06-07-17

Graspop 2017, zondag 18/6

fb-graspop.jpg

De derde dag denk ik aan de eerste dag. Hoe ik toen nogmaals declameerde dat het echt mijn laatste keer zou zijn. Of al meer genuanceerd tegen de avond: de laatste keer drie dagen.

Zondag voormiddag denk ik al anders: ‘this is it’. Er is niets meer buiten dit alles. Ontsnappen is onmogelijk en morgen kom ik nog eens en zo heel de week door…. Gek.

GMM17 (112).JPG

We komen maar traag op gang en de eerste band die ik kan genieten is UGLY KID JOE. Niet dat ik daar zo vroeg voor kom opdagen maar mijn vooroordeel wordt al snel van de tafel geveegd als we even in de set zitten. De gitaren klinken vet, het is meer ‘groove’ en metal dan de post-grunge/garage rock waar ik ze voor inschatte.

GMM17 (102).JPG

Hoe dan ook, het klinkt goed en is onderhoudend. De kleine bijdrage van Amy Lee is leuk maar mijn hoop voor het optreden van Evanescence slinkt als ik haar ijle stemmetje hoor in een van de band’s hits, en dat kent iedereen: ‘Cats In The Cradle’. Ja, dat is die band.

Waarom weet ik niet maar ik sta aan de andere kant om de vrolijke piraten van Alestorm op te wachten.  Was ook weer (niet meer dan) onderhoudend voor mij persoonlijk. Ik vond de surfende fan leuker dan de band. Er was trouwens teveel rook om een foto te maken van de band.

GMM17 (103).JPG

AIRBOURNE mocht al eerder op GMM staan en ook nu staan de Aussie’s garant voor een uurtje onvervalste rock ‘n’ roll.

GMM17 (105).JPG

GMM17 (107).JPG

Ik probeer het maar ik luk er niet in in te schatten wat het met een mens als Joel O’Keefe moet doen om met deze temperatuur van nul in hoogste versnelling te gaan en daar een uur te blijven hangen.

Ik mocht de band al meermaals zien en het is telkens prijs: een flinke start en gaaaaan. Dat zorgt er ook voor dat elke show toch wat op de vorige lijkt maar geen klagen daarover.

‘Too Much, too young, too fast’,  ‘Girls in Black’, ‘Live It Up’ en vooral de doorbraaksingle ‘’Runnin’ Wild’ blazen me van mijn sokken en het terrein voor de stage gaat door het dolle heen. 

GMM17 (108).JPG

 

HARDLINE

Een band die op rij twee ballads kan en mag brengen? En dan nog van het melodieuze soort? Het van Journey of Foreigner geleden zijn dat we dat kregen. En dan nog.

Hardline kennen de meesten wel door de aanwezigheid van Johnny Gioeli, die ook (daags ervoor) bij Axel Rudi Pell de frontpositie mocht verzorgen.

GMM17 (110).JPG

Bij Hardline wordt er eerder meer gekeken naar de hardere Amerikaanse radiorock zoals House Of Lords. Ik ben niet heel bekend met met hun repertoire maar mag me er graag tegenaan schurken. Enkel hun debuut (‘Double Eclipse’ – met Journey’s  Neal Schon op gitaar!) siert mijn kast maar ik was zo onder de indruk van het nieuwe materiaal dat hun recentste album ‘onderweg’ is.

Gioeli lijkt aan adhd te lijden ofwel is de man zo verzot op optreden, ik weet het niet. Al bij de soundcheck spurt hij van links naar rechts en dat zal niet verminderen. Met steeds die opgewonden energieke blik en enthousiasme.

GMM17 (111).JPG

Strakke band ook en bere-vet geluid, wat maakt dat dit ergens een verademing is ondanks het redelijke volume in de tent. Meer van dit soort bands!

Nog voor de laatste noot spurt ik me naar de main voor STEEL PANTHER. Tja, dat is een ander paar mouwen. Waar goede smaak, stijl en originaliteit absoluut overbodig zijn en zelfs als een tang op een varken zouden passen. Maar zo moet het met deze gimmick, want dat blijft het.

GMM17 (113).JPG

scorpions,evanescence,gotthard,steel panther,anathema,hardline

GMM17 (115).JPG

GMM17 (116).JPG

GMM17 (117).JPG

GMM17 (118).JPG

Maar ze spelen zooo goed dat je daar niet bij stilstaat. Wat Van Halen, Motley Cuë, Poison of Def Leppard als toonaangevende bands op de kaart zette, speelt dit viertal met de vingers in de neus.

De interactie is hilarisch, doorgaans pikant (understatement) getint, bij wijlen net op het randje maar altijd zo ontzettend ‘tongue in cheek’ dat het amusement blijft.

GMM17 (120).JPG

EVANESCENCE

Ja, daar keek ik wel naar uit, temeer omdat ik hun passage enkele jaren geleden gemist had. Of ik daar spijt van moest hebben, dat weet ik niet maar de troostprijs op Graspop was ontoereikend.

Niet dat ik een grote fan ben. Hun wat lamme American Gothic staat me iets te bol van de ‘Twilight’ dramatiek. Voor een zekere leeftijd raakt dit misschien een gevoelige snaar maar voor mij blijft het vooral bij een zwak oog voor frontvrouw Amy Lee.

GMM17 (122).JPG

GMM17 (121).JPG

En ‘zwak’ is nu wel het woord dat we kunnen gebruiken voor de hele (te lange) set die ze mochten brengen. Misschien dat de brandende zon er voor iets tussen zat maar het kwam niet echt op gang.

Amy’s stem is teveel afgenepen vlak voorbij het strottenhoofd, lijkt me. Ofwel deden de geluidsjongens hun best niet. Hoe dan ook, ik werd echt moe van naar Amy te luisteren. Niet dat ze er naast zong of zo maar het was piepen en persen om boven de band uit te komen.

GMM17 (123).JPG

GMM17 (125).JPG

Enkel in de piano ballades kwam ze wat tot haar recht. Die spaarzame momenten redden de set nog enigszins maar ik kon het niet opbrengen om het einde af te wachten.

Meer nog: ik werd verwacht in de Metal Dome.

Maar eerst een korte stop in de Marquee want daar speelde ANATHEMA en dat is een band die ik echt heel hoog draag. Het rare is dat ik ze niet wou zien spelen in de tent met alle mankementen die daar bij komen kijken.

GMM17 (126).JPG

GMM17 (127).JPG

GMM17 (130).JPG

GMM17 (129).JPG

Ten eerste moest ik het nieuwe album ‘The Optimist’ nog beluisteren en ten tweede: ik zal ze ergens eind 2017 zien in optimale omstandigheden.

Maar toch even binnenspringen! En dat zag er zeker goed uit. Danny Cavanaugh ziet er misschien wel wat uitgezet uit – op korte tijd, hopelijk is alles goed met hem. Ik dacht eerlijk dat er een vervanger aan het werk was…

Maar er is ook de charismatische broer Vincent en die trekt naar gewoonte show volledig. Als ik binnenkom is men bezig aan nieuw werk en ik voel me direct thuis ondanks het feit dat ik onbekend ben met het nieuwe materiaal.

Lee Douglas verzorgt hoe langer hoe meer vocalen in de evolutie die de band doormaakt. En ook nu mag ze terecht stralen aan de rechterkant van het podium. Amy Lee was in een oogwenk vergeten…

Maar eigenlijk was ik op weg naar de Dome om GOTTHARD te zien.

Deze Zwitserse band (uit regio Lugano om precies te zijn) volg ik al van het prille begin en ben niet minder trouw geworden na de ‘gebeurtenissen’. Het ons ontvallen van Steve Lee en de moeilijke doorstart, de fans kennen het dramatische verhaal maar al te goed.

GMM17 (132).JPG

GMM17 (133).JPG

Maar plots en vrij snel was er Nic Maeder die de band van de nodige vocalen ging voorzien. Het lot wou ondertussen dat ik er nog niet in geslaagd was om hem aan het werk te zien. Vandaag revanche dus en wat voor een!

Laten we alvast voorop stellen dat Maeder niet de uitstraling van Steve Lee heeft of ooit zal hebben. Daarenboven zal hij altijd moeten leven met de erfenis, zowel muzikaal als emotioneel, die de band met zich mee draagt. Maar genoeg nu, hoe was het?

Het was waanzinnig goed. Nic Maeder levert de vocalen alsof er nooit iets veranderd is en de band speelt nog altijd even strak. Leo Leoni en Freddy Scherer leveren de gitaarpartijen en de rest staat als een huis. Na meer dan 25 jaar samenspelen ontstaat de chemie spontaan.

GMM17 (134).JPG

GMM17 (136).JPG

En tussen de muzikale monumenten zoals ‘Hush’, ‘Mountain Mama’, het nieuwe ‘Remember It’s Me’, ‘Sister Moon’ en ‘Firedance’ zit dan dat ene moment waarin ze opkijken naar Steve. Met live beelden van Lee op de achtergrond zet Nic ‘Heaven’ in en de beeld-én geluidsband van Steve neemt over. Kippenvel, dat kan ik je verzekeren.

GMM17 (135).JPG

De band speelt de rest mee en zo ontstaat er echt het gevoel dat hij er nog bij is. Echt waar een heel gevoelig moment. Ook voor ondergetekende.

De set werd afgesloten met ‘Top Of The World’ en ‘Any Time Any Where’, verfraaid met de sensuele video clip op de achtergrond. Top optreden, zeker bij de beste van de editie. Andere momenten denk ik dat de vloer het gewoon gaat begeven onder het enthousiasme. 

GMM17 (109).JPG

SCORPIONS

Wat moeten we daar over schrijven? Dat het eigenlijk een beetje voldoende is geweest met de Hannoverianen? Deze set-up is quasi identiek aan die van 2015. De setlist is bijna onveranderd en de bandleden doen gedwee hun werk.

Dat is niet voldoende voor een band die ooit bij de top behoorde. Natuurlijk wil ik rekening houden met de leeftijd van de belangrijkste protagonisten – Klaus Meine en Rudolf Schenker – maar er is ook een tijd van gaan.

GMM17 (137).JPG

GMM17 (138).JPG

De inlijving van Mickey Dee (ex-Motörhead) mag dan al een goed initiatief zijn, de trein rolt toch vanzelf. Beetje ongeïnspireerd kan men stellen. Waarom krijgt Mathias Jabs wederom die lange overbodige solo spot? En dan nog bijgestaan door een crewlid (?) op tweede gitaar?

GMM17 (139).JPG

GMM17 (140).JPG

GMM17 (142).JPG

GMM17 (143).JPG

GMM17 (145).JPG

Maar goed, ik neem aan dat diegenen die Scorpions voor het eerst (eindelijk) te zien krijgen, zich zeker geamuseerd hebben. Voor mij was het eerder een overbodige déjà vu.

Halverwege de set ben ik langzaam afgedropen. Van op afstand kon ik nog het opstijgende drumpodium zien (zucht).

Graspop 2017 was een heel goede editie. Er waren bands die ik niet kon zien, anderen die ik niet wou zien, en weer anderen die ik gehoord maar niet echt gezien heb en zeker ook mijn goedkeuring konden meedragen, o.a. Five Finger Death Punch.

Als mijn agenda het toelaat, sta ik er volgend jaar waarschijnlijk opnieuw, vrees ik.

GMM17 (146).JPG

10:36 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

25-07-15

Bospop 2015 Pt 2, 12/07

 

logo_groot.jpg

DEEL 2

 

 

Om 19u EUROPE. En laat ik eerst en vooral alle meesmuilers de mond snoeren: Europe is een vette band die live staat als een huis.

Als ze inzetten met de titeltrack van hun verse fantastische album ‘War Of Kings’ is meteen duidelijk dat ze scherp staan. Opvallend is vooral de pres(en)tatie van zanger Joey Tempest. Joey wordt in augustus 52 maar dat zou je hem helemaal niet aangeven, toch niet vanuit het publiek gezien.

EUROPE 1.jpg

EUROPE 5.jpg

EUROPE 9.jpg

EUROPE 7.jpg

De dames rondom in mijn nabijheid zijn de mening toegedaan dat hij nog steeds ‘cute’ is en eerlijk gezegd kan ik dat ook wel begrijpen. Hoe dan ook: Joey’s stem klinkt krachtig genoeg en heeft nog steeds een hoog bereik. Fysiek verkent hij springend en rennend het grote podium en lijkt tegelijk vereert en geamuseerd naar het enthousiaste publiek. Veel interactie, handjes schuddend, beetje uitdagend naar de vrouwelijke fans, kortom: het mag weer!

EUROPE 14.jpg

EUROPE 22.jpg

EUROPE 11.jpg

De rest van de band kwijt zich eerder plichtsbewust van zijn taak. De ietwat nors ogende John Norum op gitaar, bassist John Levén, bebaarde Mic Michaeli op toetsen en drummachine Ian Haugland.

Na nog een nieuwe song, ‘Hole in my Pocket’ grijpt de band even in zijn rijke verleden met het oude ‘Scream of Anger’ en een heavy ‘Superstitious’. Volgt dan het donkere nieuwe ‘The Second Day’ om dan te zalven met ‘Carrie’. Het publiek snoept er van en Joey speelt nogmaals al zijn charmes uit.

EUROPE 17.jpg

EUROPE 19.jpg

Na het wat neutrale ‘Firebox’ volgt een gerokken ‘Rock The Night’ waarmee iets teveel tijd wordt verloren zal later blijken. Dan komt een roadie Joey letterlijk een klok onder de neus duwen waarna de band furieus hun laatste single inzet ‘Days Of Rock’n’Roll’, een nummer waar ik de geest van Deep Purple in hoor.

EUROPE 26.jpg

EUROPE 15FX.jpg

EUROPE 20.jpg

EUROPE 25.jpg

Als er nog 2 minuten speeltijd overblijven klinkt de intro van ‘The Final Countdown’ en Europe is de eerste band die que schema even over tijd gaat. Maar eerlijk: hier kan je de stekker moeilijk uittrekken en Thunder begint in de tent gewoon aan zijn set.

Europe fans: wie ze in het najaar gaat zien in de Trix: hou je vast aan je bretellen want dit was reeds van zulk een klasse dat een full zaalshow zeker gaat knallen.

Thunder laat ik voor wat ze zijn want ten eerste: recentelijk op GMM heb ik ze al mogen genieten en vooral: mijn plekje voor DREAM THEATER werd alsmaar beter. Wat zeg ik? Voor ik het besef sta ik nog eens helemaal vooraan. Vanaf nu is het proggen tot we naar huis gaan.

Onder de noemer ‘30th Anniversary’ gaat Dream Theater dit jaar de wereld rond. M.i. een beetje op overdrive want in 1985 was de bandnaam nog niet gecreëerd en mijn cd ‘The Majesty Demos’ dateert van 1986. Het was pas in 1989 dat het eerste album onder de gekende naam uitkwam. Allemaal wat relatief, mijn gedacht.

DT 2.jpg

DT 4.jpg

DT 6.jpg

Maar vooruit: een verrassing is het om met ‘Afterlife’ uit het debuut te beginnen. Nooit gedacht ooit nog iets uit die periode te horen.

Als daarna de klassieker ‘Metropolis Pt1’ wordt ingezet is het muzikaal vuurwerk. Met Mike Mangini achter de prachtige drumkit klinkt alles wat meer in balans en wordt niet alles meedogenloos dicht geplamuurd.

John Petrucci, die dag jarig (48), trakteert de weide op zijn herkenbare en bij momenten kleurrijke gitaarspel. Maar nieuw is het allemaal niet meer voor de doorwinterde DT-fan.

DT 11.jpg

DT 12.jpg

DT 13.jpg

En dat is een beetje de bijsmaak die ik heel het optreden heb. Met ‘Burning My Soul’ volgt een niet-zo-heel-populair nummer uit de ‘Falling Into Infinity’, misschien wel een onderschatte plaat.

Luchthappen met het steeds weer emotionele ‘The Spirit Carries On’, wat telkens letterlijk voor kippenvel zorgt. ‘As I Am’ trekt terug de harde kaart. Dream Theater op kruissnelheid is altijd een feest en James LaBrie is goed bij stem én zoekt af en toe contact met het publiek.

DT 14.jpg

DT 15.jpg

DT 21.jpg

DT 22.jpg

Met ‘Panic Attack’, ‘Bridges in the Sky’ en ‘Behind the Veil’ zit de set er op. Je verwacht met een korte festivalset toch iets meer populaire songs. Al bij al een fijn wederzien maar niet overdonderd.

DT 16.jpg

DT 17.jpg

DT 23.jpg

Dan even spurten naar de tent waar ANATHEMA’s introtape al loopt. Volle bak daar ondertussen.

Deze bijzondere band uit Liverpool zet mooi in met een sfeervol en opbouwend ‘Anathema’, een van de betere tracks van het prima album ‘Distant Satellites’. En ik weet niet echt hoe het komt maar de passie waarmee Vincent Cavanagh de set inzet is aangrijpend, op het theatrale af maar vooral indrukwekkend.

ANA 1.jpg

ANA 4.jpg

Na dit bezwerend opgebouwde nummer volgde ‘Untouchable Pt 1’, nog een nummer dat langzaam toeneemt aan intensiteit en uitmond in een epische finale.

Ondertussen werd het zo warm en bedrukt in de veel te kleine tent waardoor ik me genoodzaakt voelde om de rest van de set van aan de buitenrand te volgen. Met ‘Thin Air’ en ‘The Lost Song’ grepen ze ook weer naar de keel en kreeg het concert een haast religieus karakter.

Anathema is zonder twijfel een van de meest beklijvende live acts van het ogenblik en dit in een wereld waarin eendagsvliegen de meerderheid uitmaken. Dat deze band elk concert tot een evenement kan ombuigen zegt veel over de bevlogenheid, creativiteit en niet in het minste over de songs die zij in hun rugzak hebben.

ANA 5.jpg

ANA 8.jpg

 

Nog voor het einde was ik toch weer op weg naar het grote podium. Opvallend was dat er eigenlijk nog veel ruimte was vooraan. Ik zag ook een hoop volk naar de uitgang vertrekken. Morgen werken? STEVEN WILSON onbekend? Ik heb er het raden naar. Comfortabel veel ruimte dus voor de stage.

Ondertussen liep de introductiefilm al daarmee wist je gewoon dat er iets bijzonders op til was. Bijzonders? Wat er ging volgen is met geen woorden te beschrijven.

SW 08.jpg

SW 12.jpg

 

SW 03.jpg

‘Hand.Cannot.Erase’ is het laatste album van Steven Wilson en ondanks het feit dat dit album niet zo heel toegankelijk is – ik worstel er ook nog mee – kan ik er niet omheen: Steven Wilson is een genie.

Is het niet door zijn onuitputtelijke creativiteit, dan wel door zijn aanpak, zijn perfectie, zich omringend door de absolute top van muzikanten en daar bovenop nog het schijnbare gemak waarmee hij alles live weet te brengen.

SW 05.jpg

SW 13.jpg

SW 16.jpg

SW 19.jpg

Zijn band bestaat uit Craig Blundell (o.a. Pendragon) op drums, de fenomenale gitarist Dave Kilminster (Roger Waters, John Wetton), Nick Beggs (o.a. Steve Hackett en ja, van Kajagoogoo…) op bass en Adam Holzman op toetsen. Uiteraard is hij zelf ook een bijzonder gitarist. Ik voeg er gelijk aan toe dat elke, maar dan ook elke instrumentale bijdrage van de bandleden zo waanzinnig perfect was, dat me zich gaat afvragen: what’s next?

‘Are you ready for some really miserable music?’ was Steven’s vraag na de eerste twee songs van de set. Ik denk dat bijna het hele recente album de revue passeerde, wat natuurlijk niet tot een vreugdedans uitnodigde. ‘H.C.E.’ is nu eenmaal een tragisch en redelijk depressief album qua thematiek maar muzikaal is het een feest.

SW 20.jpg

SW 21.jpg

SW 23.jpg

Dat Wilson even later zijn gekende (zachte) tirade tegen de ‘happy music’ op de radio nog eens moest brengen leek me overbodig; we hebben boodschap ondertussen wel begrepen, Steven!

Slechts onderbroken door een enkel uitstapje naar ‘Grace for Drowning’ met ‘’Index’, ‘Lazarus’ van Porcupine Tree en ‘Harmony Korine’ uit zijn solo debuutplaat (als dat nog relevant is voor een bijklusser als Wilson…), kregen we het hele verhaal dat de ene keer als een warm deken over het publiek werd uitgerold, en dan weer als een vuistslag aankomt.

Bijzonder mooi  was het nummer ‘Routine’ met een begeleidende film van een ontroerende schoonheid en tragische eenvoud.  De rode ogen van de (animatie) persoon in de routine van het dagelijkse leven (jaja) is me wel even bijgebleven.

SW 24.jpg

SW 26.jpg

SW 27.jpg

 

Mooi toch om met het redelijk onbekende ‘Sleep Together’ (uit ‘Fear of a Blank Planet’) af te sluiten. De dramatiek en de intensiteit van 80 minuten ‘Hand.Cannot.Erase’ diende even doorgespoeld te worden.

Visueel was het ook een spektakel met een continue film op de achtergrond, sfeervolle verlichting en bovenal: een plezier om topmuzikanten deze niet voor de hand liggende muziek te zien spelen.

Wat moet of kan ik hier nog over zeggen? Dit was zo imposant, zo akelig perfect en sfeervol dat woorden haast tekort schieten. Ik neem aan dat dit niet voor ieders bek is, maar ik vond het een meer dan waardige en zeker stijlvolle afsluiter. Met die idee dat er reeds een contingent van progminded publiek aanwezig is, anders wordt het wat al te pover vooraan.

Waarlijk een mooie dag!

06:15 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

29-04-12

Anathema & Amplifier, Trix, 27/04/2012

 

Untitled.jpg

 

Groot feest vorige vrijdag in zaal Trix. De Britse ex-doom/death – nu post moderne progressieve rockband ANATHEMA kwam op bezoek. Dit natuurlijk naar aanleiding van het waanzinnige nieuwe album ‘weather systems’, een brok muziek die een perfect vervolg is op de sferische, atmosferische en aangrijpende muziek van voorganger ‘we’re here because we’re here’ . Of de nieuweling even sterk is, daar ben ik al uit: volmondig “ja” en misschien nog wel beter.

Doch, eerst kregen we AMPLIFIER op ons bord. Ik was maar vaag bekend met deze progressieve band uit Manchester en mijn schrale verkenning had nog niet echt warme gevoelens weten op te roepen voor hun muziek. Wie weet konden ze mij live wél bekoren. En ja, dat viel wel mee.

Amplifier’s muziek is bijzonder heavy om te verteren. Ook om te omschrijven. De redelijk lange songs typeren zich vooral door het repetitieve karakter van de ritmesectie en de soms loodzware gitaarriffs, beiden geschroeid op een haast trance-achtig, bijna drone-like patroon. Dat is een hele mondvol, ik weet het, maar voor een oude rocker als ik (en u?) refereer ik ook graag naar de lange Hawkwind jams die ook niet altijd even verteerbaar waren.

Anathema 2 015.JPG

Anathema 017.JPG 

Zanger/gitarist Sel Balamir & co presenteren zich letterlijk uniform (zwart met das mét bandlogo!) waardoor er een artificiële afstand ontwikkelt tussen band en publiek. Ook weinig interactie onderling en veelal ernstige blikken. Samen met de bezwerende muziek moest ik ongewild ook aan Kraftwerk denken maar dan met zware gitaren .

Hoe dan ook, Amplifier kreeg meer dan tijd genoeg om het publiek te overtuigen en ze konden mij meeslepen in hun muzikale gedachtengang. Wat niet wil zeggen dat ik het na een ruim uur wel een beetje gehoord had.

Anathema 2 026.JPG 

Op naar ANATHEMA – een band die zich sinds een jaar of vijf genesteld heeft in Tarkus’ favoriete bandlijstje. ‘alternative 4’, ‘Judgement’, ‘a natural disaster’,…allemaal platen die je opzet en in één ruk moet uitluisteren. Ik wist alleszins niet wat me overkwam de eerste keer dat ik de band live zag twee jaar geleden. Volgde nog een passage op Graspop die vooral zal herinnerd worden doordat ze onverwacht begonnen met Led Zeppelin’s ‘Kashmir’.

Vrijdag echter alles gefocust op ‘weather systems’ waarop de band na een mooie introtape van Pink Floyd’s ‘A New Machine’ perfect inzette met ‘Untouchable Pt 1’ en ‘Untouchable Pt 2’; de openingstracks van de nieuwe cd. Wat opvalt op de jongste cd is de grotere vocale aanwezigheid van zangeres (en zus van drummer John Douglas) Lee. En ik treed de stelling ‘hoe meer Lee, hoe beter’ volmondig bij. Niet alleen geeft zij de muziek een extra sferische en meer dan aangename touch; haar subtiele aanwezigheid op het podium waarbij ze als een breekbaar buurmeisje volledig haar aandoenlijke zelf is, is een meerwaarde voor de band. Lee Douglas is zeker geen wereldzangeres maar onder het motto ‘less is more’ is zij op korte tijd gegroeid van een extraatje tot een onontbeerlijk element in de muziek van Anathema.

Anathema 2 075.JPG

Anathema 070.JPG 

Met ‘Lightning Song’ bracht zij de hele zaal in beroering en hiermee was de sfeer voor de lange set gelijk gesteld. Vincent Cavanaugh, de natuurlijke leider van de band, kondigde het al aan. Met negen full albums achter de kiezen valt er heel wat moois bijeen te rapen om twee uur te vullen. Deze keer werd er ook niet meer teruggegrepen naar hun death/doomperiode; ook niet in een gearrangeerde vorm. De albums ‘Judgement’, ‘A Natural Disaster’ en de voorganger des te meer.

Na het bezwerende openingssalvo volgden ‘Thin Air’ en ‘Dreaming Light’; een song die ondertussen op mijn hart getattoeëerd staat. ZO mooi, dat moesten ze verbieden bij wet. Heerlijk ook hoe Vincent dit weet over te brengen. Imposant hoe broer Danny de song opbouwt tot een eruptie van emotie middels zijn gitaarspel. Maar bovenal: een droom van een song.

Anathema 170.JPG

Anathema 121.JPG 

Anathema’s muzikale handtekening keert hoe langer hoe duidelijker terug in de recentere songs. Van een subtiele, melodieuze start, groeien naar een muzikaal hoogtepunt met een ontlading tegen het einde van de song. Tussen de nummers door reageerde het publiek dan ook bijzonder hevig maar in de stille passages was het dan weer muisstil en rondom mij zag je haast iedereen vol verwondering staan kijken. De meesten met een gelukzalige glimlach op het gezicht. Als Vincent dan nog met een aardig mondje Nederlands het publiek weet te begroeten, wordt de band collectief in de armen gesloten. (tot redelijk ongenoegen van enkele Franstalige concertgangers..héhé)

Een aangename verrassing was ‘Emotional Winter’ welk met zijn erg Floydiaanse opening op de nodige appreciatie kon rekenen. Het album ‘Judgement’ betekende na ‘Ethernity’ en het fantastische ‘alternative 4’ de definitieve bevestiging van de ommekeer die de band maakte en ik denk dat er vele fans hier de draad hebben opgepikt. ‘Wings of God’ was met zijn epische uitstraling een lange rit en hier kwam de band dan ook al heftiger uit de hoek. Broer nr 3, Jamie op bas, eiste dan ook terecht zijn plaatsje op vooraan op het podium. Dixit Vincent Cavanagh: ”Hop met de beentjes”, I kid you not!

Anathema 100 fxx.jpg

Anathema 102.JPG 

‘A Simple Mistake’ uit het ‘we’re here…’ album zalfde dan weer alle opgelopen muzikale brandwonden. Vincent bewees hiermee weeral hoe divers hij is qua zangcapaciteiten. Soms klinkt hij als een schoolmeisje, dan weet hij weer uit te halen op een hysterische manier. Maar steeds volledig onder controle. Met gesloten ogen en subtiele handgebaren verliest hij zichzelf haast in zijn eigen zang. De opgetrommelde keyboardspeler (zeer welkom) zorgde voor de nodige klanktapijten op de achtergrond.

De band ging even voluit op ‘The Storm before the Calm’, een niet zo voor hand liggende song uit de nieuweling. Hier was het soms even doorbijten. Beide gitaristen vergrepen zich hier kort én artistiek verantwoord aan hun effectpedalen om na deze hagelbui van geluid langzaam terug open te bloeien tot een fantastische finale. ‘The Beginning and the End’, absoluut een van mijn favorieten,  beantwoordde dan weer volledig aan de verwachtingen. Omfloerste zang, een knappe gitaarsolo en een uitschreeuwen van emoties. Anathema blijft – gelukkig maar – putten uit thema’s als dood, vergankelijkheid, afscheid nemen en hoe daar mee omgaan. Hiermee blijven zij – op zijn minst thematisch – naast Paradise Lost, My Dying Bride en Draconian – mede vaandeldragers van de doom, death en – ergo – gothic scene. Dat zij dit in een heel eigen poëtische en muzikale esthetiek gieten maakt de band juist zo uniek. Voor alle jongeren: wat zwarte oogschaduw of nagellak en een kanten jurk maken je niet gothic.

Anathema 2 064.JPG

Anathema 211.JPG 

Na ‘Universal’ met zijn symfonische toetsenpartijen kregen we met ‘Panic’ zoniet het hardste, dan toch het snelste stuk van de avond. Niet ‘mijn’ song, maar wel een wel gekome afwisseling. Galant ook van Vincent en de band om te midden van de song het concert even stil te leggen als er vooraan iemand onwel werd en te informeren naar haar toestand. Spontaan werden er ook flesjes water uitgedeeld aan de voorste linies. Het was nochtans gezellig en vrij relax vooraan. Toch mooi zo bekommerd te zijn over het publiek. De song werd uiteraard terug opgepikt en keurig afgewerkt.

Met het nieuwe ‘The Lost Child’ kregen ze terug iedereen stil en het pianoriedeltje spookt nu nog door mijn hoofd. Het had iets van Blackfield kunnen zijn. Weerom een absoluut hoogtepunt in het concert en nu ik dit schrijf speelt het nummer op de achtergrond en ik moet eerlijk bekennen dat mijn adem er weerom van stokt. Ja, Dit Is Kunst. Dit grijpt zo diep in je ziel dat je er even niet goed van word.

Anathema 118.JPG

Anathema 127.JPG 

Met ‘Internal Landscapes’ – en de bijhorende tekst – werd de betovering compleet. Ja, natuurlijk, zoiets werkt altijd; ze deden het al eerder met ‘Presence’ en nu doen ze het weer. Met dank! Weerom met de mooie zang van de lieftallige Lee op de voorgrond. In duet met Vincent levert dit weerom een prachtig muzikaal plaatje. Hiermee werd de reguliere set afgesloten. Uiteraard zat er nog meer in de pijplijn.

‘Closer’ uit ‘ a natural disaster’. Love it or hate it. Vincent’s zang gaat hier via een vocoder en daar moet je voor zijn natuurlijk. Ik had deze ook nog nooit live gehoord en het werd goedbevonden. ‘a natural disaster’ leverde Lee nogmaals de ereplaats op. Dit minimalistische nummer is ondertussen een klassieker in het repertoire. In ‘Flying’ werden alle stemmen verenigd en plaatste Danny hét gitaar solo moment van de avond.

Anathema 151.JPG

Anathema 2 093.JPG

anathema,amplifier 

Even hilariteit als Danny even later ‘Shroud of False’ helpt inzetten op de toetsen. Dit leidde natuurlijk tot de gedroomde finale met ‘Fragile Dreams’. Danny en Vincent wisten het publiek te overhalen om te springen – wat niet echt een succes was – en hiermee een absoluut orgelpunt achter het concert te zetten.

Ik ben van dit concert nog steeds wat onder de voet, zoals men durft zeggen en Anathema draait nu nog steeds rondjes ten huize van. Anathema leverde recentelijk misschien wel dé cd van het jaar af en dit concert staat nu al bovenaan op het (nog korte) concertlijstje van 2012. Ik had echt uitgekeken naar dit concert; heb er uitzonderlijk van genoten en ik ben er haast zeker van dat ik als een Beter Mens naar huis ben gegaan.

Anathema.jpg

 

15:47 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

18-10-10

Anathema, Trix 15/10/10

pic banner purple.JPG

Vincent Cavanagh is een mensenbezweerder. Dat vind ik toch. Zeker na het concert vrijdagavond. Toen speelde de Britse band ANATHEMA in zaal Trix en ik was bijzonder onder de indruk. Het was de tweede keer dat ik ze live zag, maar hier was het echt goed raak.

Er waren twee support acts voorzien, maar die heb ik snel doorgespoeld wegens overbodig.

De eerste was PETTER CARLSEN, een Noorse singer/songwriter die hier solo aantrad. Wel gedurfd, maar gezegend met een zeer mooie stem en subtiel getokkel wist hij zich toch staande te houden voor een toen nog maar voor een kwart gevulde zaal.

Even werd het boeiender toen eerst Danny Cavanagh en later de bijna volledige bezetting van Anathema wat invulling kwam geven aan een nummer.

Petter’s songs laten zich vlot verteren, maar om een vrijdagavond op te starten mistte het wat pit. Lijkt me heerlijk thuis bij een hapje en een drankje, maar hier droop ik na enkele nummers af naar de bar op zoek naar bekend volk.

02 Petter 4.JPG

Post-metalband LONG DISTANCE CALLING mocht de zaal dan echt opwarmen, maar ondanks dat de verwachtingen erg hoog gespannen waren, konden ze mij ook niet echt boeien. Beetje te noisy en te eendimensionaal voor mij, zeg maar.

03 LDC 2.JPG

Het was even na half tien toen ANATHEMA het podium innam.

De setlist was fenomenaal. Zij hadden gekozen om het eerste uur te vullen met ouder, gekend materiaal en vervolgens de volledige nieuwe cd ‘We’re here because we’re here’ te brengen. Dat beloofde dus een lange rit te worden.

Anathema is een echte meegroei band. Zij spreken zowel proggers als vele metalliefhebbers en alternativo’s aan. Ik ontwaarde zelfs enkele goths in het publiek. Een heel brede belangstelling dus voor dit gezelschap uit Liverpool.

Eerst een lange greep uit het album ‘Judgement’. ‘Deep’, ‘Pitiless’, ‘Forgotten Hopes’ en ‘Destiny is Dead’ lieten de band op volle kracht horen. Sfeervol, uitgebalanceerd geluid en een Vincent die de zaal gelijk in zijn greep had met zijn genuanceerde zang, welke soms zalvend, dan weer bijna hysterisch tekeer gaat.

Broer Danny vulde vooral de gitaarsoli in en zorgde voor een subtiele tweede stem. De andere Cavanagh, Jamie, hield zich met zijn bas op de achtergrond. Volgden uit ‘Alternative 4’: ‘Lost Control’, wat gelijk werd meegezongen door een flink deel van het publiek, ‘Empty’ en het weergalloos mooie en ontroerende ‘One Last Goodbye’, welk haast vollédig door het publiek werd gezongen. Wetende dat dit nummer is opgedragen aan de overleden moeder van de drie broers, gaf het echt rillingen.

Tot hiertoe was het licht op het podium wel passend bij de muziek, maar het maakte het niet eenvoudig om een deftig beeld wast te leggen. Dit even tussendoor  ;-(=

04 ANA 16.JPG

05 ANA 4.JPG

Dan werd het tijd voor het nieuwe album. En dat werd over de hele lijn geapprecieerd. Hun recentste worp bulkt van de schoonheid, nostalgie en sentiment. Hoogtepunten waren zeker ‘Dreaming Light’, ‘Everything’ en ‘Angels walk among us’. Kon niet toepasselijker zijn toen Lee Douglas mee de vocale diensten kwam verzorgen. De zus van drummer John Douglas is gezegend met een engelenstem. Logisch want Lee is een engel en zij hoort dus ook zo te klinken. Zowel de solozang als het geluid van Lee samen met de broers klonk werkelijk ‘hemels’. Later in de set wist ze ook nog ‘A Natural Disaster’ gepassioneerd te brengen.

Daarbij komt nog de bijzondere songstructuren waarop de muziek van Anathema veelal gebaseerd is, namelijk een sfeervol begin welk langzaam maar zeker uitgroeit tot een indrukwellende finale. Dit geeft ze natuurlijk veel krediet bij progliefhebbers.

Tijdens ‘Presence’ werd het dan weer muisstil in de zaal als Lee, enkel ondersteund door eenvoudige begeleiding en een soundscape, het publiek op de knieën krijgt.

06 ANA 12.JPG

07 ANA 17.JPG

Met ‘A Simple Mistake’ komen we erg in de buurt van Porcupine Tree. De Cavanaghs hebben zich op hun laatste cd laten bijstaan door Steven Wilson en komen qua creativiteit toch aardig aan ’s mans schouders. Als ‘Universal’ werkelijk adembenemend opbouwt en het epos gevoelsmatig beëindigt, kon ik eindelijk terug naar adem happen. Slotakkoord van de reguliere set was dan nog de cd-afsluiter ‘Hindsight’ wat er nog een schepje bovenop deed met zijn desoriënterende klanken en emotionele karakter.

Dit nummer eindigt met een spoken word tape en toen deze eindigde kreeg de band een absoluut verdiend applaus dat toch wel even aanhield. Dit was inderdaad werkelijk top.

Vincent en band bekeken even hoeveel tijd ze nog hadden, waarop er iemand riep dat ze heel de nacht hadden. Zo ver kwam het helaas niet. Wel grappig waren de perfect Nederlandstalige commentaren en begroetingen van Vincent tussendoor. Verder werd er gezien de ‘vibe’ van de muziek niet echt gelachen, of het moest zijn van pure gelukzaligheid, en zo zag ik er wel een paar…

Danny nam de akoestische gitaar en bracht een spitante versie van ‘Are you there’, normaal op een zee van toetsen, maar nu met excellent picking op de gitaar. Hij droeg dit op aan Petter Carlsen. We kregen nog als contrast het harde ‘A Dying Wish’. Slotnummer was uiteraard ‘Fragile Dreams’, een van de meest toegankelijke maar daarom niet minder typische nummers van de band. Het was ondertussen al bijna middernacht toen de band afsloot.

08 ANA 31.JPG

 

09 ANA 33.JPG

10 ANA 24.JPG

 

Ik ben altijd al een vrij passieve Anathema fan geweest. Hun muziek is niet altijd even toegankelijk bij een eerste beluistering maar na mijn auditieve voorbereiding was ik bijzonder ‘geprepareerd’ voor dit concert. Na datum moet ik vaststellen dat de band live alle verwachtingen overtreft. ‘We’re here…’ zal nog aardig wat in de cd-speler zitten alvorens hij tot rust mag komen. Het moest allemaal zo mooi maar niet zijn…

11:18 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

30-06-10

Graspop Metal Meeting, 25/06/10

festival banner.jpg

Bandhoppin'.

Eerlijk: ik was er nauwelijks klaar voor. Het festivalgevoel kwam maar niet opzetten, maar plannen waren gesmeed, afspraken gemaakt en uiteraard: het ticket had ondertussen al aardig wat stof vergaard. Maar het moet. Ik kan niet thuiszitten als ik weet dat GMM plaatsheeft. Ook nu stel ik me alweer de vraag of ik volgend jaar al dan niet een, twee, drie of Geen dagen zal gaan. In mijn achterhoofd krijst een stemmetje toch weer dat het drie dagen worden.

Graspop, misschien wel meer dan een ander festival op onze bodem, heeft een eigen biotoop. Sociologisch dan, ik weet dat er festivalgangers zijn die soms meer op een biologie (of chemie...) project gaan lijken naarmate de dagen vorderen, maar dat heeft ook zijn charme.

Zelf moet ik erkennen dat ik er, na een halve dag wennen steeds weer van onder de indruk geraak. Het festivalterrein wordt je nieuwe tijdelijke wereld voor enkele dagen. Met andere normen maar niet afglijdend in barbarij. Met andere omgangsvormen en zeker: andere esthetische waarden. Grootmenselijk ook. Respectvol voor je naaste die ook vooral voor één ding komt: de liefde voor Metal. De neuzen staan veelal in dezelfde richting, de bekertjes vliegen alle kant op en voor de buitenstaander lijkt een moshpit en zijn varianten een ware slachting. De incrowd weet dat het niet zo is. Fuck de media die graag de excessen belicht maar de geest van Metal niet onder woorden kan brengen. Zelfs voor mij vraagt het heel wat inspanning om het gevoel over te brengen naar outsiders. Als je het niet voelt zal je het nooit kennen.

Hier volgt in 3 episodes het verslag. Geschreven vanuit mijn persoonlijke visie en smaak. Met foto's vanuit 'the pit', de onderbuik, de smeulende asse, van tussen de plakkende lijven en bierregens. Dit verklaart de soms wat 'artistieke' benadering... Life's a bitch.

Vrijdag goed op tijd want het lijkt wel dat de eerste dag van GMM traditioneel de beste wordt. Of is het: de meest gevarieerde?

Hoe dan ook, eerste gig was van eigen (Kempische) bodem: OCEANS OF SADNESS. Net zoals het festival bestaan zij ook 15 jaar en hebben er reeds 5 keer gespeeld. Het publiek diende nog opgewarmd te worden en dat ging ondanks het fraaie weer erg langzaam.

En dan moeten we keuzes maken. Ghost Brigade? Beetje te hard om 1215u, dus maar naar RAVEN. Deze klassieke Britse metalband draait al een dikke 30 jaar mee. Zij liepen mee school met Saxon en Iron Maiden, maar bevonden zich al snel in de achterhoede. Nu is dat zeker geen schande, want het was fijn om oude metal te horen na de complexe geluiden van Oceans. De heren zijn er niet jonger op geworden en soms lijkt Spinal Tap niet ver af, maar qua prestatie was dit niet min. Krachtig, recht voor de raap en ondanks het erg gedateerde karakter toch best onderhoudend. Toch geen vat vol nostalgie want de heren hebben net een verse cd uit.

01 raven.jpg

 

Om 13u dan naar het grote podium (MS) voor wat eigenlijk de verrassing van de dag zou moeten zijn. REVAMP, de nieuwe band van Floor Jansen kreeg de eer om de dag deftig te openen. De cd is bijzonder goed, maar hoe gaat dit live zijn? Wel: zeer sterk. Omgeven door allemaal verse muzikanten weet Floor met haar fenomenale stemgeluid het grote handvol dat post heeft gevat mee te nemen. Of toch niet helemaal?

Aan de prestatie zal het niet liggen, maar volgens mij moet dit in een club stukken beter overkomen. Er werd uiteraard enkel gepuurd uit de cd gezien de 50 minuten die de band had. Floor is helemaal terug en ik hoop ze in iets grotere glorie terug te zien op het MFVF in oktober.

02 revamp.jpg

 

Weinig meiden dit jaar - of toch op het podium. Maar voor KRYPTERIA neem ik graag vooraan plaats. Maar goed dat Deicide het liet afweten. Ik kijk veel liever naar het strakke lijf van Ji-In en haar band. Ji-In is zo sexy als de hel maar daar komen we niet voor (...). Met nog steeds de cd 'My Fatal Kiss' te promoten, voerde zij met haar drie handlangers nog maar eens dezelfde show op als vorig jaar op MFVF en als support van Epica. Het is natuurlijk hun job, maar tegen oktober zal er toch een ander kunstje vertoond moeten worden. Maar er is nog altijd het geluid. Niet dat Krypteria veel inzet vraagt van de luisteraar. De songs zijn kort en erg meezingbaar met een ondertoontje van (nu?) metal en een snuifje power/gothic metal. Maar het blijft licht verteerbaar en bijzonder entertainend. Ji-In komt uit de musicalscene en weet dan ook het publiek te vermaken. Met haar stevige lollipop stemmetje draagt zij alle nummers zonder ergens een noot te missen. En ze blijft lachen alsof ze het succes dat ze met de band scoort nauwelijks kan bevatten. Deze set was gewoon perfect en gaf me helemaal zin in wat nog komen moest en dat was van een totaal andere orde. Maar eerst bier. Dure maar verdiende frisse pils om er dan ook écht helemaal in te geraken, een opdracht die overigens goed vlotte.
Om 1530 in de M1: ANATHEMA. Elders speelt The Poodles, het verschil kon niet groter zijn. Edoch, ik liet mijn beperkte intellect spreken en koos voor de moeilijke weg. En op een zonovergoten weide in een tent Anathema te programmeren is één ding, het publiek boeien is een ander paar mouwen. En of het een tactische zet was of gewoon 'good clean fun', ik weet het niet maar de broers Cavanagh & co openden met een stomende versie van Led Zeppelin's 'Kashmir' waarbij iedereen daar zo danig van onder de indruk was dat je niet weg durfde te gaan. Anathema's muziek ligt dan ook mijlenver van deze monster-rock. Ik was er helemaal van van mijn melk, zeker weten.

              03 krypteria 1.jpg
              04 krypteria 2.jpg

 

Na deze mokerslag kozen zij voor het eigen toch heel wat intimistische werk. De overgang naar 'Fragile Dreams' kon ook niet groter zijn. Wat een band, wat een sfeer! Danny Cavanagh is een absolute frontman en weet de tent soms volledig stil te krijgen met de soms wel erg subtiele muziek. Er volgt een greep uit het recente fantastische 'We're here because we're here', maar adembenemend was tevens het door Lee Douglas gezongen 'A Natural Disaster'.

Ik hoop deze band in oktober nog eens te zien, maar daarvoor moet mijn agenda even aangepast worden. (hallo, collega's?)

05 ana 1.jpg

 

Een heel ander uiterste staat me buiten op te wachten: SLAYER. De temperatuur buiten is gelijk aan die van binnen: ik schat zo'n 28° en ik zweet me te pletter. Gelukkig zijn er aan de toiletten kraantjes drinkbaar water want anders zou het wel eens fout kunnen aflopen... Na de vele bekertjes water, snel een pils mee en naar de MS.

Weer een beetje een ongelukkige samenloop van omstandigheden? Slayer staat te smeulen onder een verschroeiende zon. Niet eenvoudig om dan hun 'duistere' boodschap over te brengen.

Als de band rustig het podium opwandelt kijkt Tom Araya glimlachend naar de hittebron terwijl Kerry King alvast 'World Painted Blood' inzet. En dan volgt een erg routineuze klus. Zuchtend, puffend en blazend werkt Slayer zich door de korte set met toch enkele hoogtepunten als 'Seasons in the Abbys', 'Disciple', 'War Ensemble' en het nog steeds beukende 'Angel Of Death'.

De grijzende Araya blijft ondanks alles lachen en met een vaderlijke blik kijken hoe de moshpit kookt. Ondertussen stel ik mezelf weerom vragen bij het beperkte eendimensionale livegeluid van de band en wacht nog steeds op een deftige gitaarsolo. Slayer is altijd welkom om wat olie op het vuur te gooien maar ze slepen me dit jaar niet echt mee. Misschien volgende keer toch weer vooraan gaan staan zoals in 2007.

06 slayer.jpg

 

Voor het einde van de set ontglip ik de massa om me in een andere, welliswaar kleinere massa, te nestelen. In de M1 speel THERION en daar ben ik echt nieuwsgierig naar want die heb ik nog nooit live gezien, wat volgens mijn kompaan een schande is, maar soit.

Ik had eerder moeten luisteren want wat deze band brengt is onwaarschijnlijk en was voor mij gelijk dé live verrassing van de dag, zoniet van het hele festival.

De intro van 'The Rise of Sodom and Gomorrah' weerklonk en de hele band betrad het podium. Therion bestaat officieel enkel uit gitarist Christopher Johnsson (nu met korte haren en 'pitteleir') en werkt op al of niet reguliere basis met een hele rits semi-vaste leden. Nu vinden we op gitaar de Argentijnse Christian Vidal, wie aardig wist te verbazen, en vier zangers waaronder de imposante Snowy Shaw die we ook zowat overal tegenkomen en de werkelijk fenomenale Thomas Vikström die zijn sporen verdiende bij o.a. Candlemass en Stormwind maar ook niet vies is van een Disneyproductie. Zijn hoge heldere en krachtige stem domineert de zangpartijen ondanks de twee vrouwelijke sirenes die ook wel wat in hun mars (en decolleté) hebben.

De pompeuze nummers van Therion nemen me helemaal mee in hun magische wereld. Welkome rustmunt 'Lemuria' geeft me zelfs kippenvel en 'The Blood of Kingu' laat zijn sporen na in de nekwervels. Klassieker 'To Mega Therion' mag niet ontbreken en geeft aan alle muzikanten en zangers nog eens de kans om te schitteren. Het is dan ook visueel bijzonder boeiend om constant volk te zien verdwijnen en opkomen om dan weer links, dan weer rechts een lijntje te zingen. De samenzang is hemels en alhoewel ik niet elke song ken, weten ze me telkens mee te voeren.Drama en pathetiek, maar ook schoonheid door de excellente outfits van de bandleden en overweldigende klank maken van dit optreden het voorlopige hoogtepunt van het festival.

07 therion.jpg

 

TARJA. Mijn makker brengt me ondertussen een Frissche Pils, wat meer dan verdiend is, mijn gedacht!

Links van mij een handvol jonge meiden die nog niet goed beseffen welk effect Tarja later op hen zal hebben. Ik heb er al voor minder in tranen zien verdrinken. Als de set begint, is het al prijs. Gelukkig houdt een van hen zich vast aan de afsluiting of ze zou gelijk instorten; en we zijn nog maar net begonnen.

Tarja heeft nu eenmaal een bovennatuurlijke uitstraling en werkt enkel daarmee al op het sentiment. Ondanks mijn vele winters kan ik dat wel relativeren, maar ik moet bekennen dat ze haast 'verheven boven alle vrouwen' lijkt. Lijkt dus, hé.

Ze maakt het het publiek anders niet makkelijk. Natuurlijk grijpt ze gretig uit het hardere werk van haar 'My Winter Storm' cd, maar gooit een handvol nieuwe nummers in de massa. En het zijn niet allemaal hapklare brokken. Stevige songs, hoekige ritmes, felle breaks, meestal dreigend, zelden zalvend. Ook ik wacht op 'Sleeping Sun' of 'Nemo', maar ons Tarja heeft daar geen oren naar. Nightwish lijkt hiermee wel volkomen uit haar register gewist en ze kiest voor twee covers die wat te denken geven. 'Still of the Night' van Whitesnake komt dubieus op gang maar naarmate de opbouw vordert kwam dit wel in orde. 'Over the Hills & Far Away' (Gary Moore) brengt ze al langer en dit gaat er vlot in. Toch een vreemde keuze voor een festival. 'Nemo' had zeker de tent doen ontploffen, maar neen, het mocht niet zijn. Tarja maakt blijkbaar schoon schip en kijkt vooruit naar haar nieuwe cd. (Ondertussen aan mijn linkerkant.)

Het meisje met de roos had na enkele mindere pogingen haar bloem via een bereidwillige security op het podium gekregen. Toen Tarja die eindelijk opmerkte en met deze in de hand zong werden de sluizen volledig opengezet. Gelukkiglijk werd onze superfan ondersteund door haar vriendinnen, anders diende ze zeker afgevoerd te worden. Let op: ik lach daar niet mee, hoor. Ik wil maar illustreren wat een emotie dit alles kan oproepen. Het pakte me eigenlijk wel een beetje. Zeker omdat ik over haar schouder zag dat al haar foto's waardeloos waren. Hopelijk vind ze hier iets terug. Maar wij moesten verder.

08 tarja 1.jpg
09 tarja 2.jpg

 


Het is erg ontnuchterend om na het einde van deze trip buiten te komen en Motörhead te horen rammen. Voor zover ik kan zien is dit meer dan routineus. Interactie met publiek: nul. Een van de weinige rustpunten is 'Metropolis', de rest laat ik aan me voorbijgaan en vlieg naar de toog want weer een uur in de tent kost wat vocht. Maar we hebben tijd.

Wat brengt de dag nog? Let there be no misunderstanding: SAXON. SA-XON!!!

Ondanks dat ik altijd al een Saxon fan ben geweest heb ik pas de laatste 5 jaar de hele catalogus bijeengesprokkeld. En nu de 'verloren jaren' (Innocence, Rock the Nations, Destiny) ook heruitgebracht zijn is de verzameling compleet. Saxon is een eerlijke band, een - jongens onder mekaar - band zonder poses noch toegevingen aan de muzikale stromingen. De weinige vergissingen die ze ooit deden (Destiny?) braken gelijk zuur op, maar er werd hard teruggeslagen met vette schijven als 'Killing Ground', 'Metalhead' en 'Dogs of War'. Saxon zal hier dan ook uitpakken met een harde en bere-heavy set.

Leg mij ondertussen even uit waarom een punkbandje als Billy Talent op de MS mag spelen en Saxon in de kleine Marquee werd gezet? Iemand? Ik dacht het al. Saxon hoort op de MS, dicht tegen de headliner aan, enkel en alleen al om hun reputatie, mijn gedacht. Een schande, geen enkel excuus is goed genoeg.

Enfin, de M2 zat dus afgeladen vol met een behoorlijke temperatuur en hoge verwachtingen. En deze werden meer dan ingelost. 'Heavy Metal Thunder' opende de set en het was gelijk duidelijk dat dit hard ging zijn. Hard? Jawel, 'Dogs of War', 'To Hell and Back Again', 'Motorcycle Man', 'And the Band played on' werden er doorgejaagd met tussendoor een praatje van Biff. Kon ook zijn dat hij even naar lucht moest happen.

Even nieuw werk met 'Demon Sweeney Todd' om daarna een slepend 'The Eagle Has Landed' neer te zetten. Vervolgens het snelle '20 000 Feet', 'Wheels of Steel', 'Princess of the Night' en uiteraard 'Crusader'. Kippenvel, waarlijk!

Hier werd (voor mij althans) voor het eerst gerefereerd aan Ronnie James Dio. 'Denim & Leather' werd opgedragen aan de grootste rockstem ooit, althans nadat het scanderen ophield, want Ronnie sprak (spreekt) vele mensen aan en zal nooit vergeten worden. Saxon zette hiermee de beste overall-presentatie neer van de dag.

10 saxon 1.jpg
11 saxon 2.jpg

 


Geen haar op mijn hoofd dat er nog aan dacht om naar Aerosmith te gaan kijken. Gelukkig deelde mijn makker dat gevoel waardoor we op de fiets sprongen en de auto gingen opzoeken. One down, two to go...

Nu reeds een mega foto-overzicht op de Picasa Web.


 

19:32 Gepost in Muziek | Commentaren (0)