29-01-18

Umberto Tozzi, Ethias Theater, 13/01/18

Vooruit dan maar!

Ik moet bekennen: een van mijn vele tekortkomingen is het onvermogen om Italiaans te verstaan, laat staan te spreken. Verder dan enkele stopwoorden en vriendelijke aansprekingen kom ik niet.

Nooit te laat, hoor ik u denken, maar voor sommige zaken moet je weten waar je aan toe bent en als compensatie probeer ik toch zoveel mogelijk van de Italiaanse sfeer, regio’s én keuken te genieten. Ook in 2018. Ik ben een veredelde poser, mag je stellen.

Nu kan ik zonder enige schaamte zeggen dat we dus naar Umberto Tozzi zijn gaan kijken. In Hasselt, het Ethiastheater meer bepaald. Voor alles moet er een eerste keer zijn en als je liefde je uitnodigt…ja, dan ben je vertrokken natuurlijk. Letterlijk in dit geval.

Umberto Tozzi zit voor eeuwig en een dag verankerd in het collectieve geheugen door enkele hits die ook hier, in de lage landen, hun weg gevonden hebben. Ik denk dan in de eerste plaats aan ‘Gloria’ en ‘Ti amo’. Ik zie u wel lachen!

Met niet veel meer bagage dan dat vertrok ik met mijn liefste gezelschap richting Limburg. Daar ploegden we ons als introductie eerst door een fijne Italiaans dinertje. We waren er dan toch.

Een op het eerste zich belegen publiek werd rustig de zaal ingelaten. Een redelijk grote zaal eigenlijk, bezeteld en niet helemaal volzet, maar soit. Omringd door een allegaartje van (naar ik veronderstel) doorgaans Italo-Limburgers voelde je de sfeer al snel in de goede richting gaan.

umberto tozzi

umberto tozzi

umberto tozzi

Na een mooie (tape) introductie kwam de band opzetten en met Tozzi als centrale figuur werd ‘Notte Rosa’ ingezet. En eerlijk…als dit het niveau van de avond zou worden, heeft hij er met mij een harde fan bijgekregen. Maar dan stuit je uiteraard terug op de verstaanbaarheid van de teksten en voel je je plots zo onbekwaam.

Dit geweldige nummer werd met de nodige pathos gebracht en swingde behoorlijk. De retestrakke band zorgde natuurlijk voor een goede ondersteuning van de goede man die straks 66 zal worden. Weet dat dit een verderzetting van een onderbroken tour is. Ik veronderstel dat hij nog herstellende is van de operatie.

umberto tozzi

umberto tozzi

umberto tozzi

Maar we moeten ook eerlijk zijn: Umberto is niet zo een heel sterke zanger. Net zoals vele Italiaanse (pop)sterren zingt hij vooral tegen zijn maximum kunnen aan. Zucchero geraakt er mee weg, Raf en Marco Masini hebben ook een trademark ‘grit’ in hun stem. Eros Ramazzotti heeft er een carrière van gemaakt.

Maar dat laten we even rusten; de som van de elementen oversteeg mijn vooringenomenheid want naargelang de set vorderde en Umberto meer ballades begon te brengen, was ik niet alleen gewend aan zijn stem maar begon ik er zowaar voor te smelten. En de songs bleven nog kleven ook.

Zeker als hij even later volledig solo met de akoestische gitaar enkele nummers brengt, komt hij erg warm en geloofwaardig over. Minder is soms meer. 

Ok, het is tussen kunst en kitsch en Umberto mag in Vlaanderen hier een randfenomeen zijn, in de Italo-pop is hij nog steeds een icoon. Zo vonden blijkbaar ook de aanwezigen. Eerst nog braaf op de zetel maar toen de eerste dames zich gewillig naar voren lieten drijven door hun instinct, kreeg het concert een extra dimensie.

umberto tozzi

umberto tozzi

umberto tozzi

Het maakt immers geen zak uit wat je muzikale voorkeur is, als het je pakt en van je zetel trekt, moet je er voor gaan. ‘Ti amo’ zat al vroeg in de set en dreef de temperatuur gelijk op. Ja, dat is met voorsprong een van de meest smeuïge songs uit de popgeschiedenis maar live klonk dit toch wel net iets steviger. Met een lekker up-temp ‘Tu’ en ‘Stella Stai’ kon de sfeer echt niet meer stuk. Ik geloof zelf niet dat ik dat hier schrijf.

Ook dat een doodgedraaid nummer als ‘Gente di mare’ enige verf zou pakken, lijkt op afstand wel onwaarschijnlijk, maar het lukte. Het was meer dan onschuldig vrijblijvend vertier. Dit was een hartverwarmend moment. Met zovele even warme ‘Italianen’ rondom ons die volle bak meezongen. Het had iets.

Even dreigde de dynamiek te verdwijnen toen Umberto even adem ging halen en de band het instrumentaal overnam. Maar wat was mich da? Alle muzikanten gingen even lekker solo en kwamen samen in een funky-fusion instrumentaal topmoment. Ik dacht gelijk aan ‘Jake to the Bone’ van Toto, maar zover wil ik het niet drijven. Straffe band, dat was hiermee bewezen.

Na een kleine 90’ minuten – en na de ultieme uitsmijter ‘Gloria’ zat het feestje er op.

Ja, dit was een heel verrassende en mooie avond. Molto, molto bene!

umberto tozzi

umberto tozzi

umberto tozzi

umberto tozzi

 

11:31 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

24-12-17

Beyond The Labyrinth & The Handsome Dogs @Partymakers, Wondelgem, 23/12

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Het is niet altijd slecht nieuws dat ‘als een bom inslaat’.

Het eerste bericht dat Beyond The Labyrinth – dan toch – een show zou geven nog voor het jaar 2017 op zijn einde zou lopen, werd op de sociale mesthoop media gretig omarmd.

2017 is ook het jaar waarin BTL hun meesterwerk ‘The Art of Resilience’ op smaakgevoelig en fijnproevend Vlaanderen – en soms erg ver daarbuiten – losliet. Een plaat die tot op de dag van vandaag zijn geheimen bij elke nieuwe luisterbeurt blijft prijsgeven.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Dit resulteert dan in het verschuiven van de favoriete songs. Dan is het die, dan (her)ontdek je die weer…het is een schijf die zoveel stijlen omvat en eigenlijk nooit verveelt. Maar daar gaat het nu niet om.

In Wondelgem, waar we al eerder waren voor een presentatie en/of miniconcert, werd een grotere ruimte gebruiksklaar gemaakt voor dit event. Behaaglijk was het niet direct wegens het industriële karakter maar de aanwezigheid van zoveel getrouwen, bekend en veel onbekend, en het enthousiasme van de beide bands maakte dat deze betonnen bunker al snel een warme plek werd die muzikaal uit zijn voegen dreigde te barsten.

THE HANDSOME DOGS, een jonge band bestaande uit niet zo jonge (en niet zo echt handsome, maar wie ben ik…) honden mocht openen. En deze deed dat met bravoure.

Deze band situeert zich in de meer traditionele ‘80’s hardrock met een grote sleaze factor, veel energie en nog meer ballen. De actuele media zou deze als ‘compleet fout’ omschrijven en even hard negeren maar Ho, ho, ho!

Wat een vette band is dit!! Nu ben ik zelf niet into sleaze-stuff, maar mij deden ze ook erg denken aan Evidence One, ook uit Duitsland. En met af en toe een Southern Rock (sliiiiideguitaaarrr!) puntje er in, spatte de credibiliteit er langs alle kanten af. Is dit een nieuwe band? Ja wat!

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Natuurlijk zullen de individuele leden al heel wat op hun muzikale kerfstok hebben, anders zet je zo een set niet neer. Met een afsluiter als ‘Bang Your Head’ van Quiet Riot (waar is de tijd, meen je dan te moeten zeggen), werd de nagel er nog eens vet ingeklopt.

En voor de volledigheid: en bassist Jens is een Belg. Voilá.

Uitkijken naar het debuutalbum dus, ergens in het voorjaar. Niet vergeten: The Handsome Dogs!!!

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Maar eigenlijk kwamen we voor BEYOND THE LABYRINTH. Laten we er gelijk aan toevoegen dat iedereen wel heel erg nieuwsgierig was.

Dat Geert Fieuw(gitaar, zang), Sjoerd Bruyneel(toetsen), Dominic (bas) en Michel (drums) weten waar ze mee bezig zijn, konden we al ondervinden maar wat hadden ze vandaag in petto voor ons? Focus op het laatste album? Een best of? En wat met de nieuwe zanger? En hadden ze live hun ‘mojo’ wel? Wel…

Wie graag vinkjes zet: zet ze maar! Alle veronderstellingen werden in de positieve zin beantwoord of bevestigd.

Natuurlijk, met vier full albums materiaal voor handen diende er gekozen te worden en daarboven nog eens een paar non-album (n/a) tracks en de avond is snel dicht geplamuurd, niet?

Maar vooreerst Dragan Stanley. Met die naam vráág je om enige mystiek. Maar de stem was er. En hoe. Met een band die graag uit allerhande vaatjes tapt, is de noodzaak groot om een zanger die het allemaal kan neerzetten te bemachtigen. Met begrip voor de erg theatrale stukken op ‘The Art…’, die werden in de kast gelaten.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Vlot openen met ‘Fear’s The Killer’ en het oudere ‘Tomorrow is Gone’ om dan verder te gaan met ‘The Girl With the X-Ray Eyes’.

Daar werd duidelijk dat er wat gesleuteld is aan de arrangementen. Tja, dit is qua bezetting grotendeels een andere band dan diegene die de songs opnam. En dat was prima want BTL songs bestaan uit zoveel lagen en zitten soms zo subtiel, niet altijd makkelijk, in mekaar.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Maar de songs zijn zeker een deel van hun kracht. Wie gaat voor een makkelijke structuur, snel meezingbare refreinen… die moet even inwerken. Ook al zijn er weggevers bij die zich na een luisterbeurt in je oorkanaal nestelen.

Ofwel was het de tijd die zijn werk had gedaan ofwel werd er een portie glijmiddel aan het repertoire toegevoegd waardoor ik vlot in de flow van de songs zat. Whoops.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Eerste ‘nieuwe’ song ‘Waiting for the Dawn’ is nu verschoven naar mijn favorietenlijstje van de laatste cd. Zo gaat dat dus. En absoluut dankzij de performance van zaterdagavond. Wat een kanjer! En Dragan wist dit perfect te brengen.

Geert Fieuw blijft een fenomeen op zich. Creatief, zeker. Volhoudend, check. Bad-ass gitarist. Componist. Legt de lat hoog. Astemblief. Weet waar de camera’s staan… Hmm. O ja, beetje hoek af, beetje dromer… maar vooral ook conceptueel brein achter de band.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

‘Healer’ is ook een song die vet in het geheugen van de BTL-fans zit gegrift. Ondersteund door een mooie video, werd deze non-album track al snel een live favoriet. Dankzij de video, ja, dankzij YouTube e.d.

Zo ook ‘In Flanders Fields’. Een song die ik altijd wat te sloom en op de rand van het vervelende vond maar die mede dankzij Dragan en zeker ook door de rest van de band duidelijk gerevitaliseerd werd. Echt warm word ik er nog steeds niet van, maar dit was de eerste keer dat de song ‘body’ had en enigszins bleef kleven.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

 

beyond the labyrinth,the handsome dogs 

Toch weer een verrassing met ‘Shades Of Blue’, (n/a) ooit opgenomen met Wim Nees. Wat toen een gouden zet leek, lostte helaas al te snel op. De song blijft gelukkig overeind en werd crooner gewijs gebracht door Dragan en een virtuoze Sjoerd op de piano. Dit was een héél mooi moment.

Als er dan een hoop akoestische gitaren op het podium verschijnen dacht ik: hier gaan we, het lijkt wel obligaat om zo een moment in te lassen. Maar daar was ik even fout.

‘Ghost Melody’ (n/a) werd in een feeëriek gitaarjasje gegoten en werd een heus Kerstmelodietje. Het kan ook aan de rode mutsen gelegen hebben.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Terug naar het meer heavy gedeelte en dat werd ingezet met ‘The Set Up’, het openingsnummer van ‘The Art…’. Prima versie, mooi gitaarwerk van Geert.

Dan volgde voor mij het klapstuk voor mij en nog steeds mijn favoriete BTL-song: ‘Wings’. Ja, dat is werkelijk een geweldige song. Die heeft echt alles in zich.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs  

Maar ik moet helaas ook eerlijk blijven en vond (heel subjectief natuurlijk) dat het gitaarwerk van Geert hier geluidsmatig soms de mist inging. Maar dit kon de sfeer niet drukken. Ik heb het nummer al eerder live gehoord en werd toen haast extatisch van de (neverending???) gitaarsolo. Ongetwijfeld een van de beste gitaarsolo’s uit hun repertoire. Desondanks toch een van de hoogtepunten van de avond. Merci mannen!!!

‘Pure Sabotage’ zetten de set verder in en ‘Someone Watching Over You’ leverde terug een rustpunt. Perfect getimed. Besloten werd er met ‘Beyond The Labyrinth’, ook alweer bijna 10 jaar geleden op cd uitgebracht. Dragan gaf hierbij nogmaals een blijk van een perfect gevoel voor nuance en emotie.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Eén song stond toch zeker op het verlanglijstje en het werd bewaarheid. Geert’s shirt deed het al vermoeden. ‘Carry On’, opgenomen met de betreurde Wizz op zang… Maar ok.

Laat ik eerlijk zijn: ik heb de band Wizzard ooit een keer gezien, maar verder had ik er eigenlijk geen connectie mee. Hopelijk neemt niemand mij dat kwalijk, dus ik ga gewoon voor de song. En dat werd tegelijk een afsluiter van formaat.

Niet alleen is dit een van de meest verteerbare kleppers van ‘The Art…’ en mij doet het erg aan Uriah Heep denken en ook aan andere echte classic (hard)rock bands. Zaterdag kregen we als gastzanger Flype van FireForce op ons brood. Jaaa!

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Filip wist na een korte inleiding, waar ik natuurlijk alle respect voor heb, dit beest van een rocker neer te zetten met de nodige panache. Wie Flype en zijn band al aan het werk zag, weet waar ik het over heb. Power, melodie, het podium werd zijn speeltuin en de PA ging er bijna fysiek aan ten onder.

Dit was een gewaardeerde afsluiter, ook al was het voor velen met een lach en een traan.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Om de mensen toch met een glimlach naar huis te sturen, werd er definitief afgesloten met ‘SOS’ van Abba. Ja, het heeft nog lang geduurd, mijn gedacht. Dit werd al eens gedaan door At Vance en Abba songs coveren is natuurlijk altijd dankbaar en amusant.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

BTL wist ook deze spijker er BOENK in te slaan. Met ballonnen werd dit feestje nog wat extra luister gegeven.

Beyond The Labyrinth mag – om het zacht uit te drukken – bijzonder trots zijn op dit optreden. Wetende dat dit vooral voor de fans werd ingericht, en misschien ook wel om zichzelf een beetje een meer dan verdiend cadeau te doen, was dit een heerlijke avond.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Met hier en daar een klein schoonheidsfoutje, ok, maar bovenal een feest voor wie oog en vooral oor heeft voor muziek en bands die door hard werken, veerkrachtig (sic) reageren op tegenslagen en vooral puur enthousiasme en doorzettingsvermogen een plaats verdienen bij elke zichzelf respecterende muziek/rock liefhebber.

Chapeau, chapeau, chapeau!

23:50 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

18-11-17

FireForce - 'Annihilate The Evil' cd presentatie @Zappa, 11/11

fireforce,after all,eternal breath

Het was reeds even aangekondigd via de verschillende kanalen die ons op de hoogte houden van het reilen en zeilen binnen ons geliefde genre.

De sociale media hielpen ook een flink eind om ons te waarschuwen voor het nieuwe album van Vlaanderen’s grootste ‘true metal’ band, nl.  FireForce.

Een echte Antwerpse primeur want de band had nu eens een stek gekozen in, of beter, aan de rand van de Koekenstad. Dat maakte vooral dat ik er op een wip was, wat doorgaan niet voor de hand ligt en tegenwoordig altijd is meegenomen.

Om de zaal (zaal ‘Zappa’) op te warmen, werd er gekozen om twee West-Vlaamse bands uit te nodigen. Het voor mij onbekende Eternal Breath (Oostrozebeke) en de geweldige thrashers van After All uit Brugge.

Drie bands die niet echt voor 100% op de zelfde lijn zitten maar wonderwel op dezelfde affiche pasten. Daarenboven leverden zij ieder naar best vermogen (understatement) een straffe show.

ETERNAL BREATH tapt uit een vaatje dat een mix van thrash en powermetal bevat. Veel traditionele heavy metal elementen ook, dus wat verteerbaarheid betreft zat het wel degelijk goed.

Ik zag deze voor het eerst en moet mijn mening dus baseren op de kleine drie kwartier dat de band kreeg om zich te bewijzen. Gelukkig viel dat erg goed mee!

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Om vandaag te boeien moet je natuurlijk wel wat te bieden hebben en het was van het begin duidelijk dat Eternal Breath vooral onderhoudend was. En ik bedoel dat niet slecht. Ik zou er een hele avond naar kunnen luisteren maar voor ondergetekende zat er weinig uitdaging is. Dat is natuurlijk mijn subjectieve mening.

De band is al jaren bezig in diverse samenstelling en het mocht wel blijken dat ze goed geölied zijn wat optreden betreft. Misschien iets te want ondanks het feit dat deze band m.i. ontzettend veel potentieel heeft, miste ik in de songs af en toe wat hooks. Het werd net niet te rommelig – mede omdat ik niet bekend ben met het materiaal.

fireforce,after all,eternal breath

Omdat Eternal Breath toch erg op mijn sympathie kon rekenen, heb ik de cd aangeschaft en daar heb ik tot nu zeker geen spijt van. Deze avond werd een feest van de underground-scene en met Eternal Breath werd er zeker een goede aftrap gegeven.

Kort daarna werd de lat toch een eindje hoger gelegd en kregen we AFTER ALL op ons brood. De furieuze thrashers uit Brugge zag ik al verschillende keer op een festival en daar maakten ze alvast een verpletterende indruk.

Ik ben geen historische of traditionele thrash fan en omarm slechts enkele bands en dan nog niet zo héél lang. Testament en Death Angel zijn mijn favorietjes en ik ben niet te benauwd om After All daar aan toe te voegen. Voilà, het is hiermee gezegd. Zo straf zijn die knapen.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Na bijna dertig jaar vormen gitaristen Dries Van Damme en Christophe Depree nog steeds een geweldige gitaartandem en tegelijk de ruggegraat van de band.

Ik zag ze nog niet eerder met zanger Mike Slembrouck en was eerst niet zo onder de indruk. Maar dat kan aan de man zijn keurige presentatie liggen. Vocaal zat het echter wel snor, al klinkt hij iets gepolijster en minder gevaarlijk dan zijn voorganger.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Met toch al enkele albums op hun actief is er voldoende materiaal voorhanden om een set te vullen en vanaf het openingsnummer zat het geluid gewoon vet. Daarbij gaat mij voorkeur meestal uit naar de (O, Ironie) tragere songs waarbij de ‘groove’ goed zit.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

De set van After All was een schot in de roos en zoals het hoort hadden zij voldoende achterban bij om de sfeer er in te krijgen. Er zullen ongetwijfeld ook nieuwe zieltjes gewonnen zijn!

FIREFORCE mocht natuurlijk in grandeur de avond afsluiten. Als organiserende band zouden zij dan ook alle registers opentrekken. En dat begon met de podiumaankleding.

Niet verlegen om hun achterliggende thema (oorlog, ‘combatmetal, weet je…) volledig en zonder enige vorm van nuance in je gezicht te knallen, ging het podium in de diepte open alwaar de drums opgesteld stonden.

Het rijkelijk geïllustreerd decor, voorzien van attributen die de sfeer enkel maar kunnen versterken, zag het er absoluut professioneel uit. En dat moet niet verwonderen want ondanks het feit dat FireForce niet op elke braderij en in elke JC te bewonderen valt (overigens een bewuste en slimme keuze) weten zij hoe een goede metal show in mekaar steekt.

Op geregelde tijdstippen maakten zij al verschillende support- en headline mini tours in o.a. Duitsland, Griekenland en het UK. FireForce mikt op kwaliteit en terechte waardering ipv ‘veel spelen voor een broodje en wat drankbonnetjes’ – om een van de leden te citeren…

fireforce,after all,eternal breath

Hoe dan ook, als de sirenes begonnen te loeien wisten we waar we aan toe waren en als de bandleden in gepaste outfit (camo, wat wil je…) op het podium verschijnen is de spanning, ja, te snijden. Dit moet goed zijn, dit gaat indruk maken…!

Er wordt ingezet met de single van het nieuwe album, nl. ‘The Boys From Down Under’, een staalkaart van wat de band te bieden heeft op ‘Annihilate The Evil’. En naargelang de setlist vordert, kan ik grappig genoeg alvast besluiten dat zij per song meer het woord ‘fight’ gebruiken dan Sabaton op een hele cd. Doch, dit is natuurlijk naast de kwestie.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Frontman Flype maakt gebruik van een herkenbaar Rob Halford truukje en het duurt soms even voor we hem zien terwijl hij de vocals al heeft ingezet. Ze vergeten niet waar hun roots liggen en weten ook waar de grenzen van het toelaatbare zich aandienen.

Dit wil zeggen: nauwelijks risico’s, krachtige refreinen met een niet te complexe tekst. Geen complexe structuren dus en geen instrumentale valkuilen waar het trouwe publiek het wel eens benauwd van zou kunnen krijgen. Perfect om de sfeer op te voeren en de eensgezindheid onder het publiek te versterken. Join our forces!

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Met Thierry (T-Warrior) Van Der Zanden – die er echt wel strijdvaardig uitzag - heeft mede oprichter en bezieler gitarist Erwin Suetens een meer dan volwaardige evenpool aan de andere kant van het podium. Dit levert, samen met bassist Serge (Sarge) Bastaens, een evenwichtige verdeling van de krachten op het podium. En er gebeurt heel wat.

Flype laat zich graag gaan in het Antwerps om dit evenement kleur te geven maar verwelkomt de anderstaligen even hartelijk op zijn ongedwongen manier. Dit maakt dat het ballonnetje van ‘gevaarlijke combatmetal’ eigenlijk vrij snel doorprikt wordt. Maar hey, it’s only rock and roll, hé…

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Met Bruno Meeuws als interim-drummer achterin weet de band een flinke brok uit het nieuwe album te brengen. Aangevuld met tracks uit de vorige albums zoals ‘1302 – Battle for Freedom’ (ok, hier geen we weer met ‘fiiiighting for freeeedom!!!), ‘The Only Way’, ‘Combat Metal’ en de bijna-hymne ‘ Born To Play Metal’, is het soms balanceren op (sorry, hoor…) cliché’s die we kennen uit de legendarische Spinal Tap film, maar toch behoudt de band haar geloofwaardigheid.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Deze stijl van metal heeft nu eenmaal zekere ingrediënten die noodzakelijk om deze geloofwaardig te kunnen brengen. En dat geldt voor iedereen, of dat nu powermetal is (vooral), death of black metal, FireForce weet zich te handhaven in hun opzet.

Met een acceptabele credibiliteit slagen zij er in om je mee te sleuren in hun wereld. Een wereld die niet altijd rooskleurig is maar waar mannen nog mannen (mogen en kunnen) zijn en met songs die veelvuldig gebaseerd zijn op historische feiten.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Heel de performance van FireForce was m.i. een ware triomf en met een climax (ja, confettikanon…) dat in combinatie met de veelvuldige rookontwikkeling (gunpowder?) zorgden dat de show in grandeur kon eindigen.

Maar eigenlijk at heel de zaal – en zeker de newbies, als die er al waren – uit de hand van deze jongens. En daarmee wil ik meer zeggen. Let op.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Ik kan niet anders dan met bewondering staan kijken en luisteren naar wat deze heren in hun muzikale carrière al bereikt hebben. Double Diamond mag dan ondertussen al tot een voetnoot in de Antwerpse metal geschiedenis geworden zijn, met FireForce is er een waar metalmonster opgestaan dat alle respect verdient.

Be true, join their forces!!

06:00 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

13-11-17

Soulrazor, Incinerate & Electric Mole @Gaarkeuken 110, 21/10

SR cd edit.jpg

Metal van eigen bodem! 

Onlangs mocht ik twee cd voorstellingen bijwonen. Twee Belgische (Vlaamse, Antwerpse!) bands brachten elk op hun niveau, mogelijkheden en kunnen een schijfje uit.

De cd recensie van Soulrazor mocht je al lezen aan de rechterkant van dit prachtige scherm, wat FireForce betreft, die komt er nog aan.

In volgorde zakte ik eerst op 21 oktober af naar Gaarkeuken 110, richting haven of ‘de dokken’ dus. Daar speelde (en organiseerde) Soulrazor officieel hun eerste show met hun debuut cd op zak.

Wie ze al eerder zag, kon al inschatten dat deze goed op mekaar ingespeelde band garant ging staan voor een set die niet altijd vlot verteerbaar, wel degelijk heavy en vooral uitdagend ging zijn.

Als extra kregen we eerst ELECTRIC MOLE voorgeschoteld.

Met de gedachte dat het een ‘Heavy’ Rock Night zou worden, leek me dit wat vreemd maar EM is een bijzonder sympathieke band met als muzikale connectie frontman Ray die in een ver verleden al eens samenwerkte met Soulrazor’s gitarist en bassist.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Electric Mole bracht een set die vooral onderhoudend was, met eigen songs die vooral een mix zijn van alternatieve rock, post-grunge en hun eigenwijze rock.

Wie echter op een hardere noot zat te wachten, was er even aan voor de moeite, maar ik vond het uitermate entertainend en perfect als binnenkomer.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Met INCINERATE werd er wel meer dan een versnelling hoger geschakeld want met hun death metal/thrash klonk er een heel ander geluid. Voor velen was het even de wenkbrauwen fronsen.

Hun cd die vorig jaar uitkwam getuigd van de enorme groei die zij op korte tijd mochten ondergaan en deze set leverde daarvan nogmaals het bewijs. Gereduceerd tot een trio maar uitermate gemotiveerd leverden zij de hardste noten van de avond.

Natuurlijk kwamen de meesten voor de hoofdact van de avond, nl. SOULRAZOR; de band rond Marc Hermans, Glenn Dewit, Ann Van Rooy en Guy Billiard. Ik mocht net als andere mediakanalen niet al te mild geweest zijn voor hun cd ‘Eliminated Soul’, live staat deze band wel degelijk als een huis.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Het geluid deze avond was zowiezo al bijzonder goed, bij Soulrazor werden alle registers opengetrokken en het werd een geluid waarin niets echt domineerde maar waarbij Marc’s gitaar wel degelijk het geluid bepaalde. En terecht.

Natuurlijk werd de hele cd gespeeld, aangevuld met enkele oude Revenge songs, Marc & Glenn’s vorige heavy band.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Ik zag de band al enkele maal maar deze show veegde de vorigen uit mijn geheugen. Niet alleen was er een mooie podiumopbouw (ook voor de andere bands natuurlijk), met backdrop en banners aan de zijkanten van het podium had het hele gebeuren gewoon een erg goede presence.

Frontvrouw Ann stond haar vrouwtje en weet de band bij mekaar te houden en als centrale figuur te domineren. Ze heeft de attitude, de stem en weet de songs te vertolken.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Deze band heeft zeker nog potentieel en ik hoop dat het materiaal dat ondertussen wordt klaargestoomd voor een opvolger niet alleen iets toegankelijker wordt maar tevens een gedegen productie. Wat de live performance betreft zit de band op kruissnelheid en valt er eigenlijk niets op aan te merken.

 

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

10:01 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

17-08-17

Alcatraz Metal Festival, 12/8

15937120_1374197689278448_4435423798005159295_o.jpg

Alcatraz Festival wordt groot. Dat merk ik als ik aankom op de gigantische parking aan de Kortrijk Expo.

Goed, ik was niet al te vroeg komen opdagen en het vrijdagavondprogramma was ook best interessant. Dus vele ‘kampers’ zullen ook reeds daags daarvoor hun plek op de Expo gevonden hebben.

Alcatraz is het sympathieke kleinere broertje van GMM en heeft mijn absolute sympathie. Doch, groter hoeft het niet te worden. Nu blijft het overzichtelijk, je moet geen kilometers hossen om zoveel mogelijk te zien en de catering is boven niveau en soms zelfs verrassend.

Gelukkig was er wel de regelmatige shuttlebus waardoor ik op geen 20’ op het festivalterrein was; consumptiebonnekkes in de pocket en gelijk even de ‘Swamp’ tent binnen om Monkey3 nog voor een half uur te mogen ondergaan.

Jammergenoeg veel te donker om een deftige foto van te maken maar er is dan ook bijzonder weinig te zien bij deze psychedelische stoner band. Instrumentaal is het des te imposanter. Niet alleen is de laatste schijf fantastisch, het geluid is puntgaaf maar loeihard. Voor de rest van de dag zal ik de tent niet meer bezoeken want het gebodene op de ‘Prison’ stage is meer dan boeiend.

Het was dan ook gelijk uitkijken naar DEATH ANGEL,een van de pioniers van de thrash metal maar nooit echt doorgebroken op een niveau zoals Testament, Slayer of anderen. Maar zeker met een fanatieke fanbasis.

P1140086.jpg

P1140039.jpg

Frontman Mark Osegueda en mede oprichter gitarist Rob Cavestany geven nog elke keer alles om er een geslaagde show van te maken. En Alcatraz gangers kunnen het weten want dit is de vierde keer dat zij op dit Festival mogen spelen.

P1140089b.jpg

P1140093.jpg

LAST IN LINE! De bandnaam laat het al vermoeden: dit is (nu) de helft van de originele band van Ronnie James Dio. Dio dus.

Met Vivian Campbell op gitaar, Vinnie Appice op drums, een zekere Andrew Freeman op zang, Phil Soussan (ex-Ozzy, ex-Dio, Billy Idol,…) op bas om de recentelijk overleden Jimmy Bain te vervangen en (voor de proggers onder ons) niemand minder dan Erik Norlander op toetsen.

P1140160.jpg

P1140172.jpg

Om alle twijfel weg te nemen werd er ingezet met ‘Stand Up And Shout’. Vivian weet dus nog steeds te scheuren op de gitaar. Nadat hij zijn pensioen bij mekaar heeft gespeeld op Whitesnake’s ‘1987’ en jaren redelijk irrelevante hardrock heeft gespeeld bij Def Leppard, is hij nu echt thuisgekomen. Full Circle noemen ze zoiets.

P1140182.jpg

P1140194.jpg

Campbell is geboren om Dio-riffs te spelen. Hij heeft ze dan ook grotendeels geschreven.

Gevolgd door ‘Straight Through the Heart’ en van hun eigen album gevolgd door ‘Devil In Me’, een heavy song doorweven van Dio elementen.

Vooral interessant natuurlijk was het verdere Dio-materiaal ‘The Last in Line’, ‘Rainbow in the Dark’ en als absolute killer ‘We Rock’.

De band stond als een huis en Freeman…wel die bracht het er bijzonder goed van af. Misschien niet echt veel uitstraling maar vocaal gezegend om deze klassiekers te brengen.

Het was heerlijk om Campbell en Appice aan het werk te zien. Zij speelden en toerden 35 jaar geleden met Ronnie en spelen vandaag nog steeds even strak als toen. Vivian’s gitaar deed kippenvel verrijzen.

P1140234.jpg

P1140351.jpg

Tot in de kleinste details hoorden we de songs waarmee we in de jaren ’80 leefden. Elke nuance in het gitaarwerk was present, net als op de opnames. Wat een man!

Ondanks zijn wankele gezondheid oogde hij krachtig en genoot duidelijk van het spelen. Met Soussan en oude collega Appice aan zijn zijde was Vivian Campbell voor mij dé man van het festival.

P1140367.jpg

P1140324.jpg

P1140247.jpg

Voor de Amerikaanse traditionele metalband ICED EARTH heeft er ooit een klein vlammetje gebrand bij ondergetekende. Dit kwam vooral door hun album ‘The Glorious Burden’ en zeker door de integriteit en serieux die bandleider Jon Schaffer naar voor weet te schuiven.

P1140416.jpg

P1140407.jpg

Maar dat is niet voldoende voor een door en door ver-Europeesde metalfan.

Wij zijn hier zo rot verwend door virtuositeit en melodie dat Iced Earth altijd wat rudimentair zou overkomen bij mij. Ongeacht de genoemde serieux van de band.  Iced Earth is me te basic, beetje hoekig en erg generisch van opbouw. De ‘american gothic’ teksten die niet minder dan pompeus en OTT zijn maken het er niet beter op.

P1140429.jpg

P1140442.jpg

P1140455.jpg

Komt daarbij dat er nogal wat zangers passeerden die natuurlijk wel niet de eerste de beste waren maar van een echte continuïteit is niet echt sprake.

Zaterdag stond ik er echter wel weer voor open – ik kon ze ook moeilijk ontwijken.

De jonge sologitarist speelde echt knudde. Waar elke Europese/Scandinavische gitarist met wat vingervlugheid met de vingers in de neus (nu ja…) solos sneller en vooral vlotter speelt, was het echt hard om deze jongen bezig te zien. Neen, en dat voor een zogenaamde topband?

P1140432.jpg

P1140461.jpg

Met TESTAMENT was ik echter weer helemaal bij de pinken – na een kleine siësta – en vooral: nabij ‘the pit’.

Met drie echt superplaten op rij en een rits klassiekers die een spoor van vernieling achterlieten in de ‘80’s en ‘90’s, is er voldoende materiaal om de massa te begeesteren.

Na een moordend trio van songs uit ‘Brotherhood of the Snake’ werd ‘the pit’ zelfs voor mij te warm…’Electric Crown’ en ‘Into the Pit’ knalden door de PA.

P1140496.jpg

P1140503.jpg

P1140509.jpg

Het heavy midtempo ‘Dark Roots of the Earth’ bracht even rust en ook hier heerlijk gitaarspel van Eric Peterson en Ales Skolnick.

‘Low’ trok even de dynamiek uit de set maar met ‘Over The Wall’, ‘Practice What You Preach’, ‘Disciples of the Watch’ en het gemeen swingende ‘The Formation Of Damnation’ werd er een waar hoogtepunt gecreëerd op het einde van deze geweldige show.

P1140541.jpg

P1140555.jpg

P1140612.jpg

P1140624.jpg

P1140558.jpg

Black Metal is een stijl die ondanks zijn vele invalshoeken nooit aan mij is blijven kleven. Ik denk dan vooral aan de drilboordrums en oeverloos gekrijs. En aan Scandinavië.

VENOM, toch een van de grondleggers, kan ik wel aanhoren, ironisch genoeg net door het ontbreken van de clichématige instrumentale aanpak.

Buiten enkele ondertussen klassiekers uit hun prille dagen ben ik helemaal niet meer mee met hun repertoire. Niet dat ik daarom treur want muzikaal vond ik het niet zo heel erg opwindend.

P1140765.jpg

P1140767.jpg

De gitarist deed zijn stinkende best om de songs dicht te plamuren met gitaarsolo’s en dat zorgde voor de artistieke ademruimte tijdens de set.

Niettegenstaande mijn kille gevoel bij de band moet ik wel stellen dat Dhr. Cronos het er nog steeds erg goed vanaf brengt.

P1140748.jpg

P1140779.jpg

P1140804.jpg

P1140810.jpg

Het was tot 2330u stipt wachten tot SAXON mocht tonen hoe het echt moet…

Na de korte intro tape kwam de band wat nonchalant op het podium. De boomlange Biff Byford als laatste.

Maar geen getreuzel! ‘Battering Ram’ werd ingezet en we waren vertrokken voor negentig minuten pure heavy metal, met vooral een hoop absolute klassiekers.

P1140855.jpg

P1140866.jpg

P1140883.jpg

P1140918.jpg

Ik zou kunnen zeveren over hoe goed Saxon wel niet is en vooral: hoe ze de laatste jaren niet alleen topplaten hebben uitgebracht maar ook que geluid, dynamiek en qua live-productie echt aan het ‘boomen’ geslagen zijn.

Na het absolute top concert van eind ’16 in de Trix, kwam dit toch aardig in de buurt.

En de oude(re) fans werden absoluut verwend met classics als ‘’Power and the Glory’, ‘Solid Ball of Rock’, ‘Dallas 1 PM’ en ga zo maar door…. Met een geweldige climax van ‘Crusader’ en het obligate ‘Denim and Leather' werd er in grandeur afgesloten.

P1140922.jpg

P1140952.jpg

P1140959.jpg

P1140964.jpg

De laatste jaren moet ik ironisch toch vaststellen dat hoewel Saxon nooit gelijke tred heeft kunnen houden met Iron Maiden, ze vandaag toch een eind geloofwaardiger overkomen. Een setlist die doorgaans voor 75% uit ouder werk bestaat en om de twee jaar een album dat er helemaal staat.

P1150069.jpg

P1150136.jpg

P1150174.jpg

P1140892.jpg

P1150138.jpg

De ‘down to earth’ attitude en intensief touren (hoe Biff dat volhoudt op zijn 66!) maken Saxon een band waar je als fan bijna deel van uitmaakt. No offence aan hun generatiegenoten maar Saxon maakt geen fouten, blijft trouw aan hun geluid en blijft hopelijk een vaste klant op de Belgische podia.

P1140480.jpg

 

 

 

10:02 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

06-07-17

Graspop 2017, zondag 18/6

fb-graspop.jpg

De derde dag denk ik aan de eerste dag. Hoe ik toen nogmaals declameerde dat het echt mijn laatste keer zou zijn. Of al meer genuanceerd tegen de avond: de laatste keer drie dagen.

Zondag voormiddag denk ik al anders: ‘this is it’. Er is niets meer buiten dit alles. Ontsnappen is onmogelijk en morgen kom ik nog eens en zo heel de week door…. Gek.

GMM17 (112).JPG

We komen maar traag op gang en de eerste band die ik kan genieten is UGLY KID JOE. Niet dat ik daar zo vroeg voor kom opdagen maar mijn vooroordeel wordt al snel van de tafel geveegd als we even in de set zitten. De gitaren klinken vet, het is meer ‘groove’ en metal dan de post-grunge/garage rock waar ik ze voor inschatte.

GMM17 (102).JPG

Hoe dan ook, het klinkt goed en is onderhoudend. De kleine bijdrage van Amy Lee is leuk maar mijn hoop voor het optreden van Evanescence slinkt als ik haar ijle stemmetje hoor in een van de band’s hits, en dat kent iedereen: ‘Cats In The Cradle’. Ja, dat is die band.

Waarom weet ik niet maar ik sta aan de andere kant om de vrolijke piraten van Alestorm op te wachten.  Was ook weer (niet meer dan) onderhoudend voor mij persoonlijk. Ik vond de surfende fan leuker dan de band. Er was trouwens teveel rook om een foto te maken van de band.

GMM17 (103).JPG

AIRBOURNE mocht al eerder op GMM staan en ook nu staan de Aussie’s garant voor een uurtje onvervalste rock ‘n’ roll.

GMM17 (105).JPG

GMM17 (107).JPG

Ik probeer het maar ik luk er niet in in te schatten wat het met een mens als Joel O’Keefe moet doen om met deze temperatuur van nul in hoogste versnelling te gaan en daar een uur te blijven hangen.

Ik mocht de band al meermaals zien en het is telkens prijs: een flinke start en gaaaaan. Dat zorgt er ook voor dat elke show toch wat op de vorige lijkt maar geen klagen daarover.

‘Too Much, too young, too fast’,  ‘Girls in Black’, ‘Live It Up’ en vooral de doorbraaksingle ‘’Runnin’ Wild’ blazen me van mijn sokken en het terrein voor de stage gaat door het dolle heen. 

GMM17 (108).JPG

 

HARDLINE

Een band die op rij twee ballads kan en mag brengen? En dan nog van het melodieuze soort? Het van Journey of Foreigner geleden zijn dat we dat kregen. En dan nog.

Hardline kennen de meesten wel door de aanwezigheid van Johnny Gioeli, die ook (daags ervoor) bij Axel Rudi Pell de frontpositie mocht verzorgen.

GMM17 (110).JPG

Bij Hardline wordt er eerder meer gekeken naar de hardere Amerikaanse radiorock zoals House Of Lords. Ik ben niet heel bekend met met hun repertoire maar mag me er graag tegenaan schurken. Enkel hun debuut (‘Double Eclipse’ – met Journey’s  Neal Schon op gitaar!) siert mijn kast maar ik was zo onder de indruk van het nieuwe materiaal dat hun recentste album ‘onderweg’ is.

Gioeli lijkt aan adhd te lijden ofwel is de man zo verzot op optreden, ik weet het niet. Al bij de soundcheck spurt hij van links naar rechts en dat zal niet verminderen. Met steeds die opgewonden energieke blik en enthousiasme.

GMM17 (111).JPG

Strakke band ook en bere-vet geluid, wat maakt dat dit ergens een verademing is ondanks het redelijke volume in de tent. Meer van dit soort bands!

Nog voor de laatste noot spurt ik me naar de main voor STEEL PANTHER. Tja, dat is een ander paar mouwen. Waar goede smaak, stijl en originaliteit absoluut overbodig zijn en zelfs als een tang op een varken zouden passen. Maar zo moet het met deze gimmick, want dat blijft het.

GMM17 (113).JPG

scorpions,evanescence,gotthard,steel panther,anathema,hardline

GMM17 (115).JPG

GMM17 (116).JPG

GMM17 (117).JPG

GMM17 (118).JPG

Maar ze spelen zooo goed dat je daar niet bij stilstaat. Wat Van Halen, Motley Cuë, Poison of Def Leppard als toonaangevende bands op de kaart zette, speelt dit viertal met de vingers in de neus.

De interactie is hilarisch, doorgaans pikant (understatement) getint, bij wijlen net op het randje maar altijd zo ontzettend ‘tongue in cheek’ dat het amusement blijft.

GMM17 (120).JPG

EVANESCENCE

Ja, daar keek ik wel naar uit, temeer omdat ik hun passage enkele jaren geleden gemist had. Of ik daar spijt van moest hebben, dat weet ik niet maar de troostprijs op Graspop was ontoereikend.

Niet dat ik een grote fan ben. Hun wat lamme American Gothic staat me iets te bol van de ‘Twilight’ dramatiek. Voor een zekere leeftijd raakt dit misschien een gevoelige snaar maar voor mij blijft het vooral bij een zwak oog voor frontvrouw Amy Lee.

GMM17 (122).JPG

GMM17 (121).JPG

En ‘zwak’ is nu wel het woord dat we kunnen gebruiken voor de hele (te lange) set die ze mochten brengen. Misschien dat de brandende zon er voor iets tussen zat maar het kwam niet echt op gang.

Amy’s stem is teveel afgenepen vlak voorbij het strottenhoofd, lijkt me. Ofwel deden de geluidsjongens hun best niet. Hoe dan ook, ik werd echt moe van naar Amy te luisteren. Niet dat ze er naast zong of zo maar het was piepen en persen om boven de band uit te komen.

GMM17 (123).JPG

GMM17 (125).JPG

Enkel in de piano ballades kwam ze wat tot haar recht. Die spaarzame momenten redden de set nog enigszins maar ik kon het niet opbrengen om het einde af te wachten.

Meer nog: ik werd verwacht in de Metal Dome.

Maar eerst een korte stop in de Marquee want daar speelde ANATHEMA en dat is een band die ik echt heel hoog draag. Het rare is dat ik ze niet wou zien spelen in de tent met alle mankementen die daar bij komen kijken.

GMM17 (126).JPG

GMM17 (127).JPG

GMM17 (130).JPG

GMM17 (129).JPG

Ten eerste moest ik het nieuwe album ‘The Optimist’ nog beluisteren en ten tweede: ik zal ze ergens eind 2017 zien in optimale omstandigheden.

Maar toch even binnenspringen! En dat zag er zeker goed uit. Danny Cavanaugh ziet er misschien wel wat uitgezet uit – op korte tijd, hopelijk is alles goed met hem. Ik dacht eerlijk dat er een vervanger aan het werk was…

Maar er is ook de charismatische broer Vincent en die trekt naar gewoonte show volledig. Als ik binnenkom is men bezig aan nieuw werk en ik voel me direct thuis ondanks het feit dat ik onbekend ben met het nieuwe materiaal.

Lee Douglas verzorgt hoe langer hoe meer vocalen in de evolutie die de band doormaakt. En ook nu mag ze terecht stralen aan de rechterkant van het podium. Amy Lee was in een oogwenk vergeten…

Maar eigenlijk was ik op weg naar de Dome om GOTTHARD te zien.

Deze Zwitserse band (uit regio Lugano om precies te zijn) volg ik al van het prille begin en ben niet minder trouw geworden na de ‘gebeurtenissen’. Het ons ontvallen van Steve Lee en de moeilijke doorstart, de fans kennen het dramatische verhaal maar al te goed.

GMM17 (132).JPG

GMM17 (133).JPG

Maar plots en vrij snel was er Nic Maeder die de band van de nodige vocalen ging voorzien. Het lot wou ondertussen dat ik er nog niet in geslaagd was om hem aan het werk te zien. Vandaag revanche dus en wat voor een!

Laten we alvast voorop stellen dat Maeder niet de uitstraling van Steve Lee heeft of ooit zal hebben. Daarenboven zal hij altijd moeten leven met de erfenis, zowel muzikaal als emotioneel, die de band met zich mee draagt. Maar genoeg nu, hoe was het?

Het was waanzinnig goed. Nic Maeder levert de vocalen alsof er nooit iets veranderd is en de band speelt nog altijd even strak. Leo Leoni en Freddy Scherer leveren de gitaarpartijen en de rest staat als een huis. Na meer dan 25 jaar samenspelen ontstaat de chemie spontaan.

GMM17 (134).JPG

GMM17 (136).JPG

En tussen de muzikale monumenten zoals ‘Hush’, ‘Mountain Mama’, het nieuwe ‘Remember It’s Me’, ‘Sister Moon’ en ‘Firedance’ zit dan dat ene moment waarin ze opkijken naar Steve. Met live beelden van Lee op de achtergrond zet Nic ‘Heaven’ in en de beeld-én geluidsband van Steve neemt over. Kippenvel, dat kan ik je verzekeren.

GMM17 (135).JPG

De band speelt de rest mee en zo ontstaat er echt het gevoel dat hij er nog bij is. Echt waar een heel gevoelig moment. Ook voor ondergetekende.

De set werd afgesloten met ‘Top Of The World’ en ‘Any Time Any Where’, verfraaid met de sensuele video clip op de achtergrond. Top optreden, zeker bij de beste van de editie. Andere momenten denk ik dat de vloer het gewoon gaat begeven onder het enthousiasme. 

GMM17 (109).JPG

SCORPIONS

Wat moeten we daar over schrijven? Dat het eigenlijk een beetje voldoende is geweest met de Hannoverianen? Deze set-up is quasi identiek aan die van 2015. De setlist is bijna onveranderd en de bandleden doen gedwee hun werk.

Dat is niet voldoende voor een band die ooit bij de top behoorde. Natuurlijk wil ik rekening houden met de leeftijd van de belangrijkste protagonisten – Klaus Meine en Rudolf Schenker – maar er is ook een tijd van gaan.

GMM17 (137).JPG

GMM17 (138).JPG

De inlijving van Mickey Dee (ex-Motörhead) mag dan al een goed initiatief zijn, de trein rolt toch vanzelf. Beetje ongeïnspireerd kan men stellen. Waarom krijgt Mathias Jabs wederom die lange overbodige solo spot? En dan nog bijgestaan door een crewlid (?) op tweede gitaar?

GMM17 (139).JPG

GMM17 (140).JPG

GMM17 (142).JPG

GMM17 (143).JPG

GMM17 (145).JPG

Maar goed, ik neem aan dat diegenen die Scorpions voor het eerst (eindelijk) te zien krijgen, zich zeker geamuseerd hebben. Voor mij was het eerder een overbodige déjà vu.

Halverwege de set ben ik langzaam afgedropen. Van op afstand kon ik nog het opstijgende drumpodium zien (zucht).

Graspop 2017 was een heel goede editie. Er waren bands die ik niet kon zien, anderen die ik niet wou zien, en weer anderen die ik gehoord maar niet echt gezien heb en zeker ook mijn goedkeuring konden meedragen, o.a. Five Finger Death Punch.

Als mijn agenda het toelaat, sta ik er volgend jaar waarschijnlijk opnieuw, vrees ik.

GMM17 (146).JPG

10:36 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende