ingekleed met het eerdervernoemde instrumentarium. Nu hou is wel eens van een atmosferisch stukje muziek, maar hier liep alles de verkeerde kant uit. Een panfluitsolo? Een percussieintermezzo op een houten blok? Neen, het was voor mij een opeenvolging van zwakke momenten. Het gepraat van de enkele volhouders in de zaal en de zeldzame fan  overstemde op een gegeven moment de muziek.

Toen na een twintigtal minuten het euvel aan de PA nog niet was opgelost was voor mij de maat vol. Nu kan het best dat een band je niet ligt, maar in combinatie met technische problemen vergt het wel erg veel doorzettingsvermogen om iets uit te kijken.

Wat Blikfest op zich betreft, denk ik dat er toch eens moet bekeken worden waar de oorzaak van deze mindere editie lag. Het zou jammer zijn dat een event als dit zou verdwijnen. Vorig jaar was het echt geweldig met o.a. Lemuria en In-Quest. Dit jaar bleef alles wat in gebreke. Moet ik dan echt kieskeuriger worden? Ik hoop het niet...

Aardig cultureel weekendje achter de rug. Ik mag van u hetzelfde hopen.

Doch, eerlijkheidshalve moet ik er aan toevoegen dat het gebodene niet altijd op het niveau was van datgene waar Tarkus zich normaliter mee inlaat.

Natuurlijk probeer ik mijn culturele extravaganza zo uitgebalanceerd mogelijk uit te kiezen. Dit weekend had ik nauwelijks keuze. Ja, ik kon kiezen om niet te gaan en me te wijden aan nuttiger en meer verantwoorde tijdsverdrijven als daar zijn: huishoudelijke taken of het ter hand nemen van een boek, iets waar ik de laatste tijd toch wel in tekort schiet. Maar neen.

Zaterdagnamiddag teende ik reeds richting Beveren, alwaar het zoveelste Blikfest festival zou plaatshebben. Mijn ervaringen met vorige edities waren ronduit zeer positief, wat kon er in godsnaam mislopen? Nou, veel, blijkt. Ten eerste was er haast geen volk, wat de definitie 'festival' al laat wankelen. Ten tweede waren merendeel van de bands helemaal niet mijn ding, maar we reizen om te leren en  tussen de nobele onbekenden zaten toch wat acts die ik kon plaatsen, dus, voor die what the f*ck.

Zondagmiddag op dezelfde locatie, vond de jaarlijkse Mindview Metalconventie plaats. En ja, ook hier weinig volk, zowel qua standhouders als opkomst van metaalhoofden. Gelukkig konden twee optredens daar de sfeer nog wat opkrikken en vond ik tussen het te versjacheren materiaal wel een kleinood of twee.

Aansluitend richting Kempen, de Biebob om precies te zijn. Daar speelde Paradise Lost en hier kon toch moeilijk iets misgaan....

Helaas draaide de band op een cilinder minder, wat het concert niet in het gedrang bracht, maar toch een elementair element uit hun geluid wegnam. Hoe dan ook, deze fantastische band wist het weekend toch nog op een positieve noot te laten eindigen.

Later deze week volgt zeker het verslag van dit bewogen weekend!

DAG 2: Zondag...

TO-MERA is de band die dag twee in gang mag zetten. Het is ook de eerste Angelsaksische band die we gepresenteerd krijgen. Ik kwam binnen als de set al halverwege was, maar wat ik nog zie en hoor is boven alle verwachting. To-Mera speelt licht progressieve metal die qua structuur wat aan de hardere bands doet denken, al is het natuurlijk allemaal niet zo zwaar belegen. Technisch is het wel toppie wegens de aanwezigheid van buitengewone muzikanten. Vooral het gitaarwerk doet me denken aan de grote meesters.

Zangeres Julie Kiss stelt zich eerder bescheiden en weet zich vocaal eerder functioneel dan dragend op te stellen. Zeker niet slecht, maar dit is wel eerder een band voor liefhebbers van erg technische metal dan voor de 'female vocals'. Dit is een aanvaardbare start van de dag, maar blijft door de niet zo overtuigende presentatie niet lang hangen. Van de nog komende bands ken ik er enkele helemaal niet.

Gelijk erg leuk is de aanwezigheid van twee zangeressen die niet méér met mekaar kunnen verschillen. De blonde Carmen Schäffer neemt de dramatische soprano vocalen voor zich en doet dat heel goed. Soms hoor ik zelfs een echo van Tarja in haar geluid. Ada Flechtner is de tegenpool door eerder een jazzy, meer rockgeöriënteerd geluid neer te zetten. Samen leidt dit tot een zekere spanning, vooral als ze samen de refreinen inzetten. In de songs wisselen ze constant af waardoor ze zich ook individueel kunnen bewijzen. De muziek van Coronatus (soort vleermuis) is absoluut gothic. Bombastische thema's, tragische passages, uptempo uithalen en bovenal: ze zingen voor het merendeel in het Duits, wat nooit kwaad kan in dit genre. Ik vond dit weeral (...) een excellent optreden waar nagenoeg niets aan op te merken viel. Na afloop spurtte ik me dan ook naar de merchandise en schaftte me de cd 'Lux Noctis' aan. En daar heb ik zeker geen spijt van. Momenteel werken ze aan hun derde cd. Uitkijken dus!

LAHANNYA, de tweede en laatste Engelse band, leek me eerst een beetje een vreemde eend in de bijt, en dan heb ik het niet alleen over zangeres Lahannya zelf. Mijn voorbereiding deed me vermoeden dat zij eerder industrial zouden spelen, en de outfit van de juffrouw deed me eerder aan (godbetert) Zohra in haar hoogdagen denken dan aan iets anders. Doch, zeer kort nadat ze met haar band het podium had ingenomen draaide ik gelijk bij. Ruimdenkend als ik ben (laat u niets wijsmaken) viel ik direct voor deze band. Inderdaad, haar presentatie en stemgeluid beantwoordden wel aan mijn verwachtingen, maar met het zeer sterke en harde geluid van de strakke band, maakte dit dat het zeer verteerbaar werd. Korte gebalde songs die je wel wil meezingen, maar waar dan toch weer steeds een verrassend element in zit. De hele show draaide wel degelijk rond de zangeres, maar dat kon geen kwaad. Ze had in mijn ogen wel de lelijkste outfit, maar als optreden was dit niet slecht maar ook niet memorabel wegens al te hapklaar. Een sorbetje, zeg maar, maar wel een heel lekker.

---

Op dag twee kwamen in tegenstelling tot zaterdag, enkele bands aan bod dit zowel een mannelijk als een vrouwelijke zanger(es) hadden. Persoonlijk hou ik daar wel van, zo kan ik bvb Lacuna Coil bijzonder smaken. Deadlock opende zijn set met een heftige techno beat en ik moest even slikken. Na enkele seconden schoot de band in actie en ik was al gelijk onder de indruk van zanger (grunter, growler) Johannes Prem. Wat een ongelofelijk strot heeft die kerel. Deadlock speelt moderne metal/metalcore in de stijl van Killswitch Engage of Scar Symmetry. Grootste verschil is echter dat zij iets meer melodische momenten in hun songs hebben én (zucht) de aanwezigheid van een klein opdondertje genaamd Sabine Weniger. Deze juf kan nu wel niet op tegen het vocaal geweld (en dominante aanwezigheid) van Prem, maar haar melodieuze interventies voelden telkens aan als een frisse slok Coke tijdens het verorberen van een hot & spicy pizza, om maar ergens een vergelijk te maken.

De presence van Sabine was natuurlijk ook leuk om naar te kijken en als ze samen met Prem met het voetje op de monitor hard aan het headbangen slagen, sloeg mijn hart regelmatig even over van puur muzikale opwinding. Weerom een retestrakke band waarvan vooral de drummer zich keihard in het zweet werkte. Check zeker hun MySpace!

Beste lezer, het lijkt of alles wel rozengeur en manenschijn was. Wel, dat was het ook. De dag was nog niet half en de muzikale oorgasmes stapelden zich reeds op. Rest de vraag: hoe lang moet ik dit allemaal nog ondergaan? Tot het gaatje zeker?

De niet altijd gemakkelijke songs weten zich toch als een warm deken over het publiek te draperen en als er al eens iets heftiger wordt uitgehaald, is het steeds Marcela's stem die de gemoederen tot bedaren weet te brengen. De cover 'Street Spirit' van Radiohead is zeker een hoogtepunt, maar dat zijn de enkele songs van haar debuut ook, getuige 'Haunted'. Jammer dat ze slechts even en ter intro van één song de viool ter hand nam, want wat is er mooier dan een feeërieke vrouw met een viool in haar handen? Bij mijn weten niet veel, maar daar ga ik nu mijn hoofd niet over breken.

Bijzondere vermelding toch voor de excellente muzikanten, waaronder gitarist Stephan Schultz, welke toch bijzonder sterke solo's bracht waar het gevoel en de emotie van afspatte, maar dat kan je van zijn collega's ook zeggen. Straffe band, straffe Hollanders, damn!

SOP was een heerlijk rustpunt na het geweld van Deadlock waardoor we ons volledig konden voorbereiden op de Dark/Black Metal van...

Gelukkig was daar ook zangers Agnieszka welke voldoende tegengeluid kon bieden. Ik durf zelf stellen dat het haar bijdrage was die het mij nog enigszins verteerbaar kon maken, want anders was het voor ondergetekende een beetje te ééndimensionaal. Het had visueel nog beter gekund als de dame in kwestie zich niet permanent aan haar microfoon vasthield. Niet dat haar interventies zo bijzonder waren, maar ze hield de boel wel verteerbaar. Boeiend, spannend, dat wel, maar niet mijn muzikale ding.

Geen paniek, zij doen dit zo voortreffelijk dat je op geen enkel moment - of toch nadat de verrassing er af is - de instrumenten mist. Meer nog: Van Canto schrikt er niet voor terug om enkele overbekende metalsongs te coveren. Zo krijgen we na het openingsnummer al gelijk Nightwish' 'Wishmaster' voorgeschoteld. Later volgden nog Iron Maiden's 'The Trooper' en Manowar's 'Kings Of Metal'. Leuk is wel dat zij in hun 'scat' vocaal spelen met de naam van de gecoverde band. Verder natuurlijk eigen nummers waaronder het potige 'The Mission'.

Van Canto heeft buiten hun 'instrumenten' ook gedeelde zang door zangeres Inga Scharf en zanger Dennis Schunke. De anderen doen (volgens hun zeggen) de high & low 'rakketakke' vocals en de low 'dadam'. Dit lijkt een grap of een gimmick, maar als je dit gezelschap live bezig ziet, sta je daar helemaal niet bij stil en is dit zeer onderhoudend.

Het Noorse TRIAL OF TEARS gaf de aftrap tot de laatste rechte lijn naar de finale.

Deze band situeert zich weer in het lichtere genre; hapklare symphonische gothic. Zangers Cathrine ziet er toch wel een beetje angstaanjagend uit, al twijfel ik niet aan haar goede inborst. Vocaal zat het wel ok, maar het was ook weer zanger Ronny Thorsen die het leeuwendeel voor zich nam. Ik was onbekend met het werk van de band, dus was het een beetje wachten en ondergaan. En dan is 50' minuten wel wat lang, waarmee ik niet wil zeggen dat deze band een zeer goede indruk naliet en soms zeer energiek overkwam.

Om hun dankbaarheid te tonen, of omdat ze toch in de buurt waren (?) besloten zij een kleine akoestische set te brengen. Ondertussen werd ook de set van Doro al opgesteld. Leaves's Eyes nestelde zich dan vooraan op enkele tuinmeubelen en bracht 4 songs ten gehore. Wie hun muziek kent, zal ook al wel beseffen dat dit niet veel soeps kon worden, maar dat viel nog mee. Een waar kampvuurmoment met hun versie van (AAaaargh) 'Scarborough Fair' was ook wel ok. Het was het gebaar dat telde, en dat was een vriendelijk en voor zover ik kon ervaren wel gemeend. Nadien kregen zij ook nog een award.

Ik ga er van uit dat zij volgende editie weer bovenaan op de affiche zullen staan en ik weer in deze gezellige (NOT) hal.

Doro, en haar band Warlock - al treden ze niet meer onder die naam op - lijkt wel onverwoestbaar. Dit jaar viert ze haar (ruim) 25-jarige aanwezigheid in de metalscene. En hoe!

Na een korte intro zette de band loeihard 'Earthshaker Rock' in waarna de furie zelve het podium opsnelde. Foto's nemen was haast onmogelijk daar mvr Pesch als een wilde stond te headbangen en over en weer liep dat het een lieve lust was. Doro oogt bijlange niet meer zo strak als in haar hoogdagen of op haar artwork (héhé), maar haar hele verschijning moet helemaal niet inboeten voor de herinneringen die ik en vele andere oudere metalheads van haar koesteren. Ze ziet er vooral gemotiveerd en dynamisch uit. Doro is een beetje van ons. Haar muziek, met albums als 'Burning the Witches' en vooral 'Triumph & Agony' behoren tot het grote metalcollectief en er werd dan ook vooral uit het oude werk gepuurd. Zo kregen we nog 'I Rule The Ruins', 'Burning The Witches' en ("Thizz izz a verryyy faaast sooong") 'Hellbound'. Ook 'When East meets West', 'True as Steel' passeerde de revue. Recenter werk als 'Night of the Warlock' en het beetje onnozele '(We Are The) Metalheads' werden er bij genomen, maar scoorden niet echt.

Grote opwinding als ze haar 'goede vriendin' Tarja op het podium vraagt om mee het nummer 'Walking With The Angels' te zingen. Dit is natuurlijk een bijzonder fijn moment en laat al even de druk van de ketel voor de Tarja-maniacs. Als ze dan later ook nog met ex-After Forever's Floor Jansen en Liv Kristine van Leave's Eyes als trio een nummer brengt is het wel écht een meidenfeestje onder mekaar. De sfeer is dan ook in de hal even zeer magisch. Dit zijn unieke momenten! Leuk is dat ex-After Forever's Bas Maas gitarist is bij Doro. It's all in the family!

De reguliere set wordt afgesloten met het obligate maar steeds imponerende 'Für Immer' en het opgedragen 'Herzblut', een song in dezelfde sfeer.

Nadat Doro een award krijgt voor haar carriëre en ze ons nogmaals uitgebreid bedankt moet er nog een song komen en dat is 'Breaking The Law' van Judas Priest.

Doro leverde een indrukwekkende show af die nergens moet onderdoen voor haar vorige passages. Haar Duitse accent is nog steeds even sympathiek als tenenkrullend, maar om 25 jaar aan de top te staan, wars van alle veranderingen die soms wel ingrijpend zijn in de scene, verdient ze ontzettend veel respect.

Zoals de avond voordien was ook hier het hele podium in de diepte ter beschikking van de band. Die bestond naast gitaar, bas, toetsen en drums ook uit een cellist (ex-Apocalyptica), welke zich later nog ferm in de schijnwerper zou werken. Het was een harde band, een band met ballen, zeg maar. Op bas zat Oliver Holzwarth van Sieges Even en ex-Blind Guardian, achter het imposante drumstel zat bvb niemand minder dan Mike Terrana, het drumbeest van o.a. Axel Rudi Pell, Masterplan en ex-Malmsteen, om er maar een paar te noemen. Hier komen we later nog op terug...

Maar Tarja! Dat ze de meest geschoolde zangeres van het hele programma was, beïnvloed mijn oordeel zeker niet, maar zij is nu eenmaal van een uitzonderlijke klasse. Ook haar lijfelijke aanwezigheid was echt wel imponerend. Haar mimiek, haar gracieuze bewegingen, haar uitstraling was ronduit adembenemend.

Tarja grijpt ruim in haar recentste cd 'My Winter Storm' met uiteraard 'I Walk Alone', maar ook met de meer sferische songs als 'Sing For Me' en het aangrijpende 'Our Great Divide'. Ander memorabele song is 'Tired Of Being Alone' waarmeer Tarja bewijst om met maar liefst 4 sferische songs na mekaar de zaal muisstil te krijgen. Maar ook Alice Cooper's 'Poison' werd verteerbaar gebracht. Dan was het Tarja op haar beurt die Doro vroeg om mee 'The Seer' te brengen.

Het dak ging er zo goed als af als de eerste Nightwishsong wordt ingezet. Met 'She Is My Sin' gaat de volledige zaal op en neer. Maar het is pas met 'Nemo' dat Tarja bewijst dat haar vorige band zonder haar aan de Turken is uitgeleverd zonder haar. En dat is vooral jammer voor hen.

'Nemo' is het absoluut hoogtepunt van de dag. Ik kon me nauwelijks staande houden tussen het meedeinende publiek, waarmee ik maar wil zeggen dat de sfeer absoluut top was en dat er weer een zoveelste magische moment voor ons afspeelde. In de toegiften kregen we nog 'Deep Silent' (Nightwish) en 'Die Alive'.

Hiermee waren we aan het einde gekomen van twee dagen Female Fronted Metal, al werd er wel af en toe iets verder gekeken dan dat thema.

Veel hoogtepunten, weinig of geen afknappers en twee absolute headliners. Wat moeten we nog meer hebben? Een ticket voor volgende editie graag!

De vraag is alleen: hoe gaan ze deze editie overtreffen?

Voor nog meer Female Voices: klik op MFVF 2 links hiernaast...

Het MFVF had dit jaar voor de 7^e keer plaats en wel in de Oktoberhallen te Wieze. Bij mijn weten dus het enige metalfestival dat in de nabijheid van Antwerpen plaatsheeft. En ik moet er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat het de eerste keer is dat Tarkus daar aanwezig was. How come?

Een indoorfestival trekt me niet direct, maar oktober is dan eigenlijk toch de ideale maand om dat de doen. Het is zelden te warm binnen en het is aardig om tussendoor - als de emoties al te hoog oplopen - even een frisse neus te gaan halen buiten.

Daarenboven had ik vorige jaren wat schrik van de 'eenzijdigheid' van het festival. Nu blijkt:  ten onrechte. Wat ik op de recentste editie mocht meemaken was verre van rechtlijnig. Wie vreesde een eendimensionale rit van gothic te moeten ondergaan is er aan voor de moeite. Het palet was wel erg divers. Van pop/rock over gothic, dark metal, black metal, metalcore, pure heavy metal, symfonische metal en de twee headliners die alles in één pakket aanbieden.

Geen enkele artiest/band leek op de vorige en dat is volledig op het conto van de organisatie. Wat ook een dikke pluim verdient is de PA-crew. Hoe zij het deden weet ik niet, maar in een schamele 20' was de hele set omgebouwd en 'ready to go'. Even wat toms beroeren, snaren plukken en de micro's inpluggen. Het klinkt onwaarschijnlijk maar telkens was het goed raak: de sound was nagenoeg perfect. Natuurlijk helpt het dat elke band qua instrumentatie redelijk aan mekaar gewaagd is, maar toch. Daarenboven kon ik na het buitenkomen gewoon praten en horen wat er gebeurde zonder extra galm in mijn hoofd. Niet te luid dus. Chapeau.

De Oktoberhal is niet de gezelligste hal in West Europa, maar eens de lichten doven en de intro (ja, die spanning hé) opkomt, wordt het gelijk een club. Goed gedaan dus.

Maar er waren ook fantastische bands. Dat hielp enorm.

Drieëntwintig bands waar de dames het mooie weer maken of toch op zijn minst een ferme vinger in de pap hebben. Sommigen zagen er angstaanjagend uit, anderen waren uiterst knuffelbaar. Sommigen oogden perfect, en ja, dan was er die ene hé, die ver voorbij de goddelijke status verkeert. Absolute headliner van het weekend en echt waar - 'far beyond the sun': Tarja Turunen. Voor mijn part voor eeuwig weg van Nightwish, maar dat zal me een rotzorg zijn. Zondagmorgen was het al duidelijk dat een grote schare fans zich nestelden en niet meer zouden verhuizen tot na het concert.

Maar laten we eerst teruggaan naar zaterdagmorgen, 17 oktober. Je moet ergens beginnen....

PINKIE DOODLE POODLE was al even bezig toen ik en mijn maat binnenkwamen. Na een kleine check van de facilities en randanimatie pikten we nog een nummer of drie mee van dit gestoorde gezelschap uit Japan. Leuke post-punk/powerpop zoals alleen Jappen dit kunnen maken. Het Lolita-stemmetje en het voor ons soms irritante Japans deed ons niet veel, het was amper leuk om naar te kijken. Het leek eerder op een bak vol gekleurde kauwgomballen.

Naast de band waren er zes koorzangers waardoor de opzet indrukwekkend oogde. Als zij half zo goed gingen klinken was het voor mij ok. En het was meer dan ok. Ik had ze al eens gecheckt op hun site en de verwachtingen lagen hoog. Deze band wist van wanten. Hun hyperbombastische gothic powermetal knalde vorige act naar de eeuwige rijstvelden. Dit was donker, heavy, strak en overgoten met een epische saus.

Zangeres Telya Marie oogde misschien een beetje afschrikwekkend, angst van het podium had ze zeker niet. Ze klauwde als een kat over de ganse breedte en sprong als een getormenteerde teef op de muzikanten als deze zich teveel inlieten met het bevallige koor. Ook vocaal was hier niets op aan te merken, zij kan alle registers aan en heeft tijdens de instrumentale stukken genoeg rust om op adem te komen. Dit was de echte opener van de festiviteiten en legde de lat wel gelijk erg hoog voor de volgende bands.

UNSUN uit Polen was dan weer even afkicken. Wij laten ons niet te snel leiden door de verschijning van zangeres Aya, maar dit ging toch eerder een lichte maaltijd worden. En inderdaad. Unsun trekt de poppy kaart uit de set. Ondanks de aanwezigheid van de bassist van Vader - toch een erg heavy band - klinkt dit nooit echt pakkend. Het stemmetje dat uit met poppemieke kwam is zeker niet slecht maar doet me eerder denken aan een Belgische dance-act dan aan een metalband. Wij laten het over ons heen komen en na de zaak goed getaxeerd te hebben, baan ik richting merchandise. Helaas voor Unsun, maar ook dit jaar kunnen ze aan mij niets kwijt. Maar hey, we zijn hier nog maar net hé!

---

Dit zou de vierde keer zijn dat ik ze aan het werk zou zien. Telkens was het in stijgende lijn, hier moeten ze big-time scoren, willen ze nog herinnerd worden. Dankzij de excellente PA klinkt na de introtape het openingsnummer 'Caught in a Maze', het majestueuze instrumentale nummer dat de cd afsluit. Net voor de eindsolo plooit men om naar de echte set. Fantoni is bijzonder goed bij stem en gaat nergens uit de bocht. Het ruime podium is voor haar geen luxe want deze dame is niet van de kleinste en ze verkent dan ook alle hoeken. Uiteraard is ook hier 'Russians', de cover van Sting, een hoogtepunt. Diegene die niet vertrouwd zijn met het werk van MM zullen aardig ogen hebben getrokken want dit sloeg in als een bom. Na 40 minuten was ook hier de eindmeet behaald en we mogen best trots zijn. Fantoni was duidelijk geëmotioneerd toen het ondertussen aardig aangedikte publiek hun appreciatie toonde.

KIVIMETSAN DRUIDI uit Finland is een Pagan/Folk metalband. Als ik de heren en dame zie opkomen is deze info al gelijk overbodig want naast de bevallige natuurvrouw nestelen zich de muzikanten. Deze lijken de bastaardzonen van Vikingen en trollen en ze zijn dan ook boeiend uitgedost. Na een eerste nummer dat wel erg folky was en waarbij zangeres Leeni-Maria Hovila (for the record, that is) een aardig ongestileerd danspasje uitvoerde, werd het roer omgeslagen. De muziek ging een versnelling hoger en de screams en grunts waren niet van de lucht. Razendsnelle deathmetalriffs wisselden af met de mooie cleane zang van Leeni. Gelukkig was ook dit visueel best interessant, op de duur trok het allemaal wel wat op mekaar. Ik had er nog nooit van gehoord, misschien vandaar. Fijne show!

---

AMBERIAN DAWN (D) was dan weer meer toegankelijk dan hun landgenoten. Heidi (en ja, ze zag er ook zo uit) Parviainen is een brave verschijning. En ik bedoel dat niet slecht; ze had zoiets kwetsbaars over zich en oogde wel erg mooi. Natuurlijk is dat voor ons bijzaak want wij willen headbangen! Ja watte. AD speelt powermetal met een gothic inslag. Het blitse gitaarwerk van de beide heren leunde erg aan bij landgenoten Stratovarius of Sonata Arctica. Zeer veel double bass, afwisselende gitaar en keyboardpartijen en bovenal licht verteerbare metal. Dit ging er in als koek en de set was dan ook voorbij voor we het wisten. Dit was misschien de meest conventionele band van de dag, maar dat zou het verschil alleen maar groter maken...

---

AUTUMN uit Nederland was wat mij betreft het zwakste moment van de dag. Hun vorige cd vond ik maar een inspiratieloze schijf met onmogelijke melodieën en weinig dynamiek (ik hoop dat ze dat niet lezen). Nieuweling 'Altitude' klinkt een pak boeiender. Tijdens hun 40' puurden ze dus uit beide albums om er het beste van te maken. Dan hadden we uiteraard ook (nieuwe) zangeres Marjan Welman. En jammer genoeg hielp dat ook niet echt. Zij heeft best een goede stem maar de presentatie was nog niet echt top. Ze leek wel pardoes op het podium gezet en maakte er maar het beste van. Zo kwam het mij over, maar ik kan volledig fout zitten. Het bandgeluid was ok, maar ook met te weinig uitdagende momenten voor het publiek. Te braaf, spijtig, maar volgende keer beter.

---

FLOWING TEARS uit Duitsland was dan weer een ander paar mouwen. Of moet ik zeggen: stembanden? Zoals de bandnaam al doet vermoeden gingen we terug de donkere kant op. FT weet dan ook een aardig doomy sfeertje neer te zetten op het podium. Zangeres Helen Vogt heeft een bijzonder stevige stem en ze weet het publiek mee te slepen in de toch niet al te opgewekte deuntjes. Ik had er nog niets van gehoord buiten het obligate voorbereidingswerk, maar ondanks dit waren we het collectief eens dat we Flowing Tears niet snel zullen vergeten.

---

En dat was een goede beslissing want niet alleen ziet ze er uit om op te vreten, zij én de hele band stonden als een huis. Gehuld in een trouwjurk refereerde ze aan hun nieuwe cd, maar langzaam werd deze uitgetrokken tot....ze er stond in een berestrakke broek en bijpassend topje. Ok, nu spreekt het beest in even, maar zij was begonnen. Terug naar de muziek.

Na enkele nummers uit 'My Fatal Kiss' die er goed ingingen, werd er naar ouder werk gegrepen met 'Sweet Revenge' en 'All Systems Go'. Ji-In laat zich helemaal niet imponeren door de opgefokte mannelijke helft van het publiek en staat haar mannetje. Het immense podium wordt verkend en gedurende de hele set houden ze de spanning er in. In de muziek, that is. Puik!

Midnattsol's songs zijn nu niet direct echte plakkers, ze zweven meer en scoren wel op sfeer, maar de 'ballen' ontbraken een beetje. Het folkelement kwam wel goed naar voren.Dit in tegenstelling tot de band van haar zus, Leaves Eyes.

Gelukkig hadden zij nog een denderende bassiste bij, dus het podium stond weerom aardig vol. Zelf vulde Carmen de tussenpassages met veel lief kijken naar mij en de andere kerels in het publiek. Haar paringsdans met de anderen vond ik wat ongelukkig, maar dat had misschien ook met haar gebrekkige vestimentaire keuze te maken. Toch nog eens bij zus binnenspringen voor advies. Hoe dan ook, Midnattsol trok zich door hun set zonder echt de mist in te gaan, maar het was eerder onderhoudend dan opwindend.

Ik heb Delain weten groeien. Ooit zat de bescheiden Charlotte bescheiden in een hoekje, nu heeft ze de volle presence van een klassevolle frontvrouw. Haar stem klinkt nog steeds pril en fris maar wordt ondersteund door een zekere kracht en overtuiging.

De wisselwerking met de grunts van Ronald was heerlijk. Er werd deftig gegrepen uit het laatste album met o.a. het dreigende 'Nothing Left', maar (eindelijk) kregen we nog eens 'Sever' uit het debuut te horen, wat we op Graspop 09 moesten missen. Grote ambiance met 'The Gathering' waarbij heel mijn omgeving op en neer ging. Ondergetekende bedankte daarvoor. De dag was nog niet voorbij. Wat zeg ik? Het beste moest nog komen. Toch één opmerking: waarom werd de single 'April Rain' weer niet gespeeld?

Nu werd ook de volledige diepte van het podium gebruikt en dat gaf wel een enorme dimensie aan de show. Zo stond Simone Simons soms wel erg ver van ons, om dan tijdens het nummer bevallig als altijd het podium te vullen met haar geweldige verschijning.

Leuk voor ons is dat de band nu reeds twee Belgen telt. Gitarist Isaac Delahaye (God Dethroned) en bassist Yves Huts. We winnen dus langzamerhand. Ook de verse drummer Ariën doet hierbij zijn eerste tournee met de band.

Ander hoogtepunt was de opkomst van Floor Jansen welke na een innige omhelzing met Simone, haar broer Mark (gitarist) ging opzoeken op zijn stek. Samen brachten zij een sterk duet. Het is een kleine wereld.

Op het einde nam ex-gitarist Ad Sluijter Mark's gitaar over om nog eens een nummer mee te spelen. Epica was indrukwekkend, magistraal en scoorde zowel visueel als muzikaal de maximum score.

Zeer binnenkort dag 2 - zondag.

Voor wie er niet genoeg van kan krijgen of wil je nog meer foto's zien, groter, beter en vooral: handiger?

Zet u gemakkelijk, klik de afbeelding links (MFVF 1) en selecteer 'diavoorstelling' links boven...

Wat een weekend! Wat zeg ik? HELL, wat een weekend.

Ondanks de overvloed aan engelenstemmen en dito verschijningen, was het best energie-vretend, daar in Wieze.

Het Metal Female Voices Fest was een succes over de hele lijn. Het was een event dat sterk begon en naarmate de dag en weekend vorderde enkel maar toenam in kwaliteit. Het was een festival met meer verrassingen dan bevestigingen, al hoeft niemand mij te komen zeggen dat Epica nou net ietsje beter was dan de rest. Dat was nu zo. Epica hoeft zich niet meer te bevestigen. Noch Doro, noch Tarja. Noch de vele anderen en sommige onbekenden. Geen enkel dieptepunt.

Ja, veel schoon volk op het podium, maar dat moet je er bij nemen...

Vandaag, maandag was het weeral terug in de échte wereld. Huishoudelijke rompslomp in de vorm van een heuse interne verhuis van meubelen en inhoud, de aansleep van een nieuwe kast (de moeder der vitrinekasten) en het monteren daarvan.

I confess; het is niet helemaal zonder schade verlopen, maar daar passen we wel een mouw aan. Het was niet evident om dat in eigenste persoon te doen. Gelukkig mag ik deze week in verlof verkeren. Nog wat shoppen, een dagje Ardennen als het weer meezit en nog allerhande stuff waar u geen zak aan hebt. En natuurlijk alles ten huize van terug in de oude.. euh nieuwe plooi strijken.

Waar zijn die duizenden metelheads als je ze nodig hebt?

Hoe dan ook: nog even enkele duizend foto's triëren en u krijgt het resultaat. Hierbij toch al een kleine teaser.

Dat er dan ook nog eens tientallen (ik ben voorzichtig) soorten of types metal zijn die voor insiders duidelijk te definiëren zijn en elk hun eigen kenmerken hebben, gaat er bij 'the others' dan ook helemaal niet in. Inderdaad, het is niet zo eenvoudig als het lijkt en het vergt dan ook wat jaren ervaring om alles uit mekaar te houden. Zeker nu er zoveel overlapping en leentjebuur plaatsheeft, is het zelfs voor Tarkus soms moeilijk om te stellen 'dat is death, dat is black, dat is Viking, dat is metalcore,...', al zijn genoemde voorbeelden natuurlijk ver uit mekaarliggend.

Gelukkig! Ik zeg: gelukkig zijn er ook nog bands die de puurste vorm van Heavy Metal beoefenen. Ik stel dit zonder afbreuk te doen aan andere vormen van deze edele muziekvorm.

Als we in de lijn der evolutie de oer-metalbands op een rij zetten, is het haast onmogelijk om Judas Priest in de top, of beter, gelijk vooraan te zetten. Stijlkundig en muziekhistorisch zijn zij het die heavy metal op de kaart hebben gezet. Wat zij erfden van Black Sabbath, gaven zij een versnelling van jewelste, stonden aan de wieg van de twin-gitaar solo's en hadden (hebben) natuurlijk een zanger die niet alleen qua icoon, maar ook als referentiepunt ging dienen in de jaren tachtig. Judas Priest is gelukkig nog onder ons maar lag eind jaren '90 aan het infuus.

Het is dan, in 1997, dat het Duitse PRIMAL FEAR uit de startblokken schoot. Zij namen de Priest-sound op waar hij met 'Painkiller' was achtergebleven. Niet alleen muzikaal maar ook, en zeker niet onbelangrijk, hadden zij een zanger die nu nog zijn gelijke niet kent, of het moest Rob Halford zelve zijn. Wat Primal Fear op hun debuut bracht was zowel een verademing als een nostalgische trip. De daaropvolgende cd's zijn stuk voor stuk klassebakken, met voor mij en vele anderen 'Seven Seals' als hoogtepunt.

De band, met als centrale figuren (en tot op heden de enige oerleden) bassist/producer Mat Sinner en zanger Ralf Scheepers (ex-Gamma Ray) bracht in 2007 het controversiële 'New Religion' uit waarop ze de progressieve kaart trokken. Naast de eerder traditionele snelle, riffgebaseerde nummers, kozen zij ook voor een langer nummer in verschillende 'onderdelen'. Maar zij kregen ook Simone Simons van Epica op hun schijf en al bij al is het een gedurfde maar solide cd.

Dit jaar verscheen hun achtste studio-cd '16.6 (Before the Devil knows You're Dead)'. Hierop word er op dezelfde weg verdergegaan, maar ondanks de toetreding van wondergitarist Magnus Karlsson (Last Tribe, Russel/Lande, Planet Alliance) vind ik het compositorisch geen topper. Geëxperimenteer met ritmes, de-tuning,... het is soms erg afwijkend van de typische 'Fear'sound. Maar wat niet is, kan nog komen. En is er een betere gelegenheid om zich te bewijzen dan live in de gezelligste club van Vlaanderen?

Einde oktober start hun grote tour om deze nogmaals te promoten; zondag was er een tussenstop in de Biebob. Een kleine try-out tour om de zaken op een rijtje te zetten neem ik aan.

Om te beginnen is Karlsson niet mee wegens 'vaderschapsverlof'. Dus vinden we naast gitarist Henny Wolter niemand minder dan Alex Beyrodt (Silent Force, Sinner, The Sygnet). Excellente keuze zal later blijken want samen met Wolter weet hij bijzonder opwindende solo's te brengen. Daarenboven heeft hij de looks en uiteraard de skills om met een topper als Primal Fear op stap te gaan. Dat hij iedereen al jaren kent is aardig meegenomen.

Opener BRAINSTORM speelt al voor de 8^e of 9^e keer in de Biebob en ook deze maal brengen zij de meer dan behoorlijk gevulde tent op kookpunt. Niet moeilijk.

's Bands laatste epos 'Downburst' staat vol van de heavy riffs, melodieuze zangpartijen en kreeg dan ook nog eens een licht pompeus symfonische injectie. Maar ook ouder werk als 'Highs Without Lows' en 'Shiva's Tears' hakken genadeloos in op het publiek. Geweldige band, en wat nog beter nieuws is: in oktober komt er een nieuwe van uit.

---

Er werd hard ingezet met 'Under The Radar' uit de laatste cd en gelijk viel op hoe onwaarschijnlijk strak deze mannen weer klonken. Het geluid was vanaf de start dik ok, maar ook wel erg hard. Aansluitend volgde 'Batallions of Hate', wat al direct liet verstaan dat er nog oudere songs gingen volgen. Dan wisselden oud en nieuw af met 'Killbound' en 'Nuclear Fire'. De spelvreugde straalde van de heren af, wat bij andere bands tegenwoordig soms ver te zoeken is.

Ralf Scheepers kan er met momenten kwaad en bedreigend uitzien, als hij tussen de nummers zijn dankbaarheid en appreciatie uit, komt er steeds een allersympathiekste glimlach op zijn tronie. Als er ooit een echte film komt over de Grote Vriendelijk Reus...Ralf is de man. Vocaal staat hij echter steeds als een huis. Zijn haast supersonische uithalen zijn loepzuiver en zijn uitspraak heeft nooit last gehad van rare accenten.

---

---

Met het snelle maar uitermate clichématige 'Riding The Eagle' (lang over nagedacht jongens?), 'Final Embrace' en de hymne 'Metal Is Forever' dat de reguliere set wordt afgesloten.

In de bisronde gaat de band haast unplugged met 'Hands Of Time', een fraaie ballad uit '16.6' waarbij ze allen een strofe voor hun rekening nemen. Een heus kampvuurmoment waarna ze een bijzonder lang applaus kregen. Zoals het hoort werd dit wat gerokken door de animatie van Ralf waarna ze 'Seven Seals' inzetten om daarna af te sluiten met 'Chainbreaker' van de debuutplaat.

---

---

---

---

Was dit een fantastisch optreden? Ik dacht het wel. Primal Fear heeft nog nooit teleurgesteld omdat ze goed weten waar ze mee bezig zijn. Ze spelen op veilig maar weten soms hun publiek uit te dagen door verrassende nieuwe elementen in hun geluid te brengen zonder de oude fans te verliezen. Wie houdt van traditionele metal met niet teveel gedoe en meer dan vakkundig gebracht, dient deze band uit te checken. Tarkus was moe maar bijzonder tevreden en keerde dan ook in die stemming naar huis.

Zo opent de site van gitarist Joe Stump. Al goed dat het daar op staat, want was het niet door de hint van een maat, ik had het nooit geweten, ik had de man nooit gekend én ik was een meer dan onderhoudende avond mislopen. Niet dat het in De Rots niet gezellig is, maar geluidstechnisch gezien durft er al eens iets te mankeren. Met de tijd ben ik er ook in geslaagd om redelijke foto's te maken in dat donkere hol. Oefening, vraag het maar aan Joe Stump, is de enige manier...

Joe Stump is dus een Amerikaans gitarist die ooit furore maakte met de band Reign Of Terror en vandaag nog met de hier niet zo bekende band HolyHell. Vrijdag stond hij geprogrammeerd om te spelen in De Rots. Niet met een band, maar onder zijn eigen naam. Er was ook een support voorzien onder de vorm van The Maverick Renegades. Ook totaal onbekend wegens afkomstig uit het verre Heist o/d Berg.  Toch waren het deze jongens die de avond een flinke aftrap gaven. Zij spelen een recht-toe-aan hardrock/metal waarin je vooral de klassieke bands terughoort als Saxon, Motörhead, en vooral AC/DC. Zij brachten hun nerveuze set met een punky attitude zonder te vervallen in de respectieve herrie. Alles was strak en technisch best in orde. De setlist bestond uit eigen nummers, met als afsluiter 'Whole Lotta Rosie'. Deze ging ondanks het wel erg hoge tempo en nerveuze spel net niet uit de bocht. Al bij al een bijzonder leuke band die, zei ik het al, de avond lekker van start deed gaan.

Tegen 21u mocht Joe Stump het kleine podium innemen. Ondersteund door een eigen bassist en een ingehuurde drummer (al viel daar niets van te merken!) en een dito zanger - beiden uit Nederland - duurde het 3 nanoseconden om het publiek collectief een jaw-dropper te bezorgen. Ik verklaar.

Joe is wat men heet een echte 'schredder'. De klemtoon ligt vooral op de waanzinnige vingervlugheid van Joe. Zijn techniek is haast een doorslag van datgene we gewend zijn van ene Yngwie Malmsteen. En daarmee is de naam dus gevallen. Vanaf hij zijn instrument vast heeft ademt àlles Yngwie uit. Maar daarmee zijn we nog maar in de helft van het verhaal. Visueel lijken we dan weer naar Ritchie Blackmore. De poses, het handje om zijn band te dirigeren, de houding in het algemeen. En gelukkig heeft hij ook de knepen van de meester, die volgens mij zo grillig en persoonlijk zijn dat ze eigenlijk niet te imiteren zijn, zich zoveel mogelijk eigen gemaakt. Het geluid was erg close - hij had in ieder geval de identieke backline (ENGL + Marshall).

Na een instrumentaaltje om het geluid toch (enigszins) goed te krijgen, stak de band van wal met Rainbow's 'Kill The King'. De vrees dat de zang alles zou omlaag halen, was ongegrond. Wat deze knaap kon zingen was echt ver boven de middelmaat! Zijn klankkleur deed me denken aan Yngwie's Mark Boals; een hoog, clean stemgeluid. Een blik op de setlist deed ons hart nog sneller slaan. Naast slechts enkele eigen nummers, stonden er vooral Rainbow en Deep Purple songs op het programma. De som van deze onderdelen maakte dan ook dat het een bijzonder vermakelijke avond werd.

Zo stond er op de lijst nog verder 'Lady Double Dealer', 'Lost In Hollywood', 'Stormbringer', 'Mistreated' en als afsluiter 'Burn'. Kan je nagaan dat er het hele optreden door de redelijk gevulde tent een aardig stukje werd meegezongen. Het eigen werk bulkt van de invloeden van voorgenoemde gitaristen maar als hij dan af en toe een Blackmore-pose aannam kwam dat toch een beetje muf over wat hier en daar wel een lachbui tot gevolg had. En daar wringt nu wel een beetje het schoentje.

Joe Stump kan op een off-day van Yngwie of Blackmore zonder probleem hun plaats innemen, je zou het nauwelijks horen, maar dan? Originaliteit was ver te zoeken, maar dat werd zeker en vast goedgemaakt door 's mans technische kunnen. Je zou dus kunnen stellen dat zijn kwaliteiten tevens zijn beperkingen zijn. Ik ben onbekend met het werk van zijn 'andere' bands, maar qua amusementswaarde lag de lat wel erg hoog deze avond. Na een kleine babbel met de band en toen de drank redelijk in de man was, was het tijd om de tram op te zoeken. Hey, ik mag me toch ook eens laten gaan na een lange werkweek? Leuke noot is dat het vrijdag Joe's verjaardag was (werd 49), maar niemand wist dat blijkbaar. Joe, have one!

---

---

Joe Stump - 'Virtuosic Vendetta' is 's mans laatste werkstuk en bevat 12 eigen songs die bewijzen dat de man zijn titel verdient. Meer dan 70 minuten gitaaracrobatiek om absoluut over je nek te gaan. Liefhebbers van Yngwie zullen hier een hele kluif aan hebben. Niet alleen klinkt hij beter dan de laatste Yngwie-cd's, er zit meer variatie in en is bijgevolg nooit vervelend of 'meer van het zelfde'. Natuurlijk hoor je ook op de cd de talloze invloeden, maar daar is absoluut niets mis mee. Zo hoor je bijna overal wel 'Gates Of Babylon' of 'Far Beyond the Sun' in weerklinken. Misschien is de neo-klassieke stijl wel een beetje uitgemolken, maar het is een bijzonder aangename en opwindende schijf en gezien de razendsnelle evolutie in heavy rock en metal, kan het nooit kwaad om nog eens te horen hoe het klonk toen alles een vaart begon te nemen. Originaliteit: 6/10, al de rest: 9/10.

Allez, de overlevende ex-Beatles en een hoop aanhang passeren nogmaals langs de kassa. En ik ga hier al gelijk voorzichtig zijn. Ik hou van The Beatles. Zij schreven een hoop geweldige songs bij mekaar. Iets wat van hun zgz concurrenten, The Stones, niet kan gezegd worden.

In mijn cd-verzameling staat niets van dit illustere gezelschap, ik heb nog wel de legendarische 'rode en 'blauwe' verzamelplaten. Om nu gelijk over te gaan naar de aanschaf van de opgehemelde box, dat weet ik nog zo niet direct; ik heb nauwelijks behoefte aan muziek van The Beatles, hoe goed die in wezen ook is. Hoe dan ook: hij is er en voor de puristen - of nostalgici - hij is ook in mono verkrijgbaar.

Heel het mediacircus deed me terugdenken aan een trip die ik in voortreffelijk gezelschap maakte ergens in mei 1996. Ik was toen nog jong, knap, slank(er) en naar verluid nog geen kl**tzak. In stijl - per vliegtuig dus - maar met de rugzak hebben we toen London's Rockroute afgewerkt. Een parcours dat enkele dagen voor vertrek ontsproot uit onze eigen verbeelding. Ik zeg het: we waren nog jong.

Abbey Road kan dan niet ontbreken, net zoals Battersea Powerstation en enkele legendarische clubs. Daarnaast was het vooral snollen in onoverzichtige, soms stoffige tweedehands cd/lp zaken. Some things will never change...

Het jaar is meer dan halfweg wat de kalender betreft. Plannen voor het oudejaar zijn nog bijlange niet aan de orde en de jas moet nog niet elke dag uit de kast of van de haak. Ok, vandaag had ik even het gevoel dat er binnenkort wel weer zal moeten gestookt worden, maar dat lijkt me evenzeer voorbarig.

September en oktober is dan ook weer de start van een vers concertseizoen. Alsof er nu niets te doen was...  Ook de platenlabels zullen weer van zich laten horen middels een hoop interessante nieuwe (uiteraard) schijven. Wat lijkt me op het eerste zicht interessant?

Arjen Lucassen heeft zijn worp pas gedaan. Onder de naam Guilt Machine en met als enige (!) zanger Jasper Steverlinck van 'onze' Arid. Curieus wat dat gaat geven.

Porcupine Tree lanceert in september zijn nieuwe werkstuk, en het wordt een dubbele! Eén schijfje bevat een epic van +50 minuten. Een doos kleenex zou wel eens nuttig kunnen worden.

Volgende week komt de nieuwe Gotthard uit, 'Need to Believe'. Eerlijke melodieuze hardrock, hopelijk in de lijn van vorige twee cd's.

Ook melodic rockers House Of Lords met de superbe zang van James Christian schenkt ons nieuw werk, 'Cartesian Dreams', ergens midden september...

Eind september: 'Snowfall on Judgement Day' van Redemption. Liefhebbers van Fates Warning weten genoeg. Hier kijk ik bijzonder naar uit!

Gelijktijdig ook 'Force of Gravity' van de Duitse art/progrockband Sylvan.

Zeker niet vergeten: Epica brengt met 'Design Your Universe' zijn vierde studio-cd uit. Hij zou nog voor het Female Metal Voices Fest te krijgen zijn. Say no more.

Ik wil maar zeggen: moet er nog zand zijn? Waar blijft het internationale hitsensatie van Tania Dexters nu? Hoe komt het dat dEUS' laatste cd nu al bij de uitverkoop ligt? Komen The Beatles dit jaar nog bij mekaar voor een wereldtoernee? Zoveel vragen, zoveel keuzes...

Tijd om even een tussenbalans op te maken van de oogst van dit jaar. Hieronder Tarkus' tien meest liefdevol ontvangen geluidsdragers van 2009...tot hier toe.

Cheers!

Naast promotie en recenseren, houdt het Mindview-team houdt zich vooral onledig met af en toe eens iets te organiseren. Naast de jaarlijkse Conventie zit daar al eens een concertje bij, of behoren zij toch tot de stuwende en ondersteunende krachten van wat er in Vlaanderen plaatsheeft op metalgebied. En het gaat goed! Heel goed zelfs. Zo goed dat zij sinds enkele jaren ook een heuse Miss Metal verkiezing hanteren. En waarom niet? Metal bloeit als nooit tevoren; is verscheidener dan ooit en van eigen bodem ontspruiten er op jaarbasis meer en meer goede bands die alle richtingen van het 'genre' bedekken. In aanloop naar de echte verkiezing was er vrijdag in de Biebob een warm-up avond met enkele optredens. Het kon haast niet anders of Tarkus was er bij.

Weinig volk als de eerste band aantreedt. FIREFLY is een Nederlandse band die, en ik twijfel daar geenszins aan, bestaat uit jongens die het zeer goed menen. Zij spelen recht-toe-aan hardrock waar ik niet direct een stempel kan op plakken. Beetje jaren tachtig stijl, invloeden van Saxon, Maiden, Priest, ... kortom, niet echt opwindend, maar een leuke opener. Ook sympathiek van de band om ondertussen gratis mini-cdtjes te verspreiden!Na het aperitief werden enkele kandidates voor de komende verkiezing voorgesteld. Deze twaalf uitverkorenen sieren nu reeds de bijhorende kalender, samen met hun 'peter'. De opbrengst gaat ook dit jaar naar goede doelen: VZW Natuurpunt en VZW CCV (Crohn & Colitis ulcerosa). Reden genoeg dus om deze prachtige kalender aan te schaffen. Het fotowerk is van Cindy Frey, toch al een gerenommeerde naam in de metalwereld (e.a.). Op de cover staan regerende Miss Metal Adinda en Alex Agnew. En dit jaar: in kleur!

Om Miss Metal te worden dien je niet echt over de ideale maten te beschikken of een standaard smile te verzinnen. Gepassioneerd zijn is in wezen voldoende. Een aardig mondje kunnen meepraten over metal en een fijne metal-look is natuurlijk onontbeerlijk. Al had ik enkele bedenkingen bij dat kleurrijke Ramones T-shirt... Enkele kandidates konden er vrijdag niet bijzijn, wat op zich wel jammer was. Hoe dan ook, diegenen die er waren kregen van hun achterban en uiteraard van de ondertussen goed bevolkte zaal, alle steun! De oogstrelende ene helft van het Jägermeisterpromotieteam, welke gratis stalen uitdeelde, kon ook op de nodige sympathie rekenen, zowel van publiek als van de bands die op het podium werden 'gesoigneerd'.

---

Dit is een band om in de gaten te houden. Ondanks het gedateerde geluid (no offence), hield Tim's Favourite mij heel hun set in hun greep. De wel erg speciale humor van hun frontman deed tussendoor als een sorbetje af en toe de opgebouwde spanning afnemen. Misschien maar goed ook. Wie zo gedreven is en zoveel impact weet te maken zonder franjes en overbodige kantjes, verdient alle respect. Dik ok!!

---

---

Hierna volgden nog enkele kandidaten van de kalender, waaronder zelfs eentje uit mijn 'dorp'. Dat veel volk was gekomen voor DIABLO BLVD was ondertussen wel duidelijk. En het moet gezegd: uiteraard is zanger Alex Agnew hiervoor indirect voor verantwoordelijk. Ik denk dat er toch wat mensen waren die speciaal waren afgezakt om de comedian te horen zingen. En ja, ook een beetje ander publiek, een nieuwe generatie hardrock-liefhebbers misschien?

Nu heeft Diablo Blvd met hun debuut-cd wel een meer dan behoorlijke plaat afgeleverd en op Graspop wist dit stel de tent letterlijk op kookpunt te brengen op een wel erg vroeg uur. Derde keer dus dat ik ze zag en voor Alex en co de eerste keer in de Biebob.

Ze staken van wal met 'Scarred and Undefeated', gelijk een van de meest heftige songs van de cd. En gelijk valt op dat ze live toch weer tien keer zo heavy zijn als op de cd. Vergeleken met de cd is het hier een furieuze en op hol geslagen sneltrein; en dat is goed, want Alex zijn stem is dan wel ideaal voor wat ze brengen, het blijft soms een beetje in dezelfde toonaard hangen. Qua performance zit het natuurlijk goed. Ze hebben er blijkbaar plezier in om hier te spelen en de band gaat dan ook volledig loos tijdens de rest van de te korte set. Liters zweet, excellent gitaarwerk van de twee gitaristen en met een lekker volle Biebob, was dit een bijzonder goede show. Op eenvoudige vraag van Alex ontstond er een heuse pit en werd er zelfs gecrowsurfd; een zeldzame ambacht in dit landelijke etablissement. Maar dus wat kort. Nadien bleek dat zij kort na middernacht nog in Lanaken moesten spelen.

---

---

---

---

Toen gebeurde er iets vreemds. Was het hier gedaan? Bijlange niet!! Er was nog Jägermeister te krijgen, en vooral: de headliner moest nog komen. Waarom de tent dan half leegliep weet ik echt niet. Bedtijd voor de jonge Agnewfans?

Voor een mager gevulde Biebob trad dan MANIC MOVEMENT aan. En ik wil wel toegeven: ik was vol vooroordelen over deze band. Zeker wat hun live-werk betrof. Ik zag ze al eens openen voor Evergrey en dat was niet echt ok. Vooral de zang en presentatie van zangeres Virginia Fantoni balanceerde ettelijke malen op de rand van het aanvaardbare. Maar ik was er nu toch en ging er van uit dat deze euvels ondertussen werden bijgeschaafd. En gelukkig zat ik juist. MM heeft deze zomer intensief gespeeld en zal ook op FMVF te zien zijn.

Na de obligate pompeuze intro werd de set ingezet. Deze band heeft meer dan voldoende instrumentale kwaliteiten. Naast een gedreven ritmesectie wordt er dan ook zeker uitgekeken naar gitarist Fred Ost. Het geluid is nagenoeg perfect maar het is dan toch ook weer Virginia die haar best moet doen om nergens door de mand te vallen. Ze doet heel érg haar best en ze weet me dan toch over de lijn te trekken. Ze gaat slechts zelden de mist in en haar aanwezigheid is al minder geremd dan voorheen. De outfit van de frontvrouw vond ik nu weer niet zo geslaagd, ze leek op een oliebol met kapsones, maar het is natuurlijk leuker om als twenty-something lekker over-the-top te gaan dan als near-forty er als twintiger te willen uitzien. Misschien toch eens op kledingadvies gaan bij de Nederlandse zusters? Ze hield haar frontpositie in ieder geval overtuigender vast dan het kalf die vandaag bij Nightwish 'is'. Over heel de lijn dus een goede evolutie, maar ze had er eerder moeten zijn. Doch, laat ik vooral niet negatief doen!

---

---

---

Daarom: MM's cd 'Dark Glitter' is/wordt zeker een van de hoogtepunten uit de Belgische rockgeschiedenis. Hier is nauwelijks iets op aan te merken. De songs en het gitaarwerk, waaronder enkele echt indrukwekkende solo's, houden de zaak bij mekaar en toonden toch een band die er sterk staat. Nagenoeg de hele cd passeert de revue, waaronder een prima versie van Sting's 'Russians'.

Na deze toch wel mooie afsluiter heb ik me dan ook uiteraard de Miss Metal kalender aangeschaft (alles voor het goede doel...) en het laatste gedrukte exemplaar van Mindview meegegritst.

Er komen andere tijden...

Manic Movement heeft met 'Dark Glitter' echt een dijk van een cd afgeleverd. En zoals mijn lezers weten, ga ik niet over één nacht ijs. Maar hier valt dus haast niets op aan te merken. Mej. Fantoni zingt zielsgenoten zoals Charlotte van Delain nu niet direct naar huis, maar komt toch aardig in de buurt. Ze heeft vooral een aangename stem die nooit verveelt. Als ze dit cd-geluid in de toekomst live kan evenaren, hebben we een topband in huis.

Natuurlijk zijn ook de songs belangrijk en die zijn om het zacht uit te drukken: absoluut klasse. Na enkele draaibeurten blijven enkele refreinen al gewoon in he hoofd steken. Ok, het is niet allemaal zo complex of extreem heavy, maar eerder prima uitgebalanceerd en gedoseerd. Het eigen werk overstijgt met gemak de cover van 'Russians', en die is al niet echt misselijk. Ik kan haast geen song noemen die de zaak afzwakt, geen opvulling dus. Meer nog: 'Maze of Shadows', de laatste track op de cd is een intrumentaal juweeltje!! En dan komen we bij de productie...

Wel, laat ik kort zijn: die is absoluut top. Niets doet vermoeden dat hier een Belgische band bezig is. Dat is op zich een heel statement. Natuurlijk kunnen wij in dit land de zoveelste schlager of alternatieve neuzelband 'goed' laten klinken, de normen liggen voor metal natuurlijk wel iets anders. Elk instrument dient naar behoren te klinken, de balans moet perfect zijn en vooral: er moet dynamiek in zitten. Ik ben er van overtuigd dat hier heel wat tijd is ingekropen, of ze hebben gewoon veel chance gehad met de juiste mensen aan te trekken.

Kortom: wie Delain, Autumn of Epica -light kan pruimen, zal hiermee heel gelukkig zijn! Van mij zeker 9/10.