11-10-12

Rockfort, Fort 8, Hoboken, 22/09

Dat mag je niet laten liggen, zegt het kleine stemmetje diep in mij. Ondanks een beetje een moeilijke persoonlijke agenda, lag reeds lang op voorhand vast dat ik de tweede editie van dit kleinschalige festival zeker niet wou missen.

Het was even wachten alvorens een deftige headliner de affiche ging sieren, maar wat mij betreft, zijn ze daar wel degelijk in geslaagd. De vraag is natuurlijk: het Zweedse Andromeda speelt niet zomaar een ‘potje metal’ waarbij het lekker bangen is en regelmatig een recipient bier door de ruimte lanceren. Neen, het was een gewaagde keuze om deze progressieve band te laten aanrukken. Hebben ze zieltjes gewonnen? Hebben ze het hoegenaamd zelf overleefd? 

Eigen bands eerst, of beter gezegd: INCINERATE mocht als eerste op het podium verschijnen. Waren ze vorig jaar de winnaars van de bandwedstrijd, zaterdag mochten zij zich eens volledig laten gaan voor het langzaam binnenkomende publiek.

Ik had er wel een beetje wantrouwen in want ondanks de inzet van de band was het songmateriaal nogal aan de magere kant bevonden. Nu kan je stellen dat de power, energie of hoe je het ook wil noemen, in thrashmetal  belangrijker is dan fijne songstructuren maar toch.

Hun mix van thrash en death metal puurt uit bekende ofte herkenbare elementen maar dreigt soms een beetje te verzuipen in chaos. Gitarist Matthias slooft zich dan wel uit om in de songs nog een deftige solo te proppen wat dan weer ten koste van de drive van de muziek gaat. Een tweede gitarist zou welkom zijn.

DSC_9912011.jpg

DSC_9892005.jpg

 Enige animositeit op het podium omdat een en ander misschien niet goed door de podiummix kwam? Was die of die niet ‘in the groove’? Dat ga ik hier niet schrijven. Evenmin dat er gebrek aan motivatie zou zijn. Alle muzikanten gaven zeker het beste van zichzelf maar om te openen in een ruimte die eerder een uitdagend karakter heeft (galm) en ruimtelijk beperkt is (gang), is voor mij voldoende excuus om die mindere kant van het optreden te vergeten.

Ik blijf een stille fan van deze band! 

DSC_9935017.jpg

DSC_9943022.jpg

DSC_9992035.jpg

THE ELECTRIC MOLE. Ja, ik herinner me het optreden van deze band in De Rots nog levendig, ook al was ikzelf redelijk ‘under the weather’ die avond.

TEM speelt een uitdagende mix van post grunge/hard funk/stoner poprock – ik geloof zelf niet dat ik dat hier schrijf. Denk aan de Chilli Peppers maar nog radio vriendelijker. Voeg daar gitaren aan toe van Pearl Jam met Neil Young en een groove van hier tot in T..

Frontman Reza kent zijn stiel perfect en weet iedereen bij de les te houden ook al moet het enorme contrast met de vorige band overbrugd worden. TEM heeft ’s avonds nog een gig in Langemark maar spaart zichzelf niet. Gitaristen Peter De Mol en Bert Verfaillie zorgen voor een op zich weinig spectaculair maar een even belangrijk tapijt van gitaren waarom de rest zich kan uitleven.

DSC_0026003.jpg

DSC_0099019.jpg

DSC_0152033.jpg

Opvallend is het gemak waarmee deze band speelt. Het podium wordt eerlijk verdeeld maar Reza speelt met het publiek, daagt uit en draagt met zijn voorliefde voor AOR/Westcoast nog een aardig steentje bij in deze heerlijke mix van stijlen.

Bovenal moet ik vermelden dat het geluid ondertussen danig was bijgesteld waardoor we – met een constante glimlach op de mond – konden genieten van deze korte maar warme set. 

DSC_0250046.jpg

DSC_0189038.jpg

DSC_0060008.jpg

ASSIA, een band die ik al heel lang eens wou zien maar waar het nooit van kwam. Je kan dus stellen dat de reputatie hen vooraf ging.

Als de spreekwoordelijke kippen erbij dus om deze ja, noem het Indo-Europese rockband te bekijken. Ik ga daar heus niet semantisch over doen; Indo-rockband en niet ‘indie’ dus.

Opgebouwd rond broer en zus Purba staat deze band garant voor een portie stevige rock met voldoende heavy invloeden om de metalhead te kunnen boeien.

Boegvrouw Tiana staat haar vrouwtje volledig en gaat met momenten volledig op in de muziek. Je zou er bij momenten schik van krijgen als zij dan weer schichtig, dan weer dreigend het publiek monstert. Tiana maakt ook deftig gebruik van het podium en probeert de andere leden af en toe verleiden tot interactie, wat dan maar weer ten dele lukt. Het nog steeds magere publiek kijkt vooral en applaudiseert beleefd.

DSC_0335011.jpg

DSC_0326008.jpg

DSC_0317005.jpg

Broer Asmara heeft niet alleen de looks van een eighties metaller, hij legt samen met bassist Somphong, drummer Fabiano en toetseniste Julie…. (hey, speelt die niet bij Poison?) een excellente basis om Tiana loos te laten gaan.

Muzikaal denk ik soms aan Anouk die (waarom niet) een kind gemaakt heeft met Nicky Sixx. Toch hoor je ook dingen die de lichtere kant van de band laten uitschijnen. Dan weer wat kitcherige poprock, dan meer radiogerichte rock zoals het geweldige ‘Soldier of Love’ (neen, niet van..) wat een echte eighties radiohit lijkt.

De toetsen krijgen meer dan voldoende ruimte en de klankbalans is gezien de akoestiek niet echt perfect maar dat valt te behelpen met wat rond te lopen en het beste plekje uit te zoeken.

Assia was zeker een verrassing voor mij, hier wil ik vroeg of laat wel een demo/cd of wat dan ook in huis halen. 

DSC_0367017.jpg

DSC_0430020.jpg

DSC_0314004.jpg

KINKOBRA is een Nederlandse band en paste wonderwel in de lijst van de geprogrammeerde bands. Ik zeg: wonderwel, want het kon echt alle kanten uit die namiddag in het fort.

Muzikaal leek het wat op post-grunge, melodieuze Soundgarden maar ook erg emo-minded zoals 30 Seconds from Mars. Of dit laatste een smet op de set bracht?

Ja en neen. Vooreerst moet ik stellen dat ik hier niet zo heel gek van ben. Pearl Jam en andere vroege 90’s ikonen kunnen mondjesmaat maar Kinkobra was tegelijk een anachronisme en beetje te bestudeerd. Imagogewijs dan. Maar!!!

DSC_0530003.jpg

DSC_0582016.jpg

Op de prestatie op zich, de presentatie en dies meer was werkelijk niets aan te merken – als je dit goedvind tenminste. Frontman Pascal Molenaar is van het expressieve type, wat wel goed is, maar teveel molenwieken lijkt me wat goedkoop connecteren met het publiek. En ik moet al helemaal niet hebben van de gebreide mutskes annex slordige baardgroei. Maar ik herhaal: goed op zich, sterk zelfs, maar niet mijn kopje thee.

DSC_0559008.jpg

DSC_0537005.jpg

DSC_0539006.jpg

STALLION mocht ook voor de tweede keer op rij acte de presence geven. We nemen het hen niet kwalijk dat zij tevens een ferme voet in de organisatie hebben, want dat was ook prima in orde.

Stallion komt qua stijl volledig op bekend terrein voor mij en vele van mijn leeftijdsgenoten. Heavy rock, hardrock met catchy refreinen, enkele mooie twin-gitaarstukjes stijl Thin Lizzy, een beresterke frontman en een vette ritmesectie.

Daar voeg ik gelijk aan toe (ik moet me niet altijd sympathiek willen maken) dat het soms wel wat meer mocht scheuren qua gitaargeluid. Niet qua volume maar qua ja,…heavieness, dan maar.

Oerlid Rob Richter weet best waar hij mee bezig is, maar speelt soms nogal op veilig naar mijn mening. Wie hem eerder aan het werk zag, weet dat Rob eerder een man is om op de achtergrond zijn ding te doen maar volgens mij kan hij zijn stem – gitaar dus - zwaarder laten klinken en hiermee letterlijk het totaalgeluid van de band nog meer de hoogte injagen.

DSC_0745015.jpg

DSC_0694007.jpg

DSC_0865043.jpg

Ja, Oliver Wright dan. Deze Engelstalige (behoorlijk tweetalig als het moet) zanger/gitarist weet de band wel te verkopen. Met zijn Angelsaksische flair geeft hij er een natuurlijke internationale zwier aan. Zo zitten de (bind) teksten honderd procent qua frasering en uitspraak, wat iets is waar andere bands te vaak hakken over de sloot als voldoende hanteren.

Bovendien – en zeker niet minder belangrijk is dat hij een weliswaar beperkte maar wel ‘vintage’ classic rockstem heeft en dat is een ware zegen voor de band. Geen te hoge uithalen of zo maar ver boven het gemiddelde. Zijn presentatie is haast professioneel en de interactie met het publiek als met de rest van de band (Glenn De Wit op bas en Guy Billiard, drums) verloopt vlot.

Prima optreden dus voor deze te bescheiden band. 

DSC_0778023.jpg

DSC_0767020.jpg

DSC_0851041.jpg

DAKRYA. Neen. Voor mij hoefde het niet. Goed, dit is mijn blog en ben geen broodschrijver, dus ik stel hier dat ik dit helemaal niets vond. Maar dat is een kwestie van ‘goesting’. Ik moet ook vaststellen dat ik niet echt alleen was wat dit betreft. Was dit een brug te ver? Ja en neen.

Na enkele songs leek de ruimte even leeg te gaan lopen. Gelukkig werd dit gecompenseerd door nietsvermoedende nieuwkomers.

Ik vind het echt tof dat Rockfort een extreme – en in dit geval een ‘Theatrical metalband’ engageert; we zijn niet vies van een uitdaging, maar dan had ik liever een black of gothic band gehad. Voor mij was dit snel bekeken, dwz na enkele songs.

Ik was net de jongens van Andromeda gaan begroeten & shit toen het Griekse Dakrya aan zijn set begon. Ik kwam dus al gelijk terecht in een chaos van stemmen – die ik niet leuk vond – en melodieën die mij de wenkbrauwen deden fronsen.

DSC_0926007.jpg

DSC_0936011.jpg

 

Ergens moet daar een publiek voor zijn en aanvankelijk wou ik er wel in meegaan, net zoals ik vroeger al deed met stijlgenoten Diablo Swing Orchestra, maar ik kon er echt niet inkomen.

Ik denk dat die enkele toeschouwers vooral bleven staan omdat ze benieuwd waren naar de expressieve zangeressen, die misschien wel goed waren in wat ze deden maar ik had er echt problemen mee. Hun cabaretachtige act en marionettendansjes irriteerden meer dan dat ze me boeiden.

Het zou niet correct zijn om de band hier af te breken, ik vond deze eend een beetje te vreemd in deze bijt om er een oordeel over te geven, vandaar. 

DSC_0948016.jpg

DSC_1000023.jpg

DSC_0938012.jpg

AFTER ALL. Ik heb het hier recentelijk nog geschreven: ik ben historisch gezien nooit een echte thrasher geweest. Maar ik ben nog nooit zo thrash-minded geweest als de laatste maanden.

After All had ik al eens gezien en de laatste keer in de Lotto als support van Judas Priest was geen onverdeeld succes. Dit laatste was vooral aan het geluid en de grootte van de zaal te danken.

Wat de band op Rockfort neerzette voor een – nog steeds – beperk publiek was en ‘boenk op’. Het geluid was technisch gezien ondertussen quasi perfect voor zover dat kon in deze ruimte.

Kwam daarbij de tomeloze energie van de band en er was vuurwerk. Dit was strak, had melodieuze passages en was zonder meer opwindend te noemen.

DSC_1056005.jpg

DSC_1082011.jpg

DSC_1085013.jpg

 

‘Dawn of the Enforcer’ heet het nieuwe album en dient in elke cd (of vinyl, jaja) rek te staan in metalminded Vlaanderen en omliggende straten.

Zelf ben ik ook nog in gebreke maar dat zal spoedig veranderen. Ik wil maar zeggen: dit was sterk, zeer sterk. Zanger Sammy Peleman is één brok dynamiet op het podium en daagt het publiek uit met zijn opzwepende act. Vocaal staat hij er volledig ook al mist (mist?) hij de growl van een Chuck Billy, maar dat is dan weer een andere categorie. Sammy hanteert veelal een clean geluid en gaat liever in de gecontroleerde hoogte dan te gaan brullen, wat het melodieuze facet dan weer ten goede komt. Ik vond dit echt geweldig goed. (punt)

De gitaartandem van Dries Vandamme en Christophe Depree (moet er nog iemand aan Fear Factory denken?) loopt gesmeerd, net zoals de rest van de band.

After All doet op zich niet echt verrassende dingen maar swingt als de neten en levert met elke song of riff een vuistslag in het gelaat van het publiek dat ondertussen al wél tot aan het podium dierf komen.

Fantastisch optreden! 

DSC_1063007.jpg

DSC_1219040.jpg

DSC_1161024.jpg

DSC_1213038.jpg

Het kon nu echt niet meer stuk want de geweldige maar jammer genoeg relatief onbekende/onbeminde Zweedse progressieve metalband ANDROMEDA ging deze avond afsluiten. En ja, wat deze sympathieke jongens afleverden was niet minder dan fenomenaal en laten we er van uitgaan dat dit een doorsnee optreden was.

Hun live dvd mag dan wel zijn opgenomen in ruimere – lees betere – omstandigheden, wat zij in de gang van Fort 8 afleverden blies mij van mijn sokken.

Vooreerst: ik vond het al op zijn minst een gewaagde keuze om een niet zo voor de hand liggende band als headliner op de affiche te zetten.

DSC_1244006.jpg

DSC_1257010.jpg

DSC_1306024.jpg

 

Progmetal mag dan al bloeien als nooit tevoren, het blijft een niche waarin zowel muzieknerds, muzikanten met hoge ambities en muziektechneuten mekaar vinden. Voor de hand liggend is het nooit. Riskante maar excellente keuze dus voor ondergetekende want Tarkus is er vooral gek van.

Met een beetje vertraging betrad de band rond 1030 het podium om van start te gaan met ‘The Words Unspoken’ gevolgd door het heavy ‘Antidote’ van de nieuwe cd ‘Manifest Tyranny’. Geen gemakkelijke kost maar instrumentaal zo verbluffend dat ik als aan de grond genageld stond.

Het oudere ‘Inner Circle’ van ‘Chimera’ deed me kippenvel krijgen.

Naast het gitaarwerk van Johan Reinholdz en het virtuoze baswerk van nieuwkomer Linus Abrahamson, dragen ook de toetsen van Martin Hedin aardig bij tot het wonderlijke kluwen van extravaganza welke de basis vormt voor de zang van David Fremberg. We vermelden hier tussen de regels ook graag dat de keyboards werden uitgeleend door onze eigen trots Beyond The Labyrinth – deze vermelding is graag gedaan.

DSC_1345034.jpg

DSC_1389052.jpg

DSC_1317027.jpg

DSC_1428073.jpg

DSC_1466089.jpg

 

Nu is Fremberg zeker geen topzanger maar op zich past hij als gegoten bij de band, hij is ook een van de stichtende leden. Het is ook eens leuk om een zanger te zien die zijn plaats kent en zijn collega’s ruimte voor aandacht laat. Net zoals de andere bandleden levert hij een herkenbare bijdrage om zich dan in het decor terug te trekken.

Zo is geen enkel bandlid schuldig aan egotripperij of parmhartig gedrag en draagt iedereen evenveel bij aan het Andromeda geluid.

‘Survival of the Richest’ – geweldige actuele titel van een zeer maatschappijkritisch album – gaf even een rustpunt en ontplooide al zijn moois en dramatisch middels de prachtige zanglijnen.

En zo ging het maar door. De gitaarsoli toetsencapriolen waren aan mekaar gewaagd.

DSC_1287017.jpg

DSC_1426072.jpg

*  *  *  *  *  *  *  *

 

Maar dan stopt het verhaal een beetje plots voor Tarkus. (duh?)

Gezien ik de volgende morgen ontieglijk vroeg de hort op moest om een mooi reisje te ondernemen, diende ik enkele afspraken – vooral met mezelf – na te komen. Maakt dat ik – naar ik vermoed – de laatste twee/drie songs heb moeten missen.

Om dit alsnog te compenseren vergreep ik me toch nog aan een exemplaar van hun live dvd. En geloof me: daar heb ik nog geen spijt van!

13:44 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

11-11-08

BLIKFEST 2008....All Hell Breaks Loose!

Festival report logo

BLIKFEST is een metalfestival waar hoofdzakelijk Belgische bands worden geprogrammeerd. Dat is natuurlijk een goed punt. Met een fantastische PA en een ruim podium kunnen deze dan ook eens voluit gaan i.p.v. in kleine achterafzaaltjes of vochtige JC’s te moeten spelen. En ze zijn het waard! Geen enkele band gedraagt zich onwennig in deze professionele omgeving en dat hoeft ook niet want technisch zijn ze aan mekaar gewaagd en spelen dan veelal ook met een verbluffend vakmanschap.

Voor de geëngageerde lezer, en ik bedoel dan muzikanten die hier zouden terechtkomen, toch nog even verduidelijken: de meeste van de bands op de affiche zijn niet echt ‘mijn ding’. De metalscene is zodanig divers en de omschrijving van de diverse stijlen vergt soms een arsenaal aan adjectieven (sferisch-folk-black-emo-death-grind-thrash-doom-melodic-viking,….) waar ik mij niet aan laat vangen, so to speak. Ik ga voor de dynamiek, het engagement en de techniciteit waarmee een band mij al of niet kan meevoeren. En neem het me niet kwalijk als ik hier stel dat er m.i. iets meer variatie in de programmering mocht. Fijn natuurlijk voor de bands als iedereen zich wat in hetzelfde straatje bevindt, maar ik mistte een melodic- true- of powermetalband op de affiche. Kwestie van dan toch eens even adem te kunnen pakken. De meeste bands hadden een zeer sterke frontman, maar échte zangers vind je niet terug in deze wat éénvormige programmatie. Genoeg energie en ‘ballen’, maar voor mij veelal inwisselbaar. No offence natuurlijk, want ik heb écht genoten van de bands. En of je nu Viking- of Blackmetal speelt: ik moet vaststellen dat het met de motivatie en het technisch kunnen bijzonder goed zit. Uiteraard speelt hierin mee dat het voor velen mogelijk is om een goed (cd) produkt op de markt te brengen, iets wat, zeg maar, tien jaar geleden nog voor de meesten een droom leek, is nu wel bereikbaar. Dit gezegd zijnde….

Timetable XX SMALLLaten we vooral niet om de pot draaien. De bands die ik op deze editie aan het werk zag waren stuk voor stuk van topniveau. Niet echt allemaal mijn smaak, maar over de inzet en professionaliteit valt niet te twijfelen: het zit ontzettend goed met ‘onze’ metalbands.

De PA van dienst liet ook niets aan het toeval over: pedal to the metal – bere-vet en keihard zonder enig storend element. Prima werk dus. Daar ik weeral dringend mijn portie herrie nodig had was ik op tijd aanwezig. Kwestie van niets te missen. Wie weet wat deze dag weeral in petto ging hebben. Op naar de bands dus!

De kop werd afgebeten door KLUDDE. Alvorens hier smakelijk mee te gaan lachen, toch Eenige Duiding. Een fijne trend die zich al even manifesteert is het teruggrijpen naar Oud-Nederlandse tradities. Death- Black- en vooral Folk-geïnspireerde metalbands bedienen zich soms al te graag van het Nederlands. Het Nederlandse (Gelderse!!) gezelschap Heidevolk is hier bijzonder is, daar later meer over. Over de verstaanbaarheid wil ik het niet hebben, toch songtitels als ‘Karos der Toverheksen’ of ‘Slet’ laten weinig aan de verbeelding over. Kludde weet al wel gelijk de toon te zetten voor het verdere verloop van het festival. Als dit al zo geweldig klonk, was ik helemaal klaar voor de rest!001 Kludde 1 XX002 Kludde 2 XX003 Kludde 4 XX

Het Antwerpse LEMURIA was volgende aan de beurt. Ik zag een keyboard in de line-up en dat wekt altijd mijn aandacht. Zeer terecht zou blijken. Lemuria begon wel erg heftig. Beetje metalcore achtig, maar algauw kwamen er behoorlijk bombastische keyboardpartijen opduiken waardoor het geluid soms over the top werd zonder te verzuipen. Vooral het laatste nummer, vraag me geen titels, was van een zeer hoog niveau waardoor deze band een zeer positieve indruk naliet.004 Lemuria 4 XX005 Lemuria 5 XX006 Lemuria 3 XX

HERFST zette de feestelijkheden verder. Zoals de naam al doet vermoeden, geen echte happy-metal band. Perfecte timing ook om deze band aan het werk te zien. Melodieuze deathmetal was the name of the game en dat was exact wat we kregen. Wat vooral opviel, waren de looks van de muzikanten. Qua presentatie was dit wel af. Muzikaal echter was het me allemaal wat gelijk – wat daarom niet negatief bedoeld is, ik ben tenslotte geen deathmetal kenner. Technisch was het wel dik ok, ik weet niet wat er de laatste jaren aan de hand is, maar (en dat geld voor quasi alle gitaristen aanwezig) ook hier werd stond ik ademloos naar de muzikanten te kijken. Jammer dat het soms een beetje een muur van geluid werd, maar strak was het wel. Al bij al een geweldige prestatie over de hele lijn.007 Herfst 2 XX008 Herfst 5 XX009 Herfst 3 XX

 

 

 

Van THURISAZ had ik on-line al wat gehoord en de verwachting was dan ook hoog gespannen. Als adjectief werd er het ‘avant-garde’ aan toegevoegd. Zeer terecht overigens want Thurisaz weet behoorlijk wat variatie in zijn nummers te brengen. Al van bij de aanvang voelde je dat hier overal aardig over nagedacht was. Van sferisch tot vette brutale stukken, soms melodieuze flarden, kortom: grensverleggend, gevarieerd en voor mij het eerste hoogtepunt van de dag. 010 Thurisaz 11 XX011 Thurisaz 5 XX012 Thurisaz 10 XX013 Thurisaz 6 XX014 Thurisaz 7 XX015 Thurisaz 9 XX


 

AFTER ALL was zaterdag zowat de enige vintage-metalband. Met al een stapel cd-releases op hun actief en bijzonder ervaren qua touren, waren zijn haast anciens. AA speelt thrash zoals we er in de jaren ’80 mee geconfronteerd werden: strak, snel en – bijzonder leuk: met een even nostalgisch geluid. Ik zou bijna durven stellen dat AA de enige band was waar ik me muzikaal wat in herkende. Eén van de gitaristen leek gewoon weggelopen uit de line-up van Forbidden. Anthrax, Agent Steel en Exodus lijken de grote voorbeelden. Thrash met een knipoog, geen demonische Slayertoestanden, maar recht toe aan beuken. Naast mij ontstond (eindelijk) een moshpit, maar blijkbaar met onvoldoende liefhebbers want deze doofde vrij snel uit. AA wist me te bekoren door hun energieke, eerlijke maar vooral herkenbare set.016 After All 1 XX017 After All 5 XX018 After All 7 XX019 After All 2 XX020 After All 10 XX021 After All 9 XX

 

 

 

 

IN-QUEST behoort volgens velen tot de absolute top van de Belgische metalscene. Gezien hun reputatie (cd’s, supports, GMM,…) zou er dan ook niets mogen mislopen tijdens hun set. Toch konden ze me niet of nauwelijks boeien. Ik zag ze eerder al op Graspop en daar kon het wél. Lag het aan hen of aan de mix? Ik dacht dat ze een eigen geluidsman bij hadden, wat toch een positief gevolg zou moeten hebben?  In ruil kregen we een muur van geluid, alles en altijd loeihard zonder enige nuance. Ik stond afwisselend vlak voor de backline van de gitaristen die wel druk doende waren, maar één  brij van geluid was mijn deel. Gelukkig zitten er in de muziek van In-Quest voldoende downbeats om toch nog enig gevoel van structuur te laten blijken. Jammer dus, tegen volgende keer even de geluidsman briefen!022 In-Quest 5 XX023 In-Quest 6 XX024 In-Quest 7 XX

 

 

Dat de timetable al even overschreden was deerde niemand. Het was ondertussen 2240u en de Belgische koningen van de Black Metal, ENTHRONED, dienden nog aan hun set te beginnen. Als enige band mochten zij over de ganse diepte van het podium beschikken. Ik hoopte dan ook op enig spektakel. Na langdurig soundchecken en een schminkbeurt (ah ja!) betrad het kwartet het podium. De introtape zette de sfeer gelijk. Toen de eerste moordende riffs werden ingezet werd duidelijk dat we hier niet met prutsers te maken hadden. Deze stijl van Black Metal vergt nogal wat van de toeschouwer. Ondanks het wel furieuze spel op het podium bleef het publiek vrij rustig. Dat een groot gedeelte van de zaal aan het leeglopen was, was mogelijk deels te wijten aan de vermoeidheid, het volume en mogelijk de keuze van de headliner. Enthroned mag misschien wel de top zijn in zijn sector, niet iedereen valt voor de razendsnelle riffs en de veelal krijsende stem. Persoonlijk was ik er ook niet echt van ondersteboven, daarvoor had er misschien meer werk gemaakt mogen worden van FX zoals rook en, why not,…vuur. Misschien kan het niet op deze locatie, maar ik ben er van overtuigd dat dat wel een meerwaarde had gegeven aan de set. Toch heb ik enkele nummers mee ondergaan waarna het hazenpad werd gekozen.025 Enthroned 1 XX026 Enthroned 2 XX027 Enthroned 4 XX028 Enthroned 6 XX029 Enthroned 9 XX030 Enthroned 8 XX

 

 


 

Blikfest 2008 was een behoorlijk heavy gebeuren. Zowel qua stijl als qua volume mocht het tellen. Niets dan positiefs over de organisatie. Enige opmerking blijft: waarom geen true- of powermetalband? Het aanbod was kwalitatief wel ok, maar een beetje variatie mocht wel. De editie 2007 was op dat gebied veel sterker. En dan nog: ondanks een rookverbod in de zaal (logo’s van 2m liegen er niet om), waren er toch weer enkele vetzakken die het niet konden laten. Jammer dat er niemand van de organisatie hen daarop wees.

Tot de volgende!

BIG


 

16:03 Gepost in Muziek | Commentaren (0)