17-03-15

Amaranthe, Engel & Santa Cruz @Biebob 15/03/15

Amaranthe-logo.jpg

Ik ben een koele minnaar van de band AMARANTHE.

Dat lijkt een bijzonder literaire opener van dit kleine verslag maar ik kan het niet beter omschrijven. De band maakt aanstekelijke liedjes, weet de ‘heavy’ snaar te raken maar vertoont tegelijk zowel muzikaal als qua presentatie teveel songfestival kenmerken om in mijn grote Rock Pantheon te worden opgenomen.

Maar voor het plezier moet je het niet laten. Amaranthe is bijzonder aanstekelijk en weet een variabel, leeftijd- en stijl overbruggend publiek best te vermaken. Met een korrel zout dus want voor de ene is het te poppy door de aangename interventies van Elize Ryd, voor andere ligt het metalcore gehalte weer iets te hoog. Gelukkig is het eindresultaat doorgaans een oorwurm per song.

Eerst kregen we SANTA CRUZ op het bord gesmeten, een stel wilde frisse goed ogende knapen (als dat je ding is) uit Finland die teren op alles wat ‘fout’ is in 2015 en dus per definitie kei-fucking-aanstekelijk. Noem het ‘janettenmetal’, ‘hairmetal’, ‘sleaze’, het kan allemaal in een zin vallen.

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Santa Cruz speelde m.i. de pannen van het dak met hun party hardrock. Steel Panther maar dan serieus en iets minder expliciet dus. En spelen konden ze zeker. Daarbij vette moves, de nodige opvliegende haren en gehuld in spandex (als dat je ding is II).

ENGEL is een ander paar mouwen. Harde melodieuze deathmetal met een bijzondere twist. Ik zag ze al eens openen in de Biebob en ook nu was het voldoende na enkele songs. Niet echt mijn ding.

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

AMARANTHE stak omstreeks 21:30 van wal met een sober ‘Digital World’ en ik kon enkel maar hopen dat het snel ging openbloeien. Mijn woorden waren nog niet koud of met ‘Hunger’ en ‘Invincible’ werden alle sluizen opengezet.

Na drie albums – die niet écht grijsgedraaid worden ten huize van – viel het me toch op hoeveel songs me bekend waren. Dat is misschien het geheim van de band: een leuke hook, een meezingmoment, geborgen tussen die vette ritmepartijen.

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Het geluid was bijzonder goed – toch waar ik stond – en visueel was er ook wel wat te beleven al was er niet al te veel ruimte voor de ingestudeerde routines. Het hoort bij de act en het zou bijlange zo leuk niet zijn zonder.

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Hier en daar een klein draakje in de vorm van ‘Electroheart’ bijvoorbeeld, waar menige wenkbrauw geheven werd bij de eerste beluistering; hier gaat het weer in als koek. Regi lijkt bij momenten achter de knoppen te staan en een ‘mixke’ te doen…

Met ‘Amaranthine’ en ‘Call out my Name’ is het voorts genieten en een weinig meewuiven. ‘Drop dead Cynical’, ‘Automatic’ en een duizelingwekkend ‘The Nexus’ leggen uiteindelijk de blok op de festiviteiten.

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Met een derde album uit wordt er vrolijk verder geborduurd op het muzikale recept en tot op heden legt dat de band geen windeieren.

Toch stel ik me de vraag: hoe lang gaat dit nog kunnen blijven duren? Met zowat elk bandlid dat het ijzer probeert te smeden – in cumul – met andere projecten, bands en bijklussen vrees ik dat Amaranthe een niet zo heel lang leven beschoren is. En dat is maar goed ook.

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Mooie liedjes mogen niet te lang duren en wat er ook van komt in de toekomst, deze frisse wind die mijn ‘heavy heart’ ook in moeilijke tijden weet te porren verdient dan toch alle lof.

Het is voor een oude zak als ik niet altijd makkelijk om muzikaal over de grenzen te denken en stijlen moeiteloos in mekaar te laten vloeien maar Amaranthe slaat dit dilemma met een sloophamer in puin. Misschien word ik er zowaar wel een beter mensch van.

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

 

16:45 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

16-07-13

Graspop, 29/07

1378498559.jpg

Deel 2


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Een fijne dag om weer aanwezig te zijn op deze Heilige Kempische Grond. Vandaag valt er heel wat goed te maken voor de uitgeregende en beetje mindere dag van gisteren.

We zijn vet op tijd en ik loop alweer enkele bekenden tegen het lijf. Anciens die stilaan een stuk van het decor zijn geworden. Lekkere bands vandaag, leuke bands ook.

Hoogste tijd dus voor weer wat leuke plaatjes vanuit de échte pit. Geen glamour, vals licht of opgefokte kleurtjes. Kortom: zoals het echt was.


Het Nederlandse VANDERBUYST mag op het grote podium het feest in gang steken en dat lukt hen prima. Met reeds twee albums in de achterzak zijn deze drie lange jongens bewust een groet naar lang vergane maar niet vergeten tijden. Met de juiste foute kledij, dito kapsel en moves, lijken zij wel uit een tijdscapsule te komen waar ze onverhoeds zijn in beland ergens tussen ’78 en ’82.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Vanderbuyst speelt en klinkt als traditionele hardrock/metal bands zoals UFO, Thin Lizzy, Tygers of Pan Tang of zelfs Triumph herken ik er in. Lichtjes pompeuze maar sober gebrachte songs die een ruim publiek aanspreken. Ze staan absoluut zelfverzekerd op het podium en spelen feilloos de gedateerde riffs. Een Thin Lizzy cover ‘Don’t believe a word’ maakt het allemaal nog eens duidelijk van waar zij de mosterd hebben gehaald. Chapeau om met zijn drieën de vroege weide zo aan te steken!


We blijven lekker hangen op onze stek (een kleine verplaatsing naar de bierpomp te na – je moet ergens beginnen en het is tenslotte al ‘na de noen’…).


BRAINSTORM is nu net een van mijn favoriete powermetalbands, dus goed op post voor deze Duitsers. Deze band is nu al geruime tijd bezig in dezelfde formatie en brengt op tijd nieuw materiaal uit. Andy B. Franck zal het duidelijk maken en vrij snel in de set laten horen dat ze pas na vijftien jaar gevraagd werden. Hoe dan ook, iedereen is blijkbaar opgetogen met hun aanwezigheid want van dit genre is er helaas weeral niet te veel geprogrammeerd, begrijpe wie kan.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Eerste hoogtepunt in de set is de derde song ‘Shiva’s Tears’ en Andy maakt het helemaal mooi door het publiek te gaan begroeten. Naast een geweldige zanger is hij ook een excellente frontman; beweeglijk, expressief.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

‘Temple of Stone’ grijpt terug naar het recentste album en is een perfect voorbeeld van hoe de band nu klinkt. De korte set bevat ook nog het geweldige ‘Fire walk with me’ en eindigt met ‘Highs Without Lows’. Enkel ‘Highs’ die dag tot dan toe op Graspop. Niet moeilijk, we waren ook nog maar net begonnen.


Kleine spurt naar de Marqueetent want daar was het nu écht wel te doen. Veel volk maar ik geraak nog redelijk gesteld. Fotogewijs zal het echter en jammerlijk genoeg een mager beestje worden.


AMARANTHE, geliefd en gehaat maar door de meesten wel gekend, mocht daar zijn ding doen. Dit gezelschap graait graag in verschillende stijlen en dat kan verrassend uitpakken. Gelukkig en waarschijnlijk bewust kiezen zij nu voor de meer heavy songs op de setlist. Geen geflirt met beats of technoloops. Wijs en we zijn ze er dankbaar voor.


‘Invincible’ zet zwaar in en vanaf dan is het een klein uurtje absoluut genieten van dit Zweedse samenraapsel van heavy metal/powermetal/metalcore & meer poppy arrangementen; wat zeg ik, het was gewoon af!


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Amaranthe, en je kan er van zeggen wat je wil, is een fantastische live band waar je enkel maar sympathie voor kan hebben ongeacht je zogenaamde echte smaak. Komt daarbij dat het geluid haast perfect was waardoor het geweldige drumgeluid ferm indruk maakten zonder de rest te overdonderen.


De drie zangers, Andreas Solveström, Jake E en ons aller Elize Ryd lijken wel voor mekaar geschapen. Of is het een uitgezochte stunt, ik wil het zelfs niet weten. Alles lijkt wel perfect en het is door de kleine nuances dat het nog live klinkt – niet dat ik daar overigens aan twijfel.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Nieuw werk met ‘The Nexus’ en het mooie ‘Amaranthine’ passen perfect in de set. De vraag is echter hoe zo een band kan evolueren? Ik vrees dat ze vrij snel in herhaling gaan vallen net omdat deze succesformule gaat uitgemolken worden.

Maakt me niet uit, ga kijken als je kan, voor wat het waard is en voor zolang het nog duurt, is Amaranthe een verfrissende en opbeurende gebeurtenis.


Vol verwachting vinden we mekaar terug buiten voor het combo ROCKSTAR. De bandnaam doet me al het ergste vermoeden en helaas zal dit bevestigd worden. De band draait rond zanger Tim ‘Ripper’ Owens, een huismerk in menige metal verzameling (Judas Priest, Malmsteen, Iced Earth).


Nu vind ik Owens bijlange geen fijne zanger om naar te luisteren. Zet hem bij Priest of Iced Earth en hij zal dat perfect doen maar eens uit die biotoop is hij wat stuurloos. Hij is zeker geen melodieuze zanger en presenteert live ook niet echt. Daarnaast vinden we nog James Kottak (Scorpions) op drums en sessie- en tourgitarist Keri Kelli (Alice Cooper, Slash,…), tot daar het redelijk goede nieuws. Op bas zat iemand anders dan Rudy Sarzo (op tour met Queensrÿche), wat ook niet echt de interesse verhoogde.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

De set bestond uit songs die we allemaal kunnen dromen. Niet omdat het zulk een geweldige songs zijn (zijn het trouwens wél) maar ik zit niet te wachten op een veredelde coverband die platgetreden paden komt bewandelen. En trouwens: zo straf vond ik de uitvoeringen nu ook weer niet.


‘Neon Knights’, ‘Hell bent for leather’, Big City Nights’ of ‘Heaven and Hell’ verdienen beter dan dit. En als ‘hij die niet bij een band kan blijven’ denkt wat fun te kunnen hebben terwijl wij ons afvragen ‘WTF?’ zijn ze goed mis.


Beter af in een vers bezoek aan de Metalmarket. Daags er voor ging het zo hard dat ik toch even op adem moest komen en bijgevolg deze leemte die zich nu aanbood wederom nuttig kon benutten – een uitleg als een ander.


Nog beter was het om mezelf op de zonneweide (…) neder te leggen ende te genieten van het schitterende weer. Waarlijk een goede beslissing! Gelegenheid ook om de perimeter van het festivalterrein eens af te wandelen. Hierbij moet ik vaststellen dat de uitgebreide pick-nick/eet en chill zone prima gereorganiseerd is. Ook het ruime aanbod van vast voedsel kom ik wel appreciëren. De volledig van de pot gerukte prijzen dan weer minder. Nu laat ik ze graag rollen maar als je er even bij stil staat is het gewoon absurd.


MUZIEK!  SPELEN!


Volledig in optima forma, zowel fysiek als mentaal ben ik klaar voor WITHIN TEMPTATION. Net als Amaranthe durft WT zich al eens begeven op glad ijs. Het laatste album is wel sterk in zijn geheel maar er zitten toch wel enkele songs op die even doen schrikken en ook mijlenver liggen van het oude werk. Maar ok, misschien zijn ze ook wel een beetje voorbereid en zullen ze het publiek geven wat ze vragen?


Mja, persoonlijk was ik wel klaar voor lichtere stuff, dus het maakte me niet veel uit. En Sharon den Adel is nog steeds leuk om naar te kijken en misschien kon het wel spectaculair worden? Allemaal troeven dus voor een potentieel geslaagd optreden.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Na de intro film, die wel in een zaal werkt maar hier m.i. volledig overbodig was en door de zon voor velen onduidelijk moet zijn geweest, schoot de band in actie met ‘Shot in the Dark’. Goede zet! Ik zie blije gezichten rondom mij en moet mezelf een beetje inhouden om me niet belachelijk te maken. (hoe kan dat dan, denk ik zelf, als er naast me een jonge gast in een zebrapak staat…)


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

‘In the Middle of the Night’ legt de lat nog wat hoger en het lijkt wel of we zijn vertrokken. Wat was dit weeral netjes afgewerkt! Mindere momenten waren de dance gerichte tracks ‘Faster’ en ‘Sinéad’ maar dat werd ruimschoots goedgemaakt met ‘What have you done’, ‘Angels’ en ja, de twee super radio hits ‘’Ice Queen’ en ‘Mother Earth’. Enige dieptepuntje was de Lana Del Ray cover. Dank u, QMusic! (NOT)


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Voorts niets dan lof voor deze band op de top van hun kunnen!

Doch, dan werd het weer tijd voor de échte shit. SAXON is ondertussen ook alweer een vriend aan huis op GMM. Stonden zij vorige keer nog als afsluiter in de tent, nu mochten ze terug het grote podium op. De band had dan ook een en ander qua aankleding meegebracht.


Na de intro werd er van wal gestoken met het felle ‘Sacrifice’, de titelsong van de nieuwe cd. Eerste verrassing was ‘Power and the Glory’ alvorens met ‘Heavy Metal Thunder’ het blik klassiekers volledig open te trekken. ‘Denim and Leather’, ‘Motorcycle Man’, ‘747 (Strangers in the Night)’ en ‘Strong Arm of the Law’ volgden mekaar op.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Biff staat vocaal zijn mannetje nog wel maar de goede  man beweegt toch al een stuk voorzichtiger over het podium. Komt daarbij dat er een hoop rook en vuurwerk bij te pas kwam.


‘Crusader’ is en blijft een van de populairste Saxon songs. Als deze dan uiteindelijk na veel gebrul van het publiek, ergens op het einde van de set wordt ingezet, kan het helemaal niet meer stuk. Er werd afgesloten met ‘Princess of the Night’.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Saxon kreeg 70 minuten te spelen maar kan zonder problemen het dubbele afleveren. Drie leden (Biff, Paul Quinn en drummer Nigel Glockler) zijn ondertussen ruim de 60 voorbij maar deze band lijkt onvermoeibaar. Gelukkig is hier nog niet veel van te merken en leverde Saxon dankzij de extra aankleding een mooie show af.


SLIPNOT is de afsluiter en de nieuwsgierigheid dwingt mij om toch even te blijven hangen. We zitten verspreid over het terrein en we zouden mekaar sms’en als een van de twee het niet meer ziet zitten…


Geloof me dat ik al mijn best heb gedaan om deze band te bevatten maar het lukt me niet en ik ga het daar echt bij laten. Maar dat neemt niet weg dat ik niet kan oordelen of het een geweldige live band is. En dat zijn ze zeker.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Daar waar het spektakel soms de bovenhand haalt, net daar is het leuk. De muziek laat me echt wel koud. Niets ervan kan me bekoren, de gitaarsound, de maniakale drums en percussie en ik herken nauwelijks melodie of refrein. Kortom: ik kan er geen eind aan vastknopen. Ik denk dat voor iemand die 0,0 van metal weet, alle heavy muziek zo moet klinken.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Zelf kan ik wel even genieten van het spektakel. Dit is de tweede keer dat ik ze zie en ik vind het werkelijk de ziekste band die ik ooit zag, en dat is een esthetisch compliment hé. Je weet niet wat je ziet. De witte pakken en de nieuwe maskers, het psychotische gedrag en uiteraard de drie percussionisten die zichzelf met ware zin voor zelfdestructie op en af hun instrument gooien. Het visuele concept is geniaal. Geen enkele band is zo bevreemdend in hun presentatie.


Na drie à vier songs trilt hij al. “En?”. De boodschap is duidelijk: dag twee zit er voor ons op.

graspop,saxon,slipnot,amaranthe

 

21:36 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

01-11-11

Metal Female Voices Fest Pt.1, 21 & 22/11, Wieze

 

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

DEEL I

Voor het derde jaar op rij bezocht ik het Metal Female Voices Fest. Dit jaar besloot ik de openingsavond op vrijdag er maar bij te nemen. Thuis zitten terwijl er op een goede steenworp van T’s HQ een van de uniekste festivals wordt afgetrapt zou te gek zijn. De sympathieke A12 wordt dan maar afgetuft en vervolgens achter een traktor op de Dendermondse steenweg naar Lebbeke. In Wieze nog een omleiding om toch nog tijdig aan te arriveren. 

Het mag er misschien niet alle dagen feest zijn, daar in Griekenland, maar met het Helleense BARE INFINITY kregen we toch een lekkere aftrap van dit 9e MFVF. Uiteraard nog een zeer licht gevulde hal maar duidelijk voldoende opgepept, werd deze band vrolijk onthaald. Echt onder de indruk van de prestatie was ik nu wel niet, maar er was op zich niets mis mee. 

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Het Duitse XANDRIA ken ik van het album ‘India’ en de single ‘Eversleeping’, een prachtig nummer dat ook al weer van 2004 dateert. Deze band bestaat al sinds 1997 en heeft een vijftal cd’s uit. Huidige zangeres (sinds 2010) Manuela Kraller zet met haar band een stevig potje symfonische powermetal neer, hier en daar voorzien van een elektronische beat. Ondanks de wat afgelikte presentatie kon ik hier wel echt van genieten. Zowel vocaal als instrumentaal zat het helemaal snor.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Op deze opwarmingsavond waren de verwachtingen toch hoog gespannen voor het Finse BATTLELORE. Deze zevenkoppige bende speelt een mix van folk, death, pagan en fantasy metal. Getooid in tot de verbeelding sprekende heroïsche outfits en warpaint op het gelaat en hier en daar op de naakte kop leken zij krijgshaftig genoeg om de Oktoberhal in te pakken. Bombastische intro’s, brutale riffs en furieuze DB-drum zorgden voor een wervelwind aan melodieuze thema’s en ritmes. De brute vocalen van Tomi Mykkänen werden af en toe geblust door de hemels klinkende Kaisa, welke als een kwetsbaar kasplantje centraal tussen al dat geweld stond.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

In deze prachtige setting wist zij net door haar schijnbaar tweedeplans rolletje enige macht uit te oefenen op de bende barbaren rondom haar. Meermaals mocht zij ook de band aanvoeren en dan nam zij ondanks haar frêle gestalte de horde (en het zwaard) in handen. Echt mooi werd het als er vocale interactie is tussen beide zangers. Haast heroïsche romantiek tegen een achtergrond van epische brutale metal.

Battlelore maakte een overweldigende indruk op mij en was een perfecte afsluiter van de eerste avond. Uiterst sympathiek van Napalm Records om hun jongste worp ‘Doombound’ voordelig aan te bieden! Vielen Dank!

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Een weergalloze zaterdagmorgen als mijn maat mij oppikte om samen naar Wieze te rijden. Uiteraard volgde er een rijke parlando over de avond daarvoor en tevens werden de verwachtingen van de volgende twee dagen besproken. Meestal zitten we nogal op dezelfde lijn, dat valt nogal mee.

Langs de andere kant leert de MFVF-ervaring me dat ik ondanks het feit dat de helft van de bands me op voorhand onbekend is (al betert dat met de jaren), het twee dagen vol ontdekkingen is.

Aan de meer commerciële kant van de hal bevonden zich enkele standjes met prullaria, kledij en jewelry, de nodige band-merchandise en een uitgebreide stand van het Oostenrijkse label Massacre Records, welke toch een groot deel van de affiche vertegenwoordigt. Dat zij hun back-catalogue aan dumpingprijs aanbieden is dan weer een euh…goede (?) zaak voor de festivalgangers. Say no more. Op de MFVF-stand tevens in primeur: de MFVF-dvd, een hebbeding dat een overschouw geeft van vorige twee edities. Maar nu: to the stage! 

Als we binnenkomen is HANGING DOLL net begonnen aan zijn korte set. Opvallend is het aantal Britse bands dat op de affiche staat. Wat vroeger eerder een uitzondering was, zijn ze nu aan het inhalen, al valt er nog veel te leren.

Deze band uit Birmingham heeft een punky gothic attitude en maakt eerder licht verteerbare metal. Niets mis mee natuurlijk; de roodharige Sally Holliday weet haar stek te verdedigen en sleept de band met haar doordringende stem moeiteloos door het halfuurtje dat hen toekomt. Leuke opener.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

De Britse invasie ging verder met NEMHAIN uit Londen. Qua personeel kan je dit een valse spin-off van Cradle Of Filth noemen, maar muzikaal liggen de kaarten toch wel anders.

Frontvrouw Morrigan Hel diende als ornament en model bij Cradle terwijl haar ventje, drummer Adrian Erlandsson, een bezig baasje, reeds speelde met At The Gates, Cradle, en vandaag ook bij Paradise Lost. Zijn broer drumt trouwens bij Arch Enemy.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Alleen al door die associaties lag de lat al hoog voor deze band en ze voldeden dan ook redelijk. Ik zeg ‘redelijk’ want zoals eerder gesteld lijkt Nemhain nergens op de genoemde bands. De zang van Morrigan is ok maar een beetje teveel punk/rock om mijn oor te bekoren.

Opvallendste verschijning was uiteraard Morrigan Hel (Amber voor de intimi) zelve welke in haar strakke pakje alle ogen op haar gericht hield. Muzikaal was ik er niet van kapot maar onderhoudend was het dus wel. 

COMA DIVINE uit Duitsland heb ik van op een afstand bekeken, wat niet zo moeilijk was met de in het oog springende zangeres Sonja Kraushofer (l’ame Immortelle). Getooid in een protserige jurk die akelig echt geweathered was alsof hij jaren als voedselbank voor de motten heeft gediend en een gitarist die wel op Motley Crue’s Mick Mars leek, was Coma Divine wel een visueel interessante band. De in-your-face stem van Sonja was door haar bekkentrekkerij om schrik van te krijgen; beetje ‘rock’n’roll ordinaire’ bij momenten, maar hey, dit blijft een act en Coma Divine gooide dan ook alle troeven in de strijd.

Net dit maakte de band soms wat te gemaakt. Een cello op distortion-mode lijkt een goed idee, maar resulteerde eerder in een zoveelste gimmick die overbodig was. Het leek met momenten op Diabolo Swing Orchestra en dan weet je wat ik bedoel. Teveel is teveel.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

KIVIMETSAN DRUIDI uit Finland stond al eens eerder op het festival en beviel me toen redelijk. Zaterdag stond de band in dezelfde bezetting op het podium. Blikvanger is de gezellig ogende Leeni-Maria Hovila welke vocaal geruggesteund wordt door Joni Koskinen.

Leeni is niet dé zangeres van het festival. Soms verzuipt ze in de drukke folk/pagan metal van de band en haar partijen zijn niet altijd even zuiver. Komt daarbij dat ze het af en toe nodig acht om een onbehouwen danspasje te plegen, dan werd het soms een beetje chaotisch. De staccato drums en overdaad aan folky gitaarriedeltjes zijn soms een beetje teveel van het goede. KD gaat niet echt af, maar is zeker geen hoogtepunt van de dag.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

AMARANTHE (Zweden/Denemarken) is een wel heel bijzonder bandje. Ik kan me nog altijd niet van de indruk ontdoen dat deze samenstelling marketinggewijs ‘gearrangeerd’ is, maar dat mocht de pret niet drukken. Eerder dit jaar zagen we ze al als deel van de Kamelot-package en dat was wel opwindend. Ik keek er dus terug naar uit.

Met slechts één cd op zak en deze gevuld met een dozijn aanstekelijke deuntjes die balanceren tussen poppy nu-metal en metalcore, toveren ze een glimlach op ieders gezicht. Drie zangers maken de dienst uit: een grunter, een mannelijke cleane stem en de pittige Elize Ryd die dit perfect uitgebalanceerde zestal completeert. Elize Ryd kon eerder haar vrouwtje staan naast Fabio Lione, en dat wil al wat zeggen. Dat ze er dan ook nog eens meer dan appetijtelijk uitziet én beweegt, maakt van Amaranthe een eerste hoogtepunt van de dag.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe 

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Gitarist Olof Mörck (Dragonland) voorziet de hapklare songs van een gitaarsolo die het metalgehalte toch wat opdrijft en samen met de mannelijke zangpartijen de band overeind houdt. Dit maakte het tegelijk spannend: de band weet altijd net op tijd te keren om niet in een van beide uitersten te verzeilen. Tevens een goede zet om een zo ruim mogelijk publiek aan te spreken. Hoe dan ook: dit ‘concept’ is zo goed uitgewerkt en de band zo goed op mekaar afgestemd dat dit veertig minuten genieten was.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Het Duitse DEADLOCK maakte al eens een beurt in Wieze in 2009 en dat beviel me wel. Dat de meningen omtrent deze band erg uit mekaar lopen is zacht uitgedrukt. De band oriënteert zichzelf in de melodische death met metalcore invloeden maar schuwt de electronica niet. Zo kunnen de songs op elk moment overgaan in een dancebeat. Men weze dus gewaarschuwd.

Zanger Johannes Prem is intussen vervangen (door wie?) maar Sabine Scherer blijft zorgen voor de vrouwelijke toets in de band. Het kleine meisje moet af en toe wel opboksen tegen de alomtegenwoordige en vocaal overheersende mannelijke stem maar dat maakt het geluid van de band nu eenmaal.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Sabine nam even later zoete wraak met een door toetsen ondersteund ‘Paranoia Extravaganza’, een breekbare ballade, gebracht door de kleine zangeres. Dat ze af en toe naast de toon zat is haar niet alleen vergeven maar maakte het ook nog eens zo mooi en gevoelig. Ok, genoeg zo.

Toch nog even vermelden dat het gitaarspel van oprichter/gitarist Sebastian Reichl hoge ogen gooide. Het blijft natuurlijk wel een metalband, ook al worden de fictieve grenzen hier al eens overschreden.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Heel andere koek is BENEDICTUM uit San Diego, USA. Met hun ‘Uncreation’ album maakten zij een ferme indruk en toen ze als support van Doro passeerden werd de reputatie bevestigd. Nu zijn we twee albums verder en de kritieken zijn niet mals geweest. De inzet van hun set was dan ook naar mijn mening een beetje aan de slappe kant en het duurde tot in de helft alvorens de band een dynamische indruk maakte.

Waar het wel goed zat waren de stembanden van frontvrouw Veronica Freeman. Beetje angstaanjagende vrouw, mijn gedacht. Haar imago, haar moves, haar grimassen…ik kan er geen staat op maken. Ik denk dan aan Tina Turner annex ‘the Witch Queen of New Orleans’. Met veel mannelijke trekken maar evenveel vrouwelijke….attributen zeg maar, al staat de medische wetenschap vandaag voor niets.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Enfin, daar gaat het helemaal niet over natuurlijk. Benedictum begon misschien wat platjes maar wist dit recht te trekken middels enkele songs van het debuutalbum die ik wel kende.

Live zou een tweede gitarist zeker geen kwaad kunnen want Pete Wells’ geluid verdween soms in het gebeuren. Al bij al een redelijk optreden maar niet de vulkaan waarop ik gehoopt had.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

DYLATH-LEEN (Fr) was aan mij niet besteed, ook al heb ik er echt moeite voor gedaan. Ik vind hun nummers nogal aan de eenzijdige kant en mis afwerking, goede solo’s en variatie.

De stem van Kathy Coupez verveelt al na het eerste nummer net doordat ze nooit afwijkt van de ‘gutterale vocalen (zoals dat dan heet). Samen hebben we de set letterlijk uitgezeten achteraan in de hal.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

TRAIL OF TEARS(Noorwegen) interesseerde me dan weer veel meer. Gegroeid uit de symphonische black metal, is deze band langzaam aan gegroeid tot een (nog) meer toegankelijke stijl. De bijdrage van zangeres Cathrine Paulsen zit daar natuurlijk voor een groot stuk tussen. Ronny Thorsen weet op zich nochtans genoeg variatie en melodie in zijn zanglijnen te stoppen, maar hey, zonder Cathrine hadden ze hier niet gestaan.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

Bij hun vorige passage liet ik het nog wat over mij heen gaan, maar nu was ik volledig mee. Hun laatste cd ‘Bloodstained Endurance’ zit boordevol knappe melodieën en beklijvende riffs, overgoten met een symfonische saus. Gelukkig werd hier dan ook genoeg naar gegrepen met als hoogtepunt ‘Storm at Will’ waarin Cathrine even solo mocht gaan en de hal quasi volledig in haar greep had. Ok, ook niet feilloos gezongen maar met de instrumentale bijdragen halverwege de song, stond dit als een huis.

‘The Feverish Alliance’ spookt ook nu nog door mijn hoofd. Om maar te zeggen dat dit optreden mij nog lang zal bijblijven.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

Uit Spanje hebben we nog niet veel volk gehad of het moest DIABULUS IN MUSICA zijn die na vorig jaar opnieuw op de affiche mochten. DiM werd dan ook druk geplugged door hun label door tussen de sets de clip van hun nieuwe single te spelen. Op zich fantastisch nummer, maar na twee dagen heb je het wel gehoord.

Tot het zover is, dient de band het te doen met het materiaal van hun debuut ‘Secrets’, een erg toegankelijke symfonische metalschijf die graag refereert aan Epica en Nightwish, om geen namen te noemen. DiM speelde vorig jaar een redelijke set maar zangeres Zuberoa Aznarez oogde nogal braaf en vormelijk alsof ze net uit een Spaans klooster kwam. Niets mis met haar zangprestatie, maar het oog wil ook wat. Dit jaar leek ze volledig getransformeerd tot een femme fatale en was het plaatje compleet.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

De set van DiM was zonder meer fantastisch. Na een korte intro met ‘dwaallichten’ zette de band in met het strafste nummer uit hun cd ‘Secrets’, nl. ‘St Michael’s Nightmare’. Daarna werd het nog beter. Zo kregen we de nieuwe single ‘Scenaries of Hope’ eindelijk live voorgeschoteld. Met zangeres Maite Itoiz van Elfenthal bracht ze een stukje Monteverdi (‘Pur ti miro, pur ti godo’ voor de curieuze purist) begeleid door toetsenist Gorka Elso op barokke keyboard. Mooi mooi, en vooral: stil in de hal. Met John Kelly (ook van Elfenthal) bracht ze nog een aangrijpend duet, welk ze eerst inzette met een stukje dwarsfluit.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

Ja, Diabulus in Musica heeft het allemaal. Ik stel me alleen de vraag of dat ze gezien de sterke concurrentie en een beetje gebrek aan originaliteit (wat is er nog niet gedaan?) een beetje de boot gaan missen. Ik hou in ieder geval het aangekondigde nieuwe album in het oog; was ‘Secrets’ al een sterke cd, wie weet wat er nog gaat volgen!

Vaste gast op MFVF is ondertussen LEAVES’ EYES. Op zich al reden genoeg om af te zakken naar het festival. Volop aan het touren in het kader van ‘Meredead’, het folky en feeërieke recentste album, gaf de band een haast perfect maar uiteraard veel te kort optreden.

Ze openden met nieuwe songs ‘Spirit’s Masquerade’ en ‘Velvet Heart’. Na de klassieker ‘Ocean’s Way’ kreeg de altijd lieflijke Liv Kristine gezelschap van Maité om samen ‘Etain’ te brengen. Een heerlijk duet met een verrassend danspasje à la Riverdance tussendoor. Deze gimmick lokte dan ook een spontane reactie vanuit het publiek.Klein hoogtepuntje toch weeral!

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

De aanwezigen gingen vervolgens volledig mee met ‘My Destiny’ waarin Alex Krull een meer prominente plaats heeft. Het is m.i. pas als beide vocalisten in het spel zijn dat Leaves’ Eyes volledig op dreef komt.

Liv Kristine nodigde vervolgens zus Carmen (Midnattsol) uit om samen het volkse ‘Krakevisa’ te brengen. Een streepje Noorse volksmuziek naar de hand van de band gezet en tevens te vinden op ‘Meredead’. ‘To France’, van Mike Oldfield is niet direct mijn favoriete nummer, maar het ging er in als koek. Gelukkig werd er afgesloten met het imposante ‘Froya’s Theme’ uit ‘Njord’.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

Leaves’ Eyes had een perfecte afsluiter van de dag kunnen zijn maar dat was zonder de absolute Metalqueen DORO gerekend. Een ander publiek, andere tijden…

Vorig jaar vierde Dorothee nog haar (ruim) 25 jaar in de metalbizz. Naar mijn mening leek het of ze er toch wat strakker uitzag dan twee jaar geleden; haar energie en stem hebben ook nauwelijks aan kracht moeten inboeten. Het jong staat nog altijd geen seconde stil en tussen de songs in geraakt ze amper uit haar woorden om haast overmand door emoties (…) haar appreciatie te uiten naar het trouwe publiek toe.

Doro’s stem wordt natuurlijk niet beter, maar het is nooit een nachtegaal geweest. Doro is haast een leeftijdsgenote van Tarkus, maar gaat op het podium tekeer als een jong veulen, iets wat van mij op het einde van die dag niet meer kon gezegd worden.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

Haast een traditie om van wal te steken met ‘Earthshaker Rock’ waarmee gelijk de toon gezet is. Heavy Metal zoals we die kennen uit onze jongere jaren en de jaren daarna. ‘I Rule the Ruins’ is een publieksfavoriet net zoals ‘Fight for Rock’. Ok, allemaal niet te moeilijk en bevatbaar voor iedereen. ‘Burning the Witches’, waar het allemaal mee begon, wordt luid meegezongen.

Als Doro tussendoor een mega bos rozen krijgt aangeboden vanuit het publiek, lijkt ze oprecht ontroerd (ik zag ze moeizaam slikken…), waarlijk een mooi moment. ‘Für Immer’ kon ook niet ontbreken en is bijna uitgegroeid tot officiële meezingmoment. Met ‘All we are’ wordt er afgesloten en met de ‘Wacken Metal Hymne’ wordt er een definitief punt gezet achter de eerste volledige dag. Hierbij werd ze ondersteund door Liv Kristine en Veronica Freeman.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

Doro leverde een prima prestatie maar dat mag eigenlijk niet verbazen. Haar oude gebreken (dat Engels, man!) zijn al lang troeven geworden waarmee we ze graag associëren en ze ons later zullen herinneren. Maar zover is het nog bijlange niet. Misschien brengt ze niet echt wereldschokkende platen meer uit maar zoals ze nu bezig is zou ze wel eens de RJD van de vrouwelijke metalzangers kunnen worden en dan zijn we er (hopelijk) nog niet van af. Metal is ten slotte ‘forever’, niet?

11:43 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

26-04-11

Kamelot, 24/04/11, Trix

kamelot,evergrey,amaranthe,sons of seasons

Het zal je maar gebeuren. Je band zit op de top van zijn kunnen (nemen we aan) en je zanger worstelt met een Dipje waar geen kruid tegen gewassen lijkt. Je staat voor het tweede en derde luik van je meest prestigieuze tour en je frontman ‘calls it a day’… In het geval van Kamelot en zeker voor de toegewijde fans is dat een harde noot om kraken want hoe vervang je in godsnaam iemand als Roy Khan? Zelden iemand gezien die het publiek zo meeneemt naar ‘zijn’ muzikale wereld.

In de VS lossen men dit tijdelijk op door Circus Maximus’ Michael Eriksen in te huren en ondanks dat deze het bijzonder goed doet kiest men voor Europa voor Fabio Lione van Rhapsody Of Fire. Als er ooit mag gesteld worden ‘de juiste man op de juiste plek’, dan was dit zeker het geval zondagavond in zaal Trix.

Het was een mooie affiche met in volgorde Sons Of Seasons, Amaranthe, Evergrey en Kamelot. Misschien onderling erg verschillend maar toch appellerend aan het zelfde publiek. Dit wordt al snel duidelijk als SONS OF SEASONS het feestje mag openen. Deze Duitse band heeft net een tweede cd uit en wist me echt wel te verbazen. Hun symfonische powermetal sluit perfect aan bij wat Kamelot doet. Niet vreemd als je weet dat de band opgericht werd door Kamelot toestenist Oliver Palotai (Doro, Blaze, Ulli Roth). In SoS zit hij niet alleen achter de keyboard maar levert tevens enkele mooie gitaarpartijen af. Ik denk dat deze man voor elke band een aanwinst is. Dat hij ’s avonds op de sofa naast Simone Simons mag zitten maakt hem nog interessanter.

110424 Kamelot 029.JPG

110424 Kamelot 038.JPG

Enfin, Sons Of Seasons heeft met Henning Basse (ex-Metalium) een buitengewone zanger in huis die alle regionen moeiteloos aankan en niet vies is van een grunt maar vooral excelleert in hoge krachtige zang. Zo hoor ik ze natuurlijk graag. Ik ben niet bekend met het werk van de band, maar gezien de puike prestatie zondag moet ik dit dringend gaan veranderen. Met een streepje theater – al vond ik de dame in kwestie een beetje onwennig op het podium – maar vooral sterke en boeiende songs was Sons of Seasons een sterke opener. Ik kende het repertoire dus niet en qua licht en geluid hadden zij ook niet alles mee, maar desondanks dit alles was deze band wel spek naar Tarkus’ bek. And it was feeding time!

AMARANTHE had bij mij het minste krediet en diende zich dus volledig te bewijzen. Pro-actief research (ha) gaf mij vooral de indruk dat dit een ‘gefixt’ bandje was of is. Beetje ineengeknutseld van achter een bureau met een hoop ingrediënten die het voor elk segment van het publiek ergens toch aanvaardbaar moet maken. Een trio zangers die dag en nacht van mekaar verschillen maar, en dat zal live blijken, die samen toch perfect klinken en enkele bijzonder catchy refreinen die wel moeten pakken. De vocale contrasten konden niet groter zijn: een brutale strot, een cleane zang en een meer popgeoriënteerde zangeres. Voor u deze blog in shock afsluit: dit kwam verbazend goed op zijn pootjes terecht. Zo kregen we regelmatig een ‘beauty & the beast’ effect als gevolg van het contrast. Een effect dat we op het MFVF veel en graag zien en horen. Muzikaal helde het wel over naar meer tendentieuze emo metal met een echo van Krypteria, Sonic Syndicate en Scar Symmetry (ultra light versie dan) en een partje nu-metal dynamiek om de boel aanstekelijk te maken.

110424 Kamelot 082.JPG

110424 Kamelot 088.JPG

110424 Kamelot 162.JPG

Ja, ik was qua prestatie niet helemaal ontevreden met Amaranthe, ook al lijkt het allemaal een beetje op mekaar en vrees ik dat ‘het concept’ geen lange carrière gegund is wegens te artificiëel. De muzikanten hebben nochtans een verleden bij o.a. Dragonland en Nightrage en net die professionele onderbouw houdt de band staande niettegenstaande het (sorry) songfestivalsfeertje dat af en toe opdook. Zij spelen ook op MFVF, wat ik uiteindelijk niet erg ga vinden want Amaranthe was zeker vermakelijk. Een prima sorbet, zeg maar.

EVERGREY (en dat kan ik niet genoeg herhalen, tot ieders spijt) kan bij mij weinig verkeerd doen. Dat het lot hen minder gunstig gezind was de laatste jaren is ook al geen geheim meer en Tom Englund zal dit tijdens de set nog maar eens herhalen. Instrumenten die verdwijnen, een cd die niet echt aanslaat en dan 3/5 van zijn band verliezen aan ‘muzikale verschillen’. Was hun set op GMM 2010 met de hakken over de sloot wegens technische problemen en een verschroeiende zon op de mainstage, zondag stond er terug een band die klaar is voor een nieuw stuk leven. ‘Glorious Collision’ is een geweldig stuk vreten en laat een band horen die energieker en inventiever klinkt dan op voorganger 'Torn', zonder zijn muzikale geschiedenis geweld aan te doen. Ik was dan eerder ook ui-ter-ma-te enthousiast toen zij mede op de affiche bleken te staan. Daarenboven passen zij ook in de package ook al trekken zij een meer progressieve en duistere kaart. Met ‘Leave it Behind Us’ zegt Englund veel en zet daarmee een stevige maar uiteraard weeral te korte set in. Als nadien ‘Monday Morning Apocalypse’ volgt, getuigt dit van durven want die cd is nu niet echt een topper (alhoewel…). Single ‘Wrong’ uit de nieuwe is dan weer goed raak wegens het sfeervolle stuk, intro en outro. Sfeer maken ze als de beste; het is dan ook met een knipoog dat Englund af en toe de grapjas uithangt. Het blijft entertainment, niet?

110424 Kamelot 200.JPG

110424 Kamelot 221.JPG

110424 Kamelot 248.JPG

Het heavy ‘Blinded’ wordt gevolgd door de klassiekers ‘The Masterplan’ en ’Recreation Day’. ‘Frozen’ en ‘Broken Wings’ volgen nog en de set wordt waardig afgesloten met ‘A Touch of Blessing’, een absolute knaller die alle elementen van Evergrey omvat.

Na datum waren de meningen omtrent Evergreys optreden wisselvallig van aard, maar voor mij was dit een ware heropstanding en speelde de band misschien nog niet op cruissnelheid, het is zeker uitkijken naar de eerstvolgende headliner tour!

110424 Kamelot 288.JPG

110424 Kamelot 311.JPG

En dan KAMELOT. Of liever: en dan uitkijken naar de prestatie van Fabio Lione. Dat Khan ondertussen heeft beslist om definitief de handdoek in de ring te werpen was vers nieuws en hoe het nu verder moet is voor ons een groot vraagteken. Fabio hoeft zich op zichzelf niet te bewijzen; als zanger van Rhapsody Of Fire weten we dat hij alles aan kan.

Na een majestueuze intro ging de band van start met ‘Rule the World’ en ‘Ghost Opera’. De setopener ging gepaard met meer dan voldoende pyrotechniek. En wat Fabio’s prestatie betreft: die deed dat met de vingers in de neus, op zijn sloffen, zeg maar.

Wat een ongelooflijke zanger is dat! Ik had hem al eens met Rhapsody gezien, maar in Khan’s voetsporen treden voor een toegewijd publiek is nog wat anders. Dit was gewoon fenomenaal. Fabio leefde zich in door de lichaamstaal van Khan te respecteren, wat niet alleen van respect getuigde, maar hem tegelijk geloofwaardig deed overkomen. Kamelot is nu eenmaal een erg grafische band waar bepaalde dingen bij verwacht worden. Maar dat het zo goed zou zijn…

110424 Kamelot 324.JPG

110424 Kamelot 352B.JPG

110424 Kamelot 377B.JPG

Maar er zijn natuurlijk ook nog de andere bandleden en die kweten zich prima van hun taak. Het nieuwe album werd aangesneden met ‘The Great Pandemonium’. Kamelot was perfect op dreef en op straffe van steniging moet ik er aan toevoegen: in de hogere regionen was Fabio duidelijker zekerder van zijn zang dan zijn illustere voorganger. Getuige ‘Center of the Universe’ en ‘Nights of Arabia’. Daar waar Khan de zanglijn al eens durfde aanpassen, ging Fabio feilloos de hoogte in. Maar ondanks dat Fabio’s kracht vooral in die hogere regionen ligt, weet hij toch het dramatische en nostalgische karakter van de nummers te behouden. Roy Khan mag terecht op beide oren slapen; Fabio doet zijn werk alle eer aan!

110424 Kamelot 384B.JPG

110424 Kamelot 395B.JPG

Een heerlijk moment kwam er met ‘A Sailorman’s Hymn’, waarbij Fabio vocale steun kreeg van Amaranthe’s Elyze Ryd. De hoop op een zekere cameo leek hiermee van de kaart geveegd. Bij ‘When the Lights go down’ klonk Thomas Youngblood’s gitaar wel ontzettend vals, en laat dat het enige zijn dat ik kan aanmerken op een voor de rest vlekkeloze en indrukwekkende passage. Zo kregen we na een solo van Palotai, Tommy Karevik (van Seventh Wonder, check these guys out!) welke net als Elize als backing vocalist fungeerde. Karevik werd visueel ondersteund door een hoop pyros wat in zijn totaliteit imposant overkwam.

110424 Kamelot 400.JPG

110424 Kamelot 401b.JPG

110424 Kamelot 450.JPG

110424 Kamelot 402.JPG

110424 Kamelot 513.JPG

Dan toch? Ja, mevrouw Simons achtte het opportuun om toch nog even de atmosfeer van de ondertussen flink opgewarmde Trix te komen opsnuiven. ‘The Haunting’ werd met verve gebracht en Fabio en Simone vormden een fantastisch paar, zowel visueel als stemsgewijs. Deze song mag voor eeuwig en een dag in de setlist blijven, met of zonder Simone. En net zoals bij de andere songs werd er door het publiek aardig meegezongen/gekrijst. Een plaatje! Fenomenaal! Enig!

110424 Kamelot 570.JPG

110424 Kamelot 428.JPG

110424 Kamelot 461.JPG

110424 Kamelot 484.JPG

Na de korte, en dus interessante drumsolo van Casey Grillo volgde ‘Forever’ waarmee de zaal nagenoeg compleet uit zijn dak ging. Wat een berevette song is dat toch! Ook hier verkenden zowel Thomas als bassist Sean Tibbetts alle hoeken van het podium en verbroederde Fabio nogmaals met de eerste rijen van het publiek. Deze Romeinse legionair is immers niet alleen een sterke vocalist, hij is ook, hoe zal ik het stellen, niet het meest misselijke snoepje uit de metal-etalage…Ja, het oog mag ook wat.

Na een korte pauze kregen we een wat overbodige bassolo (zijn er andere?) van Tibbetts alvorens de avond werd afgesloten met ‘Karma’ en een altijd imposant ‘March of Mephisto’, inclusief een overdaad aan visuals.

110424 Kamelot 465.JPG

110424 Kamelot 487.JPG

110424 Kamelot 538.JPG

110424 Kamelot 592.JPG

Ja, ik was bijzonder tevreden over deze doortocht van Kamelot. Zoals voorspeld ging het een unieke avond worden door de ingrijpende wijziging in de line-up en dit dan omvormen tot een ware triomf was voor de bandleden blijkbaar een makkie. Zonder Khan, wat voor velen onmogelijk leek. Maar zoals Tom Englund al stelde tijdens zijn set: ‘There is no greater thing than the band’. Geen ruimte voor ego’s maar als band een prestatie afleveren waar nog lang over nagepraat zal worden. A Cold Winter’s (?) Night to Remember dus.

19:13 Gepost in Muziek | Commentaren (1)