18-11-17

FireForce - 'Annihilate The Evil' cd presentatie @Zappa, 11/11

fireforce,after all,eternal breath

Het was reeds even aangekondigd via de verschillende kanalen die ons op de hoogte houden van het reilen en zeilen binnen ons geliefde genre.

De sociale media hielpen ook een flink eind om ons te waarschuwen voor het nieuwe album van Vlaanderen’s grootste ‘true metal’ band, nl.  FireForce.

Een echte Antwerpse primeur want de band had nu eens een stek gekozen in, of beter, aan de rand van de Koekenstad. Dat maakte vooral dat ik er op een wip was, wat doorgaan niet voor de hand ligt en tegenwoordig altijd is meegenomen.

Om de zaal (zaal ‘Zappa’) op te warmen, werd er gekozen om twee West-Vlaamse bands uit te nodigen. Het voor mij onbekende Eternal Breath (Oostrozebeke) en de geweldige thrashers van After All uit Brugge.

Drie bands die niet echt voor 100% op de zelfde lijn zitten maar wonderwel op dezelfde affiche pasten. Daarenboven leverden zij ieder naar best vermogen (understatement) een straffe show.

ETERNAL BREATH tapt uit een vaatje dat een mix van thrash en powermetal bevat. Veel traditionele heavy metal elementen ook, dus wat verteerbaarheid betreft zat het wel degelijk goed.

Ik zag deze voor het eerst en moet mijn mening dus baseren op de kleine drie kwartier dat de band kreeg om zich te bewijzen. Gelukkig viel dat erg goed mee!

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Om vandaag te boeien moet je natuurlijk wel wat te bieden hebben en het was van het begin duidelijk dat Eternal Breath vooral onderhoudend was. En ik bedoel dat niet slecht. Ik zou er een hele avond naar kunnen luisteren maar voor ondergetekende zat er weinig uitdaging is. Dat is natuurlijk mijn subjectieve mening.

De band is al jaren bezig in diverse samenstelling en het mocht wel blijken dat ze goed geölied zijn wat optreden betreft. Misschien iets te want ondanks het feit dat deze band m.i. ontzettend veel potentieel heeft, miste ik in de songs af en toe wat hooks. Het werd net niet te rommelig – mede omdat ik niet bekend ben met het materiaal.

fireforce,after all,eternal breath

Omdat Eternal Breath toch erg op mijn sympathie kon rekenen, heb ik de cd aangeschaft en daar heb ik tot nu zeker geen spijt van. Deze avond werd een feest van de underground-scene en met Eternal Breath werd er zeker een goede aftrap gegeven.

Kort daarna werd de lat toch een eindje hoger gelegd en kregen we AFTER ALL op ons brood. De furieuze thrashers uit Brugge zag ik al verschillende keer op een festival en daar maakten ze alvast een verpletterende indruk.

Ik ben geen historische of traditionele thrash fan en omarm slechts enkele bands en dan nog niet zo héél lang. Testament en Death Angel zijn mijn favorietjes en ik ben niet te benauwd om After All daar aan toe te voegen. Voilà, het is hiermee gezegd. Zo straf zijn die knapen.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Na bijna dertig jaar vormen gitaristen Dries Van Damme en Christophe Depree nog steeds een geweldige gitaartandem en tegelijk de ruggegraat van de band.

Ik zag ze nog niet eerder met zanger Mike Slembrouck en was eerst niet zo onder de indruk. Maar dat kan aan de man zijn keurige presentatie liggen. Vocaal zat het echter wel snor, al klinkt hij iets gepolijster en minder gevaarlijk dan zijn voorganger.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Met toch al enkele albums op hun actief is er voldoende materiaal voorhanden om een set te vullen en vanaf het openingsnummer zat het geluid gewoon vet. Daarbij gaat mij voorkeur meestal uit naar de (O, Ironie) tragere songs waarbij de ‘groove’ goed zit.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

De set van After All was een schot in de roos en zoals het hoort hadden zij voldoende achterban bij om de sfeer er in te krijgen. Er zullen ongetwijfeld ook nieuwe zieltjes gewonnen zijn!

FIREFORCE mocht natuurlijk in grandeur de avond afsluiten. Als organiserende band zouden zij dan ook alle registers opentrekken. En dat begon met de podiumaankleding.

Niet verlegen om hun achterliggende thema (oorlog, ‘combatmetal, weet je…) volledig en zonder enige vorm van nuance in je gezicht te knallen, ging het podium in de diepte open alwaar de drums opgesteld stonden.

Het rijkelijk geïllustreerd decor, voorzien van attributen die de sfeer enkel maar kunnen versterken, zag het er absoluut professioneel uit. En dat moet niet verwonderen want ondanks het feit dat FireForce niet op elke braderij en in elke JC te bewonderen valt (overigens een bewuste en slimme keuze) weten zij hoe een goede metal show in mekaar steekt.

Op geregelde tijdstippen maakten zij al verschillende support- en headline mini tours in o.a. Duitsland, Griekenland en het UK. FireForce mikt op kwaliteit en terechte waardering ipv ‘veel spelen voor een broodje en wat drankbonnetjes’ – om een van de leden te citeren…

fireforce,after all,eternal breath

Hoe dan ook, als de sirenes begonnen te loeien wisten we waar we aan toe waren en als de bandleden in gepaste outfit (camo, wat wil je…) op het podium verschijnen is de spanning, ja, te snijden. Dit moet goed zijn, dit gaat indruk maken…!

Er wordt ingezet met de single van het nieuwe album, nl. ‘The Boys From Down Under’, een staalkaart van wat de band te bieden heeft op ‘Annihilate The Evil’. En naargelang de setlist vordert, kan ik grappig genoeg alvast besluiten dat zij per song meer het woord ‘fight’ gebruiken dan Sabaton op een hele cd. Doch, dit is natuurlijk naast de kwestie.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Frontman Flype maakt gebruik van een herkenbaar Rob Halford truukje en het duurt soms even voor we hem zien terwijl hij de vocals al heeft ingezet. Ze vergeten niet waar hun roots liggen en weten ook waar de grenzen van het toelaatbare zich aandienen.

Dit wil zeggen: nauwelijks risico’s, krachtige refreinen met een niet te complexe tekst. Geen complexe structuren dus en geen instrumentale valkuilen waar het trouwe publiek het wel eens benauwd van zou kunnen krijgen. Perfect om de sfeer op te voeren en de eensgezindheid onder het publiek te versterken. Join our forces!

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Met Thierry (T-Warrior) Van Der Zanden – die er echt wel strijdvaardig uitzag - heeft mede oprichter en bezieler gitarist Erwin Suetens een meer dan volwaardige evenpool aan de andere kant van het podium. Dit levert, samen met bassist Serge (Sarge) Bastaens, een evenwichtige verdeling van de krachten op het podium. En er gebeurt heel wat.

Flype laat zich graag gaan in het Antwerps om dit evenement kleur te geven maar verwelkomt de anderstaligen even hartelijk op zijn ongedwongen manier. Dit maakt dat het ballonnetje van ‘gevaarlijke combatmetal’ eigenlijk vrij snel doorprikt wordt. Maar hey, it’s only rock and roll, hé…

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Met Bruno Meeuws als interim-drummer achterin weet de band een flinke brok uit het nieuwe album te brengen. Aangevuld met tracks uit de vorige albums zoals ‘1302 – Battle for Freedom’ (ok, hier geen we weer met ‘fiiiighting for freeeedom!!!), ‘The Only Way’, ‘Combat Metal’ en de bijna-hymne ‘ Born To Play Metal’, is het soms balanceren op (sorry, hoor…) cliché’s die we kennen uit de legendarische Spinal Tap film, maar toch behoudt de band haar geloofwaardigheid.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Deze stijl van metal heeft nu eenmaal zekere ingrediënten die noodzakelijk om deze geloofwaardig te kunnen brengen. En dat geldt voor iedereen, of dat nu powermetal is (vooral), death of black metal, FireForce weet zich te handhaven in hun opzet.

Met een acceptabele credibiliteit slagen zij er in om je mee te sleuren in hun wereld. Een wereld die niet altijd rooskleurig is maar waar mannen nog mannen (mogen en kunnen) zijn en met songs die veelvuldig gebaseerd zijn op historische feiten.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Heel de performance van FireForce was m.i. een ware triomf en met een climax (ja, confettikanon…) dat in combinatie met de veelvuldige rookontwikkeling (gunpowder?) zorgden dat de show in grandeur kon eindigen.

Maar eigenlijk at heel de zaal – en zeker de newbies, als die er al waren – uit de hand van deze jongens. En daarmee wil ik meer zeggen. Let op.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Ik kan niet anders dan met bewondering staan kijken en luisteren naar wat deze heren in hun muzikale carrière al bereikt hebben. Double Diamond mag dan ondertussen al tot een voetnoot in de Antwerpse metal geschiedenis geworden zijn, met FireForce is er een waar metalmonster opgestaan dat alle respect verdient.

Be true, join their forces!!

06:00 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

13-11-17

Soulrazor, Incinerate & Electric Mole @Gaarkeuken 110, 21/10

SR cd edit.jpg

Metal van eigen bodem! 

Onlangs mocht ik twee cd voorstellingen bijwonen. Twee Belgische (Vlaamse, Antwerpse!) bands brachten elk op hun niveau, mogelijkheden en kunnen een schijfje uit.

De cd recensie van Soulrazor mocht je al lezen aan de rechterkant van dit prachtige scherm, wat FireForce betreft, die komt er nog aan.

In volgorde zakte ik eerst op 21 oktober af naar Gaarkeuken 110, richting haven of ‘de dokken’ dus. Daar speelde (en organiseerde) Soulrazor officieel hun eerste show met hun debuut cd op zak.

Wie ze al eerder zag, kon al inschatten dat deze goed op mekaar ingespeelde band garant ging staan voor een set die niet altijd vlot verteerbaar, wel degelijk heavy en vooral uitdagend ging zijn.

Als extra kregen we eerst ELECTRIC MOLE voorgeschoteld.

Met de gedachte dat het een ‘Heavy’ Rock Night zou worden, leek me dit wat vreemd maar EM is een bijzonder sympathieke band met als muzikale connectie frontman Ray die in een ver verleden al eens samenwerkte met Soulrazor’s gitarist en bassist.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Electric Mole bracht een set die vooral onderhoudend was, met eigen songs die vooral een mix zijn van alternatieve rock, post-grunge en hun eigenwijze rock.

Wie echter op een hardere noot zat te wachten, was er even aan voor de moeite, maar ik vond het uitermate entertainend en perfect als binnenkomer.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Met INCINERATE werd er wel meer dan een versnelling hoger geschakeld want met hun death metal/thrash klonk er een heel ander geluid. Voor velen was het even de wenkbrauwen fronsen.

Hun cd die vorig jaar uitkwam getuigd van de enorme groei die zij op korte tijd mochten ondergaan en deze set leverde daarvan nogmaals het bewijs. Gereduceerd tot een trio maar uitermate gemotiveerd leverden zij de hardste noten van de avond.

Natuurlijk kwamen de meesten voor de hoofdact van de avond, nl. SOULRAZOR; de band rond Marc Hermans, Glenn Dewit, Ann Van Rooy en Guy Billiard. Ik mocht net als andere mediakanalen niet al te mild geweest zijn voor hun cd ‘Eliminated Soul’, live staat deze band wel degelijk als een huis.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Het geluid deze avond was zowiezo al bijzonder goed, bij Soulrazor werden alle registers opengetrokken en het werd een geluid waarin niets echt domineerde maar waarbij Marc’s gitaar wel degelijk het geluid bepaalde. En terecht.

Natuurlijk werd de hele cd gespeeld, aangevuld met enkele oude Revenge songs, Marc & Glenn’s vorige heavy band.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Ik zag de band al enkele maal maar deze show veegde de vorigen uit mijn geheugen. Niet alleen was er een mooie podiumopbouw (ook voor de andere bands natuurlijk), met backdrop en banners aan de zijkanten van het podium had het hele gebeuren gewoon een erg goede presence.

Frontvrouw Ann stond haar vrouwtje en weet de band bij mekaar te houden en als centrale figuur te domineren. Ze heeft de attitude, de stem en weet de songs te vertolken.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Deze band heeft zeker nog potentieel en ik hoop dat het materiaal dat ondertussen wordt klaargestoomd voor een opvolger niet alleen iets toegankelijker wordt maar tevens een gedegen productie. Wat de live performance betreft zit de band op kruissnelheid en valt er eigenlijk niets op aan te merken.

 

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

10:01 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

17-08-17

Alcatraz Metal Festival, 12/8

15937120_1374197689278448_4435423798005159295_o.jpg

Alcatraz Festival wordt groot. Dat merk ik als ik aankom op de gigantische parking aan de Kortrijk Expo.

Goed, ik was niet al te vroeg komen opdagen en het vrijdagavondprogramma was ook best interessant. Dus vele ‘kampers’ zullen ook reeds daags daarvoor hun plek op de Expo gevonden hebben.

Alcatraz is het sympathieke kleinere broertje van GMM en heeft mijn absolute sympathie. Doch, groter hoeft het niet te worden. Nu blijft het overzichtelijk, je moet geen kilometers hossen om zoveel mogelijk te zien en de catering is boven niveau en soms zelfs verrassend.

Gelukkig was er wel de regelmatige shuttlebus waardoor ik op geen 20’ op het festivalterrein was; consumptiebonnekkes in de pocket en gelijk even de ‘Swamp’ tent binnen om Monkey3 nog voor een half uur te mogen ondergaan.

Jammergenoeg veel te donker om een deftige foto van te maken maar er is dan ook bijzonder weinig te zien bij deze psychedelische stoner band. Instrumentaal is het des te imposanter. Niet alleen is de laatste schijf fantastisch, het geluid is puntgaaf maar loeihard. Voor de rest van de dag zal ik de tent niet meer bezoeken want het gebodene op de ‘Prison’ stage is meer dan boeiend.

Het was dan ook gelijk uitkijken naar DEATH ANGEL,een van de pioniers van de thrash metal maar nooit echt doorgebroken op een niveau zoals Testament, Slayer of anderen. Maar zeker met een fanatieke fanbasis.

P1140086.jpg

P1140039.jpg

Frontman Mark Osegueda en mede oprichter gitarist Rob Cavestany geven nog elke keer alles om er een geslaagde show van te maken. En Alcatraz gangers kunnen het weten want dit is de vierde keer dat zij op dit Festival mogen spelen.

P1140089b.jpg

P1140093.jpg

LAST IN LINE! De bandnaam laat het al vermoeden: dit is (nu) de helft van de originele band van Ronnie James Dio. Dio dus.

Met Vivian Campbell op gitaar, Vinnie Appice op drums, een zekere Andrew Freeman op zang, Phil Soussan (ex-Ozzy, ex-Dio, Billy Idol,…) op bas om de recentelijk overleden Jimmy Bain te vervangen en (voor de proggers onder ons) niemand minder dan Erik Norlander op toetsen.

P1140160.jpg

P1140172.jpg

Om alle twijfel weg te nemen werd er ingezet met ‘Stand Up And Shout’. Vivian weet dus nog steeds te scheuren op de gitaar. Nadat hij zijn pensioen bij mekaar heeft gespeeld op Whitesnake’s ‘1987’ en jaren redelijk irrelevante hardrock heeft gespeeld bij Def Leppard, is hij nu echt thuisgekomen. Full Circle noemen ze zoiets.

P1140182.jpg

P1140194.jpg

Campbell is geboren om Dio-riffs te spelen. Hij heeft ze dan ook grotendeels geschreven.

Gevolgd door ‘Straight Through the Heart’ en van hun eigen album gevolgd door ‘Devil In Me’, een heavy song doorweven van Dio elementen.

Vooral interessant natuurlijk was het verdere Dio-materiaal ‘The Last in Line’, ‘Rainbow in the Dark’ en als absolute killer ‘We Rock’.

De band stond als een huis en Freeman…wel die bracht het er bijzonder goed van af. Misschien niet echt veel uitstraling maar vocaal gezegend om deze klassiekers te brengen.

Het was heerlijk om Campbell en Appice aan het werk te zien. Zij speelden en toerden 35 jaar geleden met Ronnie en spelen vandaag nog steeds even strak als toen. Vivian’s gitaar deed kippenvel verrijzen.

P1140234.jpg

P1140351.jpg

Tot in de kleinste details hoorden we de songs waarmee we in de jaren ’80 leefden. Elke nuance in het gitaarwerk was present, net als op de opnames. Wat een man!

Ondanks zijn wankele gezondheid oogde hij krachtig en genoot duidelijk van het spelen. Met Soussan en oude collega Appice aan zijn zijde was Vivian Campbell voor mij dé man van het festival.

P1140367.jpg

P1140324.jpg

P1140247.jpg

Voor de Amerikaanse traditionele metalband ICED EARTH heeft er ooit een klein vlammetje gebrand bij ondergetekende. Dit kwam vooral door hun album ‘The Glorious Burden’ en zeker door de integriteit en serieux die bandleider Jon Schaffer naar voor weet te schuiven.

P1140416.jpg

P1140407.jpg

Maar dat is niet voldoende voor een door en door ver-Europeesde metalfan.

Wij zijn hier zo rot verwend door virtuositeit en melodie dat Iced Earth altijd wat rudimentair zou overkomen bij mij. Ongeacht de genoemde serieux van de band.  Iced Earth is me te basic, beetje hoekig en erg generisch van opbouw. De ‘american gothic’ teksten die niet minder dan pompeus en OTT zijn maken het er niet beter op.

P1140429.jpg

P1140442.jpg

P1140455.jpg

Komt daarbij dat er nogal wat zangers passeerden die natuurlijk wel niet de eerste de beste waren maar van een echte continuïteit is niet echt sprake.

Zaterdag stond ik er echter wel weer voor open – ik kon ze ook moeilijk ontwijken.

De jonge sologitarist speelde echt knudde. Waar elke Europese/Scandinavische gitarist met wat vingervlugheid met de vingers in de neus (nu ja…) solos sneller en vooral vlotter speelt, was het echt hard om deze jongen bezig te zien. Neen, en dat voor een zogenaamde topband?

P1140432.jpg

P1140461.jpg

Met TESTAMENT was ik echter weer helemaal bij de pinken – na een kleine siësta – en vooral: nabij ‘the pit’.

Met drie echt superplaten op rij en een rits klassiekers die een spoor van vernieling achterlieten in de ‘80’s en ‘90’s, is er voldoende materiaal om de massa te begeesteren.

Na een moordend trio van songs uit ‘Brotherhood of the Snake’ werd ‘the pit’ zelfs voor mij te warm…’Electric Crown’ en ‘Into the Pit’ knalden door de PA.

P1140496.jpg

P1140503.jpg

P1140509.jpg

Het heavy midtempo ‘Dark Roots of the Earth’ bracht even rust en ook hier heerlijk gitaarspel van Eric Peterson en Ales Skolnick.

‘Low’ trok even de dynamiek uit de set maar met ‘Over The Wall’, ‘Practice What You Preach’, ‘Disciples of the Watch’ en het gemeen swingende ‘The Formation Of Damnation’ werd er een waar hoogtepunt gecreëerd op het einde van deze geweldige show.

P1140541.jpg

P1140555.jpg

P1140612.jpg

P1140624.jpg

P1140558.jpg

Black Metal is een stijl die ondanks zijn vele invalshoeken nooit aan mij is blijven kleven. Ik denk dan vooral aan de drilboordrums en oeverloos gekrijs. En aan Scandinavië.

VENOM, toch een van de grondleggers, kan ik wel aanhoren, ironisch genoeg net door het ontbreken van de clichématige instrumentale aanpak.

Buiten enkele ondertussen klassiekers uit hun prille dagen ben ik helemaal niet meer mee met hun repertoire. Niet dat ik daarom treur want muzikaal vond ik het niet zo heel erg opwindend.

P1140765.jpg

P1140767.jpg

De gitarist deed zijn stinkende best om de songs dicht te plamuren met gitaarsolo’s en dat zorgde voor de artistieke ademruimte tijdens de set.

Niettegenstaande mijn kille gevoel bij de band moet ik wel stellen dat Dhr. Cronos het er nog steeds erg goed vanaf brengt.

P1140748.jpg

P1140779.jpg

P1140804.jpg

P1140810.jpg

Het was tot 2330u stipt wachten tot SAXON mocht tonen hoe het echt moet…

Na de korte intro tape kwam de band wat nonchalant op het podium. De boomlange Biff Byford als laatste.

Maar geen getreuzel! ‘Battering Ram’ werd ingezet en we waren vertrokken voor negentig minuten pure heavy metal, met vooral een hoop absolute klassiekers.

P1140855.jpg

P1140866.jpg

P1140883.jpg

P1140918.jpg

Ik zou kunnen zeveren over hoe goed Saxon wel niet is en vooral: hoe ze de laatste jaren niet alleen topplaten hebben uitgebracht maar ook que geluid, dynamiek en qua live-productie echt aan het ‘boomen’ geslagen zijn.

Na het absolute top concert van eind ’16 in de Trix, kwam dit toch aardig in de buurt.

En de oude(re) fans werden absoluut verwend met classics als ‘’Power and the Glory’, ‘Solid Ball of Rock’, ‘Dallas 1 PM’ en ga zo maar door…. Met een geweldige climax van ‘Crusader’ en het obligate ‘Denim and Leather' werd er in grandeur afgesloten.

P1140922.jpg

P1140952.jpg

P1140959.jpg

P1140964.jpg

De laatste jaren moet ik ironisch toch vaststellen dat hoewel Saxon nooit gelijke tred heeft kunnen houden met Iron Maiden, ze vandaag toch een eind geloofwaardiger overkomen. Een setlist die doorgaans voor 75% uit ouder werk bestaat en om de twee jaar een album dat er helemaal staat.

P1150069.jpg

P1150136.jpg

P1150174.jpg

P1140892.jpg

P1150138.jpg

De ‘down to earth’ attitude en intensief touren (hoe Biff dat volhoudt op zijn 66!) maken Saxon een band waar je als fan bijna deel van uitmaakt. No offence aan hun generatiegenoten maar Saxon maakt geen fouten, blijft trouw aan hun geluid en blijft hopelijk een vaste klant op de Belgische podia.

P1140480.jpg

 

 

 

10:02 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

06-07-17

Graspop 2017, zondag 18/6

fb-graspop.jpg

De derde dag denk ik aan de eerste dag. Hoe ik toen nogmaals declameerde dat het echt mijn laatste keer zou zijn. Of al meer genuanceerd tegen de avond: de laatste keer drie dagen.

Zondag voormiddag denk ik al anders: ‘this is it’. Er is niets meer buiten dit alles. Ontsnappen is onmogelijk en morgen kom ik nog eens en zo heel de week door…. Gek.

GMM17 (112).JPG

We komen maar traag op gang en de eerste band die ik kan genieten is UGLY KID JOE. Niet dat ik daar zo vroeg voor kom opdagen maar mijn vooroordeel wordt al snel van de tafel geveegd als we even in de set zitten. De gitaren klinken vet, het is meer ‘groove’ en metal dan de post-grunge/garage rock waar ik ze voor inschatte.

GMM17 (102).JPG

Hoe dan ook, het klinkt goed en is onderhoudend. De kleine bijdrage van Amy Lee is leuk maar mijn hoop voor het optreden van Evanescence slinkt als ik haar ijle stemmetje hoor in een van de band’s hits, en dat kent iedereen: ‘Cats In The Cradle’. Ja, dat is die band.

Waarom weet ik niet maar ik sta aan de andere kant om de vrolijke piraten van Alestorm op te wachten.  Was ook weer (niet meer dan) onderhoudend voor mij persoonlijk. Ik vond de surfende fan leuker dan de band. Er was trouwens teveel rook om een foto te maken van de band.

GMM17 (103).JPG

AIRBOURNE mocht al eerder op GMM staan en ook nu staan de Aussie’s garant voor een uurtje onvervalste rock ‘n’ roll.

GMM17 (105).JPG

GMM17 (107).JPG

Ik probeer het maar ik luk er niet in in te schatten wat het met een mens als Joel O’Keefe moet doen om met deze temperatuur van nul in hoogste versnelling te gaan en daar een uur te blijven hangen.

Ik mocht de band al meermaals zien en het is telkens prijs: een flinke start en gaaaaan. Dat zorgt er ook voor dat elke show toch wat op de vorige lijkt maar geen klagen daarover.

‘Too Much, too young, too fast’,  ‘Girls in Black’, ‘Live It Up’ en vooral de doorbraaksingle ‘’Runnin’ Wild’ blazen me van mijn sokken en het terrein voor de stage gaat door het dolle heen. 

GMM17 (108).JPG

 

HARDLINE

Een band die op rij twee ballads kan en mag brengen? En dan nog van het melodieuze soort? Het van Journey of Foreigner geleden zijn dat we dat kregen. En dan nog.

Hardline kennen de meesten wel door de aanwezigheid van Johnny Gioeli, die ook (daags ervoor) bij Axel Rudi Pell de frontpositie mocht verzorgen.

GMM17 (110).JPG

Bij Hardline wordt er eerder meer gekeken naar de hardere Amerikaanse radiorock zoals House Of Lords. Ik ben niet heel bekend met met hun repertoire maar mag me er graag tegenaan schurken. Enkel hun debuut (‘Double Eclipse’ – met Journey’s  Neal Schon op gitaar!) siert mijn kast maar ik was zo onder de indruk van het nieuwe materiaal dat hun recentste album ‘onderweg’ is.

Gioeli lijkt aan adhd te lijden ofwel is de man zo verzot op optreden, ik weet het niet. Al bij de soundcheck spurt hij van links naar rechts en dat zal niet verminderen. Met steeds die opgewonden energieke blik en enthousiasme.

GMM17 (111).JPG

Strakke band ook en bere-vet geluid, wat maakt dat dit ergens een verademing is ondanks het redelijke volume in de tent. Meer van dit soort bands!

Nog voor de laatste noot spurt ik me naar de main voor STEEL PANTHER. Tja, dat is een ander paar mouwen. Waar goede smaak, stijl en originaliteit absoluut overbodig zijn en zelfs als een tang op een varken zouden passen. Maar zo moet het met deze gimmick, want dat blijft het.

GMM17 (113).JPG

scorpions,evanescence,gotthard,steel panther,anathema,hardline

GMM17 (115).JPG

GMM17 (116).JPG

GMM17 (117).JPG

GMM17 (118).JPG

Maar ze spelen zooo goed dat je daar niet bij stilstaat. Wat Van Halen, Motley Cuë, Poison of Def Leppard als toonaangevende bands op de kaart zette, speelt dit viertal met de vingers in de neus.

De interactie is hilarisch, doorgaans pikant (understatement) getint, bij wijlen net op het randje maar altijd zo ontzettend ‘tongue in cheek’ dat het amusement blijft.

GMM17 (120).JPG

EVANESCENCE

Ja, daar keek ik wel naar uit, temeer omdat ik hun passage enkele jaren geleden gemist had. Of ik daar spijt van moest hebben, dat weet ik niet maar de troostprijs op Graspop was ontoereikend.

Niet dat ik een grote fan ben. Hun wat lamme American Gothic staat me iets te bol van de ‘Twilight’ dramatiek. Voor een zekere leeftijd raakt dit misschien een gevoelige snaar maar voor mij blijft het vooral bij een zwak oog voor frontvrouw Amy Lee.

GMM17 (122).JPG

GMM17 (121).JPG

En ‘zwak’ is nu wel het woord dat we kunnen gebruiken voor de hele (te lange) set die ze mochten brengen. Misschien dat de brandende zon er voor iets tussen zat maar het kwam niet echt op gang.

Amy’s stem is teveel afgenepen vlak voorbij het strottenhoofd, lijkt me. Ofwel deden de geluidsjongens hun best niet. Hoe dan ook, ik werd echt moe van naar Amy te luisteren. Niet dat ze er naast zong of zo maar het was piepen en persen om boven de band uit te komen.

GMM17 (123).JPG

GMM17 (125).JPG

Enkel in de piano ballades kwam ze wat tot haar recht. Die spaarzame momenten redden de set nog enigszins maar ik kon het niet opbrengen om het einde af te wachten.

Meer nog: ik werd verwacht in de Metal Dome.

Maar eerst een korte stop in de Marquee want daar speelde ANATHEMA en dat is een band die ik echt heel hoog draag. Het rare is dat ik ze niet wou zien spelen in de tent met alle mankementen die daar bij komen kijken.

GMM17 (126).JPG

GMM17 (127).JPG

GMM17 (130).JPG

GMM17 (129).JPG

Ten eerste moest ik het nieuwe album ‘The Optimist’ nog beluisteren en ten tweede: ik zal ze ergens eind 2017 zien in optimale omstandigheden.

Maar toch even binnenspringen! En dat zag er zeker goed uit. Danny Cavanaugh ziet er misschien wel wat uitgezet uit – op korte tijd, hopelijk is alles goed met hem. Ik dacht eerlijk dat er een vervanger aan het werk was…

Maar er is ook de charismatische broer Vincent en die trekt naar gewoonte show volledig. Als ik binnenkom is men bezig aan nieuw werk en ik voel me direct thuis ondanks het feit dat ik onbekend ben met het nieuwe materiaal.

Lee Douglas verzorgt hoe langer hoe meer vocalen in de evolutie die de band doormaakt. En ook nu mag ze terecht stralen aan de rechterkant van het podium. Amy Lee was in een oogwenk vergeten…

Maar eigenlijk was ik op weg naar de Dome om GOTTHARD te zien.

Deze Zwitserse band (uit regio Lugano om precies te zijn) volg ik al van het prille begin en ben niet minder trouw geworden na de ‘gebeurtenissen’. Het ons ontvallen van Steve Lee en de moeilijke doorstart, de fans kennen het dramatische verhaal maar al te goed.

GMM17 (132).JPG

GMM17 (133).JPG

Maar plots en vrij snel was er Nic Maeder die de band van de nodige vocalen ging voorzien. Het lot wou ondertussen dat ik er nog niet in geslaagd was om hem aan het werk te zien. Vandaag revanche dus en wat voor een!

Laten we alvast voorop stellen dat Maeder niet de uitstraling van Steve Lee heeft of ooit zal hebben. Daarenboven zal hij altijd moeten leven met de erfenis, zowel muzikaal als emotioneel, die de band met zich mee draagt. Maar genoeg nu, hoe was het?

Het was waanzinnig goed. Nic Maeder levert de vocalen alsof er nooit iets veranderd is en de band speelt nog altijd even strak. Leo Leoni en Freddy Scherer leveren de gitaarpartijen en de rest staat als een huis. Na meer dan 25 jaar samenspelen ontstaat de chemie spontaan.

GMM17 (134).JPG

GMM17 (136).JPG

En tussen de muzikale monumenten zoals ‘Hush’, ‘Mountain Mama’, het nieuwe ‘Remember It’s Me’, ‘Sister Moon’ en ‘Firedance’ zit dan dat ene moment waarin ze opkijken naar Steve. Met live beelden van Lee op de achtergrond zet Nic ‘Heaven’ in en de beeld-én geluidsband van Steve neemt over. Kippenvel, dat kan ik je verzekeren.

GMM17 (135).JPG

De band speelt de rest mee en zo ontstaat er echt het gevoel dat hij er nog bij is. Echt waar een heel gevoelig moment. Ook voor ondergetekende.

De set werd afgesloten met ‘Top Of The World’ en ‘Any Time Any Where’, verfraaid met de sensuele video clip op de achtergrond. Top optreden, zeker bij de beste van de editie. Andere momenten denk ik dat de vloer het gewoon gaat begeven onder het enthousiasme. 

GMM17 (109).JPG

SCORPIONS

Wat moeten we daar over schrijven? Dat het eigenlijk een beetje voldoende is geweest met de Hannoverianen? Deze set-up is quasi identiek aan die van 2015. De setlist is bijna onveranderd en de bandleden doen gedwee hun werk.

Dat is niet voldoende voor een band die ooit bij de top behoorde. Natuurlijk wil ik rekening houden met de leeftijd van de belangrijkste protagonisten – Klaus Meine en Rudolf Schenker – maar er is ook een tijd van gaan.

GMM17 (137).JPG

GMM17 (138).JPG

De inlijving van Mickey Dee (ex-Motörhead) mag dan al een goed initiatief zijn, de trein rolt toch vanzelf. Beetje ongeïnspireerd kan men stellen. Waarom krijgt Mathias Jabs wederom die lange overbodige solo spot? En dan nog bijgestaan door een crewlid (?) op tweede gitaar?

GMM17 (139).JPG

GMM17 (140).JPG

GMM17 (142).JPG

GMM17 (143).JPG

GMM17 (145).JPG

Maar goed, ik neem aan dat diegenen die Scorpions voor het eerst (eindelijk) te zien krijgen, zich zeker geamuseerd hebben. Voor mij was het eerder een overbodige déjà vu.

Halverwege de set ben ik langzaam afgedropen. Van op afstand kon ik nog het opstijgende drumpodium zien (zucht).

Graspop 2017 was een heel goede editie. Er waren bands die ik niet kon zien, anderen die ik niet wou zien, en weer anderen die ik gehoord maar niet echt gezien heb en zeker ook mijn goedkeuring konden meedragen, o.a. Five Finger Death Punch.

Als mijn agenda het toelaat, sta ik er volgend jaar waarschijnlijk opnieuw, vrees ik.

GMM17 (146).JPG

10:36 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

03-07-17

Graspop 2017, zaterdag 17/6

 

deep purple,alter bridge,rhapsody

Een nieuwe dag! Als ik aan de inkom arriveer, is het aanschuiven al beduidend minder dan vrijdag. Security is vlot en correct en met mijn vrome smoel loop ik erg vlot door de verschillende controles. Dat voordeel heb ik dan toch.

RHAPSODY

Het is ineens doorstoten naar de mainstage want daar zal het Italiaanse Rhapsody van start gaan. Met een backdrop die duidelijk maakt dat het traditionele Rhapsody tijdperk word afgesloten, denken we vooral aan de ‘Symphony Of Enchanted Lands’ albums en de andere krijgshaftige epische stukken.

Lucca Turilli én Fabio Lione samen op het podium, dat is echt even geleden. Sinds ze elks hun ‘Rhapsody’ hebben, zijn ze nooit meer zo hoog in mijn achting gestegen. Dit wordt dus genieten!

GMM2017 (47).JPG

GMM2017 (48).JPG

En ja, hoor! Dit is power metal om duimen en vingers van af te likken. En ondanks enkele technische storingen gaat het goed vooruit. ‘Emerald Sword’, ‘Dawn Of Victory’ (dat ik al onderweg in de auto zat te zingen…) en ‘Land of Immortals’ laten zien én vooral horen hoe het moet.

Fabio is een fenomenale zanger en Lucca haalt heel zijn gitaar truuken doos boven. Rhapsody gaat nu de geschiedenis in en het was een waar plezier om ze na zoveel jaren nog eens voluit te zien gaan. Veel te kort, dat wel, maar vet!

GMM2017 (49).JPG

GMM2017 (50).JPG

Power metal wordt haast traditioneel weggelachen, zeker op toonaangevende festivals. Aan de vuisten in de lucht rondom mij mag ik afleiden dat het genre zeker nog gewaardeerd wordt. Helaas worden we ook op dat gebied wederom mager bedeeld op de affiche. 

GMM2017 (51).JPG

GMM2017 (52).JPG

GMM2017 (53).JPG

GMM2017 (54).JPG

GOJIRA

Ik ben to-taal niet bekend met het werk van deze Franse band. Avant-garde/post-metalcore? Ik kan het ook niet thuisbrengen. De recensies laten ons weten dat hun laatste album zeer hoog op de jaarlijstjes zal scoren, dus reden genoeg om te gaan piepen.

Horen zullen we ze zeker want met een muur van geluid, slechts onderbroken door enkele korte melodieuze stukken en de aankondigingen, maakten dat ze de weide domineerden.

GMM2017 (60).JPG

Zoals gezegd: ik kon me niet vinden in de songs wegens onbekend maar ik vond het wel passioneel gebracht. Zonder al te veel overbodige presence, eerder ingetogen en, ja, erg volwassen, speelden ze hun set.

Ik ontwaar metalcore maar ook haast drone-achtige passages, repetitieve riffs en een krachtige stem van de frontman. Allemaal troeven om het ver te brengen, denken we dan. Of we deze ook snel in het cd rek zullen terugvinden is maar te vraag.

deep purple,alter bridge,rhapsody

deep purple,alter bridge,rhapsody

deep purple,alter bridge,rhapsody

ALTER BRIDGE

Uit de as van Creed opgestegen, is Alter Bridge ondertussen uitgegroeid tot een mega band. Zo vulden ze reeds Wembley en andere stadions. En ik kan ze grotendeels wel smaken.

Vooral het album ‘Blackbird’ is me bijgebleven. ‘Watch Over You’ (helaas niet op de setlist) en het titelnummer scoren bij mij hoog.

Met ondertussen vijf studioalbums en een live-cd/dvd package op de markt is er dus materiaal voldoende voor handen om het slot te vullen.

GMM2017 (61).JPG

GMM2017 (62).JPG

GMM2017 (63).JPG

Zanger/gitarist Myles Kennedy is de gedroomde frontman maar uit ervaring weet ik dat een dik uur Myles Kennedy wel wat irritant kan worden. Hij heeft een speciale stem en die boort zich meedogenloos in je hoofd.

De vrouwelijke Kennedy-fanbasis moest je niets wijsmaken. Myles kan daar blijkbaar niet veel verkeerd doen. Het was net geen hysterie maar eerder een onderdanige eerbied en verwondering die van hen afstraalde. Ik bedoel dan: van de dames.

GMM2017 (65).JPG

GMM2017 (66).JPG

Mark Tremonti, die met zijn eigen band al eens twee maal op dit podium mocht staan, kan op mijn appreciatie rekenen. Karakteristiek dat hij nogal veel geconstipeerd kijkt zijdens zijn solo’s maar dat nemen we er graag bij. Zijn stijl ligt me ontzettend, zijn solo’s altijd netjes gedoseerd en tegelijk herkenbaar. 

DEEP PURPLE

Is een terechte headliner, vind ik. Je kan er over discussiëren of deze oerband nog wel een plaats kon verdienen op dit festival en daar ben ik zelf niet helemaal uit. Maar hey, dit is Deep Purple! De band waarmee ik mijn allereerste stappen zette in de heavy muziek. Dus maakt het niet uit!

Twee sympathieke jongemannen stonden vol eerbied hun plekje af op de front row, waarvoor ik ze oprecht bedankte. Zolang ze maar niet rechtstaan op de tram…

Face-to-face dus met mijn all-time favoriete band, wat na ruim veertig jaar trouw volgen en verzamelen zeker verdiend was. Mijn eerdere ontmoeting die dag met Don Airey was misschien een positieve voorbode…

GMM2017 (67).JPG

GMM2017 (69).JPG

GMM2017 (71).JPG

GMM2017 (72).JPG

Met een sterk nieuw album (‘InFinite’) onder de arm is de band ‘mogelijk’ op een afscheidstoernee, al wordt het woord niet gebruikt. Aan het enthousiasme op het podium zal het wel niet liggen want de heren klinken nog even strak en het swingt nog steeds als de spreekwoordelijke neten.

Het moet wel gezegd worden dat je jaren aan Ian Gillan beginnen te knagen. Zijn houding verraad de +70 jaren maar stemsgewijs weet hij het goed te redden. Het trouwe publiek heeft daar begrip en respect voor en de newbies hebben nooit anders geweten.

GMM2017 (73).JPG

GMM2017 (76).JPG

GMM2017 (78).JPG

Zijn bizarre gevoel voor humor loopt als een rode draad door de show en de setlist doet de rest. Een prima mix van oud en nieuw materiaal houdt het spannend.

Deep Purple is een deel van mijn muzikale opvoeding, mijn jeugd en met momenten ook van de jaren daarna. Ik maakte later de bedenking naar mijn maat dat ik eigenlijk evengoed van Deep Purple MkIII kan genieten en dat is qua bezetting (op Ian Paice na) een volledig andere band.

GMM2017 (81).JPG

GMM2017 (74).JPG

GMM2017 (80).JPG

GMM2017 (84).JPG

GMM2017 (85).JPG

GMM2017 (82).JPG

Het moet dus de magische naam zijn, die met de jaren inhoudelijk rijker wordt en tegelijk een zweem van nostalgie oproept naar de eerste ontdekking van ‘volwassen’ (rock) muziek.

Chapeau! Ik weet niet of we mekaar nog eens gaan ontmoeten maar als dit de laatste keer was, zal ik die zeker koesteren.

14:34 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

30-06-17

Graspop 2017, vrijdag 16/5

graspop,europe,epica,rammstein,dee snider,battle beast

Vorig jaar ging het mijn laatste keer worden. Graspop had ik nu wel gezien.

Het is te zeggen: al de mindere kantjes begonnen toch wat op mijn systeem te werken. Maar er is natuurlijk ook de muziek, de bekenden die je doorgaans vrijwillig tegen het lijf loopt en dat maakt dat ik dit jaar toch weer drie dagen present was op dit toch wel heerlijke festival.

Maar eerlijkheidshalve: het gaat me hoe langer hoe minder goed af om drie dagen tussen een hoop volk te vertoeven. Gelukkig zijn het vooral gelijkgezinden die de massa uitmaken. Dit resulteert in goedlachse, soms raar uitziende, drinkende, gezellige lieden die mekaar toch wel keurig ontzien en respectvol met mekaar weten om te gaan.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Hier mijn wedervaren op het veld van eer. Neem het niet te nauw met de nuanceringen en uitlatingen. Zo was het voor mij, iedereen ervaart het op zijn manier.

De actuele ‘bedreigingen’ kunnen de pot op en iedereen volgt gedwee de veiligheidsmaatregelen. Zo zijn we allen klaar voor drie dagen herrie!

BATTLE BEAST mocht al eens openen in de Dome maar had nu de eer om op M1 te mogen spelen.

M.i. deden ze dat bijzonder goed en hun licht verteerbare powermetal leek wel aan te slaan. Ik ken er niet alles van maar het album met ‘Black Ninja’ staat wel ergens stof te vergaren in de kast. Misschien toch eens terug oppikken.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

B.O.C.

Als een vreemde eend in de metalbijt want BOC is natuurlijk bijzonder ver verwijderd van de heavy scene – zeker zoals we ze vandaag kennen.

En alsof dat nog niet genoeg was, leek het wel of je de eerste twee, drie songs naar de Allman Brothers aan het luisteren was. ‘The Red and the Black’ was te licht om te openen en ‘Golden Age of Leather’ swingde lichtjes.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Eerste echte herkenning kwam met ‘Burnin’ For You’ en ‘Then Came the Last Days of May’ was het eerste (en eigenlijk echte) hoogtepunt van de set. Een lange gitaarsolo van Richie Castellano was om duimen en vingers bij af te likken. Donald ‘Buck Dharma’ Roeser nam gedwee over wat leidde tot mooi afwisselend gitaarspel. Zo ook ‘Godzilla’.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

‘That Song’! Jawel, die ene song waarmee ze zo onwaarschijnlijk bekend mee zijn geworden. Niet dat iedereen die de song kent ook de band kent. ‘’(Don’t Fear) The Reaper’ werd gefnuikt door een valse inzet van Roeser. Als je dan natuurlijk je ene échte hit even opfokt omdat je niet gestemd staat, of beter: je geleende instrument niet naar behoren klinkt, is dat wel wat sneu.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

B.O.C. heb ik altijd wel eens willen zien omdat de klassieke live albums echt wel indruk op mij maakten als prille puber maar hier komt het op enkele song na niet echt over.

Eric Bloom en Buck Dharma dragen de band misschien nog wel maar de jaren maakt ze wat al te veel laid-back. Neen, dit was zeker geen ‘Enchanted morning’ maar ik kan ze nu wel afvinken.

PSYCHOTIC WALTZ

Op zich nog vreemder maar zeker gepast op dit festival: de psychedelische metal van Psychotic Waltz. Het moet van midden jaren ’90 geleden zijn dat ik deze zag spelen – in Gent notabene.

Zeker niet de meest toegankelijke band, Dream Theater lijkt hiermee wel op Status Quo. Ik wil maar zeggen: de muziek van deze band maakt meer kronkels dan een worm op een hete plaat.

Frontman Buddy Lackey paradeert, kruipt en sluipt over het podium als een dreigend insect om dan gelijk als een mysterieuze priester sierlijke bewegingen te maken. En zijn stem, ja, die blijft even waanzinnig als vroeger.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Voor zover ik kon opmaken was dit de originele bezetting, toch wat de gitaristen en zang betrof. Dat maakt dat alles naar Psychotic Waltz normen strak klonk en de tijden deden herleven.

Een uniek rustpunt was het obligate ‘I Remember’ waarbij Buddy de dwarsfluit hanteerde.

Een heel goede maar riskante keuze om deze band te programmeren. Deze progressieve metal staat immers los van alles wat we kennen en deze stijl is nooit over vertegenwoordigd op GMM.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

 

BLACK STAR RIDERS

Mijn concertbuddy is een heel, heel harde Thin Lizzy fan maar was niet op de hoogte van BSR en hun muziek. Het duurde dan ook slechts enkele seconden alvorens hij blikken wisselde met mij.

Deze band en zeker Scott Gorham kan gewoon niet anders, denk ik, dan ‘Thin Lizzy muziek’ maken of wil hij niet?

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Nu is daar niets mis mee maar eigenlijk is het een beetje ter plaatse blijven trappelen.

Met Ricky Warwick hebben ze wel een bekwame frontman/gitarist dus qua vocale performance en  presentatie was het wel ok. Ik ben niet bekend met hun nieuwe werk, dus was het wachten op de kleine retrospectieve. Die kregen we met ‘The Boys are Back in Town’ en ‘Whisky in the Jar’.

Kon origineler, mijn gedacht. Maar met een klassieke hardrockband kan je nooit verkeerd doen, zeker bij mij niet. En mijn maat was helemaal in de wolken.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

 

DEE SNIDER

Ik ben geen fan van Twisted Sister en ben dat ook niet van plan. Nu de band definitief (…) in de diepvries zit, zakt Dee Snider solo nog eens af naar Dessel. Vooral omdat er een interessant slot vrij is gekomen door afwezigheid van W.A.S.P.

Wel de knapste bassiste in de geschiedenis van Graspop, andere festivals, de rockmuziek en algemene historie van de menselijke beschaving. Met W.A.S.P. had het niet waar geweest…

Een gitarist waar je niet naast kon kijken en een met een rode hoed op omdat hij anders onzichtbaar zou zijn. Maar soit, Dee was er en het heeft geholpen!

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Met een nieuwe solo plaat onder de arm (waar we niet van wakker liggen, trouwens) en een handvol klassiekers, was het een koud kunstje om de hongerige weide mee te krijgen. Dee Snider is de laatste jaren meer dan voldoende op de Belgische festivals te zien geweest waardoor hij een beetje kind aan huis is geworden. Daarenboven wordt hij terecht – of onterecht nogal op handen gedragen.

Maar het was toch vooral de eloquentie, de toch wel soms zinvolle tussenteksten die het boeiend hielden. Misschien wat veel blabla, maar het gaf hier meer inhoud dan aan een doorsnee Twisted Sister show.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Vooral de aankondiging van, oh neen, ‘We’re not gonna take it’ in het kader van de laatste dramatische gebeurtenissen, sloeg hard aan en de respons op de weide was dan ook enorm.

De pianoversie werkte wonderwel maar uiteraard werd er later voluit gegaan.

‘The Price’, het nieuwe ‘Close to You’ en nog wat songs maakte dat het iets te snel voorbij was eigenlijk… en ik dacht dat ik dat nooit ging zeggen van Dee Snider.

EPICA

Graspop en festivals in het algemeen leverden nog nooit de beste Epica concerten op. Of het moest in de tent zijn, en dan nog.

Ook nu hield ik mijn hart vast want vorige passage was allebehalve keurig. En dat lag niet aan de band maar aan het povere geluid op de toen voor de eerste maal Main1/2 systeem.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Misschien tijd voor revanche? Jawel, nu zat het goed van het begin tot het einde.

Epica stond er en ging niet weg alvorens een perfecte mix te brengen van hun repertoire. Met klassiekers als ‘Cry for the Moon’ en ‘Sancta Terra’ glijden perfect in mekaar met nieuwe straffe kost als ‘Unchain Utopia’ of ‘The Essence of Silence’.

Er werd afgesloten met het epische ‘Consign to Oblivion’, ook met een hoop pyro’s en rook. Epica nam hier een mooie revanche en stond als een huis!

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

EUROPE

Ook een ‘that song’ band voor velen. Diegenen die die het latere (en hardere) materiaal zijn blijven volgen weten natuurlijk dat Europe een stevige melodieuze hardrock band is die behoorlijk hard en donker uit de hoek kan komen.

Naast de verplichte klassiekers (o.a. ‘Scream Of Anger’, ‘Rock The Night’, ‘Ready or Not’) kregen we ook voldoende nieuw werk met het titelnummer van hun laatste album ‘’War Of Kings’, ‘Last Look At Eden’ en het swingende ‘Days Of Rock ‘n’ Roll’.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Klassiek werd er gesloten met ‘that song’, waar live zeker niets verkeerd mee is.

Weeral moet ik noteren dat Joey Tempest nog steeds goed bij stem is en zelfs ruiger klinkt dan bij vorige passages. Je hoort ook dat hij zijn best moet doen maar dat is ‘werken’ voor een zanger. Dus niet alleen eye-candy voor de dames van allerhande leeftijden, maar ook nog steeds een volleerd en klassevol showman.

Wij kijken vooral naar John Norum, die buiten een paar extra kilootjes ook nog steeds goed voor de dag komt. Zijn gitaarspel is feilloos.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Ik heb hem wel nog nooit kunnen betrappen op te veel enthousiasme en ook nu moesten we het stellen met af en toe een rare grimas naar de rest van de bandleden.

In de aanloop naar de afsluiter mochten we 80’ genieten van Emperor.  Neen, dat was geen cadeau.Iedere zijn ding natuurlijk maar als sub-headliner hoopten we toch op iets met een bredere fanbasis.

 

RAMMSTEIN

Eindelijk kan ik de rare Pruisen aan het werk zien. Ja, het is er nooit van gekomen. Misschien omdat ik geen échte grote fan ben?

‘Fan’ zoals in ‘fanatiek’ ben ik zeker niet. Daarvoor blijf ik het na al die jaren en toch een stel vette platen nog steeds een gimmick vinden. Onterecht natuurlijk maar dat doet geen afbreuk aan de amusementswaarde.

De spanning werd mooi opgebouwd en de volgelopen weide was er klaar voor en was echt een ontlading als de band van start ging.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Toch ben ik bekend met haast al hun werk waardoor ‘Reise, Reise’, ‘Keine Lust’, het furieuze ‘Feuer Frei’ en het stevige ‘Mein Herz brennt’ luidkeels werden meegezongen.

Verrassing is het – helaas erg actuele – ‘Zerstören’ dat met een nog meer actuele apotheose toch ook wat op het randje was. Maar in Rammstein-land denke we anders en mag alles uitvergroot worden. Het is immers burlesk, pathetisch, dan weer feeëriek  of duister. Het is nooit gewoon.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Met ‘Links 2-3-4’ moet je gewoon bewegen en met ‘Ich tu dir weh’ weet je niet wat er gaat gebeuren als Till de beetje zielige toetsenist Flake onder handen neemt.

En zo gaat het maar door. Rammstein is een fenomeen. Over smaak valt te twisten maar ik heb me zeker – ondanks het slinkende comfort tijdens de show –kostelijk geamuseerd.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Een prima afsluiter van de eerste dag. Het is 0130u als ik bijna aan de uitgang ben. Die Sonne gaat bijna weer opkomen als ik omstreeks 0330u mijn tram in duik.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

10:38 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende