21-06-08

Arrow Rocked! Nijmegen, 15/06/2008


Festival Report Logo 2


U vond een uitvlucht om niet te moeten gaan. Ik niet, dus het vuile werk kwam weer op Tarkus’ schouders terecht. Eerst en vooral: wat men vooraf ook beweert: ‘this ain’t no party, this ain’t no disco, this ain’t no foolin’ around’…

Mijn vierde Arrow Festival en weerom op een nieuwe locatie. Ditmaal in Nijmegen. Na het fenomenale 3-daagse festival in 2006 en het te licht uitgevallen 2007 (waar de logistieke voorzieningen niet altijd ok waren…), hoopte ik dat men stilaan lessen begon te trekken. Het antwoord is onduidelijk. Laten we eens overschouwen.

Het terrein bevindt zich in het centrum van het Goffertpark, wat zich dan weer in het centrum van Nijmegen bevindt. Het is zeer vlot bereikbaar op 150 km van Antwerpen. Op de (gratis! = Lachend) parkeerplaatsen van de koopcentrums (leeg want zondag) kan je vlot de wagen kwijt. Pendelbussen zorgen voor de overbrugging naar het park. Ook dit ging vlotter dan eerst gedacht. Deze rijden permanent op en af . Van de afstapplek naar het park is het dan weer 20’ stappen, waarom rijdt de bus niet meteen tot daar? Fronsen Bij het naderen van de ingang zag ik het ook al aankomen: we are not alone. Was er een vertraging met de opening van de deuren? Ik weet het niet en ik hoef het niet te weten. Wat ik wel weet is dat het een rot-eind en ruim 60 minuten aanschuiven was tot je effectief binnen bent. En dat is haast ondoenbaar. FronsenFronsen De sfeer ging er dan ook nog danig op achteruit als je weet dat de eerste band op het punt stond om te beginnen. Om van de lichamelijke ongemakken dan nog te zwijgen. Kortom: een onoverzichtelijke mensenzee voor en achter ons.

Alles is Duur. Jawel, zelfs voor lui die ze graag laten rollen op zekere tijdstippen, moet ik vaststellen dat voor àlles onwaarschijnlijke prijzen worden gehanteerd. De kwaliteit is gemiddeld, ook van de ‘betere’ catering, maar wel D.u.u.r. Schreeuwen. En als je bekertje Grolsch half vol schuim staat, is dat misschien wel gezellig en leuk voor Joop en Joep, maar zeker niet voor ons, Vlamingen. Ok, de Nederlanders hebben wel het imago dat ze àlles voor mekaar hebben, maar dat is dus louter. Als ze de randanimatie halveren en de ingang verdubbelen zouden we al een eind in de goede richting zijn. In ons land zou dit niet pakken, de hekken zouden plat gaan. En dan te bedenken dat de controle op zich haast niets voorstelde! Onschuldig 

Nederlanders laten niets aan het toeval over – lijkt het. Als het er niet is, vinden ze het als het ware ter plekke uit. Bijzonder pijnlijk is dat ze bijgevolg aan de essentie voorbijgaan. Een mens wil vlot binnenkomen, vlotte controle, ruimte, zo min mogelijk gedoe. En daar gaan ze net de mist in. Frivoolste voorbeeld daarvan was de overjaarse kleuterjuf die de bands aankondigde middels het publiek als een stel senielen te adresseren Fronsen. Dat was net als vorig jaar denigrerend en haatoproepend. De neiging tot zinvol geweld drong zich op. “Ga van dat podium, troela!”  Gelukkig trekken wij als bezoeker uit dit alles onze lessen. Toch moet ik als regelmatige concertbezoeker vaststellen dat onze Noorderburen wél voor ambiance kunnen zorgen. Daar waar wij, Vlamingen, eerder een houding hebben van ‘laat eerst eens zien wat je kan’, gaan de Nederlanders gelijk loos. Een beetje overdreven en geforceerde ambiance, maar de sfeer zit er wel gelijk in. Hier waren ook duidelijk teveel mensen op 1 plaats Fronsen. Stel je voor dat je op een drukke zonnige zondag heel de dag op de Vogelmarkt moet doorbrengen. Je bent dus nooit verder dan 5m verwijderd van een andere persoon. Wij hebben daar geen probleem mee, maar ik kan me voorstellen dat dat soms beklemmend kan werken. Een zonneweide had uitkomst geboden. Dit brengt met zich mee, mede door het intense programma dat je altijd ‘on the move’ bent. Of je gaat naar een band, of je komt er van terug, of je verbetert je positie voor het podium, of je bent op weg naar de toog. Kortom, wij hebben niet gezeten tussen het in-en uitstappen van de eigen wagen. Gewoon omdat er de ruimte niet voor was én elke band verdiende onze aandacht. Het vooropgestelde tijdsschema werd behoorlijk gehandhaafd.Cool  Speling van meer dan vijf minuten was er nauwelijks. Dat houdt dan weer in dat je of de intro of de outro van een set moest missen. Toch zeker visueel. Een ruimte van 10 minuten tussen de optredens ware beter geweest. Tot daar de organisatie.Arrow Festival is blijkbaar exclusief voor lelijke mensen, en geloof me, ik heb er al veel gezien. En voor de vrouwen moet je zeker niet komen, want dat is ‘beyond imagination’- en dat is geen compliment. Een uitzondering euh,…uitgezonderd. Je krijgt het er soms benauwd van. Neen, dit is niet vergelijkbaar met Pukkelpop. Beeld je in dat je in een weinig benijdens-waardige figurantenrol hebt in ‘Lord of The Rings’, om je een idee te geven. Vele van de vooral mannelijke festivalgangers zijn van het type: thuis bakkes toe en zich hier eens laten gaan – met de jongens van toen natuurlijk – of met de buurman van de camping van nu. De jeans lijken erg nieuw en fout gestreken, de shirts zitten krap. Grijze koppen met trendy brillen. Grolsch-drinkers – met veel schuim. Maar toch gaan ze uit hun dak. En dat zie je. Een moshpit bestaande uit 40 & 50-plussers is het best vergelijkbaar met….een moshpit van 18-jarigen (zie Motörhead). Niet meer en niet minder. Enkel op het uithoudingsvermogen leveren de eerstgenoemden in.
Maar er was ook muziek. En daar was Tarkus natuurlijk op gefocust. Dus laten we maar gelijk het gebodene overlopen.

................................. 

REO SPEEDWAGON

.................................

Deze zoetgevooisde AOR-band was reeds drie kwart gevorderd toen ik op het terrein kwam. Zowat alle hits waren al gepasseerd tijdens de Dodenmars, o.a.‘Don’t let him go’, ‘Take it on the run’ en ‘Can’t fight this feeling’. Ik zag nog bassist Bruce Hall het waanzinnige ‘Back on the Road again’ zingen, ‘Keep on Loving You’ volgde en slotnummer was het stomende ‘Roll with the Changes’. Jammer dus, maar ik scheurde gelijk naar het kleinere podium (de ‘Stage’) om de volgende band te zien.

1 x x REO Speedwagon 12 x x REO Speedwagon 23 x x REO Speedwagon 4x x REO Speedwagon 3 BIG

  

 


.................. 

GOTTHARD

.................

Alsof we deze nog niet genoeg kunnen zien, is het toch steeds weer erg leuk om deze complexloze melodieuze rockers bezig te zien. Gotthard is een band die zowel in een club als op een festival prima tot zijn recht komt. Ook hier dus. Met zijn natuurlijke charisma weet zanger Steve Lee het publiek gelijk in te pakken. Wel sneu voor hem dat er zo weinig dames waren om te charmeren. Doch, het gaat hier over de muziek. Verder geen gezeik daarover dus. Wel stelde ik vast dat bassist Marc Lynn er niet bij was. Dit dient nog nader onderzocht. ‘Master Of Illusion’ zette meteen de beuk er in. Vlotte stampers als ‘Gone Too Far’ en ‘Domino Effect’ sloten daar perfect bij aan. Publieksfavoriet ‘Hush’ doet het ‘em ook altijd. Gas werd teruggenomen met ‘Let it be’ (niet van de Beatles). Gotthard is een band die altijd vertrouwd klinkt en nooit teleurstelt. ‘Anytime Anywhere’ was de laatste song die ik zag, want dringender zaken dienden zich aan. Zoals plaatsnemen voor het grote podium (Garden) voor…

1 x x Gotthard Steve 22 x x Gotthard Leo twin3 x x Gotthard Freddy 14 x x Gotthard band 15 x x Gotthard Steve & Freddy6 x x Gotthard Leo & Freddyx x Gotthard Steve 3 BIG



............... 

JOURNEY

..............

Alleen al hiervoor was alle ellende vooraf de moeite. We slipten de zone ‘1e rang in, welke tijdens de afsluiter was voorbehouden voor de ‘VIP-ticketten’. Journey hebben net zichzelf heruitgevonden met een nieuwe zanger en een zeer sterke cd. De verwachtingen lagen dan ook erg hoog. Pas hier kregen we net voor het begin een klein regenbuitje; goed genoeg om de jassen aan te trekken. Gelukkig was dit van korte duur. De man die de piano aan het drogen was keek even hopeloos naar boven; ja, Journey gebruikt het echte spul op tournee. Daarenboven is hun nieuwe cd ‘Revelation’ het gevolg van een wel erg modern sprookje. Voor de newbees: Arnel Pineda zong in een coverband (The Zoo) in de Filippijnen. Neal Schon, op zoek naar een nieuwe zanger viel op een You Tubeclip waarop The Zoo songs van Journey coverde. Hij was zodanig onder de indruk dat hij Arnel wist te contacteren en uiteindelijk in zijn band opnam om de hoogdagen van weleer te laten herleven. Voor de 40-jarige Arnel (ok, hij ziet er 15 uit) is dit een dream come true; voor Journey een onwaarschijnlijke opleving.

De set ging van start met ‘Never Walk Away’, de up tempo en feel-good opener van ‘Revelation’. Hiermee werd gelijk duidelijk gesteld dat het menens is. Pineda zingt de nieuwe songs. Pineda is lid van de grootste Amerikaanse band ever. En wat doet hij dat geweldig. Niet alleen is die stem onwaarschijnlijk, zijn podiumaanwezigheid is om het zacht uit te drukken: dynamisch. Hij spurt en springt het hele podium rond als een losgeslagen konijn, en dit alles zonder één seconde de controle over zijn stem te verliezen. Neal Schon (54) houdt zich gedeisd met zijn zwarte Gibson. Enkel tijdens de solo’s komt hij wat naar voren. Maar ook: wat een klasse! De rest van de band, Deen Castronovo op drums, Jonathan Cain op keyboards, gitaar en zang en bassist Ross Valory weten natuurlijk van wanten en vullen alles perfect in. Cain (58) ziet er bijzonder goed uit voor zijn leeftijd, terwijl Valory met zijn hippe coupe zijn verweerde gelaat probeert te compenseren. Enfin, ‘Seperate Ways’ volgde en deze absolute klassieker klonkt nog nooit zo fris. Vervolgens leek het wel een juke-box. ‘Only The Young’, ‘Don’t stop believin’, ‘Stone In Love’, Wheel in the Sky’, ‘Lights’ en nog wat werk van de nieuwe. Hoogtepunten en kippenvel was er met ‘Edge of the Blade’ en ‘Open Arms’’. Na het eerste refrein barstte er een daverend applaus uit. De set werd beëindigd met ‘Faithfully’ en ‘Anyway You Want it’. En dit alles zonder één moment van zwakte. Dit was achteraf gezien zeker het hoogtepunt van Arrow 2008.

1 x x Journey Arnel 52 x x Journey Jonathan 23 x x Journey Neal 24 x x Journey Jonathan & Ross5 x x Journey Ross 16 x x Journey Jonathan en Neal7 x x Journey Neal 6x x Journey Neal 4x x Journey Arnel 2x x Journey Arnel 9 BIG



.............. 

KANSAS

..............

Kansas is zeker de meest ‘untrendy’ band op dit evenement. In de échte wereld kan je van iedereen fan zijn, maar zeker niet van Kansas. Hier denkt men er echter anders over. Wie houdt van classic rock met symfonische en progressieve inslag, kan hier niet om heen. Daarenboven heeft deze band nog een Christelijke inslag (al herinner ik me niet dat ze ooit het woord ‘God’ gebruikt hebben). Stichtend zowiezo. Songs met een boodschap waar de medemens met een tegenslag of twee moed en hoop kan uit putten. Kansas levert dan ook steun aan kleine lokale projecten waar vooral de kleine en verongelijkte Amerikaanse burger wat aan heeft. Maar hier stonden ze nu, met een magistrale maar steeds bevreemdende Steve Walsh aan zang en keyboards, Rich Williams op gitaar, Billy Greer op bas en zang, Phil Ehart op drums en violist/gitarist David Ragsdale.

Als grote Kansas-fan was het kippevel van a tot z. Wat leek op een chaotische opening middels gitaar-feedback, rommelende bas en het typische vioolgeluid, kwam samen in ‘Howling at the Moon’ uit ‘Magnum Opus’.Wat volgde was zowaar het beste wat ze te bieden hebben. ‘Point Of Know Return’ zette er gelijk de vaart in, gevolgd door het superbe ‘Miracles Out Of Nowhere’, toch mijn favoriete Kansassong. ‘The Wall’, uiteraard ‘Dust In The Wind’ (de hele weide was muisstil!), het gedragen ‘Hold On’, de epic ‘Icarus II’ – wat was dit waanzinnig goed - uit hun laatste cd (reeds van 1999). Slotsong was – hoe kan het anders – ‘Carry On Wayward Son’. Ik was behoorlijk onder de indruk van deze veteranen. Het geluid zat perfect, Walsh goed bij stem en die viool hé, die viool zoals ze enkel bij Kansas klinkt. Ragsdale vervangt original member Robbie Steinhardt. Deze kon natuurlijk buitengewoon zingen en zorgde ook voor de humoristische noot. (om over zijn fabelachtige presence maar te zwijgen). Doch alle respect voor Ragsdale (beide mannen lijken mekaar af te lossen in de line-up) want zijn virtuositeit en toch iets frissere uitstraling werkten positief. Op

Arrow verkoop je jezelf dmv authenticiteit, reputatie of prestatie, geen hypes hier!

1 x x Kansas David 12 x x Kansas David 43 x x Kansas David & Billy4 x x Kansas Rich 25 x x Kansas Phil 16 x x Kansas David & Steve 47 x x Kansas Rich & Steve & David8 x x Kansas Steve 4x x Kansas Billy 2
x x Kansas David & Rich 4 BIG 75


...................... 

DEF LEPPARD

......................

Dit is nu een band die mij als fan heeft verloren reeds midden jaren ’80. Waren de eerste 3 elpees nog fris en heavy tegelijk; na de ommezwaai met ‘Hysteria’ kon het me niet meer boeien. Dit ligt dan vooral aan de overproductie en de drumpatronen die zodanig geprogrammeerd klinken dat het vervelend wordt. De tanende zangkwaliteiten van Joe Elliot worden gecompenseerd met veel ‘ooo’s’ en ‘yeah yeah’s en weerom samples op de vocals. Ik heb ze dan ook maar even aan het werk gezien om vervolgens de markt te bezoeken. Neem van mij aan dat alle hits zijn gepasseerd. Ik herinner me ‘Rocket’ en ‘Pour some sugar on me’.

x x Def Leppard 1

 

 

 


............................

TWISTED SISTER

...........................

De eerder door Kansas gezuiverde Stage werd nu door de goorste en smerigste – om niet te zeggen ‘goddeloze’ rock’n’roll ontheiligd. Dit noem ik nu eens gezonde diversiteit!Dé hamvraag was natuurlijk of Dee Snider, frontman van het combo Twisted ‘f*cking’ Sister al of niet in vol ornaat op de Stage zou staan. Niet dus. Naar eigen zeggen omdat ze iets te laat waren en er door gedoe met ‘customs’ en hun ‘make-up’ er dus zowiezo geen tijd voor was. Of zoals Dee het fijntjes zelf stelde: “Even no time to take a shit! WHAT? Not even time to take a shit? No, get on that stage and kick ass!” En zo geschiedde. Twisted Sister is niet de band die je op een huwelijksjubileum vraagt. De loodzware hardrock/metal vol goddeloze praat en obsceniteiten levert zich enkel perfect voor een bende op hol geslagen halfdronken lelijkaards. En wijllie daartussen. Dee kwam molenwiekend en headbangend het podium op. Wat een energie! Wat een poses! Geen compromissen! Niet vergeten dat deze knapen ook reeds ruim 30 jaar bezig zijn en de gemiddelde leeftijd 55 is. Vele vuisten in de lucht bij opener ‘You Can’t Stop Rock and Roll’, ‘We’re not gonna take it’ en ‘Nature of the Beast’. Luid meegezongen werd er bij ‘Under the Blade’. Hoe dan ook, dit was even lekker uit je dak gaan! Uiteraard heeft TS met Jay Jay French en Eddie Ojeda twee gitaarcoryfeeën uit de eighties in huis. Het gitaargeluid was wat morsig, maar alles werd goedgemaakt door het showaspect van Dee, alle ogen waren tenslotte gericht op de frontman

1 x x Twisted Sister 32 x x Twisted Sister 43 x x Twisted Sister 84 x x Twisted Sister 95 x x Twisted Sister 13x x Twisted Sister 10 BIG


.....................

WHITESNAKE

.....................

Whitesnake had gemakkelijk als hoofdact kunnen doorgaan. Enkele jaren geleden dan. De band die ik zondag zag gaf me eerder een vermoeide indruk met een zanger die er live niet helemaal meer geraakt. Al zal er niemand hem dat durven zeggen. David Coverdale redt het nog bij gratie van een fantastische band die hem zowel instrumentaal als vocaal ondersteunt.. Ook visueel vond ik Coverdale wat pover overkomen. Buiten de suggestieve act met de microfoonstandaard en wat naar zijn kruis grijpen, stond hij er soms maar wat versufd bij. De jaren beginnen nu echt zijn tol te eisen en zijn ondertussen ferm gegroefde kop trekt de vreselijkste grimassen om de nodige diepgang aan zijn stem te geven. Tegelijk speelt hij zijn charmes nog wel uit, maar het kost hem toch wat moeite om het publiek echt op temperatuur te brengen.

Zonder te kijken viel het anders nog best mee, ‘Best Years’, een vette bluesy track uit de nieuwe cd liet het beste hopen. Gitarist Doug Aldrich trekt heus van leer alsof hij de band moet dragen. Maar misschien moet dat ook wel; hij schreef trouwens het leeuwendeel van de nieuwe schijf bij mekaar. Eerste classic is ‘Love ain’t no Stranger’, opgedragen aan de terminaal zieke ex-gitarist Mel Galley. Uiteraard zeer nostalgisch, maar ik vond alles bijeen niet coherent klinken. In de rustigere nummers als ‘Is this Love’ doet David het nog wel zeer goed. Punt met Whitesnake is natuurlijk dat zowat alle songs zo erg gekend zijn dat de verrassing er soms wel af is. Maar dat is natuurlijk meer het geval bij bands op Arrow. ‘Still Of The Night’ passeerde ook en uiteraard kwam oud lid Adje Vandenberg meespelen op ‘Here I go Again’. Hoe dan ook, Whitesnake deed meer dan behoorlijk zijn best, maar ik miste wat power en engagement van de frontman. Op Arrow 2006 waren ze stukken sterker. Als ze op Graspop dezelfde indruk nalaten is het voor mij wel duidelijk. Op het einde van de set nog even wat slagregen, maar ook dit was van zeer korte duur.

2 x x Whitesnake David 23 x x Whitesnake Doug 36 x x Whitesnake Doug & Reb1 x x Whitesnake David 4 cut4 x x Whitesnake David 55 x x Whitesnake David 6x x Whitesnake band 2 cut BIG 75
x x Whitesnake David 9 BIG



.....................

MOTORHEAD

.....................

‘How are ya?’ ‘We are Motörhead and we play rock ‘n’ roll’ Een instituut. Daarmee is alles gezegd. Motörhead bestaat ook reeds ruim dertig jaar en Lemmy (62) en co zijn elk jaar wel ergens in de buurt te zien. Het recept is dan ook simpel: erg eenvoudige songs op een wisselend tempo met niet teveel solo’s en niet te complexe teksten. Opener ‘Dr. Rock’ bevat 2 akkoorden en zette de voorste rijen gelijk aan tot moshen. ‘Stay Clean’, uit de legendarische ‘Overkill’ klinkt lekker vet. Zo ook ‘Killers’ en vooral ‘Metropolis’, ook uit de beginjaren. De eerste drie (officiële) cd’s (én ‘No Sleep…’) koester ik nog wel, maar Motörhead boeit me niet langer dan nodig. Op het podium gebeurt niet veel en de is allemaal nogal van’t zelfde. Uit nostalgisch oogpunt bleef ik even staan, maar toch tijd voor een pilsje. Lemmy zal dat zeker niet erg vinden.

x x Motorhead Lemmy 43 x x Motorhead Mickey2 x x Motorhead Phil & Lemmy 1x x Motorhead Lemmy 5 BIH

 

 


........ 

KISS

........

‘You Wanted The Best, You’ve Got The Best’. Hier valt zeker over te redetwisten. Ik ben nooit een Kiss-fan geweest. M.i. was er in Europa niet echt veel plaats voor high-school hardrock terwijl wij hier al bijzonder heavy bezig waren met Iron Maiden, Accept of Motörhead. De grote hype begon dan ook enkele jaren later toen elpees als ‘Alive’, ‘Alive II’ en, ja, ‘Alive III’ in Europa plots bekend werden.Toen Saxon nog oude gordijnen als decor had, bracht Kiss reeds de grootste show in de bizz. En na 35 jaar Kiss brengen ze deze show nog eens de wereld rond.

Deels uit nieuwsgierigheid, deels omdat ik er toch was, zou ik nu Kiss live aan het werk zien. Ever vreesde ik dat de ‘Creatures of the Night’ zouden wachten tot de zon onder was. Maar neen, op een zonovergoten podium gingen ze van start.En de legende werd bewaarheid: Kiss brengt een waarlijk fenomenale show. Zolang je er in meegaat natuurlijk. De redelijk kleffe songs, vol tienerromantiek staan in schril contrast met het ‘demonische’ imago dat de band hanteert. Ok, ik vindt ‘Deuce’, ‘Strutter’, ‘Beth’, ‘Love Gun’ of ‘Hotter Than Hell’ wel leuk, maar dit weegt muzikaal zo licht dat je je afvraagt of dit wel de moeite is om naar te kijken. Ook hier verbaas ik mezelf. De show en de poses zijn zo over-the-top dat het je meesleept en dat je er zelfs sympathie voor krijgt. Nu weet ik wel de die-hard Kissfans redelijk fanatiek met hun idolen omspringen. Vele geschminkte gezichten op de weide en bijzonder veel shirts. Ik kan er nu ook inkomen.

Toen Gene, Paul en Tommy neerdaalden en hun eerste cartooneske pasjes op het podium zetten, leek het inderdaad larger than live-entertainment. Vuurspuwen, gitaren die vuurwerk lanceren, veel pyro’s en het logo van de band dat prominent oplichtte. Dit was duidelijk een band die het waard was om fan van te zijn. Ook al wordt er in mijn muzikale omgeving erg smalend gedaan over dit instituut, het is wat het is, en ik ben blij dat ik ze gezien heb! Fascinerend! Als je er in meegaat tenminste.

0 x x Kiss stage1 x x Kiss band 1 fx2 x x Kiss Gene 2
x x Kiss band 3 cut BIG 75
3 x x Kiss Gene & Paul8 x x Kiss Stage 15 x x Kiss Eric 1 cutx x Kiss Gene 5 fx BIG 75



Met het oog op een tragische uittocht, hielden we het na drie kwartier voor gezien. Letterlijk en figuurlijk. Bleek dat de helft van het volk eigenlijk aan de toog stond te kletsen of reeds volop het terrein verliet. Dankzij dit gestage afdruipen verliep dit vrij vlot.Arrow 2008 was uiteindelijk wel erg de moeite, maar dan vooral omwille van het programma. Voor de echte gezelligheid moet je niet komen, maar als je gedreven bent door de muziek, de legendarische bands en de legendes levendig wil houden of jezelf in nostalgie wentelen, was dit zeker een prima editie. Tot op Graspop en … volgende keer is het aan u!
tis gedaan 1

Noot: voor een andere kijk op het festival, bezoek http://markec.blogspot.com/    


 

 






 

 

11:36 Gepost in Muziek | Commentaren (2)

05-07-07

Give a little bit...

Arrow Classic Rock Festival

Walibi World Biddinghuizen.

 

‘Take the money and run’.

Dat is de eerste indruk die ik heb als ik halverwege het festival weerom van de ene naar de andere band snel. Wat met de vorige edities nog een soort van ‘gat in de markt-festival’ was, word hierbij eerder een TW/Classic, net geen rimpelrock. Let op: het programma is eerder leuk dan boeiend, de bands eerder aangenaam dan waargekomen jongensdromen. Waar we vorige jaren nog Kansas, Journey, Styx of Whitesnake kregen, liggen de kaarten nu eerder commerciëler. ZZ Top had mijn mening op de helling kunnen zetten, maar deze hebben afgehaakt.

Komt daar bij dat het publiek voor elke set door een overjaarse huppelkut werd overtuigd om de volgende band (met liedje zus en zo) weer leuk en ggggeweldig te vinden. Telkens ze riep ‘Hebbe jullie er nog zin in?’, gevolgd door meer dan overbodige duiding; iedereen weet hier best welke ‘leuke liedjes’ die of die band reeds geproduceerd heeft, moest ik mezelf bedwingen om niks aanstootgevends terug te roepen. (Nee, trut, wij zijn hier al een paar uur en willen naar huis! – dit was gesneden koek voor Alex Agnew…)  Het publiek, waarin ik de twintigers op een hand kon tellen, is nog bijlange niet dementerend. Een occasioneel geval van Alzheimer uitgezonderd. In Nederland worden dan ook makkelijker rare sigaretjes gerookt. Prima lokatie overigens, vooral de mainstage bevindt zich i-de-aal, met de kunstmatige taluds links en rechts waardoor er zich een ‘natuurlijk’ tribune vormt. Het geluid is overal uit de kunst, zowel in de tent, op het kleine podium als de MS. In Nederland laat men niets aan het toeval over. Zo zijn er zeker 5 verschillende Indonesische schotels te verkrijgen en een dozijn verschillende sapjes, papjes, kebabjes, pizza’s, het bestaat en het is er. De magere bekertjes pils moeten de rest doen. Ik had het gevoel eerder op een ‘happening’ waar toevallig enkele bands speelden, rond te lopen dan op een festival. Money talks.

PLANE

 

Maar er was natuurlijk ook muziek. Niets waar ik 200 km voor zou rijden, maar in deze package was de soep de kool net waard.

TESLA (USA) is een klassieke hardrockband uit de jaren tachtig, die met ‘Mechanical Resonance’ een beestige plaat afleverde. Beetje sleazy, beetje Southern, songs die je direct bij de keel grijpen en meezingen een must maken. Ze startten met ‘Comin’ Atcha Live’, een kraker van formaat, verder ‘Little Suzy’, ‘Too Late for Love’ e.a. De bezetting is nog redelijk origineel, met enkel een nieuwe gitarist. Zanger Jeff Keith klinkt nog net als toen ik de elpee had: net niet krijsend, beetje Steven Tyler, zeg maar. Puike set, ik was gelijk in de mood. Wat meer is: ik herkende de songs meteen en ben was 20 jaar jonger. Gaat Arrow zijn doel toch bereiken?tesla 3tesla 2 a

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

INXS laat ik aan mij voorbij gaan en maak een wandeling over het terrein. Wat een enorm aanbod van catering en reklamestands! Je kan rond 14u al over de koppen lopen en ik heb de indruk dat het veel drukker is als vorige edities. De weg van de tent naar de MS lijkt op een ‘Vogeltjesmarkt’ (sic) in de zomer. Edoch: T heeft een missie en zal die volbrengen.

THIN LIZZY (UK) is een ‘classic’ band bij uitstek. Ondanks het feit dat enkel gitarist Scott Gorham nog origineel aanwezig (of toch sinds ’74)  is, hebben we met John Sykes op zang en gitaar  (sinds 1983 ad interim) en Tommy Aldritch (drums) een prima band voor ons. De jonge bassist paste perfect in de band en speelt of zijn leven (of loon) er van afhangt. ‘Jaibreak’ is de klassieke opener, ‘Waiting for an Alibi’, ‘Don’t believe a Word’ en ‘Cold Sweat’ volgen. Phil Lynott werd herdacht met ‘Emerald’. Een heel energieke set van een band die nog bijlange niet afgeschreven is.thin lizzy 5 athin lizzy 7 athin lizzy 4thin lizzy 6 a                                                                          

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tijdens de drumsolo verliet ik de tent want op de MS zou zodadelijk RIDERS ON THE STORM (USA) aanvangen.

Zoals de naam al laat vermoeden: The Doors dus, ttz: Ray Manzarek (keyboards) en Robby Krieger (gitaar). John Densmore wou niet en de zanger kon niet. Dus met een stel huurlingen proberen ze de muziek van The Doors levend te houden. En dat lukte wonderwel. Toen Ray en Robby het podium betraden kreeg ik het gelijk benauwd en kippevel tegelijk. Dit is levende legende. Uiteraard zijn de klanken van het instrumentarium daar voor een groot gedeelte verantwoordelijk voor, maar ook de verse zanger Brett  Scallion, welke een uitstekende job leverde met de zangpartijen. En ik moet zeggen: qua sensualiteit straalde hij best wel wat uit – al moet je dat eerder van een vrouwelijke kijker horen. ‘Love Me Two Times’ zette de set in. Volgden: ‘When the Music’s over’, ‘Light my fire’, maar ook obscuurder werk als ‘Peace Frog’, waarin er ruimte was voor het obligate ‘Bush-bashing’. Kwestie van credibiliteit? Het gitaarwerk van Krieger klonk prima, zijn geluid, zijn loopjes, alles zat goed. Hij krijgt gelijk ook de prijs van de slechtst geklede artiest ever.riders 1 ariders 13ariders 7ariders 6a

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Om 16u begon op het kleine podium (eerder geschikt voor een motortreffen of Chirofuif) ROGER HODGSON (UK). De meester-componist en zanger van Supertramp kwam met een compaan het podium op en zette zich rustig tussen de planten. Dit was de vriendelijkheid zelve. Roger woont in Engeland op het platteland en is veggie. Vandaar zijn rustige en vriendelijke uitstraling? (…). Al bij de soundcheck – de man hoeft de piano nog maar aan te raken en je hòòrt al Supertramp – weet je dat dit goed komt. ‘Take The Long Way Home’ klinkt adembenemend. Ik ben altijd al weg geweest van zijn stem en die heft nog niets moeten inboeten. Gelukkig ben ik teruggekomen om dit nog te kunnen meemaken. Werk uit zijn solo-albums, en nog meer Supertramp-stuff. ‘Give A Little Bit’ werd quasi perfect gebracht op gitaar. Zijn sidekick bediende zich van allerhande blaasinstrumenten. Dit was een sober maar verdienstelijk optreden. En de man zag er uit alsof hij zo nog 50 jaar kan doorgaan. Met een repertoire als dit achter de hand, is je pensioen verzekerd.hodgson 1ahodgson 10ahodgson 7ahodgson 8a

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Even terug de tent binnen waar gitaar-tovenaar STEVE VAI (USA) zijn ding doet. Je moet er van houden; Vai is geen ‘riffmeister’. Hij tovert met zijn instrument klanken te voorschijn en waagt zich uitzonderlijk aan ‘heavy schredding’. Zijn gebruik van de tremolo(arm) is legendarisch en zijn klank lijkt wel uit zijn hele lijf te komen. Vai stond samen met Satriani aan de wieg van de ‘nieuwe’ helden. Qua techniek is hij bijna onfeilbaar, de show oogde feeëriek, maar misschien net iets te technisch om mij een uur te boeien.vai 1avai 2a              

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Daarom:

Op naar de MS waar THE SCORPIONS (D)gelijk van start zullen schieten. (Ben je helemaal klaar om uit je dak te gaan, komt die tuttebel weer even de sfeer breken)

En dan nog met een nieuw nummer. Gelukkig volgen daarom de krakers ‘Bad Boys Running Wild’, ‘The Zoo’, ‘Coast To Coast’, ‘Tease Me, Please Me’ etc. Een veilige band, die al jaaaren een traditioneel recept hanteert om de mensen te vermaken. Hits genoeg in huis. Het geposeer lijkt echt wel wat retro, maar hey, dit is een ‘retro’ festival. Toch niet uit het oog verliezen dat ook deze Dolle Duitse bende er nog altijd energiek en fris tegenaan gaat.scorpions 4ascorpions 1zscorpions 11ascorpions 13aSCORPIONS 2Ascorpions 14a

 

 

 

 

 

 

 

Om de inwendige even te versterken ploeg ik mij een weg langs de catering. EUROPE (ZW) zit midden in hun set en klinken vrij voorspelbaar. Kan ook niet anders met een repertoire als dat; Ik moest opmerken dat de nieuwe nummers niet echt aansloegen. Die van de eerste twee (pre-Final Countdown) echter wel. Zover zijn we dus beland. Jammer dat ze op dat kleine podium moesten spelen, anders had er meer ingezeten. Joey Tempest is niet meer de jonge god van toen, zijn stem zit nog vrij goed en ik denk dat de aanwezige dames voor zich hier niet veel van aantrokken. De hele band ziet er ondanks alles nog goed uit. Iets wat men van het publiek niet altijd kon zeggen.europe 2aeurope 3a

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TOTO (USA) is in Nederland een gevestigde waarde. Sommige van onze noorderburen gedragen zich dan ook gemakkelijk alsof ze de bands persoonlijk kennen of wat meer is: uitgevonden hebben. Zo stond ik naast iemand die eens gesproken heeft met Tony Spinner en er precies met getrouwd was. Als wij samen een pint gaan pakken, hebt u eigenlijk een pint gedronken met Tony. Zo gaat dat in Nederland.

Mission: een fijne foto van Steve Lukather, één van mijn muzikale helden. Toto leek vandaag wel op de Steve Lukather-band. Zanger Bobby Kimball kwam wat op het tweede plan. Opener ‘ Gypsy Train’ bracht ons terug naar ‘Kingdom Of Desire’, hun heavieste cd ooit. Het nummer werd sinds ’92 niet veel meer gespeeld, aardige verrassing dus. Volgden: ‘Caught in the Balance’, ‘Rosanna’, ‘Africa’, ‘Bottom of my Soul’, ‘Hold the Line’  en als toegift ‘Drag Him To The Roof’, de set-opener van de Tambu-toer in ’95. Een goede set dus, met al de hits, maar ook enkele verrassingen. Bassist Mike Porcaro ligt wegens een blessure uit de strijd en werd meer dan vakkundig vervangen door Leland Sklar (Phil Collins, Steely Dan, Jackson Browne). Zo kregen we toch nog een beetje ZZ Top.toto 2atoto 8atoto 1atoto 5atoto 15a

toto 7atoto 18aTOTO SPINNER

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tijdens het ‘gat’ (het enige in de hele dag) eindelijk wat kunnen bijpraten met de ‘makkers’.

AEROSMITH bracht krak dezelfde show als een week eerder in Dessel. Veel ga ik er dan ook niet over leuteren. Alles paste weerom in het plaatje; beetje voorspelbaar, maar met als hoogtepunt voor mij toch ‘I don’t wanna miss a thing’; wat een heerlijk meeslepend nummer! En hoe toepasselijk op deze dag.aerosmith 2aerosmith 1a

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Toch was dit voor mij – en anderen – eerder een Arrow Light; aardig om mee te maken, maar zeker geen pril jubileum waardig. Tips voor volgend jaar? Wat dacht je van Fleetwood Mac, Bob Seger, Emerson, Lake & Palmer, Santana, Jethro Tull, Steve Miller, Neil Young,…

 

toto 11 GROOT

 

 

 

19:45 Gepost in Muziek | Commentaren (1)