06-07-17

Graspop 2017, zondag 18/6

fb-graspop.jpg

De derde dag denk ik aan de eerste dag. Hoe ik toen nogmaals declameerde dat het echt mijn laatste keer zou zijn. Of al meer genuanceerd tegen de avond: de laatste keer drie dagen.

Zondag voormiddag denk ik al anders: ‘this is it’. Er is niets meer buiten dit alles. Ontsnappen is onmogelijk en morgen kom ik nog eens en zo heel de week door…. Gek.

GMM17 (112).JPG

We komen maar traag op gang en de eerste band die ik kan genieten is UGLY KID JOE. Niet dat ik daar zo vroeg voor kom opdagen maar mijn vooroordeel wordt al snel van de tafel geveegd als we even in de set zitten. De gitaren klinken vet, het is meer ‘groove’ en metal dan de post-grunge/garage rock waar ik ze voor inschatte.

GMM17 (102).JPG

Hoe dan ook, het klinkt goed en is onderhoudend. De kleine bijdrage van Amy Lee is leuk maar mijn hoop voor het optreden van Evanescence slinkt als ik haar ijle stemmetje hoor in een van de band’s hits, en dat kent iedereen: ‘Cats In The Cradle’. Ja, dat is die band.

Waarom weet ik niet maar ik sta aan de andere kant om de vrolijke piraten van Alestorm op te wachten.  Was ook weer (niet meer dan) onderhoudend voor mij persoonlijk. Ik vond de surfende fan leuker dan de band. Er was trouwens teveel rook om een foto te maken van de band.

GMM17 (103).JPG

AIRBOURNE mocht al eerder op GMM staan en ook nu staan de Aussie’s garant voor een uurtje onvervalste rock ‘n’ roll.

GMM17 (105).JPG

GMM17 (107).JPG

Ik probeer het maar ik luk er niet in in te schatten wat het met een mens als Joel O’Keefe moet doen om met deze temperatuur van nul in hoogste versnelling te gaan en daar een uur te blijven hangen.

Ik mocht de band al meermaals zien en het is telkens prijs: een flinke start en gaaaaan. Dat zorgt er ook voor dat elke show toch wat op de vorige lijkt maar geen klagen daarover.

‘Too Much, too young, too fast’,  ‘Girls in Black’, ‘Live It Up’ en vooral de doorbraaksingle ‘’Runnin’ Wild’ blazen me van mijn sokken en het terrein voor de stage gaat door het dolle heen. 

GMM17 (108).JPG

 

HARDLINE

Een band die op rij twee ballads kan en mag brengen? En dan nog van het melodieuze soort? Het van Journey of Foreigner geleden zijn dat we dat kregen. En dan nog.

Hardline kennen de meesten wel door de aanwezigheid van Johnny Gioeli, die ook (daags ervoor) bij Axel Rudi Pell de frontpositie mocht verzorgen.

GMM17 (110).JPG

Bij Hardline wordt er eerder meer gekeken naar de hardere Amerikaanse radiorock zoals House Of Lords. Ik ben niet heel bekend met met hun repertoire maar mag me er graag tegenaan schurken. Enkel hun debuut (‘Double Eclipse’ – met Journey’s  Neal Schon op gitaar!) siert mijn kast maar ik was zo onder de indruk van het nieuwe materiaal dat hun recentste album ‘onderweg’ is.

Gioeli lijkt aan adhd te lijden ofwel is de man zo verzot op optreden, ik weet het niet. Al bij de soundcheck spurt hij van links naar rechts en dat zal niet verminderen. Met steeds die opgewonden energieke blik en enthousiasme.

GMM17 (111).JPG

Strakke band ook en bere-vet geluid, wat maakt dat dit ergens een verademing is ondanks het redelijke volume in de tent. Meer van dit soort bands!

Nog voor de laatste noot spurt ik me naar de main voor STEEL PANTHER. Tja, dat is een ander paar mouwen. Waar goede smaak, stijl en originaliteit absoluut overbodig zijn en zelfs als een tang op een varken zouden passen. Maar zo moet het met deze gimmick, want dat blijft het.

GMM17 (113).JPG

scorpions,evanescence,gotthard,steel panther,anathema,hardline

GMM17 (115).JPG

GMM17 (116).JPG

GMM17 (117).JPG

GMM17 (118).JPG

Maar ze spelen zooo goed dat je daar niet bij stilstaat. Wat Van Halen, Motley Cuë, Poison of Def Leppard als toonaangevende bands op de kaart zette, speelt dit viertal met de vingers in de neus.

De interactie is hilarisch, doorgaans pikant (understatement) getint, bij wijlen net op het randje maar altijd zo ontzettend ‘tongue in cheek’ dat het amusement blijft.

GMM17 (120).JPG

EVANESCENCE

Ja, daar keek ik wel naar uit, temeer omdat ik hun passage enkele jaren geleden gemist had. Of ik daar spijt van moest hebben, dat weet ik niet maar de troostprijs op Graspop was ontoereikend.

Niet dat ik een grote fan ben. Hun wat lamme American Gothic staat me iets te bol van de ‘Twilight’ dramatiek. Voor een zekere leeftijd raakt dit misschien een gevoelige snaar maar voor mij blijft het vooral bij een zwak oog voor frontvrouw Amy Lee.

GMM17 (122).JPG

GMM17 (121).JPG

En ‘zwak’ is nu wel het woord dat we kunnen gebruiken voor de hele (te lange) set die ze mochten brengen. Misschien dat de brandende zon er voor iets tussen zat maar het kwam niet echt op gang.

Amy’s stem is teveel afgenepen vlak voorbij het strottenhoofd, lijkt me. Ofwel deden de geluidsjongens hun best niet. Hoe dan ook, ik werd echt moe van naar Amy te luisteren. Niet dat ze er naast zong of zo maar het was piepen en persen om boven de band uit te komen.

GMM17 (123).JPG

GMM17 (125).JPG

Enkel in de piano ballades kwam ze wat tot haar recht. Die spaarzame momenten redden de set nog enigszins maar ik kon het niet opbrengen om het einde af te wachten.

Meer nog: ik werd verwacht in de Metal Dome.

Maar eerst een korte stop in de Marquee want daar speelde ANATHEMA en dat is een band die ik echt heel hoog draag. Het rare is dat ik ze niet wou zien spelen in de tent met alle mankementen die daar bij komen kijken.

GMM17 (126).JPG

GMM17 (127).JPG

GMM17 (130).JPG

GMM17 (129).JPG

Ten eerste moest ik het nieuwe album ‘The Optimist’ nog beluisteren en ten tweede: ik zal ze ergens eind 2017 zien in optimale omstandigheden.

Maar toch even binnenspringen! En dat zag er zeker goed uit. Danny Cavanaugh ziet er misschien wel wat uitgezet uit – op korte tijd, hopelijk is alles goed met hem. Ik dacht eerlijk dat er een vervanger aan het werk was…

Maar er is ook de charismatische broer Vincent en die trekt naar gewoonte show volledig. Als ik binnenkom is men bezig aan nieuw werk en ik voel me direct thuis ondanks het feit dat ik onbekend ben met het nieuwe materiaal.

Lee Douglas verzorgt hoe langer hoe meer vocalen in de evolutie die de band doormaakt. En ook nu mag ze terecht stralen aan de rechterkant van het podium. Amy Lee was in een oogwenk vergeten…

Maar eigenlijk was ik op weg naar de Dome om GOTTHARD te zien.

Deze Zwitserse band (uit regio Lugano om precies te zijn) volg ik al van het prille begin en ben niet minder trouw geworden na de ‘gebeurtenissen’. Het ons ontvallen van Steve Lee en de moeilijke doorstart, de fans kennen het dramatische verhaal maar al te goed.

GMM17 (132).JPG

GMM17 (133).JPG

Maar plots en vrij snel was er Nic Maeder die de band van de nodige vocalen ging voorzien. Het lot wou ondertussen dat ik er nog niet in geslaagd was om hem aan het werk te zien. Vandaag revanche dus en wat voor een!

Laten we alvast voorop stellen dat Maeder niet de uitstraling van Steve Lee heeft of ooit zal hebben. Daarenboven zal hij altijd moeten leven met de erfenis, zowel muzikaal als emotioneel, die de band met zich mee draagt. Maar genoeg nu, hoe was het?

Het was waanzinnig goed. Nic Maeder levert de vocalen alsof er nooit iets veranderd is en de band speelt nog altijd even strak. Leo Leoni en Freddy Scherer leveren de gitaarpartijen en de rest staat als een huis. Na meer dan 25 jaar samenspelen ontstaat de chemie spontaan.

GMM17 (134).JPG

GMM17 (136).JPG

En tussen de muzikale monumenten zoals ‘Hush’, ‘Mountain Mama’, het nieuwe ‘Remember It’s Me’, ‘Sister Moon’ en ‘Firedance’ zit dan dat ene moment waarin ze opkijken naar Steve. Met live beelden van Lee op de achtergrond zet Nic ‘Heaven’ in en de beeld-én geluidsband van Steve neemt over. Kippenvel, dat kan ik je verzekeren.

GMM17 (135).JPG

De band speelt de rest mee en zo ontstaat er echt het gevoel dat hij er nog bij is. Echt waar een heel gevoelig moment. Ook voor ondergetekende.

De set werd afgesloten met ‘Top Of The World’ en ‘Any Time Any Where’, verfraaid met de sensuele video clip op de achtergrond. Top optreden, zeker bij de beste van de editie. Andere momenten denk ik dat de vloer het gewoon gaat begeven onder het enthousiasme. 

GMM17 (109).JPG

SCORPIONS

Wat moeten we daar over schrijven? Dat het eigenlijk een beetje voldoende is geweest met de Hannoverianen? Deze set-up is quasi identiek aan die van 2015. De setlist is bijna onveranderd en de bandleden doen gedwee hun werk.

Dat is niet voldoende voor een band die ooit bij de top behoorde. Natuurlijk wil ik rekening houden met de leeftijd van de belangrijkste protagonisten – Klaus Meine en Rudolf Schenker – maar er is ook een tijd van gaan.

GMM17 (137).JPG

GMM17 (138).JPG

De inlijving van Mickey Dee (ex-Motörhead) mag dan al een goed initiatief zijn, de trein rolt toch vanzelf. Beetje ongeïnspireerd kan men stellen. Waarom krijgt Mathias Jabs wederom die lange overbodige solo spot? En dan nog bijgestaan door een crewlid (?) op tweede gitaar?

GMM17 (139).JPG

GMM17 (140).JPG

GMM17 (142).JPG

GMM17 (143).JPG

GMM17 (145).JPG

Maar goed, ik neem aan dat diegenen die Scorpions voor het eerst (eindelijk) te zien krijgen, zich zeker geamuseerd hebben. Voor mij was het eerder een overbodige déjà vu.

Halverwege de set ben ik langzaam afgedropen. Van op afstand kon ik nog het opstijgende drumpodium zien (zucht).

Graspop 2017 was een heel goede editie. Er waren bands die ik niet kon zien, anderen die ik niet wou zien, en weer anderen die ik gehoord maar niet echt gezien heb en zeker ook mijn goedkeuring konden meedragen, o.a. Five Finger Death Punch.

Als mijn agenda het toelaat, sta ik er volgend jaar waarschijnlijk opnieuw, vrees ik.

GMM17 (146).JPG

10:36 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

03-07-17

Graspop 2017, zaterdag 17/6

 

deep purple,alter bridge,rhapsody

Een nieuwe dag! Als ik aan de inkom arriveer, is het aanschuiven al beduidend minder dan vrijdag. Security is vlot en correct en met mijn vrome smoel loop ik erg vlot door de verschillende controles. Dat voordeel heb ik dan toch.

RHAPSODY

Het is ineens doorstoten naar de mainstage want daar zal het Italiaanse Rhapsody van start gaan. Met een backdrop die duidelijk maakt dat het traditionele Rhapsody tijdperk word afgesloten, denken we vooral aan de ‘Symphony Of Enchanted Lands’ albums en de andere krijgshaftige epische stukken.

Lucca Turilli én Fabio Lione samen op het podium, dat is echt even geleden. Sinds ze elks hun ‘Rhapsody’ hebben, zijn ze nooit meer zo hoog in mijn achting gestegen. Dit wordt dus genieten!

GMM2017 (47).JPG

GMM2017 (48).JPG

En ja, hoor! Dit is power metal om duimen en vingers van af te likken. En ondanks enkele technische storingen gaat het goed vooruit. ‘Emerald Sword’, ‘Dawn Of Victory’ (dat ik al onderweg in de auto zat te zingen…) en ‘Land of Immortals’ laten zien én vooral horen hoe het moet.

Fabio is een fenomenale zanger en Lucca haalt heel zijn gitaar truuken doos boven. Rhapsody gaat nu de geschiedenis in en het was een waar plezier om ze na zoveel jaren nog eens voluit te zien gaan. Veel te kort, dat wel, maar vet!

GMM2017 (49).JPG

GMM2017 (50).JPG

Power metal wordt haast traditioneel weggelachen, zeker op toonaangevende festivals. Aan de vuisten in de lucht rondom mij mag ik afleiden dat het genre zeker nog gewaardeerd wordt. Helaas worden we ook op dat gebied wederom mager bedeeld op de affiche. 

GMM2017 (51).JPG

GMM2017 (52).JPG

GMM2017 (53).JPG

GMM2017 (54).JPG

GOJIRA

Ik ben to-taal niet bekend met het werk van deze Franse band. Avant-garde/post-metalcore? Ik kan het ook niet thuisbrengen. De recensies laten ons weten dat hun laatste album zeer hoog op de jaarlijstjes zal scoren, dus reden genoeg om te gaan piepen.

Horen zullen we ze zeker want met een muur van geluid, slechts onderbroken door enkele korte melodieuze stukken en de aankondigingen, maakten dat ze de weide domineerden.

GMM2017 (60).JPG

Zoals gezegd: ik kon me niet vinden in de songs wegens onbekend maar ik vond het wel passioneel gebracht. Zonder al te veel overbodige presence, eerder ingetogen en, ja, erg volwassen, speelden ze hun set.

Ik ontwaar metalcore maar ook haast drone-achtige passages, repetitieve riffs en een krachtige stem van de frontman. Allemaal troeven om het ver te brengen, denken we dan. Of we deze ook snel in het cd rek zullen terugvinden is maar te vraag.

deep purple,alter bridge,rhapsody

deep purple,alter bridge,rhapsody

deep purple,alter bridge,rhapsody

ALTER BRIDGE

Uit de as van Creed opgestegen, is Alter Bridge ondertussen uitgegroeid tot een mega band. Zo vulden ze reeds Wembley en andere stadions. En ik kan ze grotendeels wel smaken.

Vooral het album ‘Blackbird’ is me bijgebleven. ‘Watch Over You’ (helaas niet op de setlist) en het titelnummer scoren bij mij hoog.

Met ondertussen vijf studioalbums en een live-cd/dvd package op de markt is er dus materiaal voldoende voor handen om het slot te vullen.

GMM2017 (61).JPG

GMM2017 (62).JPG

GMM2017 (63).JPG

Zanger/gitarist Myles Kennedy is de gedroomde frontman maar uit ervaring weet ik dat een dik uur Myles Kennedy wel wat irritant kan worden. Hij heeft een speciale stem en die boort zich meedogenloos in je hoofd.

De vrouwelijke Kennedy-fanbasis moest je niets wijsmaken. Myles kan daar blijkbaar niet veel verkeerd doen. Het was net geen hysterie maar eerder een onderdanige eerbied en verwondering die van hen afstraalde. Ik bedoel dan: van de dames.

GMM2017 (65).JPG

GMM2017 (66).JPG

Mark Tremonti, die met zijn eigen band al eens twee maal op dit podium mocht staan, kan op mijn appreciatie rekenen. Karakteristiek dat hij nogal veel geconstipeerd kijkt zijdens zijn solo’s maar dat nemen we er graag bij. Zijn stijl ligt me ontzettend, zijn solo’s altijd netjes gedoseerd en tegelijk herkenbaar. 

DEEP PURPLE

Is een terechte headliner, vind ik. Je kan er over discussiëren of deze oerband nog wel een plaats kon verdienen op dit festival en daar ben ik zelf niet helemaal uit. Maar hey, dit is Deep Purple! De band waarmee ik mijn allereerste stappen zette in de heavy muziek. Dus maakt het niet uit!

Twee sympathieke jongemannen stonden vol eerbied hun plekje af op de front row, waarvoor ik ze oprecht bedankte. Zolang ze maar niet rechtstaan op de tram…

Face-to-face dus met mijn all-time favoriete band, wat na ruim veertig jaar trouw volgen en verzamelen zeker verdiend was. Mijn eerdere ontmoeting die dag met Don Airey was misschien een positieve voorbode…

GMM2017 (67).JPG

GMM2017 (69).JPG

GMM2017 (71).JPG

GMM2017 (72).JPG

Met een sterk nieuw album (‘InFinite’) onder de arm is de band ‘mogelijk’ op een afscheidstoernee, al wordt het woord niet gebruikt. Aan het enthousiasme op het podium zal het wel niet liggen want de heren klinken nog even strak en het swingt nog steeds als de spreekwoordelijke neten.

Het moet wel gezegd worden dat je jaren aan Ian Gillan beginnen te knagen. Zijn houding verraad de +70 jaren maar stemsgewijs weet hij het goed te redden. Het trouwe publiek heeft daar begrip en respect voor en de newbies hebben nooit anders geweten.

GMM2017 (73).JPG

GMM2017 (76).JPG

GMM2017 (78).JPG

Zijn bizarre gevoel voor humor loopt als een rode draad door de show en de setlist doet de rest. Een prima mix van oud en nieuw materiaal houdt het spannend.

Deep Purple is een deel van mijn muzikale opvoeding, mijn jeugd en met momenten ook van de jaren daarna. Ik maakte later de bedenking naar mijn maat dat ik eigenlijk evengoed van Deep Purple MkIII kan genieten en dat is qua bezetting (op Ian Paice na) een volledig andere band.

GMM2017 (81).JPG

GMM2017 (74).JPG

GMM2017 (80).JPG

GMM2017 (84).JPG

GMM2017 (85).JPG

GMM2017 (82).JPG

Het moet dus de magische naam zijn, die met de jaren inhoudelijk rijker wordt en tegelijk een zweem van nostalgie oproept naar de eerste ontdekking van ‘volwassen’ (rock) muziek.

Chapeau! Ik weet niet of we mekaar nog eens gaan ontmoeten maar als dit de laatste keer was, zal ik die zeker koesteren.

14:34 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

30-06-17

Graspop 2017, vrijdag 16/5

graspop,europe,epica,rammstein,dee snider,battle beast

Vorig jaar ging het mijn laatste keer worden. Graspop had ik nu wel gezien.

Het is te zeggen: al de mindere kantjes begonnen toch wat op mijn systeem te werken. Maar er is natuurlijk ook de muziek, de bekenden die je doorgaans vrijwillig tegen het lijf loopt en dat maakt dat ik dit jaar toch weer drie dagen present was op dit toch wel heerlijke festival.

Maar eerlijkheidshalve: het gaat me hoe langer hoe minder goed af om drie dagen tussen een hoop volk te vertoeven. Gelukkig zijn het vooral gelijkgezinden die de massa uitmaken. Dit resulteert in goedlachse, soms raar uitziende, drinkende, gezellige lieden die mekaar toch wel keurig ontzien en respectvol met mekaar weten om te gaan.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Hier mijn wedervaren op het veld van eer. Neem het niet te nauw met de nuanceringen en uitlatingen. Zo was het voor mij, iedereen ervaart het op zijn manier.

De actuele ‘bedreigingen’ kunnen de pot op en iedereen volgt gedwee de veiligheidsmaatregelen. Zo zijn we allen klaar voor drie dagen herrie!

BATTLE BEAST mocht al eens openen in de Dome maar had nu de eer om op M1 te mogen spelen.

M.i. deden ze dat bijzonder goed en hun licht verteerbare powermetal leek wel aan te slaan. Ik ken er niet alles van maar het album met ‘Black Ninja’ staat wel ergens stof te vergaren in de kast. Misschien toch eens terug oppikken.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

B.O.C.

Als een vreemde eend in de metalbijt want BOC is natuurlijk bijzonder ver verwijderd van de heavy scene – zeker zoals we ze vandaag kennen.

En alsof dat nog niet genoeg was, leek het wel of je de eerste twee, drie songs naar de Allman Brothers aan het luisteren was. ‘The Red and the Black’ was te licht om te openen en ‘Golden Age of Leather’ swingde lichtjes.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Eerste echte herkenning kwam met ‘Burnin’ For You’ en ‘Then Came the Last Days of May’ was het eerste (en eigenlijk echte) hoogtepunt van de set. Een lange gitaarsolo van Richie Castellano was om duimen en vingers bij af te likken. Donald ‘Buck Dharma’ Roeser nam gedwee over wat leidde tot mooi afwisselend gitaarspel. Zo ook ‘Godzilla’.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

‘That Song’! Jawel, die ene song waarmee ze zo onwaarschijnlijk bekend mee zijn geworden. Niet dat iedereen die de song kent ook de band kent. ‘’(Don’t Fear) The Reaper’ werd gefnuikt door een valse inzet van Roeser. Als je dan natuurlijk je ene échte hit even opfokt omdat je niet gestemd staat, of beter: je geleende instrument niet naar behoren klinkt, is dat wel wat sneu.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

B.O.C. heb ik altijd wel eens willen zien omdat de klassieke live albums echt wel indruk op mij maakten als prille puber maar hier komt het op enkele song na niet echt over.

Eric Bloom en Buck Dharma dragen de band misschien nog wel maar de jaren maakt ze wat al te veel laid-back. Neen, dit was zeker geen ‘Enchanted morning’ maar ik kan ze nu wel afvinken.

PSYCHOTIC WALTZ

Op zich nog vreemder maar zeker gepast op dit festival: de psychedelische metal van Psychotic Waltz. Het moet van midden jaren ’90 geleden zijn dat ik deze zag spelen – in Gent notabene.

Zeker niet de meest toegankelijke band, Dream Theater lijkt hiermee wel op Status Quo. Ik wil maar zeggen: de muziek van deze band maakt meer kronkels dan een worm op een hete plaat.

Frontman Buddy Lackey paradeert, kruipt en sluipt over het podium als een dreigend insect om dan gelijk als een mysterieuze priester sierlijke bewegingen te maken. En zijn stem, ja, die blijft even waanzinnig als vroeger.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Voor zover ik kon opmaken was dit de originele bezetting, toch wat de gitaristen en zang betrof. Dat maakt dat alles naar Psychotic Waltz normen strak klonk en de tijden deden herleven.

Een uniek rustpunt was het obligate ‘I Remember’ waarbij Buddy de dwarsfluit hanteerde.

Een heel goede maar riskante keuze om deze band te programmeren. Deze progressieve metal staat immers los van alles wat we kennen en deze stijl is nooit over vertegenwoordigd op GMM.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

 

BLACK STAR RIDERS

Mijn concertbuddy is een heel, heel harde Thin Lizzy fan maar was niet op de hoogte van BSR en hun muziek. Het duurde dan ook slechts enkele seconden alvorens hij blikken wisselde met mij.

Deze band en zeker Scott Gorham kan gewoon niet anders, denk ik, dan ‘Thin Lizzy muziek’ maken of wil hij niet?

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Nu is daar niets mis mee maar eigenlijk is het een beetje ter plaatse blijven trappelen.

Met Ricky Warwick hebben ze wel een bekwame frontman/gitarist dus qua vocale performance en  presentatie was het wel ok. Ik ben niet bekend met hun nieuwe werk, dus was het wachten op de kleine retrospectieve. Die kregen we met ‘The Boys are Back in Town’ en ‘Whisky in the Jar’.

Kon origineler, mijn gedacht. Maar met een klassieke hardrockband kan je nooit verkeerd doen, zeker bij mij niet. En mijn maat was helemaal in de wolken.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

 

DEE SNIDER

Ik ben geen fan van Twisted Sister en ben dat ook niet van plan. Nu de band definitief (…) in de diepvries zit, zakt Dee Snider solo nog eens af naar Dessel. Vooral omdat er een interessant slot vrij is gekomen door afwezigheid van W.A.S.P.

Wel de knapste bassiste in de geschiedenis van Graspop, andere festivals, de rockmuziek en algemene historie van de menselijke beschaving. Met W.A.S.P. had het niet waar geweest…

Een gitarist waar je niet naast kon kijken en een met een rode hoed op omdat hij anders onzichtbaar zou zijn. Maar soit, Dee was er en het heeft geholpen!

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Met een nieuwe solo plaat onder de arm (waar we niet van wakker liggen, trouwens) en een handvol klassiekers, was het een koud kunstje om de hongerige weide mee te krijgen. Dee Snider is de laatste jaren meer dan voldoende op de Belgische festivals te zien geweest waardoor hij een beetje kind aan huis is geworden. Daarenboven wordt hij terecht – of onterecht nogal op handen gedragen.

Maar het was toch vooral de eloquentie, de toch wel soms zinvolle tussenteksten die het boeiend hielden. Misschien wat veel blabla, maar het gaf hier meer inhoud dan aan een doorsnee Twisted Sister show.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Vooral de aankondiging van, oh neen, ‘We’re not gonna take it’ in het kader van de laatste dramatische gebeurtenissen, sloeg hard aan en de respons op de weide was dan ook enorm.

De pianoversie werkte wonderwel maar uiteraard werd er later voluit gegaan.

‘The Price’, het nieuwe ‘Close to You’ en nog wat songs maakte dat het iets te snel voorbij was eigenlijk… en ik dacht dat ik dat nooit ging zeggen van Dee Snider.

EPICA

Graspop en festivals in het algemeen leverden nog nooit de beste Epica concerten op. Of het moest in de tent zijn, en dan nog.

Ook nu hield ik mijn hart vast want vorige passage was allebehalve keurig. En dat lag niet aan de band maar aan het povere geluid op de toen voor de eerste maal Main1/2 systeem.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Misschien tijd voor revanche? Jawel, nu zat het goed van het begin tot het einde.

Epica stond er en ging niet weg alvorens een perfecte mix te brengen van hun repertoire. Met klassiekers als ‘Cry for the Moon’ en ‘Sancta Terra’ glijden perfect in mekaar met nieuwe straffe kost als ‘Unchain Utopia’ of ‘The Essence of Silence’.

Er werd afgesloten met het epische ‘Consign to Oblivion’, ook met een hoop pyro’s en rook. Epica nam hier een mooie revanche en stond als een huis!

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

EUROPE

Ook een ‘that song’ band voor velen. Diegenen die die het latere (en hardere) materiaal zijn blijven volgen weten natuurlijk dat Europe een stevige melodieuze hardrock band is die behoorlijk hard en donker uit de hoek kan komen.

Naast de verplichte klassiekers (o.a. ‘Scream Of Anger’, ‘Rock The Night’, ‘Ready or Not’) kregen we ook voldoende nieuw werk met het titelnummer van hun laatste album ‘’War Of Kings’, ‘Last Look At Eden’ en het swingende ‘Days Of Rock ‘n’ Roll’.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Klassiek werd er gesloten met ‘that song’, waar live zeker niets verkeerd mee is.

Weeral moet ik noteren dat Joey Tempest nog steeds goed bij stem is en zelfs ruiger klinkt dan bij vorige passages. Je hoort ook dat hij zijn best moet doen maar dat is ‘werken’ voor een zanger. Dus niet alleen eye-candy voor de dames van allerhande leeftijden, maar ook nog steeds een volleerd en klassevol showman.

Wij kijken vooral naar John Norum, die buiten een paar extra kilootjes ook nog steeds goed voor de dag komt. Zijn gitaarspel is feilloos.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Ik heb hem wel nog nooit kunnen betrappen op te veel enthousiasme en ook nu moesten we het stellen met af en toe een rare grimas naar de rest van de bandleden.

In de aanloop naar de afsluiter mochten we 80’ genieten van Emperor.  Neen, dat was geen cadeau.Iedere zijn ding natuurlijk maar als sub-headliner hoopten we toch op iets met een bredere fanbasis.

 

RAMMSTEIN

Eindelijk kan ik de rare Pruisen aan het werk zien. Ja, het is er nooit van gekomen. Misschien omdat ik geen échte grote fan ben?

‘Fan’ zoals in ‘fanatiek’ ben ik zeker niet. Daarvoor blijf ik het na al die jaren en toch een stel vette platen nog steeds een gimmick vinden. Onterecht natuurlijk maar dat doet geen afbreuk aan de amusementswaarde.

De spanning werd mooi opgebouwd en de volgelopen weide was er klaar voor en was echt een ontlading als de band van start ging.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Toch ben ik bekend met haast al hun werk waardoor ‘Reise, Reise’, ‘Keine Lust’, het furieuze ‘Feuer Frei’ en het stevige ‘Mein Herz brennt’ luidkeels werden meegezongen.

Verrassing is het – helaas erg actuele – ‘Zerstören’ dat met een nog meer actuele apotheose toch ook wat op het randje was. Maar in Rammstein-land denke we anders en mag alles uitvergroot worden. Het is immers burlesk, pathetisch, dan weer feeëriek  of duister. Het is nooit gewoon.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Met ‘Links 2-3-4’ moet je gewoon bewegen en met ‘Ich tu dir weh’ weet je niet wat er gaat gebeuren als Till de beetje zielige toetsenist Flake onder handen neemt.

En zo gaat het maar door. Rammstein is een fenomeen. Over smaak valt te twisten maar ik heb me zeker – ondanks het slinkende comfort tijdens de show –kostelijk geamuseerd.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Een prima afsluiter van de eerste dag. Het is 0130u als ik bijna aan de uitgang ben. Die Sonne gaat bijna weer opkomen als ik omstreeks 0330u mijn tram in duik.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

10:38 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

28-04-17

Dream Theater, Lotto Arena, 26/04/17

dream theater

1992 was een bijzonder jaar voor de heavy muziek beleving. Er gebeurde weinig of niets eigenlijk. De zoveelste Yngwie en een nog snellere gitarist probeerden mekaar de loef af te steken en grote namen die zich amechtig aan het succes probeerden vast te klampen ondanks personeels- en andere wijzigingen zoals Judas Priest, Iron Maiden en Whitesnake hielden stand maar niet tegen elke prijs.

Die dino’s leken wel stilaan tot het verleden te behoren terwijl grunge op zijn hoogtepunt was. Toen was het om te bleiten, nu kijken we er soms nostalgisch naar terug, toch?

Wie verder keek volgde bvb Fates Warning, Psychotic Waltz of het prille Threshold. Nieuwe melodieuze rockers als Gotthard en Harem Scarem wisten mij ook wel te boeien maar… het was eigenlijk wachten tot er ‘iets’ gebeurde.

dream theater

Toen kreeg ik het album ‘Images and Words’ voorgeschoteld. Toen reeds het tweede Dream Theater album maar alleszins het meest baanbrekende heavy progressieve rock/metal album ooit. Ik herinner me ook dat het me niet direct aansprak. Maar dat het het begin van een volledig nieuw tijdperk inluidde, kon niemand voorzien.

Progressive Metal, zoals we het nu kennen, startte toen. Het leven zou nooit nog hetzelfde zijn…

Vandaag, in 2017, kijken we terug op 25 jaar ‘Images and Words’, samen met de band die ervoor verantwoordelijk was. Dream Theater speelde woensdag in de Lotto Arena en het was een goede beslissing om naar daar af te zakken!

Wat meteen opviel was de karige bezetting van de zaal. Niet alleen was een groot gedeelte – links en rechts tegen het podium aan – afgesloten. De bovenste arena was ook leeg en het middenplein was voor nog geen ¾ gevuld. Beetje onbegrijpelijk voor een band van dat kaliber. Misschien een puntje te duur? Ik weet het niet. Dit maakte wel dat het eerste nummer ‘The Dark Eternal Night’ (‘Systematic Chaos’) eerder als een soundcheck klonk in een bijna lege zaal. Gelukkig werd dit snel bijgesteld en was het geluid lekker strak, niet te luid en mooi uitgebalanceerd. Zo ervoer ik het toch vanaf mijn plekje.

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

‘The Bigger Picture’, (‘Dream Theater’) toch meer ingetogen, liet alvast horen dat James LaBrie ondanks alle verontrustende berichten prima bij stem was. Vraag was natuurlijk of dit zo zou blijven als hij zijn 25 jaar jongere zelf zou moeten worden in de tweede helft van de show.

‘Hell’s Kitchen’ (‘Falling Into Infinity’) leek een vergeten instrumentaaltje maar John Petrucci kon hier gelijk even tonen waar hij toe in staat is, evenwel zonder zichzelf voorbij te galloperen. De avond was immers nog jong.

‘The Gift Of Music’ en ‘Our New World’ zetten ‘The Astonishing’ nog even in de kijker alvorens John Myung ruimte krijgt om een tribute te spelen voor Jaco Pastorius, de legendarische jazzrock en fusion bassist.

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

Terug focus op het heavy werk met ‘As I Am’ waarin traditie gewijs ‘Enter Sandman’ werd gewoven. ‘Breaking All Illusions’ (Dramatic Turn…) sloot het eerste gedeelte af. Een correcte twintig minuten pauze leende zich perfect voor een pint en bijpraten met bekenden.

Zoals voorspeld volgde dan een integrale uitvoering van ‘Images And Words’. Voorafgegaan door een ‘riding the radiowaves’ intro waarbij we terug naar 1992 werden geloodst. Toen we nog jong en nog vol verwachting van het leven waren. Zo lang is dat dus geleden.

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

‘Pull Me Under’ werd aangekondigd als de Grote Hit en zetten het album mooi chronologisch in. Ik ga niet alle songs overlopen maar het moet gezegd dat dit stond als een huis. LaBrie haalde feilloos de hoge noten in ‘Another Day’ en wist ook de valstrikken te ontwijken door af en toe goed voorbereid de zanglijn lichtjes te buigen.

Doch, ‘Surrounded’, ‘Metropolis’ Pt. 1’ enzovoort, het klonken geweldig, zelfbewust en virtuoos. Zoals ze het bedoeld hadden in '92 en zoals progressieve metal hoort te klinken.

Tussendoor vertelde James LaBrie over zijn instap in de band en de evolutie die ze ondergingen, speelde en zong hij met Petrucci met Journey’s ‘Lovin’ Touchin’ Squeezin’.

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

‘Metropolis Pt 1’ werd strak onderbroken voor een drumsolo van Mike Mangini die echt een drumsolo gaf waar zelfs ik stil van werd. De man naast mij werd bijna gek.

De onwaarschijnlijke doorstart van de song bewees nogmaals (moet dat dan?) hoe goed iedereen op mekaar is afgestemd. Jordan Rudess, Myung en Petrucci wisselden solo’s uit alsof het niets was en wij keken er naar alsof het de eerste keer was.

‘Under A Glass Moon’ gaf extra ruimte aan Petrucci om even voluit te gaan in de gitaarsolo.

Een feeërieke setting luidde ‘Wait For Sleep’ in en met ‘Learing To Live’ werd het sluitstuk van dit legendarische album gespeeld. Wat een song! Na 25 jaar nog steeds kippenvel!

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

De band verdween toen even van het podium om dan terug te komen met het volledige ‘A Change Of Seasons’ waardoor we nogmaals 23 minuten sprakeloos genoten van dit epos.

Dream Theater hoeft zich zeker niet meer te bewijzen maar met een doortocht als deze waarbij een album integraal wordt gespeeld, is het ook een nostalgische trip naar de dagen van verwondering. Opvolger ‘Awake’ verdient m.i. dezelfde behandeling. Hopelijk volgt hier ook niet weer een live dvd van…

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

11:23 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

26-02-17

Beyond The Labyrinth: The Art Of Resilience

 beyond the labyrinth

Zo, hier is hij dan.
De nieuwe boreling van Beyond The Labyrinth is er.  Eindelijk.
Er was een tijd dat ik dacht: gaat er überhaupt nog iets komen? 

Geruchten over een rockopera, volledig van de hand van mastermind Geert Fieuw, ja, dat ging een lang termijnproject worden. Maar van de 'band' BTL?

Hoe dan ook: hij is er en het is een goudhaantje. 
Voilà, ik heb het gezegd. 

BTL heeft een tijdje ook helemaal niet meer bestaan als ‘levende’ band. Het is te zeggen: de bandnaam werd even enkel gedragen door Geert terwijl er toch ook over slinkse samenwerkingen in de wandelgangen gefluisterd werden.

Tot de daad bij het woord gevoegd werd en zowel oudgedienden drummer Michel Lodder, keyboardspeler Sjoerd Bruyneel en newbie bassist Dominique Heynderickx terug niet alleen voor het gelaat van de band zorgden maar tevens een krachtige muzikale en instrumentale basis voor het nieuwe album verzorgden.

beyond the labyrinth

Bleef over: een zanger.

Hiervoor werd er rondgekeken in de muzikale omgeving & beyond. Zo werden er krachten aangesproken tijdens de Metal Cruise, niet alleen voor de zang maar tevens om een extra dimensie te geven aan de instrumentale invulling. Hierover in detail treden gaat me te ver leiden, dus ga ik het houden bij de Belgische gasten, die ik dus wél kende voor het album er was.

We vinden op gitaar o.a. Geert Annys (o.a. ex Mystery & Ostrogoth), Erwin Suetens, drijvende kracht achter Fireforce en Dushan Petrossi (Iron Mask, Magic Kingdom).
Op zang Filip Lemmens (Fireforce), Oliver Wright (ex-Stallion, Blind Hands), Tony Carlino (Max Pie), Josey Hindrix (Ostrogoth) en ‘Wizz’ Beauprez (Wizz Wizzard) 

beyond the labyrinth


Op de officiële presentatie werden de songs ingeleid door Geert en enkele aanwezige muzikanten en dat helpt natuurlijk om een eerste indruk correct te verwerken. Je moet de song wel volledig horen en een eerlijke eerste beurt geven.


En dat was zeker geen straf. Meer nog: de kwaliteit van zowel de songs, de uitvoering als de mix en de dynamiek van het gebodene maakte dat ik haast niet kon wachten op de volgende track. Ja, zo goed was het.

Tevergeefs keek ik uit naar een valkuil, een teleurstelling…. Niet dus. Ik hoed me ervoor om dit album zo neutraal mogelijk te beoordelen.
Ik laat me verleiden tot een trackbespreking… o, nee!

beyond the labyrinth
beyond the labyrinth

 

 

 

 

 

 

 

Vanaf opener ‘The Set Up (Innocence Presumed)’ wordt de lat hoog gelegd. Ook een serieus risico om met een toch niet zo heel vlotte en zeker geen makkelijke track de cd te openen. Ik bedoel daarmee: het is even volgen, zowel muzikaal als qua tekst. Het meer verteerbare refrein maakt dat het toch een zeer sterke opener is.
Buiten Josey, is dit een song volledig door de ‘core band’ gedragen. Geert geeft hier een heerlijk melodieuze solo en de ritmesectie – zeker naar het einde toe – zit vet in de mix.
Dit laatste zal, in tegenstelling tot de vorige BTL albums, een constante blijven.

Vanaf dan is het een heerlijk komen en gaan van gastmuzikanten en zangers.


beyond the labyrinth ‘Carry On’ – gezongen door de betreurde Wizz Beauprez – is een ferme druk op het gaspedaal. Met voorsprong een van mijn persoonlijke favorieten!

Misschien omdat deze song een geweldige Uriah Heep-feel heeft? Of gewoon omdat dit een monster van een track is? Met Geert Annys en Erwin Suetens op extra gitaar & solo’s, kan ik enkel hopen dat dit een blauwdruk is van alles wat BTL nog in zijn mars heeft.

 

Met ‘Someone Watching Over You’ wordt er even gas teruggenomen.
beyond the labyrinthEen ballad zo vroeg op een album? Als dat maar goed komt.

Ja, hallo. Wat een prachtig nummer!!!
Vanaf de piano intro voel je dat dit goed komt. De stem van Oliver Wright valt even later als een warm deken over je schouders. Perfect getimed tegen de actuele weersomstandigheden.
Het refrein nestelt je stante pede in je hoofd en ik merk dat ik na een week dit nummer soms onbewust sta te ‘mummelen’. Zo goed? Ja, zo goed.
De Amerikaanse gitariste Tara Lynch – hier nog vrij onbekend – levert een sobere maar gesmaakte solo.


 

beyond the labyrinthDe sfeer keert al snel als ‘Prince Of Darkness’ wordt ingezet. Van een heel andere orde en vooral een teken dat dit album bijzonder gevarieerd is.
Het is even herpakken als Colin Flynn zijn vocale prestatie levert. Zijn musical getrainde stem, zin voor dramatiek en stembereik dragen de song volledig. Metalheads zullen ongetwijfeld aan Kamelot denken en dat is zeer terecht.


Het symfonische karakter wordt mede ondersteund door het Nox String Quartet, een internationaal maar in Brussels gevestigd ensemble. Geen toetsen hier maar the real thing. En het werkt perfect.
Dit is geen rocksong persé, maar een gewaagde uitstap en gedurfd epos waarbij je best even gaat zitten.
 

‘Liberation Day’. Hoog tijd voor een sorbetje. beyond the labyrinthGeoffrey Tarallo (aka DJ Kenzo!) zingt dit ogenschijnlijk niemendalletje in, maar vergis je niet, dit is wederom een oorwurm en vooral: een verdiende rustpauze.
Hier speelt BTL alles verder zelf in.
 

Volgende track is ‘Shape Shifter’. Dit is een ferme brok progrock/metal. De imposante intro waarbijbeyond the labyrinth vooral Sjoerd Bruyneel zich laat gaan – de song is trouwens van zijn hand – is veelbelovend. Op zang hebben ze hiervoor Tony Carlino van het Waalse Max Pie kunnen strikken. Tony is een geweldige zanger met een hoop ervaring en is dan ook perfect geknipt voor deze song.

Het is een eerder midtempo monster dat zich langzaam lijkt voort te bewegen maar onverwacht toeslaat en naar het einde toe zich vastbijt in je muzikale brein.
 

‘Can’t Get Over You’, gezongen door Chitral Somapala (ex- Firewind, Civilization One en vele anderen),beyond the labyrinth is een vette knipoog naar Whitesnake. Meer nog: ik denk dat als ‘The Cov’ dit zou zingen, het op het is eender welk Whitesnake album niet zou misstaan.

Wederom levert Tara Lynch de solo terwijl Geert alle ander gitaarwerk voor zich neemt. De ritmesectie klinkt ook weer indrukwekkend. 

 

beyond the labyrinth

 

Met de intro van ‘If You Believe’ moest ik even slikken maar dat keert al snel.
Een aanstekelijke uptempo song, gezongen door David Reed Watson en met bassist Bob Goo, drummer Tommi Manninen (The Milestones) en voor een laatste maal Tara Lynch op gitaar.
Ja, deze song wordt dus haast volledig uitbesteed aan gastmuzikanten. Moet kunnen, zeker als het resultaat er staat als een huis.
Hier en daar gaat het er een beetje meer poppy aan toe, maar dat doet niets af aan het totaal. Zeker als de scheurende gitaar van Tara – en ik denk dat ze zich hier eens volledig mocht laten gaan – dit nummer absoluut verheft tot een killer song!
Uiteraard blijft Geert hier een ferme vinger in de pap houden middels gitaar en toetsen. 

Maar het wordt nog beter. En then some! 

Voor mij is ‘Salve Mater’ de song waarbij de band alle register opentrekt.beyond the labyrinth
Geen vrolijk verhaal, het verhaal van de instelling ‘Salve Mater’, waar toch een hoop dingen zijn gebeurd die met de ogen van vandaag toch zeker niet door de beugel konden. Aan de luisteraar om hierover zelf eens wat op te zoeken.


De song draait vooral over vermoede entiteiten die er alsnog terug te vinden/horen/voelen zouden zijn. Dit moet ieder voor zich maar naar waarde schatten, maar het is een dijk van een nummer.


De engelenkoortjes worden ingezongen door Geerts dochters, welke een mooi contrast vormen met Filip ‘Flype’ Lemmens, voor de meesten toch bekend als frontman van Vlaanderens enige échte Fireforce.
Spooky, gothic, heavy, epic,… welke bijvoegsels kunnen er nog aan toegevoegd worden?
 

beyond the labyrinthHet album gaat in dezelfde lijn verder met ‘Fall Of The Raven’, wederom ingezongen door Colin Flynn. Hierdoor krijgt het terug die donkere musical-sfeer (ik moet dan aan ‘Les Misérables’ denken).
BTL levert hiermee ook zeker een prijsbeest af. Het wordt onderhand moeilijk om favorieten te pikken uit dit album.


Het refrein pakt je gewoon in, mede door nogmaals die Kamelot feel en ‘light operatic’ aanpak. Het Nox Quartet ondersteunt ook hier sfeervol en functioneel.
Met een (veel te korte) gitaarsolo van Dushan Petrossi krijgt de song een korte maar welgekomen injectie waardoor de luisteraar even zal opkijken. Dit kon of mocht iets meer zijn.
 

‘Waiting For The Dawn’ word ingezongen door John Ferreira (As The World Burns). En ondanks het feitbeyond the labyrinth dat John uit een eerder alternatieve post-grunge scene komt, klinkt de song bijzonder open en melodieus. Ook het meeslepende refrein laat niet vermoeden over ’s mans muzikale roots.


We krijgen een mooie gitaarsolo door de voor mij onbekende Brian Copp. Ferreira profiteert om vocaal even ‘extreme’ te gaan maar het is de gitaar die de song even laat ademen. Ja, een echte oorwurm – wederom.
Hier krijgen we ook voor een laatste keer Nox te horen.
 

beyond the labyrinthDit waren drie eerder heavy, sterk uitgewerkte songs die gewoon vragen om enkele maal opnieuw beluisterd te worden. En we nu haast aan het einde van het album. Hoe kan dit afgesloten worden?
BTL koos voor een lichtere aanpak met ‘Virtual Connection’, ingezongen door Oliver Wright met verder enkel de band.

De wel heel poppy start doet ofwel je wenkbrauwen fronsen ofwel tovert het een glimlach op je gelaat. Bij mij varieert het. Muzikaal is het een lichtgewicht maar langs de andere kant is het zo goed uitgewerkt en zo lekker uptempo dat het werkelijk een goed gevoel geeft op het einde van deze erg gevarieerde, rocky, proggy, doomy, en wat nog allemaal, rit. 



BTL heeft hiermee een geweldig album afgeleverd. Met alle respect voor de prestaties in het verleden: dit is van een heel andere orde.

De productie en mix (door Marc De Keyzer inde Atomika Studios) geven dit album, en in verlengenis BTL, zoveel meer dynamiek dan de albums die hiervoor verschenen. De zangpartijen spatten van de plaat af en de songwriting is nagenoeg perfect. 

Of ik dit album ook zo zou bejubelen indien ik niet bekend was met de band? Waarschijnlijk wel.
Toch wil ik hier een extra lans breken voor wat er gepresteerd is.
Deze muziek zal helaas nooit het grote radiopubliek bereiken maar daar gaan we niet wakker van liggen.
BTL voert net als zoveel andere bands en artiesten eenzelfde strijd tegen de commerciële mainstream. Daarenboven geloven zij ook 200% in hun eigen creativiteit en kracht. 

Daarom is ‘The Art Of Resilience’ een fantastisch album.
En daarom moet je het zeker in huis halen. 

beyond the labyrinth

 



 

 

 

13:01 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

23-12-16

Saxon & Girlschool, @TRIX, 22/12

Saxon_Battering_Ram (1).jpg

Saxon fans zijn een soort apart. Verstoken van alle heisa en hysterie die we kennen bij o.a. Iron Maiden concerten, blijven deze jongens, meisjes, dames en heren van alle leeftijden, behoorlijk met de voetjes op de grond. Net zoals de band zelf zou ik durven stellen.

Toen Saxon na het niet echt succesvolle Amerika avontuur eind jaren ’80 zijn zaakjes terug op orde moest stellen om de veroverde gebieden op het Europese vasteland te kunnen consolideren (zo heet dat dan), diende de band haast zichzelf terug uit te vinden. Met een moeizame (her)start met o.a. ‘Solid Ball Of Rock’, ‘Forever Free’ en ‘Dogs Of War’ –om er enkele te noemen, werd de basis al snel terug aangesproken.

Met ‘Unleash The Beast’ en ‘Killing Ground’ sijpelden er zelfs gothic, symfonische en progressieve elementen in de songs wat ze geen windeieren opleverde. Vanaf ‘Lionheart’ ging het gewoon kei vet terug bergop. Met een nieuw album om de twee jaar waarbij er langzaam maar zeker werd teruggekeerd naar de ‘harde’ jaren ’80 en het geluid ook wat donkerder werd, werd Saxon terug een instituut in de traditionele Heavy Metal scene. Met het meest recente ‘Battering Ram’ bewijzen ze nogmaals dat het niveau gehandhaafd blijft. Tevens is Saxon ook een vaste waarde, die het ritme van opname/tour verbazend goed aan de gang weet te houden.

Zit een festival even verlegen om een band die gegarandeerd knalt en een ruim publiek aanspreekt? En liefst zonder dat ze astronomische gages eisen? Effe Saxon bellen!

Maar bovenal – en dat is de kracht van Saxon – kunnen ze ook teren op een schat van metalklassiekers die steevast de revue passeren én geven ze het publiek een gevoel van ‘erbij te horen’. Geen gedoe, inpluggen en spelen.

Nu ze een lange en naar hun zeggen afmattende tour achter de rug hebben, werd er in grandeur afgesloten in muziekcentrum TRIX in Borgerhout, een zaal waar ze bijna thuis zijn en die – hoe zou het anders – de melding ‘SOLD OUT’ aan de deur mocht hangen.

Maar.

Eerst moesten we onze tanden nog zetten in een andere overlevende band uit de vroege jaren ’80: GIRLSCHOOL. Tja…

Nooit een fan van geweest, laat staan dat ik ze ooit volgde. Donderdagavond wist ik ook terug waarom dat zo was/is. Girlschool is een band die ondertussen zo gedateerd klinkt en speelt én technisch zo ondermaats is blijven spelen dat het, ja, bijna aandoenlijk was.

M Saxon (18).jpg

M Saxon (16).jpg

Een mix van The Runaways en The Ramones-op-valium met poepsimpele poprock songs. Zo zou ik het kunnen stellen. Ik ga er ook van uit dat ze in goeden doen waren, dus dat het matig onderhoudend was, zal daar wel aan liggen.

M Saxon (25).jpg

Waardig ouder worden is ook niet aan hun besteed. Als oude(re) rockartiesten al eens meer karakter uitstralen en een zekere autoriteit krijgen, was hier sprake van het omgekeerde. Eerlijk? Met Jackie Chambers die ik het voordeel van de twijfel gun, was het een triestig beeld van dames voorbij gemiddelde leeftijd waar de jaren niet mild voor zijn geweest. We gaan mekaar hier geen Lita Ford of Pat Benatar noemen, maar het oog wil ook wat en het deed met momenten pijn aan de ogen.

SAXON is natuurlijk andere koek. En ik zal meteen mijn eerste gedachte zeggen: van de +15-tal keer dat ik de band al zag, was dit mogelijk de beste show die ik ooit zag. En in het verleden was ik al nooit echt teleurgesteld.

Niet alleen de energie en het perfecte geluid maakten er een feest van, ook de setlist was om van te dromen en zorgde er voor dat het een absoluut genoegen was om Biff & the boys meer dan twee uur aan het werk te zien.

M Saxon (131).jpg

M Saxon (109).jpg

M Saxon (108).jpg

Nu kunnen we altijd wel stellen dat dit of dat album werd overgeslagen (ja, ‘Lionheart’, weeral), daar voor kregen we songs in de plaats die we de laatste jaren niet teveel te horen kregen zoals ‘Ride Like The Wind’ of ‘Terminal Velocity’.

Met een stapel fan favorieten op hun actief werd de catalogus goed aangesproken én werd ‘Battering Ram’ met drie songs representatief vertegenwoordigd.

De setlist vind je onderaan (toch zo ongeveer) maar het deed ondergetekende ontzettend veel plezier om zowel ‘Dallas 1 p.m.’ als ‘The Eagle Has Landed’ te mogen horen. Songs die naast andere langere en nieuwe tracks als ‘The Devils Footprint’, ‘Queen Of Hearts’ en natuurlijk ‘Crusader’ mogen staan.

M Saxon (216).jpg

M Saxon (113).jpg

M Saxon (120).jpg

M Saxon (129).jpg

Biff Byford blijft een uitermate sympathieke frontman en levert nog steeds de goederen af zoals we van hem verwachten. Zelfs als de zaal temperatuursgewijs op ontploffen staat, gaat de 65 jarige boomlange kerel als een furie te keer.

Zijn stem heeft met de jaren meer ‘grain’ en maturiteit gekregen (wat wil je…) en heeft nauwelijks aan kracht ingeboet. Zijn Yorkshire accent bij de praatjes blijven even leuk en ‘boyish, alsof ze in een kleine club spelen.

M Saxon (140).jpg

M Saxon (242).jpg

M Saxon (149).jpg

M Saxon (198).jpg

Met mede oerlid Paul Quinn op gitaar vormt hij de kern van de band maar maar sinds de komst van bassist Nibbs Carter in ’88 en gitarist Doug Scarratt in '96, lijkt de band wel een injectie gekregen te hebben. Nibbs getuigd niet alleen fysiek van een ongelofelijke energie op het podium, hij maakt de baspartijen avontuurlijk en speels terwijl Scarratt langzaam maar zeker het leeuwendeel van de leadsoli voor zijn rekening neemt, altijd perfect in balans met Paul Quinn. Ook drummer Nigel Glockler blijft ondanks enkele gezondheidsissues op post.

M Saxon (221).jpg

M Saxon (228).jpg

M Saxon (246).jpg

Saxon zag, kwam en overwon alweer het hondstrouwe publiek. Een publiek dat weet waarvoor ze komen en nauwelijks nog verrast wordt, of het moest zijn door het feit dat er dieper in de catalogus wordt gegraaid. Deze avond kregen we met ‘Denim & Leather’ Girlschool-met-kerstmuts mee op het podium én speelde Saxon een berevette versie van Motörheads ‘Ace Of Spades’.

Als jarenlange tourpartner van Lemmy was dit een mooi en vooral eerlijk betoon aan de man. Biff sneerde hem na de hij waarschijnlijk op hen zit te wachten met een fles Jack D. en een pakje ‘smokes’. Tegelijk was hij er niet zeker van of het ‘boven’ of ‘beneden’ was dat Lemmy vertoefde.

Officieus is ook bevestigd dat Saxon op Alcatraz Festival zal/zou staan, dus we weten alweer waarheen deze zomer.

M Saxon (264).jpg

M Saxon (252).jpg

M SaxonFX (166).jpg

Tot het zover is, kunnen we ons laven aan de 21 studio albums en de shitload liveregistraties die ondertussen hun weg naar mi casa gevonden hebben.

Het was een geweldige avond. Dit jaar heb ik bijzonder veel met Saxon ‘bezig geweest’ en me verdiept (nu,ja…) in hun minder bekende werk uit de jaren ’90. Donderdag ben ik en de andere metalheads aanwezig in de Trix daar meer dan rijkelijk voor beloond.

saxon,girlschool

Battering Ram - Heavy Metal Thunder - Sacrifice - Solid Ball Of Rock - Never Surrender - Terminal Velocity - The Devil's Footprint - Strong Arm Of The Law - The Eagle Has Landed - 20,000 Feet - Queen Of Hearts - And The Bands Played On - Dallas 1PM - Ace of Spades - Wheels Of Steel - Let Me Feel Your Power - 747 (Strangers in the Night) - Crusader - Denim and Leather - Princess of the Night

 

18:55 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende