04-07-15

Graspop Metalmeeting 2015, zondag

GMM15_popup-new-date_AP_9okt_forweb.jpg

VAR 04.jpg

 

Derde dag op ons jaarlijkse hoogmis.

We zijn nog vroeger op post dan de dag ervoor en het belooft weer een lange dag te worden. Ouderen hebben ook meer slaap nodig en hopelijk kan je dat begrijpen…

Net voor ik de Heilige Weide betrad, viel de regen even met een enkele bak uit de hemel. Verder gezeik werd ons echter bespaard.

Bij aankomst tegelijk richting Metal Dome voor een Canadese band die aardig wat noten op zijn zang had op de laatste MFVF (toch?). Ja, dus met een frontvrouw. En wat voor een.

KOBRA AND THE LOTUS leverde reeds drie albums af en het tweede (s/t) kwam goed aan bij ondergetekende. Verwacht u aan gespierde powermetal met een thrashy randje.

Op het grote podium van de kleinste tent kwam dit helemaal tot zijn recht. Met een prima geluid en een ambitieuze band was dit even echt wakker worden. Straffe band, ik kijk uit naar hun laatste worp die ik eerstdaags moet ontvangen. Ik herinner me vooral de single ‘Soldier’, een zwaarmoedig nummer maar geheel in de lijn van de stijl van de band.

KOBRA 03.jpg

KOBRA 16.jpg

KOBRA 08.jpg

Het is nog geen 12u als de laatste noten uitsterven en een kleine verkenning van het nog redelijk dun bevolkte terrein oogt wat troosteloos. Misschien zijn ook de jongeren onderhevig aan twee zware nachten op rij?

Doch, om 1220u sta ik weer in de Dome voor BATTLE BEAST, de furie uit Finland.

Felle power metal met een zangeres (Noora Louhimo), onze wensen van de dag ervoor lijken wel ingewilligd!

Gelukkig leveren ze ook boter bij de vis en krijgen we een furieuze set met een zeer goed bij stem zijnde frontvrouw. Tijdens hun support voor Sabaton verzopen ze een beetje in de Lotto Arena, hier komen ze prima tot hun recht. Geholpen door een mooie gevarieerde lichtshow en wederom met een excellent geluid, wordt ondertekende op zijn powermetalwensen bediend.

BB 02.jpg

BB 05.jpg

BB 11.jpg

Dan even tijd om wat makkers op te zoeken. Als (Mark) TREMONTI begint, ben ik wel even geïnteresseerd. Zijn gitaarwerk vind ik wel interessant, vooral dan bij Creed en vooral Alter Bridge, waar hij het zompige post grunge geluid toch wat achter zich laat.

TRE 04.jpg

Zijn solowerk kan me maar matig boeien. Toch een beetje een randgeval op GMM, maar het kan m.i. nog net. Ik heb hier trouwens niets te zeggen. Het kan veel erger. Parkway Drive bvb hoort hier wel thuis maar ik krijg er stenen kl*ten van. Even doorspoelen die handel.

Als we bij BLACK STONE CHERRY zijn aanbeland ben ik weer een en al oor. Southern rock voor een nieuwe generatie. Zonder al te veel gemor over hoe mooi het wel was vroeger, want deze nog vrij jonge snaken (met al vier albums achter hun) leven in het hier en nu.

Ze klinken zeer ervaren en hebben een absolute podiumaanwezigheid. Thematisch kijken ze nog wel rond op de farm en in de rondom liggende velden maar Kentucky is heel ver weg als ze voluit de hardere kaart trekken. Voor de tweede keer op GMM deze BSC en hebben een mooie beurt gemaakt.

BSC 01.jpg

BSC 03.jpg

BSC 06.jpg

Als ik op AIRBOURNE sta te wachten moet ik Papa Roach doorstaan. Helemaal niet mijn ding maar ik moet frontman Jacoby Shaddix wel bewonderen om nog zo als een puber rond te springen en het publiek uit zijn hand te laten eten. Een streepje nu-metal mag natuurlijk, en ik betrap me er op dat naargelang de set vordert, je in sync geraakt met de respectieve grooves. Maar toch laat ik deze beker inhoudelijk graag aan mij voorbij gaan.

AIRBOURNE trekt dan weer een heel gekende kaart. Voor diegenen die naar hun grote broer gaan kijken binnenkort, is dit echt een vette opwarmer. Joel O’Keefe zal later tijdens de set een gekende riff opdragen aan Malcolm Young. Zo hoort het ook.

AIR 04.jpg

AIR 02.jpg

Maar verder enkel eigen werk en met drie albums uit is er genoeg voor handen.

De band staat nu in volle zon op het heetste van de dag op de mainstage en ook het publiek zal het geweten hebben. Het is warm en de power van de band knalt uit de PA. Op het podium wordt er voluit over en weer gerend alsof hun leven er van afhangt en vocaal zit het zoals het hoort en als Joel nog eens frontstage gaat spelen, is het hek helemaal van de dam.

Met afsluiter – en eerste single – ‘Runnin’ Wild’, sluit de band af en zelfs al ben ik eerder een passieve genieter, ik was er ook bekaf van enkel maar van ze bezig te zien. Hoe men dat kan volhouden, ik heb er maar het raden naar.

AIR 08.jpg

AIR 10.jpg

AIR 11.jpg

AIR 13.jpg

Na even genieten van Lamb Of God – een kleine zonde van mij – wachten we op MOTORHEAD.

Tja…met gemengde gevoelens, dat spreekt. Ik heb ze vijfmaal, verspreid over dertig jaar, sterk weten spelen maar kan de geruchten en de tragische berichten van het laatste jaar niet lossen. Wil ik hier wel naar kijken, laat staan luisteren?

Ik ven geen mega fan of Lemmy idolator maar Motorhead was bij de eerste heavy bands die ik leerde kennen eind jaren zeventig. Laten we dus even afwachten…

Lemmy kwam rustig opwandelen en toen de band van wal stak was het al meteen duidelijk…dit was maar een povere vertoning. En JA! Je moet het nodige respect hebben voor de band en de man in kwestie maar geld dat ook niet vice versa?

MO 07.jpg

MO 12.jpg

Met een matige vertoning als dit wordt het alsmaar meer tragisch.Met tragere songs als ‘Metropolis’ kan het nog net maar de goede waarnemer merkt ook dat Lemmy eigenlijk nog nauwelijks los gaat op zijn instrument. Nu is hun muziek niet echt complex, maar Lemmy speelt op automaat en slordig.

Gitarist Phil Campbell red meerdere keren de meubels maar dat houd amper stand. Met een trouw en idolaat publiek aan zijn voeten zal Lemmy nog even kunnen doorgaan zolang zijn tikker het niet begeeft maar echt podiumwaardig vind ik Motorhead helemaal niet. En dat is jammer maar de waarheid.

Als ik al naar de mainstage 2 ben afgezakt zie ik ze nog ‘Overkill’ uit hun mouwen schudden maar elke herneming het thema vergt hem blijkbaar meer moeite. Laat ik het hier bij houden.

Mainstage twee dus voor WITHIN TEMPTATION. Hele ander koek. Veel zoeter, maar ondertussen ook een beetje té zoet voor mijn bek.

Net als bij Epica komt dit ook allemaal veel beter uit in een zaal of tent en is de overmatige zon een beetje spelbreker in de verder feeërieke podiumaankleding.

WT 02.jpg

WT 08.jpg

WT 17.jpg

Belangrijkste opmerking is wel dat WT enkele fraaie duetten heeft op genomen maar dat deze live voorzien zijn van een digitale versie. Je hoort ze wel maar je ziet niemand. Mooier was geweest als er – al was het maar iemand – deze partijen voor zich nam. Er loopt toch bekwaam volk genoeg rond in de Lage landen?

WT 04.jpg

WT 10.jpg

WT 11.jpg

WT 16.jpg

Verder best ok, wel allemaal wat afgelikt en al te keurig en ‘Ice Queen’ en ‘Mother Nature’ heb ik nu wel genoeg gehoord. Within Temptation bracht een keurige show en wie er speciaal naar uitkeek zal wel niet teleurgesteld zijn. Evenmin ik.

Toch weer op tijd switchen naar de andere kant voor (mijn) de afsluiter.

SCORPIONS is dus blijkbaar nog niet aan zijn afscheidstoernee bezig. ‘Going Out With a Bang’ mogen we wel heel letterlijk nemen want onze favoriete Hannoverianen spelen nog net als de vorige decennia scherp en met klasse.

Met een zeer gevarieerde setlist – ik denk dan ook aan een medley waarin ‘Steamrock Fever’ zit, kun je nagaan, en natuurlijk een greep uit het laatste album, konden ze zeker de aandacht houden. Met ‘The Zoo’ erg vroeg in de set was het voor mij al gebakken. Dit werd een bangelijk goed concert.

SCOR 04.jpg

SCOR 14.jpg

Visueel ook niets te klagen! Dit was zeker een van de meest overdonderende presentaties ooit op GMM. ‘We built this house’ is een nieuwe blijver in het repertoire; catchy, beetje poppy maar volledig Scorpions.

Opvallend was de solo spot van Matthias Jabs ‘Delicate Dance’, in een redelijk heavy uitvoering. Voor de gitaarliefhebbers was dit echt een hele belevenis. Ondersteund door de gigantische schermen achter hem werd zijn status van gitaarhero – helaas zo onderschat – terecht eer aan gedaan. Wat een knaap!

SCOR 34.jpg

SCOR 17.jpg

SCOR 23.jpg

SCOR 26.jpg

Klaus Meine blijft verbazend goed bij stem en klinkt als altijd wat geknepen en nasaal maar dat is toch een van de kenmerken van Scorpions. Prima job van de kleine.

Scorpions hebben stuff genoeg in huis ‘Big City Nights’, ‘Blackout’ en zo meer gaan er telkens toch weer in en de bekkentrekkerij van Rudolf Schenker geeft telkens weer aan met hoeveel passie hij speelt.

SCOR 38.jpg

SCOR 41.jpg

Scorpions wist ook even akoestisch te boeien zonder daarom de aandacht te verliezen. Het is nu eenmaal een goede kaart om op tafel te leggen als je een ton ballades hebt. Ook dit werd visueel mooi ondersteund. Kortom, alles zat goed op deze mooie zomeravond in Dessel.

SCOR 43.jpg

SCOR 13.jpg

SCOR 39.jpg

Als de band ook kloksgewijs wat over de limiet gaat met ‘Rock You Like a Hurricane’, weet je dat zij de ware triomfators zijn van deze editie. Ik weet niet en wil ook niet weten wat Faith No More en nog van bracht maar hiermee was GMM voor mij een feit.

Moe maar voldaan en niet met loden voeten liet ik de gronden achter me. Ik sluit niets uit.

VAR 05.jpg

 

07:33 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

04-07-10

Graspop Metal Meeting, 26/06/10

  

banner.jpg


De tweede dag van Tarkus' 'Crusade'.

Goed gemutst en erg gemotiveerd wegens de toch erg succesvolle eerste dag scheur ik richting Dessel. Heerlijk om daar op de fiets te springen om na een kwartiertje (nog) frisse Kempische lucht vlot binnen te lopen. Vandaag dient er zeker een bezoek gebracht te worden aan de Metalmarket gezien er zich in de namiddag toch een tijdszone bevindt die niet echt op te vullen valt met bands die me nauw liggen of die ik zonodig dien te ontdekken.

Vooraan loop ik wat bekend volk tegen het lijf en ik vang op dat de eerste band op de MS best de moeite zou zijn. Foute gok, maar buiten Iron Mask in de Dome (ik had toen al geen zin om helemaal terug te sloffen) dien ik het te doen met KILLING MACHINE. Ondanks het feit dat de band uit best aardig gereputeerde muzikanten bestaat, komt het niet echt los. Niemand lijkt er echt zin in te hebben en zeker de zanger staat behoorlijk tegen zijn zin zijn stembanden te forceren. Ik hou het dan ook snel voor bekeken en hoop mijn soelaas en startpakket metal te vinden in de M1 waar het Nederlandse HAIL OF BULLETS van leer zal trekken. Maar ook hier laat het hele gedoe me koud ondanks de redelijke prestatie van de (eigenlijk voor mij onbekende) band.

              01 hail of.jpg

Zoals het dan staat neergeschreven en voorspeld is, zal het eerste collectieve oorgasme van de mainstage komen.

SABATON speelt voor de derde maal op GMM en voor de tweede maal op het grote podium. Of ze dat leuk vinden? Jazeker. Zanger Joakim Brodèn herinnert ons regelmatig aan de eerdere optredens die ze hier gaven en uit zijn appreciatie meermaals.

Maar het was dan ook een excellente set die de Zweden hier neerzetten. Ondanks de zwaarmoedige thema's blijven de heren lachen. Brodèn nog het meest. Terwijl hij de afmetingen van het podium aan een empirische test onderwerpt komt zijn baritonstem nergens in het gedrang.

Opener 'Ghost Division' doet de weide ontploffen en niet voor het laatst gaan alle (àlle) vuisten de lucht in en wordt er stevig meegezongen. Sabaton weet zijn refreinen zelf goed te ondersteunen d.m.v. keyboards wat ze een enorme power geven.

Om in dezelfde themathiek verder te gaan volgde 'Panzer Battalion'. Het geluid zit perfect en weerom klinkt over de weide als één stem het refrein.

Eerste nieuwe songs zijn 'Coat of Arms' en 'Saboteurs' wat het tempo even doet afzwakken maar ons de gelegenheid geeft op adem te komen want de zon brandt en het stof kruipt in alle gaten. 'Cliffs of Gallipoli' is weer bekender en sleept ons weer mee met zijn epische karakter. Daarbovenop vliegen de pyro's ons om de oren.

Joakim merkt een vlag van de 101st Airbourne op en legt gelijk - en terecht - de link met hun 'Screaming Eagles'. Of we willen ervaren dat ze hun snelste song wel degelijk live kunnen spelen. Met een rotvaart brengen zij dit oersnelle werkje. En ze blijven lachen! 'The Art of War' geeft nog even een rustpauze.

Het publiek doet alles wat Joakim vraagt en dat merken we bij 'Primo Victoria'. Of we even willen springen. Bij voorkeur zo hard dat de geluidstorens bezwijken. Gelukkig loopt het zo'n vaart niet. En ik beken: ik ga ontzettend hard mee op en neer met de massa. Voor het eerst vandaag voel ik me er helemaal klaar voor. Ik wil nog! Helaas zijn we aan het einde van de set gekomen en krijgen we nog het oude 'Metal Machine'.

Sabaton stond weerom te vroeg gepland op de lijst, maar gaf werkelijk alles om de weide mee te krijgen. Dit was weerom een triomf voor deze sympathieke Zweden. Met een beetje geluk - en zoals de zaken er nu voorstaan - zie ik ze ooit nog headlinen.

02 sabaton 1.jpg
03 sabaton 2.jpg

 


Volgens mijn planning heb ik toch ruim twee uur tijd om de metalmarket te bezoeken. Weer een pluspunt is dat je ook hier een bandje krijgt en heel het weekend terug binnenmag. Binnen is het aanbod weerom gigantisch en het is dan ook weer verzamelen geblazen. Toch weer enkele rariteiten gevonden en enkele collecties vervolledigd. Zo hoort het.

De dag is op zijn heetst als ik afzak naar de mainstage. Niet dat ik een fan ben van het Britse CARCASS, maar om iets te zien sleep ik me maar naar daar. Voor ik het weet hang ik aan de afspanning. Het introfilmpje van deze death/gore band is ronduit afstotend maar wat de band brengt is verrassend goed. Redelijk technische death metal met aardige hooks en herkenbare (!) melodieën. Ook het gitaarwerk (van o.a. Michael Amott van Arch Enemy)is van hoog niveau. Beide gitaristen spelen de pannen van het dak en het totaal geluid ik helder. Dat had ik niet verwacht. Leuk meegenomen dus.Nu we er toch zijn...SLASH is de volgende op het grote podium.

04 carcass.jpg

 

Ik ga er van uit dat 's mans reputatie groter is dan zijn daden, dus wil ik het wel allemaal eens zien. En ook dat viel goed mee. Slash en zijn band, waaronder zanger Myles Kennedy van Alter Bridge spelen vrij traditionele hardrock met uiteraard veel ruimte voor Slash' solo's en geposeer. Maar dat is hem vergeven want zijn gitaargeluid is zalvend in vergelijking met de doorsnee band op het festival. Hapklare hardrock dus met één been in Led Zeppelin en één in de hairmetal. Enige minpunt is dat het hoge nasale stemgeluid van Kennedy op de duur wel wat begint te enerveren, iets wat ik bij zijn eigen band niet heb. Maar gelukkig ligt de nadruk op het gitaarspel en dat is wel erg sterk. Uiteraard passeren er ook GnR's songs zoals 'Night Train' en later 'Sweet Child o' Mine' en als afsluiter 'Paradise City'. Alleen al de gedachte aan Mr Rose doet mij wegvluchten naar de M1, alwaar ik de songs nog perfect kan horen terwijl ik post vat voor weerom een van mijn favorieten.

05 slash 1.jpg
06 slash 2.jpg


PARADISE LOST. Deze Britse Gothic/Doom band is zijn esthetische muzikale misstap al lang vergeven  al vond ik 'Host' op zich niet slecht, maar het was nog nauwelijks metal. Met 'Requiem' en 'Faith divides us...' staan ze helemaal terug aan de top in hun genre. Ik nestel me lekker vooraan in de donkere tent en wacht af.

Als de lichten doven en de dreigende intro klinkt ben ik er helemaal klaar voor en kieper de rest van mijn pils binnen. 'The Rise of Denial' ontbeert nog wat kracht, zeker vokaal, maar eens dit bijgesteld is en 'Pity the Sadness' vangt aan, is het geluid imposant en tegelijk evenwichtig. Nick Holmes refereert nog even aan het feit dat ze hier in de buurt meer dan eens in de Biebob speelden. Laatste keer was dit zonder leadgitarist Greg Mackintosh die wegens familiezaken niet mee op tour was, maar hier zien we de band op volle kracht. De jankende en galmende klanken van Greg vullen de tent en meermaals krijg ik kippenvel.

Het podium is veelal donkerblauw, wat perfect aansluit bij de slome ritmes zoals 'As I Die'. Even wordt het wat 'luchtiger met 'One Second' om dan met 'Requiem' en de titeltrack van het laatste album naar het einde van de set te gaan. Ik dacht dat 'Say Just Words' het slotnummer was, maar dat ben ik niet zeker van. Hoe dan ook: Paradise Lost stond meer dan terecht in de grote tent en wist daar bijzonder goed te scoren.

07 paradise 1.jpg
08 paradise 2.jpg

 


Op de MS was het wachten op CHANNEL ZERO. En hier stelt zich weerom een vraag: waarom kon CZ niet headlinen? Vanwege de beperkte internationale uitstraling? Waarschijnlijk. Ik dacht nochtans dat het een uitgelezen kans was om eens een band van eigen boden bovenaan te zetten. Maar soit, enfin, zand er over.

Tijdens het wachten stegen er onrustwekkende zwarte wolken vanachter het podium op en een verbrande geur hing over het terrein. Was dit een oversized joint of het illegaal verbranden van chemische afval, ik weet het niet en blijkbaar trok ook niemand er zich iets van aan. Alle security, incl. brandweer deed alsof er niets aan de hand was. Strange days indeed. Terug naar de mjoezik.

Channel Zero bediende zich eerst van een wel erg lange intro. 'Suck My Energy' trok de set op gang (met uiteraard een defecte microfoon wegens Belgische band) om vervolgens een greep te doen uit de meest populaire nummers. 'Unsafe', 'Bad to the Bone', 'Heroin' en 'Run W.T.T.' hakten er bij wijlen flink op los, maar toch had ik het gevoel dat er iets ontbrak. De set vlotte niet écht, een pauze van 15 seconden is lang als je niets te zeggen hebt. En gevoelsmatig duurt dat voor het publiek té lang, alvast voor mij. Gitarist Mikey Doling had gelukkig zijn onnozele pet niet op en oogde een pak scherper en beweeglijker dan op de 'DVD van de AB'.

De aanwezigheid van Marcel Coenen tijdens 'No Light' en de medley uit de eerste cd's was wel een verfrissend element. Niet alleen etaleerde hij zich moeiteloos als de betere gitarist op het (hele?) festival; het geluid van de band klonk ook complexer en uitdagender. CZ werkte zich nog door 'Call on Me', 'Why', 'Help', Fool's Parade' en als toegift 'Black Fuel'.

09 cz 1.jpg
10 cz 2.jpg
11 cz 3.jpg

 


Ik durf gerust stellen dat zij met hun toch wat aparte stijl zeker niet moesten onderdoen voor de internationale bands. Mogelijk leden zij wat onder de nog steeds aanwezige warmte die over het terrein hing. Zelf had ik geen tijd te verliezen want ik had gekozen om als afsluiter naar de M1 af te zakken om AIRBOURNE aan het werk te zien.

Deze Australische band heeft al even zijn tweede cd uit en ging deze dan ook eens flink tegen onze trommelvliezen aansmeren. De muur van Marshall versterkers gaf een vintage look aan het podium en door de PA klonken klassieke metalsongs waaronder 'The Trooper'. Opvallend toch hoe een flard Iron Maiden de tent gelijk mee had. Ie-de-reen zong het refrein mee. Wat een gemis dit jaar!?

En toen ging het allemaal heel snel. 'Raise the Flag', een bijzonder heftige song bracht de bandleden op het podium. Qua energie stegen zij boven alle bands uit. Zanger/gitarist Joel O'Keefe spurt als een bezetenen over het podium, springt overal op en over en weet tegelijk zijn zangpartijen naar behoren te brengen. Er mag dan ook heel wat mislopen alvorens het publiek dat merkt. Met hun opzwepende hardrock à la AC/DC anno Bon Scott en, jawel, haast identiek geluid, is dit zonder twijfel de meest energieke show die ik zal zien. Het geluid staat hard, ook al sta ik ergens in het midden. Na een greep uit de tweede cd krijgen we 'Girls in Black' en 'Too much, too young, too fast'. Deze songs klinken nu reeds als klassiekers.

12 airbourne 1.jpg
13 airbourne 2.jpg
14 airbourne3.jpg

 


Net voor de encores verlaat ik de volgepakte tent. Ik hoor nog 'Runnin' Wild' aanzwengelen, maar voor ondergetekende is het voldoende geweest. De wandeling naar de fiets doet de spieren deugd en de temperatuur is ondertussen ook flink gedaald naar normale normen. Zondag zal ik terug zijn!

 

 

11:33 Gepost in Muziek | Commentaren (0)