01-07-15

Graspop Metalmeeting 2015, zaterdag

 

GMM15_popup-new-date_AP_9okt_forweb.jpg

 

Vroeg op post dus en snel een pintje met een oude gabber om de dat in te zetten. Voor een keer gaan we dan ook niet voor de 50cl maar voor het kleinere formaat. Tradities mogen al eens gebroken worden. Zo hoort het. Hey, het was al na 11u, he.

Heel even bij de Israelische band Orphanded Land binnenspringen maar dat was mijn ding niet. Wel respect voor het lef om dit soort metal te maken! Buiten opende ORCHID de feestelijkheden en dat wou ik echt wel zien.

ORCHID 01.jpg

ORCHID 02.jpg

ORCHID 16.jpg

Nu ga ik niemand van plagiaat beschuldigen maar het was meer dan duidelijk waar deze Amerikanen de mosterd vandaan haalden. Ik ga de naam niet noemen, maar googel ze even op Youtube – als je ze niet kent – en je zal het direct weten.

Maar wat was dit goed! Natuurlijk herken je in haast elke song wel een gitaarloopje, een bend, een slide, noem maar op, kleine dingen soms haast onopvallend maar voor een ouwe sok als ik en menigeen andere in het publiek deed het telkens een glimlach tevoorschijn komen, soms vocaal bijgestaan door herkenningsapplaus.

ORCHID 12.jpg

ORCHID 24.jpg

Echt van genoten, ook al waren deze weer een buitenbeetje, de roots van metal mogen niet vergeten worden en het geluid van Orchid is een mooie illustratie van die periode.

Dan had ik wel even tijd om de Metal Market te bezoeken met alle gevolgen vandien. Goed gevuld rugzakje rijker en niet echt veel armer. Het hoort er gewoon bij.

EXODUS is niet mijn favoriete thrashband maar veel keuze in het genre was er niet. Dus mijn late interesse in thrash werd matig tot enigszins bevredigd door deze band. Neen, helaas, erg goed vond ik ze ook al niet.

EX 01.jpg

EX 05.jpg

EX 09.jpg

Alle hoop dan gericht op SONATA ARCTICA. Ik was geruime tijd in de waan dat melodieuze powermetal gewoon geweerd werd op GMM en dan kan je deze band niet laten passeren als ze er staan. Waar blijven Stratovarius, Mob Rules, Gamma Ray, Edguy, Hammerfall?

Toch ook een goede keuze, deze Finnen, als ze het wat hebben meezitten tenminste want dat was de laatste passages niet echt het geval. Eerlijk: ik heb ze nog nooit tot mijn tevredenheid weten live spelen. Er was altijd wat.

SA 06.jpg

SA 02.jpg

Ook nu vlotte het niet echt en dat is zeer jammer. Sonata Arctica’s muziek is bijlange niet zo evident als men zou denken en de complexe zanglijnen van Tony Kakko zijn zelfs voor kenners niet altijd makkelijk te volgen. En helaas ook hier: veel te stil.

En met twee semi ballades na mekaar zakte de set na een kwartier voor mij toch volledig in. Pas met het slotnummer  ‘Don’t say a Word’ van het geweldige album ‘Reckoning Night’ werd ik meegetrokken maar daar was de veel te korte set, euh, te kort voor dus.

Jammer voor een band die eigenlijk alles meeheeft: de songs, de presence, de virtuositeit. Nu zeker dat 'Ecliptica' is heruitgebracht, had ik ook wat meer oud werk verwacht.

SA 13.jpg

SA 11.jpg

SA 15.jpg

Een vette plaats voor ALICE COOPER! Mijn allereerste ‘harde’ plaat ooit was ‘Alice Cooper Live ‘77’, reeds van 1978 in mijn bezit. De klassieke ‘Killer’ en ‘Billion Dollar Babies’ e.a. volgden snel en het klassieke oeuvre van de band/man ken ik dus heel goed.

AC 04.jpg

AC 08.jpg

AC 14.jpg

Deze avond kregen we een show erg gelijken op die van de Lokerse Feesten twee jaar geleden. En dat was ok voor mij. Met hier een daar een ander bandlid maar verder haast identieke setlist en visuele acts, was er enerzijds weinig verrassends maar dat hoeft ook niet.

AC 15.jpg

AC 34.jpg

De goede man is ondertussen 67 maar daar is niet van te merken of hij verbergt het heel goed. Met bijna 50 jaar ervaring in de biz’ moet hij zich ook voor niets of niemand aanpassen. Je kan er mee lachen, en dat is ook de bedoeling.

AC 16.jpg

AC 06.jpg

De term ‘Shock-Rocker’ is ondertussen gewoon stijlsgewijs gemeengoed en het is gewoon een leuke show met heel veel leuke songs, dat is goed.

De band zit ontzettend strak en ‘Alice’ is goed bij stem en fit van lijf en leden.

Het scenario zit ook altijd mooi in mekaar hoewel erg voorspelbaar: binnenkomen met enkele oude klassiekers ('Under my Wheels', 'No More mr Nice Guy') dan het 'tragische' stuk met moord/asylum/executie/verrijzenis. Vervolgens een sprongetje naar de MTV jaren ('Poison' e.a.) om dan te eindigen in een grootse finale met o.a. 'I'm eighteen' en 'School's Out'. Inclusief confetti, ballonnen en mega grote strandballen.

AC 36.jpg

AC 41.jpg

AC 49.jpg

AC 55.jpg

AC 62.jpg

Als afsluiter staat JUDAS PRIEST gepland. Althans voor mij. Wederom een band met ettelijke jaren op de teller! We voelen ons terug thuis…

Over de set van Judas Priest kunnen we kort zijn: het was indrukwekkend.

JP 02.jpg

JP 18.jpg

JP 17.jpg

Alleen als de prestatie van Rob Halford doet me nu nog koude rillingen krijgen. Natuurlijk klinkt het niet allemaal meer zo fris en krachtig als pakweg 20 jaar geleden maar Rob valt nergens door de mand. Hij spaart zijn krachten voor de hoge uithalen en weet met zijn persoonlijkheid, uitermate beleefdheid naar het publiek en imago tout-court, het podium te vullen.

JP 26.jpg

JP 32.jpg

JP 38.jpg

Richie Faulkner, de perfect jongere uitgaven van K.K. Downing, speelt alsof hij geboren is om bij deze band te spelen. Hij heeft de looks, de attitude en vooral het geluid. Samen met Glenn Tiplton levert dit de aloude gitaarduetten op die de band zo kenmerken.

Als na enkele songs reeds het magistrale ‘Victim Of Changes’ wordt gespeeld, voel je gewoon de magie in het publiek. Dit is voor velen de ultieme Priest song: heavy, episch, vol nuances en met een vuurwerk van gitaarviruositeit.

Halford scoort hierbij zo goed dat eventuele mindere momenten hem zoal werden vergeven. Maar hey, Rob wordt in augustus 64 en als je dan nog de ultieme metalband kan fronten, verdiend dit meer dan respect.

JP 41.jpg

JP 44.jpg

JP 54.jpg

Ian Hill, het enige oerlid (als we correct zijn) staat nog steeds acht in het decor en wordt door de andere leden af en toe aangehaald. Met Scott Travis (de enige Amerikaan) zit het ritme constant strak.

Verdere hoogtepunten waren zeker ‘Beyond The Realms of Death’, waar Tipton de gekende gitaarsolo feilloos speelt en daarop door het publiek uitermate voor beloond wordt.

JP 58.jpg

JP 67.jpg

JP 75.jpg

Klassiekers mogen niet ontbreken en ‘Jawbreaker’, ‘Breaking The Law’ en ‘You’ve got another thing comin’’ gaan er in als koek.

De band krijgt nog een kans voor een extra ‘encore’ met ‘Painkiller’ en als afsluiter (er was dus nog tijd) ‘Living after Midnight’. Letterlijk want hun tijd was volgens schema al op.

Fijne dag dus. Sorry voor Slipknot, maar ik kan er echt mijn slaap niet voor laten.

JP 78.jpg

JP 83.jpg

JP 80.jpg

 

06:00 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

10-08-13

Deep Purple & Alice Cooper, Lokerse Feesten, 06/07/13

Er was een tijd dat ik nog jong, knap en veelbelovend was.


Als 14 jarige (dus vooral jong) zette ik mijn eerste schreden in de wereld van de ‘Duivelse muziek’ middels de aanschaf van twee ‘harde’ platen. Daarmee de wereld van Abba, Ad Visser en het grootste gedeelte van alle andere Toppop helden achter me latend.

 

Later zou zich dat nog wel gedeeltelijk herstellen, maar het was gewoon veel cooler om met deze platen te kokketeren. Langs de andere kant was ik tegelijk ook zo in de ban van deze muziek dat zoals bij de meeste jongeren toen, de plaat grijs werd gedraaid totdat we elk kraakje van buiten kenden.


Alice Cooper’s ‘Live ‘77’ was de eerste, al snel gevolgd door Deep Purple’s ‘Made in Japan’.  Hiermee werd het venijn voor goed in mijn aderen gespoten. Een wonde die tot op vandaag niet is geheeld.


deep purple,alice cooper 

 

Toeval of niet, 35 jaar na datum spelen beide acts op de Lokerse Feesten én op dezelfde dag. Afspraak met de geschiedenis dus, samen met de makkers van toen. 

We komen nog op tijd aan om ook MONSTER MAGNET volledig te kunnen zien en eerlijkheidshalve: ik was aangenaam verrast.


Frontman Dave Wyndorf is zowat een icoon in de stonerrock wereld maar dit genre heeft me eigenlijk nooit echt kunnen beklijven. Te repetitief, de grauw of te psychedelisch en vooral: pikken als de raven van bestaande of ter ziele gegane gloriën (Black Sabbath, Hawkwind, The Doors).

Maar soit, op zich kan ik er wel naar luisteren en Monster Magnet kon me na reeds een song of twee meeslepen.


deep purple,alice cooper 

 

ALICE COOPER opende even later met een fontein van vuurgensters. Dit beloofde immers een show te worden vol attributen, theater, burleske verkleedpartijen en campy horror. En de belofte werd bewaarheid!

Met een vrolijk ‘Hello Hooray’ werd de avond ingezet en de band ging dan ook vooral voor de uptempo en hitgevoelige songs (dus voor de echte fans: geen ‘Halo of Flies’).


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

‘House on Fire’, ‘No More Mr Nice Guy’ en ‘Under my Wheels’ werden flink meegezongen. Met ‘Billion Dollar Babies’en ‘Welcome to My Nightmare’werd mijn oude elpee dus meer dan voldoende eer aangedaan.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

Goed gelachen met ‘Feed My Frankenstein’ en aangenaam verrast met de vier covers met als introductie ‘I Love the Dead’. Een tribute aan Jim Morrison (‘Break on Through’), John Lennon (‘Revolution’), Keith Moon (‘My Generation’) en Jimi (‘Foxy Lady’).  Vier legends die ooit tot Vincent’s alter ego’s vrienden of collega’s behoorden. Cooper blijkt nog goed bij stem te zijn en speelt zijn typetjes blijkbaar met gemak én plezier.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

In tegenstelling tot andere tributes waren deze wel erg leuk omdat ze met de nodige humor en respect warden gebracht, alles overgoten door een Alice Cooper sausje.

Zo werden er regelmatig attributen in het publiek gesmeten en werd het hele assortiment gimmicks (dwangbuis, guillotine, helaas geen boa) aan en afgezeuld op het podium.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

 ‘I’m Eighteen’, ‘Poison’ en uiteraard ‘School’s Out’ (met wederom een verkleedpartijtje) sloten de set af.

Onderhoudende band ook! Met drie gitaristen, waaronder de veelbelovende Orianthi (neé Panagaris, °1985). Deze gitariste zorgde uiteraard voor de nodige afleiding op het podium en werd door Alice Cooper terecht naar voor geschoven in de choreografie die de show rijk was.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

Andere koek was het met DEEP PURPLE.


Ik zag de band voor het laatst in 2005 (Arrow Rock) en vond het maar al zo-zo. Als voormalig diehard fan van deze legendarische band was ik dinsdag eerder teleurgesteld dan opgetogen over het gebeuren. En dan wil ik niet in cliché’s vervallen want ik weet en besef dat zowel Steve Morse als Don Airey bovengemiddelde tot haast virtuoze muzikanten zijn.

deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

 

Don Airey slaagt er bij momenten in om Jon Lord te doen vergeten, wat op zich al een blasfemische uitdrukking is. Ook in de nieuwe songs is er ruimte genoeg om de Hammond te laten loeien en dat maakt natuurlijk het geluid van Deep Purple.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

Steve Morse, wie ik erg kan appreciëren met zijn Dixie Dreggs en solowerk, ligt me moeilijker om te dulden. Morse’s speelstijl is op zich wel vingervlug (maar wie niet tegenwoordig), doch de loopjes op de nek van de gitaar blijven een herhalingsoefening. Enkel bij zijn solomoment kon hij me even bekoren.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

 

De ritmesectie – Roger Glover en Ian Paice – speelden als vanouds solide en feilloos.

Ik ben nooit grote fan geweest van Ian Gillan zijn stemgeluid. Nu de goede man als rijpere zanger zijn limieten kent en respecteert, zijn ook gelijk de scherpe kantjes van de zang afgesleten. Toch moet ik zeggen dat Deep Purple en Ian Gillan in het bijzonder het er nog redelijk goed vanaf bracht.


deep purple,alice cooper 

 

Zeker geen onderscheiding en zeker geen magische momenten of het moest de redelijke uitvoering van ‘Perfect Strangers’ zijn.

Ik was wel bijzonder opgetogen met de setlist waarop songs te vinden waren die jaren stof hebben liggen vergaren zoals ‘Into the Fire’ of ‘Hard Lovin’ man’

Een te verwachten schabouwelijke versie van ‘Smoke on the Water’ – wat ben ik dit nummer over de jaren heen gaan haten – speelde natuurlijk in op het publiek en ‘Green Onions’ (Booker T.) was een zinloze Spielerei.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

‘Hush’ – met Gillan in een trendy retro jasje was leuk en afsluiter ‘Black Night’ redde de meubels uit de brand.

Als tijdens de show zowel Glover, Gillan als Morse broederlijk naast mekaar staan te lachen, kijken we toch met enige heimwee terug naar de dagen van ‘Ol’ Blackie’ toen de spanning op de set te snijden was en er concurrentiële vonken vlogen tijdens de instrumentale duels. Dat was een tijd dat het verboden was te lachen op straf van ontslag.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

Dinsdag zag ik een band die vooral teerde op zijn verleden.

Doch, al bij al was het een vermakelijke sfeervolle zomeravond met een zweem van nostalgie. Soms moet het echt niet meer zijn.

07:08 Gepost in Muziek | Commentaren (0)