05-08-07

What Have I Done To Deserve This?

…en zo belandde het olijke duo, dat zich enkele weken geleden nog tussen de Slayer-pits bevond, temidden een gezellig publiek (m/v/m-m/bi) dat zich te buiten ging aan de capriolen van The Pet Shop Boys. Maar eerst wat er aan vooraf ging.

Stipt om 0800 betraden de nog steeds jonge goden van ‘one of Belgium finest’, ARID, het grote podium. Een beetje terug van niet weggeweest, kunnen we stellen. Al hebben we buiten zijn uitstapjes naar Mars van zanger Jasper Steverlinck, niet veel nieuws meer mogen ontvangen van deze band. Hun eerste cd was een knaller, de opvolger eerder een rotje, met slechts enkele hoogtepunten (‘You Are’). Blijken ze volledig als band terug te zijn want de nieuwe cd zit er aan te komen. De single ‘Words’ is weerom een typisch Aridnummer met een fijne opbouw en een net-niet climax. En bovenal: natuurlijk de engelenstem van Jasper. Dit is natuurlijk naast de prima composities de boei waar de hele band zich aan optrekt. Volgens mij zingt hij zelfs nog beter dan in hun eerste gloriedagen. Afwisselend strelend, dan weer episch uitpakkend tot in de hoogste regionen zonder het minste kraakje. De veel te korte set bestond uiteraard uit de bekendste nummers van de 2 cd’s, en uiteraard de nieuwe single. Zelfs zonder enig decor of sfeerlicht staat deze band overeind. De ietwat afstandelijke gitarist David Dupre wist zich in het meeslepende nummer ‘Life’ uit te leven op de pedal-steel. Toch nog altijd één van de beste songs uit het repertoire. Zeer sterke ‘comeback’!!

 

 

 

 

 

 

Maar dan.Na een behoorlijke technische ingreep op het podium met projectieschermen en heeeel groooote TL-lampen (?), werd het tijd om de meesters van de synth-pop aan het ‘werk’ te zien. Geen band, maar wel een show die ik gerust als Top-Entertainment kan omschrijven. De PET SHOP BOYS (Neil Tennant & Chris Lowe) weten als geen ander electrodeuntjes te vermengen met zowel een savoir-faire als een kinky sfeertje. Maar steeds kuis genoeg om de goegemeente te kunnen bekoren. Burlesk maar met een knipoog, dan weer ongehoord kuis en pittoresk tegelijk.PSB 29PSB 20PSB 22PSB 25PSB 34PSB 19Al moet gezegd: de showelementen zijn zo gay als wat. Glitter, kostumering, pluimen, diva’s, de mannelijke dansers, het liegt er niet om, EN ze maken er ook geen geheim van. Het publiek zag en genoot. Al bij de eerste tonen van ‘Left to my own devices’ gingen de schoudertjes en de heupen van menige lieve jongen aan het swingen. Ook wij, eerder behorend tot het headbangende segment van de bevolking, kon niet anders dan subtiel mee tot de actie overgaan. Probeer bij een nummer als 'Minimal' maar eens stil te blijven staan! De meeste songs die werden gebracht behoren ondertussen tot het collectieve pop-geheugen: ‘Suburbia’, ‘Always on my mind’, ‘Domino Dancing’, Westend Girls’ en uiteraard uitsmijter ‘It’s a Sin’. Materiaal genoeg uit de 20-jarige juke-box. 

PSB 23
Visueel zat het meer dan snor. Alhoewel dat Tennant zich eerder sober van outfit naar outfit bewoog, was er genoeg eye-candy in de vorm van de dansers, projecties en backing-vocals. Soms behoorlijk over-the-top gaande met de goudkleurige line-dancers (how gay can you get?) en de overdadig gedecoreerde love-soldiers. Soms lijken de balletten – een kruising tussen street-dance en jazz-ballet – een eigen leven te leiden, om in de koortjes dan toch weer in een perfecte choreografie samen – ik zeg maar – aan de voeten van Tennant te vallen. De zwarte diva gaf er dan nog een ferme soul-scheut bovenop waardoor de discotheek-sfeer soms erg nabij leek.PSB 6PSB 12PSB 16De eerder sobere stem van Neil Tennant (reeds 53!) gleed moeiteloos in de hoogtes en laagtes van de songs. Zijn smakelijke dialect is onlosmakelijk verbinden met het geluid van de band. Zijn stijlvolle zwarte pak mét hoed ook. Dit was een meer dan vermakelijke show. De ruim 90' durende set was als voorbijgevlogen. Je wist niet waar eerst kijken. Je kan ook niet anders dan dit goed vinden, wars van alle imago dat je hebt. Ofwel lach je je kapot, of je gaat uit de bol. Het laat je zeker niet onberoerd. De nieuwsgierigheid die mij naar Lokeren leidde wentelde zich achteraf in meer dan tevredenheid. PSB 33PSB 35PSB 36 
PSB 11 GROOT

 

 

Over THE MAGIC NUMBERS kan ik redelijk kort zijn: wat was aangekondigd als zomerse feel-good pop, is exact dat, maar ook niet meer. Maar ik moet zeggen: daar waar de band visueel tekort schiet (al is er genoeg mens aanwezig..) wordt erg sterk gecompenseerd door hun muzikale kunnen. Geen virtuositeit, maar lekkere, ietwat onopvallende songs die nagenoeg nooit storen. Maar mij tegelijk ook niet boeien. Prima zangwerk van de meiden, en een zekere spelvreugde viel te bemerken. Stijlsgewijs situeren ze zich in het Belle & Sebastian-straatje: complexloos, aardig in het gehoor liggend. Aardig dus.LUCKY NUMBERS 1LUCKY NUMBERS 4LUCKY NUMBERS 5

 

18:53 Gepost in Muziek | Commentaren (0)