17-08-17

Alcatraz Metal Festival, 12/8

15937120_1374197689278448_4435423798005159295_o.jpg

Alcatraz Festival wordt groot. Dat merk ik als ik aankom op de gigantische parking aan de Kortrijk Expo.

Goed, ik was niet al te vroeg komen opdagen en het vrijdagavondprogramma was ook best interessant. Dus vele ‘kampers’ zullen ook reeds daags daarvoor hun plek op de Expo gevonden hebben.

Alcatraz is het sympathieke kleinere broertje van GMM en heeft mijn absolute sympathie. Doch, groter hoeft het niet te worden. Nu blijft het overzichtelijk, je moet geen kilometers hossen om zoveel mogelijk te zien en de catering is boven niveau en soms zelfs verrassend.

Gelukkig was er wel de regelmatige shuttlebus waardoor ik op geen 20’ op het festivalterrein was; consumptiebonnekkes in de pocket en gelijk even de ‘Swamp’ tent binnen om Monkey3 nog voor een half uur te mogen ondergaan.

Jammergenoeg veel te donker om een deftige foto van te maken maar er is dan ook bijzonder weinig te zien bij deze psychedelische stoner band. Instrumentaal is het des te imposanter. Niet alleen is de laatste schijf fantastisch, het geluid is puntgaaf maar loeihard. Voor de rest van de dag zal ik de tent niet meer bezoeken want het gebodene op de ‘Prison’ stage is meer dan boeiend.

Het was dan ook gelijk uitkijken naar DEATH ANGEL,een van de pioniers van de thrash metal maar nooit echt doorgebroken op een niveau zoals Testament, Slayer of anderen. Maar zeker met een fanatieke fanbasis.

P1140086.jpg

P1140039.jpg

Frontman Mark Osegueda en mede oprichter gitarist Rob Cavestany geven nog elke keer alles om er een geslaagde show van te maken. En Alcatraz gangers kunnen het weten want dit is de vierde keer dat zij op dit Festival mogen spelen.

P1140089b.jpg

P1140093.jpg

LAST IN LINE! De bandnaam laat het al vermoeden: dit is (nu) de helft van de originele band van Ronnie James Dio. Dio dus.

Met Vivian Campbell op gitaar, Vinnie Appice op drums, een zekere Andrew Freeman op zang, Phil Soussan (ex-Ozzy, ex-Dio, Billy Idol,…) op bas om de recentelijk overleden Jimmy Bain te vervangen en (voor de proggers onder ons) niemand minder dan Erik Norlander op toetsen.

P1140160.jpg

P1140172.jpg

Om alle twijfel weg te nemen werd er ingezet met ‘Stand Up And Shout’. Vivian weet dus nog steeds te scheuren op de gitaar. Nadat hij zijn pensioen bij mekaar heeft gespeeld op Whitesnake’s ‘1987’ en jaren redelijk irrelevante hardrock heeft gespeeld bij Def Leppard, is hij nu echt thuisgekomen. Full Circle noemen ze zoiets.

P1140182.jpg

P1140194.jpg

Campbell is geboren om Dio-riffs te spelen. Hij heeft ze dan ook grotendeels geschreven.

Gevolgd door ‘Straight Through the Heart’ en van hun eigen album gevolgd door ‘Devil In Me’, een heavy song doorweven van Dio elementen.

Vooral interessant natuurlijk was het verdere Dio-materiaal ‘The Last in Line’, ‘Rainbow in the Dark’ en als absolute killer ‘We Rock’.

De band stond als een huis en Freeman…wel die bracht het er bijzonder goed van af. Misschien niet echt veel uitstraling maar vocaal gezegend om deze klassiekers te brengen.

Het was heerlijk om Campbell en Appice aan het werk te zien. Zij speelden en toerden 35 jaar geleden met Ronnie en spelen vandaag nog steeds even strak als toen. Vivian’s gitaar deed kippenvel verrijzen.

P1140234.jpg

P1140351.jpg

Tot in de kleinste details hoorden we de songs waarmee we in de jaren ’80 leefden. Elke nuance in het gitaarwerk was present, net als op de opnames. Wat een man!

Ondanks zijn wankele gezondheid oogde hij krachtig en genoot duidelijk van het spelen. Met Soussan en oude collega Appice aan zijn zijde was Vivian Campbell voor mij dé man van het festival.

P1140367.jpg

P1140324.jpg

P1140247.jpg

Voor de Amerikaanse traditionele metalband ICED EARTH heeft er ooit een klein vlammetje gebrand bij ondergetekende. Dit kwam vooral door hun album ‘The Glorious Burden’ en zeker door de integriteit en serieux die bandleider Jon Schaffer naar voor weet te schuiven.

P1140416.jpg

P1140407.jpg

Maar dat is niet voldoende voor een door en door ver-Europeesde metalfan.

Wij zijn hier zo rot verwend door virtuositeit en melodie dat Iced Earth altijd wat rudimentair zou overkomen bij mij. Ongeacht de genoemde serieux van de band.  Iced Earth is me te basic, beetje hoekig en erg generisch van opbouw. De ‘american gothic’ teksten die niet minder dan pompeus en OTT zijn maken het er niet beter op.

P1140429.jpg

P1140442.jpg

P1140455.jpg

Komt daarbij dat er nogal wat zangers passeerden die natuurlijk wel niet de eerste de beste waren maar van een echte continuïteit is niet echt sprake.

Zaterdag stond ik er echter wel weer voor open – ik kon ze ook moeilijk ontwijken.

De jonge sologitarist speelde echt knudde. Waar elke Europese/Scandinavische gitarist met wat vingervlugheid met de vingers in de neus (nu ja…) solos sneller en vooral vlotter speelt, was het echt hard om deze jongen bezig te zien. Neen, en dat voor een zogenaamde topband?

P1140432.jpg

P1140461.jpg

Met TESTAMENT was ik echter weer helemaal bij de pinken – na een kleine siësta – en vooral: nabij ‘the pit’.

Met drie echt superplaten op rij en een rits klassiekers die een spoor van vernieling achterlieten in de ‘80’s en ‘90’s, is er voldoende materiaal om de massa te begeesteren.

Na een moordend trio van songs uit ‘Brotherhood of the Snake’ werd ‘the pit’ zelfs voor mij te warm…’Electric Crown’ en ‘Into the Pit’ knalden door de PA.

P1140496.jpg

P1140503.jpg

P1140509.jpg

Het heavy midtempo ‘Dark Roots of the Earth’ bracht even rust en ook hier heerlijk gitaarspel van Eric Peterson en Ales Skolnick.

‘Low’ trok even de dynamiek uit de set maar met ‘Over The Wall’, ‘Practice What You Preach’, ‘Disciples of the Watch’ en het gemeen swingende ‘The Formation Of Damnation’ werd er een waar hoogtepunt gecreëerd op het einde van deze geweldige show.

P1140541.jpg

P1140555.jpg

P1140612.jpg

P1140624.jpg

P1140558.jpg

Black Metal is een stijl die ondanks zijn vele invalshoeken nooit aan mij is blijven kleven. Ik denk dan vooral aan de drilboordrums en oeverloos gekrijs. En aan Scandinavië.

VENOM, toch een van de grondleggers, kan ik wel aanhoren, ironisch genoeg net door het ontbreken van de clichématige instrumentale aanpak.

Buiten enkele ondertussen klassiekers uit hun prille dagen ben ik helemaal niet meer mee met hun repertoire. Niet dat ik daarom treur want muzikaal vond ik het niet zo heel erg opwindend.

P1140765.jpg

P1140767.jpg

De gitarist deed zijn stinkende best om de songs dicht te plamuren met gitaarsolo’s en dat zorgde voor de artistieke ademruimte tijdens de set.

Niettegenstaande mijn kille gevoel bij de band moet ik wel stellen dat Dhr. Cronos het er nog steeds erg goed vanaf brengt.

P1140748.jpg

P1140779.jpg

P1140804.jpg

P1140810.jpg

Het was tot 2330u stipt wachten tot SAXON mocht tonen hoe het echt moet…

Na de korte intro tape kwam de band wat nonchalant op het podium. De boomlange Biff Byford als laatste.

Maar geen getreuzel! ‘Battering Ram’ werd ingezet en we waren vertrokken voor negentig minuten pure heavy metal, met vooral een hoop absolute klassiekers.

P1140855.jpg

P1140866.jpg

P1140883.jpg

P1140918.jpg

Ik zou kunnen zeveren over hoe goed Saxon wel niet is en vooral: hoe ze de laatste jaren niet alleen topplaten hebben uitgebracht maar ook que geluid, dynamiek en qua live-productie echt aan het ‘boomen’ geslagen zijn.

Na het absolute top concert van eind ’16 in de Trix, kwam dit toch aardig in de buurt.

En de oude(re) fans werden absoluut verwend met classics als ‘’Power and the Glory’, ‘Solid Ball of Rock’, ‘Dallas 1 PM’ en ga zo maar door…. Met een geweldige climax van ‘Crusader’ en het obligate ‘Denim and Leather' werd er in grandeur afgesloten.

P1140922.jpg

P1140952.jpg

P1140959.jpg

P1140964.jpg

De laatste jaren moet ik ironisch toch vaststellen dat hoewel Saxon nooit gelijke tred heeft kunnen houden met Iron Maiden, ze vandaag toch een eind geloofwaardiger overkomen. Een setlist die doorgaans voor 75% uit ouder werk bestaat en om de twee jaar een album dat er helemaal staat.

P1150069.jpg

P1150136.jpg

P1150174.jpg

P1140892.jpg

P1150138.jpg

De ‘down to earth’ attitude en intensief touren (hoe Biff dat volhoudt op zijn 66!) maken Saxon een band waar je als fan bijna deel van uitmaakt. No offence aan hun generatiegenoten maar Saxon maakt geen fouten, blijft trouw aan hun geluid en blijft hopelijk een vaste klant op de Belgische podia.

P1140480.jpg

 

 

 

10:02 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

26-08-16

Alcatraz Festival, zondag 14/08

alcatrtaz2016.jpg

DEEL 2

Tweede dag van Alcatraz Metal Fest en wederom zou het een uiterst gevarieerde dag worden.

FLOTSAM & JETSAM is net begonnen aan zijn korte set en het duurt toch wel even alvorens de band op dreef komt. Toen deze band opkwam in de staart van de grote thrashbands was ik niet echt in het genre.

Flotsam & Jestam.JPG

Zondag kregen ze me wel mee eens de band opgewarmd was en wel door het heftige gitaarwerk. Ik keerde er zelfs even voor terug toen ik aan het ‘afdwalen was’.

EXODUS – wederom dus. Net al Anthrax al op GMM bezig gezien en ja, gaat er in op een zondagmiddag. Toch niet echt mijn ding.

Ik kan hier al wel stellen dat zondag de mindere dag was voor mij, zeker wat de eerste helft betrof. Maar zoals het Alcatraz betaamt zitten er altijd verrassingen tussen.

Exodus (1).JPG

Exodus (5).JPG

Exodus (9).JPG

DEVILDRIVER is een bekende op de Belgische podia. Zeker frontman Dez Fafara, die we vorig jaar nog met zijn nu metalband Coal Chamber op GMM konden bewonderen.

Hier gaat her absoluut om de hardere kant van de man en zijn strakke band. Ik heb ze nooit gevolgd en ben niet echt bekend met het repertoire maar alleen al door de presence en energie die DevilDriver tentoon spreidde, bleef ik nagenoeg de hele set uitzitten.

Een kleurrijk figuur, loeiharde groove/metalcore onder wederom een felle zon. Niet voor elke dag maar hier kan ik wel even van genieten.

Devildriver (1).JPG

Devildriver (2).JPG

Devildriver (4).jpg

Devildriver (8).JPG

Devildriver (26).JPG

Over KORPIKLAANI kan ik kort zijn: je krijgt er dorst van en dat is misschien wel degelijk de bedoeling van deze Finse band.

Inhoudelijk vind ik er geen reet aan en als de helft van je songs eindigt met 'hey hey hey', in navolging van een opgefokte Finse polka (??) dan ben ik snel de weg kwijt. Maar pas op!

Korpiklaani (5).JPG

Korpiklaani (7).JPG

Als ambianceband kunnen ze tellen. Door de verbroedering tussen metal en volksmuziek weten ze de weide volledig mee te slepen en wordt er gehuppeld en gesprongen dat het een aard heeft. Dat lijkt me een objectieve barometer om te stellen dat deze band wel degelijk zijn plaatsje verdient op dit festival.

Korpiklaani (8).JPG

Korpiklaani (9).JPG

Korpiklaani (11).JPG

LITA FORD is een echte relikwie uit de jaren tachtig (en soms ben ik dat ook...) die in het begin van de nineties stilaan uitbluste. Ik wil het album ‘Stiletto’ niet volledig afbreken maar eerlijk gezegd was het slappe troep als je in competitie wou gaan met de echt heavy bands.

Lita Ford (3).JPG

Lita Ford (4).JPG

Lita Ford (5).JPG

Mme Ford zag er goed geconserveerd uit maar dat was zonder de zoom gerekend. Toch chapeau om na een lange stilte en een miserabel album gevolgd door een redelijk album terug op de planken te gaan staan. Haar 58 jaar op de teller wegen zeker niet op haar presence of zangkwaliteiten. Een topzangeres is het zowiezo nooit geweest.

Lita Ford (7).JPG

Lita Ford (12).JPG

Lita Ford (20).JPG

Na een veel te lange intro werd er mooi ingezet met ‘Gotta Let Go’ uit het aanvaardbare album ‘Livin’ on the Edge’, een van de twee die ik ooit had staan. Het ander was uiteraard ‘Lita’.

Elton John’s ‘The Bitch is Back’ is ok maar eigenlijk is het vooral een retrogevoel dat overheerst. Heerlijk toch? ‘Cherry Bomb’ om maar iets te zeggen.

Een overbodige drumsolo van een alfa-drummannetje haalde de relatieve vaart uit de korte set maar het beste moest nog komen.

Lita Ford (23).JPG

Lita Ford (26).JPG

Met ‘Close My Eyes Forever’ – het legendarische duet met Ozzy, was het even kippenvel want haar gitarist nam de mannelijke vocalen voor zijn rekening en deed dat bijzonder overtuigend. Dit was echt een mooi moment.

Er werd afgesloten met een van haar populairste songs ‘Kiss Me Deadly’. Ook weer een niemendalletje maar dit was echt een set om even op adem te komen.

Lita Ford (31).JPG

Heel andere koek is het met CHILDREN OF BODOM. Ik ben geen fan maar heb toch enkele songs uitgezien.

Children of Bodom (4).jpg

Ik weet wel dat Alexi Laiho een sterk gitarist is en daar wil ik even van genieten. Doch ik kies even later voor een fysieke voorbereiding voor de rest van de dag. D.w.z.: even onderuit achteraan. Van daaruit kijk ik nog even naar SOULFLY maar trek me nog verder terug.

Soulfly (2).JPG

Soulfly (6).JPG

Het Duitse KREATOR heb ik eens ondergaan((!) op Graspop in de grote tent en was danig onder de indruk. Misschien niet zozeer door de songs maar wel door hun grootse aanpak, agressie en de enorme impact op het publiek. Reeds dertig jaar voeren zij het Duitse legertje thrashbands aan.

Kreator (2).JPG

Kreator (3).JPG

Ook in openlucht weet de band te imponeren. Met snoeiharde thrash die aanschurkt tegen Slayer (maar dan met betere zang), vette solo’s en ook hier een overdonderende show, spelen zijn hun Amerikaanse stijlbroeders van vandaag makkelijk naar huis.

Frontman en gitarist Mille Petrozza domineert het podium met gemakt en wordt visueel ondersteund door een geweldige backdrop en belichting. Er wordt gecrowdsurfed dat het een lust . Daarenboven een hoop rookpluimen, pyrotechnics en confetti en we hebben een memorabele show voor onze neus.

Kreator (6).JPG

Kreator (7).JPG

Opdracht is nu om veld te veroveren voor de volgende act:(Tobias Sammet’s) AVANTASIA!

Tobias Sammet is een wonderkind in het powermetal gebeuren. Uiteraard zijn er bands die al langer bestaan en meer impact hebben op de community (om Stratovarius niet te noemen…) maar wat Sammet al verwezenlijkt heeft, is ook niet mis. En laat ik er gelijk aan toevoegen: het is de aanwezigheid van deze band dat me over de streep heeft getrokken om dit jaar af te zakken!

Zijn moederband Edguy lijkt wel op permanente vakantie nu hij bijna voltijds zijn project Avantasia aan het uitbouwen is.

Vooreerst: ik vraag me af waarom hij zich enkele songs in de lange set moet verantwoorden naar de aanwezigen toe omdat zijn muziek misschien niet heavy genoeg is. Dit terwijl hij voor de gelegenheid een keur aan zangers heeft weten te mobiliseren om ‘U’ tegen te zeggen.

Avantasia (3).JPG

Avantasia (4).JPG

Avantasia (6).JPG

Avantasia (11).JPG

Het podium ziet er geweldig uit en de spanning is dan ook te snijden als de intro uit de PA knalt. Wie heeft hij mee? Wie zit er in zijn band?

Tobias zet zelf in met de opener van het laatste album ‘Ghostlights’ – ‘Mystery of a Blood Red Rose’ – een Dijk van een song waarvoor hij Meat Loaf in gedachten had. Zelf is hij ook een fantastische zanger en met ondersteuning van o.a. Amanda Somerville klinkt dit al zeer sterk als opener. Zij stem gaat feilloos de hoogte in met een gecontroleerde vibrato. Als daar van houdt, zit je gebeiteld voor de volgende anderhalf uur want hier wordt zo perfect, stijlvol en foutloos gezongen dat je er van naar adem moet happen.

Avantasia (14).JPG

Avantasia (19).JPG

Avantasia (26).JPG

En dan hebben we al snel de eerste gast, Michael Kiske, ooit van Helloween. Kiske is fysiek wat uitgezet maar zijn stemgeluid is nog even sterk en hij gaat feilloos de hoogte in. Wat een knaap. En we zijn nog maar net begonnen.

Er volgen songs uit bijna alle Avantasia albums en de gasten volgen al snel op.

Ronnie Atkins van Pretty Maids, Jorn Lande met al zijn dreiging en dramatiek en Bob Catley welke een uitstekende ‘The Story Ain’t Over’ brengt. Later duikt ook nog Mr. Big’s Eric Martin op voor een zalige versie van ‘Dying For An Angel’ – helaas kan hij Klaus Meine niet evenaren.

Avantasia (29).JPG

Avantasia (37).JPG

Avantasia (39).JPG

Eric Martin klinkt nog heel energiek en beweegt over het podium als een twintigjarige. De duetten zijn gewoon adembenemend en als Amanda Somerville van de backing naar de showtrap verhuist en een duet met Tobias mag brengen, is het weer volop bobbels.

In de band zitten bekenden Sasha Paeth en Michael Rodenberg (‘Miro’), de producer en orkestrator van wereldproducties van o.a. Epica, Kamelot en Rhapsody. Dit stond garant voor een perfecte invulling van de songs. Zanger/gitarist Oliver Hartmann gaat soms in duel met Paeth waardoor er ook voor de gitaarfreaks heel wat te snoepen valt.

Avantasia (60).JPG

Avantasia (42).JPG

Avantasia (48).JPG

Avantasia (51).JPG

Avantasia sluit af met het duo ‘Sign of the Cross/The Seven Angels’ waarbij alle vocalisten hun duit in het zakje doen. Wat een klasse, wat een geweldige show!

Zowel visueel, vocaal als instrumentaal benadert dit aardig de perfectie. Avantasia’s muziek is misschien te licht voor vele metalheads maar al wie houdt van sterke melodieën, grootse arrangementen, wat dramatiek en het genot om klasbakken te horen opdraven, is hier aan het juiste adres.

Avantasia (54).JPG

Avantasia (55).JPG

Avantasia (57).JPG

Avantasia (64).JPG

Avantasia (74).JPG

Avantasia (70).JPG

Avantasia (78).JPG

Met deze finale zat voor mij het festival er wel degelijk op.

Twisted Sister mag dan al terecht of onterecht gekoesterd worden door diverse organisatoren, mij doet het niet veel. Verder ga ik daar niet over uitweiden.

Alcatraz Festival zit m.i. volledig op kruissnelheid en mag volgend jaar terug zijn beste beentje voorzetten. Met telkens een kleine uitbreiding que faciliteiten en ook ruimte, zit er een duidelijke groei in qua organisatie en initiatieven.

P1010630.jpg

P1020967.jpg

P1020979.jpg

P1030647.jpg

Toch hoop ik – en ik ben daar zeker niet alleen in – dat ze op tijd stoppen met te willen concurreren met de echt grote festivals. Het is net de eerder kleinschaligheid (alhoewel) en de ‘rust’ van het (slechts) een enkele podium dat het onderscheid in draaglijkheid met GMM.

Hou het zo, werk aan de afwerking, finetuning en zo meer maar behoud aub het karakter van dit fijne evenement.

Misschien duik ik volgend jaar wederom op!

 

07:34 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

22-08-16

Alcatraz Festival, zaterdag 13/08

 

alcatrtaz2016.jpg

DEEL 1

Met Graspop nog maar net goed verteerd – en geloof me: het was een hele opgave, inclusief bezinning, werd Alcatraz festival alsnog toegevoegd aan het repertorium.

Dit festival onderscheidt zich van de andere grotere festivals door het feit dat zij de kleinste van de ‘groten’ zijn wat resulteert in een meer relaxe sfeer, een perfecte organisatie, een stuk voordeliger voor de portemonnee en minder keuze qua bands. Ja, dat is een goede zaak.

alcatraz festival

Als ik op Graspop 15 van de 80 bands wil zien, levert dat te veel vrije tijd op. Als ik op Alcatraz 12 van de pakweg 22 bands wil zien, levert dat op wat kilometers en verscheten tijd betreft.

En zij trekken het smaakpallet ook hoe langer hoe verder open – gelukkig houden zij metalcore en zijn boze varianten nog buiten en kiezen zijn eerder voor oudere namen, gevestigde waarden, hier en daar een relikwie uit de beginjaren en doorgaans nog een afsluiter of twee die op zich al de moeite zijn. Zo hadden we vorig jaar Nightwish en Sabaton op het programma. Al blijft dat een kwestie van smaak en persoonlijk inzet.

alcatraz festival

Dus twee dagen naar Kortrijk – met een fijne overnachting in Lauwe.

Het scheelt al bij de entree. Waar er vorig jaar nog serieus diende aangeschoven te worden, loop ik nu gewoon binnen – weliswaar na een kleine maar correcte controle.

Genoeg gezeik! Foto's 'from the pit'!

Eerste band heb ik moeten missen maar na een snelle update bleek ik niet veel gemist te hebben. Het is dan ook direct terug in de tijd met METAL CHURCH.

Metal Church (1).jpg

Metal Church (7).jpg

Metal Church (4).jpg

Ik heb er één cd van, het titelloze album uit 1984. Dat was een instant klassieker. De set is uiteraard te kort maar wel onderhoudend. De zang klinkt bekend, ook al is het niet de originele frontman. Mooie opener! Ik wil maar zeggen: hier zie je al eens bands die bijna in de vergeethoek lijken terecht te zijn gekomen.

Na een kleine twintig minuten speelt THE ANSWER.

The Answer (1).jpg

The Answer (5).JPG

Nu heb ik het niet zo heel erg voor bands die graag teruggrijpen naar de jaren zeventig en eerlijk gezegd begrijp ik dat van mezelf niet. The Answer uit Noord-Ierland speelt zeker gepassioneerd. Een mix van Bad Company/Free, scheutje Zeppelin, Lizzy en wat Stones maken dat het zeker geloofwaardig, wat zeg ik, ‘vintage’ klinkt.

Deze band gaat ook al wel even mee en het is een plezier om ze te zien spelen, ook al ben ik helemaal niet bekend met hun materiaal.

Helemaal anders zit het met CANDLEMASS. Ja, late jaren ’80 doom metal! Leif Edling blijft al jaren liever thuis en laat het werk opknappen door originele gitarist Lars Johansson. Zo blijft het Candlemass geluid toch enigszins behouden.

Candlemass (4).JPG

Candlemass (8).JPG

Met Mats Levèn (Malmsteen, Therion, Adagio, etc) op zang kan ik ook leven want die man kan werkelijk alles zingen à la mode van de band waarin hij zingt. Ook al ben ik bereid ferm te dokken om de band eens met Messiah Marcolin te zien; Mats doet een geweldige job.

Een doom band die in volle middagzon moet spelen: het is niet eenvoudig. Maar het is voor allen hetzelfde: volle zon op het podium!

Zo stonden loodzware schlagers als ‘At The Gallows End’ en afsluiter ‘Solitude’ in schril contrast met het zomerse weertje.

Candlemass (10).JPG

Candlemass (12).JPG

Candlemass (13).JPG

Candlemass (17).JPG

Candlemass (16).jpg

Candlemass (18).JPG

Wie zijn plaatsje in de zon niet snel zal afgeven zijn de jongens van AVATAR.

Spreekt de muziek mij minder aan, dan is het zeker een plezier om de jongens bezig te zien. Uiteraard draait het dan vooral rond frontman Johannes Eckerström. Deze doet een goede poging om ‘larger than life’ te zijn en slaagt daar bijna nog in ook.

Avatar (9).JPG

Avatar (12).JPG

Avatar (15).JPG

Zijn even kleurrijke gezellen spelen duidelijk op het tweede plan en ik moet mezelf er op betrappen dat ook ik vooral naar de Grote Vriendelijke Joker zit te staren. Terend op hun reeds opgebouwde populariteit, is het maar een kleintje om de stomende weide naar hun hand te zetten.

Avatar (21).JPG

Avatar (24).JPG

Met een mengeling van glam, modern metal, een vleug nu metal en vooral een portie (gespeelde) arrogantie gekoppeld aan de nodige slingers en confettifonteinen, is het een swingende boel. Met Avatar kunnen we stellen dat de som meer is dan zijn onderdelen want instrumentaal en vocaal scoort het niet zo hoog bij mij ook al speelt de band retestrak.

Qua aanpak denk ik soms aan Rob Zombie, beetje over-the-top en cartoonesk. Heb me eigenlijk wel geamuseerd, moet ik schaamteloos toegeven…

Avatar (3).JPG

Avatar (31).JPG

Avatar (32).JPG

Aan TRIPTYKON heb ik niets verloren, maar dat is een kwestie van smaak. Ik wou de legendarische Tom Warrior – ooit bezieler van Celtic Frost wel eens bezig zien maar dit gezelschap musiceert te ver van mijn bed. Zijn monotone onderkoelde Black Metal is geen spek voor mijn bek en nu heb ik hem dus gezien.

Triptykon (2).jpg

Triptykon (4).JPG

Triptykon (5).JPG

Hoge nood aan een energieke show na dit eerder slaapverwekkende gedreun. En wie kan daar beter voor zorgen dan de vrolijke thrashers van ANTHRAX?

Geen grote fan maar een portie thrash op een late zaterdagnamiddag is altijd welkom. Met een haast identieke set als op Graspop is het voor deze band gesneden koek om een festivalweide in te pakken.

Anthrax (1).JPG

Anthrax (5).JPG

Zanger Joey Belladonna (55) geniet blijkbaar nog steeds van zijn toch wel omstreden terugkeer naar de band en is m.i. echt de geschikte man om het publiek een les in originele Bay Area Thrash te geven. Hoe die knapen dat volhouden, is me een raadsel. Ik ben al blij dat ik naar de bar en terug kan onder deze loden zon. Joeys getaande huid lijkt er wel tegen bestand.

Anthrax (7).JPG

Anthrax (8).JPG

Anthrax (10).JPG

Anthrax (14).JPG

Anthrax (13).JPG

Het lijkt nu wel dat ik eigenlijk niet veel bands echt ondersteun maar dat is fout. Nemen we bijvoorbeeld MINISTRY. Ook helemaal geen fan maar het publiek denkt daar anders over. Industrial (nu metal?) is een gevaarlijk beest.

Ministry (1).JPG

Ministry (7).JPG

Ministry (11).JPG

We knikken wel ‘ja’ tegen het commerciële Rammstein maar kijken dan weer bedenkelijk bij Marilyn Manson. Ministry tapt uit een heel ander vaatje en is echt van een heel andere orde.

Getergd door een felle zon begon de set met de waanzinnige mix van drums, scratching (jaja) en bliepjes van allerlei slag. Tot de gitaren invallen en er een ongemakkelijke coctail van maken. Ik ben niet zo begaan met deze stijl maar eens de set goed van wal was gestoken, kon je niet anders dan meegaan op de ‘groove’ die uit de PA knalde. Dit was vet!

Ministry (12).JPG

Ministry (18).JPG

Ministry (17).JPG

Ministry (21).JPG

En dan heb je Al Jourgensen. Ik heb de man nooit gemogen en dat is hier niet veranderd. Als je hem bezig ziet straalt hij maar één ding uit: ‘ik heb issues!’. Zijn socio/politiek geladen teksten laten niets aan de verbeelding over maar dat gaat er langs het ene oor in en zo voort…

Na deze eerder depressieve (maar onderhoudend op zijn manier) ervaring was het echt tijd voor een ambiance band. AIRBOURNE uit Australië is de geschikte band om bij valavond de weide een keer op zijn kop te zetten.

Joel O’Keeffe, zijn broer en co staan garant voor een portie in-the-face rock’n’roll, vooral schatplichtig aan AC/DC. Maar dan met meer peper in de reet. Het enthousiasme druipt van het podium en mengt zich met het zweet van de bandleden. Wat een opsteker is dit!

Airbourne (4).JPG

Airbourne (11).JPG

Airbourne (12).JPG

Vanaf ‘Ready to Rock’, ‘Too Much, Too Young, Too fast’, ‘Girls in Black’ tot de vette toegiften als ‘Live It Up’ en afsluiter ‘Runnin’ Wild’ is het genieten geblazen.

Joel onderhoudt het publiek met zijn uitstapjes voorbij de PA, jongleert wat met drankrecipienten (…) en als kers op de tart gaat hij Angusgewijs op iemands schouders tot aan de special bühne voor de metalheads met een beperking  alwaar hij voor hun neus nog wat solo’s komt afwerken.

We kregen ook nog een nummer uit hun volgende album welk zeker in de traditie blijft. Airbourne was een frisse wind na Ministry en speelde de weide plat. Voila.

Airbourne (14).JPG

Airbourne (15).JPG

Airbourne (17).JPG

Airbourne (19).JPG

We zijn bijna de dag rond als WHITESNAKE zich opmaakt voor hun show uit de reeks van afscheidsconcerten (toch?).

Na alweer een intro song (‘My Generation’) werd er furieus ingezet met ‘Bad Boys’. En dan moeten we het toch gelijk hebben over Coverdale’s stemgeluid. Niet in de negatieve zin deze keer.

Wat een verrassing! Whitesnake heeft voldoende vocaal geweld in zijn gelederen en hij werd dan ook regelmatig ondersteund door nieuwe man op toetsen Michele Luppi (o.a. Vision Divine) welke soms meer dan een steuntje aan de zangpartijen gaf.

Whitesnake (5).JPG

Whitesnake (1).JPG

Whitesnake (6).JPG

Maar ook solo kon Coverdale nog flink uit de hoek komen. Dat was niet altijd zo de laatste jaren. Goede punten dus. En de setlist was gewoon om van te dromen – als je voor de hits kwam natuurlijk.

Oldtimers ‘Slide It In’ en ‘Love ain’t no Stranger’ zijn gesneden koek voor de liefhebber van vintage Whitesnake en ‘Fool For Your Loving’ kon zeker de ‘80’s MTV generatie raken.

Vervolgens zakte de set even in met ‘Judgement Day’, een gitaar solo en ‘Slow an’ Easy’. Toch twee songs die niet echt pakken op een festival volgens mij.

Whitesnake (10).JPG

Whitesnake (14).JPG

Whitesnake (42).JPG

Op gitaar zag ik ook voor de eerste keer Joel  Hoekstra en die was zo verdomd goed dat hij zijn voorganger liet vergeten. De boomlange gitarist speelde misschien zonder al te veel af te wijken van de originelen maar dat deed hij dan toch weer zeer goed en tot algemene tevredenheid. Zelfs bij het obligate duel met Reb Beach was hij toch avontuurlijker.

Whitesnake (47).JPG

Whitesnake (39).JPG

 

Whitesnake (54).JPG

Grootste verrassing was wel dat Tommy Aldridge terug aan boord is geklauterd voor deze tournee. Een levende legende die nooit aan kracht lijkt in te boeten. Met zijn solospot weet hij oude fans én newbies te verbazen met zijn traditionele stick-free drumwerk.

Met ‘Is This Love’ wordt er verdergegaan en dat was toch wel een kippenvelmoment! Een song die echt grijsgedraaid is zo perfect horen brengen met een extra kraakje in Coverdale’s stemgeluid is heerlijk op een warme zomeravond.

Whitesnake (58).JPG

Whitesnake (27).JPG

Whitesnake (30).JPG

Drie uitsmijters volgen: ‘Give Me All Your Love Tonight’, ‘Here I Go Again’ en uiteraard een imposant en vooral intrumentaal verbluffende versie van ‘Still of the Night’. Hierbij wist Coverdale nogmaals manisch uit te halen en de song tot het niveau te tillen waar het hoort: aan de top van hun repertoire!

Dit was een waardig afscheid, ook al wordt het niet in die termen gezegd. Whitesnake is een band die misschien niet altijd wreed interessant is geweest maar die zoveel classics in zijn portefeuille heeft en steeds topmuzikanten in zijn gelederen had waardoor ze live zelden hebben ontgoocheld.

Whitesnake (29).JPG

Whitesnake (55).JPG

Whitesnake (32).JPG

Whitesnake (58).JPG

Whitesnake (62).JPG

Dat de zangkwaliteiten van de frontman essentieel zijn heeft het verleden soms pijnlijk moeten illustreren maar deze avond zat het er, voor het grootste gedeelte toch, knal bovenop.

David Coverdale: we wish you well!!

Afsluiter was WITHIN TEMPTATION en eerlijk gezegd: veel verleiding wekt deze band voor mij niet meer op. Misschien door de overdosis ‘female fronted symphonic metal’ van de laatste jaren? Daarenboven kan je ze elk jaar wel ergens zien in ons land. Afzakken dus naar achteraan en nog even genieten met een fikse koffie in de hand.

Within Temptation (2).JPG

Within Temptation (3).JPG

Het podium zag er wel goed uit. Nogal aan de duistere kant (lett. & fig.) maar wel mooi.

De band begon verrassend met ‘Our Solemn Hour’ waarmee de sfeer al gezet was. Dreigend, heavy naar hun normen en muzikaal overdonderend. Maar met ‘Faster’ werd de ‘eavy-plug er al even uitgetrokken want dat is me te mager.

‘In The Middel Of The Night’ en ‘Stand My Ground’ waren best ok maar al snel was het wat teveel déjà vu voor mij. Ik redde het nog tot na ‘Paradise’.

Within Temptation (6).JPG

Within Temptation (7).JPG

Within Temptation (9).JPG

Within Temptation (10).JPG

Within Temptation (11).JPG

Within Temptation (18).JPG

Tijd om af te druipen en mijn overnachtingsstek op te zoeken. Op weg naar Lauwe dus, zeg maar: enkele straten verder.

alcatraz festival

18:19 Gepost in Muziek | Commentaren (1)