19-11-17

Anathema & Alcest @Trix, 18/11

40681-image_59985632a23d4.jpg

Vrijdag speelde de Britse progressive/postrock band ANATHEMA in de Trix. Normaliter zou ik daar toch weer euforisch moeten over zijn maar…want na zoveel shows van deze band die onweerlegbaar kippenvel achterlieten, kan ik me alleen maar afvragen wat er aan de hand is met Anathema. Of toch zeker die avond.

Eerst kregen we een klein uurtje ALCEST op ons brood. Deze Franse postrockers/shoegazers brengen iets wat ligt in de lijn van bvb Tides from Nebula en daar mag ik op moeilijke momenten al eens kracht uit putten. 

Deze stijl is niet voor iedereen weggelegd maar als support van Anathema kan het zeker.

P1160911.JPG

P1160931.JPG

De ietwat schuwe en voorzichtige frontman die zich ‘Neige’ laat noemen leidt de band doorheen een bos van soundscapes, neurotische riffs, sfeervol gepingel en bij momenten enkele bijna Black Metal achtige escapades. Het gaat hier dan ook vooral over de dromerige en meeslepende sfeer die gecreëerd wordt met als belangrijkste wapen uitgebalanceerde muren van geluid.

De schaarse vocale bijdragen van de goede man maakten dat er zelfs voor diegenen die niet bekend zijn met hun werk – zoals ik – toch af en toe een houvast was.

P1160939.JPG

P1160945.JPG

Ik vond deze set best goed, zonder er wild over te worden maar kan begrijpen (en voel dat ook wel) dat er een tsunami van emotie op het publiek wordt losgelaten bij elke song. Maar na een uurtje was ik wel voldaan.

ANATHEMA toert in support van hun recentste album ‘The Optimist’. Voor de insiders: dit is een thematisch vervolg op ‘A Fine Day To Exit’. Ja, die plaat die mogelijk als hulplijn voor zelfmoord preventie kan dienen. Of net andersom. Maar zeker een prachtig album.

‘The Optimist’ laat uitschijnen dat het verhaal toch enigszins beter afloopt dan eerst gevreesd maar puur afgaande op de performance van de band, vrees ik het ergste. Er waren m.i. teveel parameters die negatief uitsloegen en tegelijk een alarmbel in mijn oordelingsvermogen lieten afgaan.

P1160970.JPG

P1160976.JPG

Natuurlijk blijft dit subjectief maar als ik later de zaal verlaat, lijkt deze ook niet echt vol(meer) te zitten. Er was dus degelijk wat aan de hand.

De band koos er voor om dit album, in tegenstelling tot de ‘We’re here because we’re here’- concerten – niet integraal te spelen. Goeie zet want ik vind het geen makkelijke schijf.

Toen Vincent Cavanagh bij de start achter de toetsen ging staan, moesten we al noteren dat er een man ontbrak – bewust of heirkracht? Tot zover, want Vincent is natuurlijk van alle instrumentale markten thuis.

P1160983.JPG

P1160985.JPG

P1160987.JPG

Op drums zat niet John Douglas maar Daniel Cardoso die normaliter de toetsen bespeelt en uiterst zijn best deed maar af en toe moest aangespoord of bijgestuurd worden. Tot daar aan toe. John zit thuis bij een pasgeborene en Daniel deed het echt wel goed.

Gelukkig was er ook broer Jamie op bas en het liefste zingende marmotje ter wereld: Lee Douglas, tot ieders groot jolijt hoe langer hoe meer op de voorgrond. En niet alleen omwille van haar vocale prestaties. Haar te zien performen, is het ticket al waard. Tot daar aan toe.

P1160998.JPG

P1170003.JPG

P1160999.JPG

Maar dan komen we bij Daniel Cavanagh en dan moet ik – net zoals eerder op Graspop - vaststellen dat hij van de sympathieke bescheiden buurjongen verworden is in een opgeblazen arrogante kettingrokende blaaskaak.

Voila. Is het een act? Ik stel me de vraag al langer en gezien ’s mans fysieke metamorfose wil ik nog voorzichtig zijn en veronderstellen dat hij wel wat problemen moet aanpakken. De broers hebben natuurlijk – zoals iedereen – het nodige leed te verwerken gehad en dat kan gezien de collectieve aanwezigheid in de groep zwaar gaan wegen op de prestaties, maar het is toch vooral Danny die een verschoten indruk blijft maken.

P1170013.JPG

P1170049.JPG

Vreemd overigens gezien hij net een hele mooie soloplaat heeft uitgebracht.

Maar het kon me niet meeslepen. De band klonk niet coherent, je voelde zelfs geen verbondenheid tussen de bandleden. Danny stond als op een eiland – met een koptelefoon – waarom? Vincent probeerde de boel bij mekaar te houden en Lee kwam en verdween zoals anders maar leek ook niet echt betrokken bij de anderen. Met uitzondering van Jamie waarmee ze voorzichtig en tegelijk onhandig een dansje placeerde.

Uiteraard waren er ook de songs van het laatste album en die blijven niet echt plakken bij mij. Met ‘Endless Ways’ waren alle ogen uiteraard gericht op Lee, die als vanzelf een ijzingwekkende vertolking neerzette.

De kracht van ‘The Lost Song, Pt3’ was maar ten dele aanwezig leek eindeloos te duren maar ‘A Simple Mistake’ redde even de meubelen.

Als Danny zijn solospot krijgt (opeist?) horen we naast ‘The Exorcist’ uit zijn album ook een gedurfde akoestische versie van Fleetwood Mac’s ‘Big Love’. Vroeger deed hij dit ook al eens met veel meer en betere picking. Ja, dat is het echt wel zoeken, hé.

P1170071.JPG

Wie de versie kant van Lindsey Buckingham weet dat niemand dat kan spelen zoals hij. Danny deed er een goede gooi naar maar moest het toch afleggen. Langs de andere kant toch respect omdat hij de ballen heeft om het te doen. Zijn nek uitsteken terwijl hij precies al de zwarte piet heeft getrokken…

Neen, na een drankje kwam ik terug in de zaal en ik kon het eigenlijk niet langer meer opbrengen om een schijnbaar disfunctionele band aan het werk te zien. Hopelijk kwam er voor de doorbijters nog wat moois, maar ik had het gehad.

Heel misschien was de band in bloedvorm en was ik er niet klaar voor, maar dat durf ik hier wel te betwijfelen. Toch hoop ik stiekem dat het aan mij ligt…

06:00 | Commentaren (5)