30-06-17

Graspop 2017, vrijdag 16/5

graspop,europe,epica,rammstein,dee snider,battle beast

Vorig jaar ging het mijn laatste keer worden. Graspop had ik nu wel gezien.

Het is te zeggen: al de mindere kantjes begonnen toch wat op mijn systeem te werken. Maar er is natuurlijk ook de muziek, de bekenden die je doorgaans vrijwillig tegen het lijf loopt en dat maakt dat ik dit jaar toch weer drie dagen present was op dit toch wel heerlijke festival.

Maar eerlijkheidshalve: het gaat me hoe langer hoe minder goed af om drie dagen tussen een hoop volk te vertoeven. Gelukkig zijn het vooral gelijkgezinden die de massa uitmaken. Dit resulteert in goedlachse, soms raar uitziende, drinkende, gezellige lieden die mekaar toch wel keurig ontzien en respectvol met mekaar weten om te gaan.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Hier mijn wedervaren op het veld van eer. Neem het niet te nauw met de nuanceringen en uitlatingen. Zo was het voor mij, iedereen ervaart het op zijn manier.

De actuele ‘bedreigingen’ kunnen de pot op en iedereen volgt gedwee de veiligheidsmaatregelen. Zo zijn we allen klaar voor drie dagen herrie!

BATTLE BEAST mocht al eens openen in de Dome maar had nu de eer om op M1 te mogen spelen.

M.i. deden ze dat bijzonder goed en hun licht verteerbare powermetal leek wel aan te slaan. Ik ken er niet alles van maar het album met ‘Black Ninja’ staat wel ergens stof te vergaren in de kast. Misschien toch eens terug oppikken.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

B.O.C.

Als een vreemde eend in de metalbijt want BOC is natuurlijk bijzonder ver verwijderd van de heavy scene – zeker zoals we ze vandaag kennen.

En alsof dat nog niet genoeg was, leek het wel of je de eerste twee, drie songs naar de Allman Brothers aan het luisteren was. ‘The Red and the Black’ was te licht om te openen en ‘Golden Age of Leather’ swingde lichtjes.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Eerste echte herkenning kwam met ‘Burnin’ For You’ en ‘Then Came the Last Days of May’ was het eerste (en eigenlijk echte) hoogtepunt van de set. Een lange gitaarsolo van Richie Castellano was om duimen en vingers bij af te likken. Donald ‘Buck Dharma’ Roeser nam gedwee over wat leidde tot mooi afwisselend gitaarspel. Zo ook ‘Godzilla’.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

‘That Song’! Jawel, die ene song waarmee ze zo onwaarschijnlijk bekend mee zijn geworden. Niet dat iedereen die de song kent ook de band kent. ‘’(Don’t Fear) The Reaper’ werd gefnuikt door een valse inzet van Roeser. Als je dan natuurlijk je ene échte hit even opfokt omdat je niet gestemd staat, of beter: je geleende instrument niet naar behoren klinkt, is dat wel wat sneu.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

B.O.C. heb ik altijd wel eens willen zien omdat de klassieke live albums echt wel indruk op mij maakten als prille puber maar hier komt het op enkele song na niet echt over.

Eric Bloom en Buck Dharma dragen de band misschien nog wel maar de jaren maakt ze wat al te veel laid-back. Neen, dit was zeker geen ‘Enchanted morning’ maar ik kan ze nu wel afvinken.

PSYCHOTIC WALTZ

Op zich nog vreemder maar zeker gepast op dit festival: de psychedelische metal van Psychotic Waltz. Het moet van midden jaren ’90 geleden zijn dat ik deze zag spelen – in Gent notabene.

Zeker niet de meest toegankelijke band, Dream Theater lijkt hiermee wel op Status Quo. Ik wil maar zeggen: de muziek van deze band maakt meer kronkels dan een worm op een hete plaat.

Frontman Buddy Lackey paradeert, kruipt en sluipt over het podium als een dreigend insect om dan gelijk als een mysterieuze priester sierlijke bewegingen te maken. En zijn stem, ja, die blijft even waanzinnig als vroeger.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Voor zover ik kon opmaken was dit de originele bezetting, toch wat de gitaristen en zang betrof. Dat maakt dat alles naar Psychotic Waltz normen strak klonk en de tijden deden herleven.

Een uniek rustpunt was het obligate ‘I Remember’ waarbij Buddy de dwarsfluit hanteerde.

Een heel goede maar riskante keuze om deze band te programmeren. Deze progressieve metal staat immers los van alles wat we kennen en deze stijl is nooit over vertegenwoordigd op GMM.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

 

BLACK STAR RIDERS

Mijn concertbuddy is een heel, heel harde Thin Lizzy fan maar was niet op de hoogte van BSR en hun muziek. Het duurde dan ook slechts enkele seconden alvorens hij blikken wisselde met mij.

Deze band en zeker Scott Gorham kan gewoon niet anders, denk ik, dan ‘Thin Lizzy muziek’ maken of wil hij niet?

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Nu is daar niets mis mee maar eigenlijk is het een beetje ter plaatse blijven trappelen.

Met Ricky Warwick hebben ze wel een bekwame frontman/gitarist dus qua vocale performance en  presentatie was het wel ok. Ik ben niet bekend met hun nieuwe werk, dus was het wachten op de kleine retrospectieve. Die kregen we met ‘The Boys are Back in Town’ en ‘Whisky in the Jar’.

Kon origineler, mijn gedacht. Maar met een klassieke hardrockband kan je nooit verkeerd doen, zeker bij mij niet. En mijn maat was helemaal in de wolken.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

 

DEE SNIDER

Ik ben geen fan van Twisted Sister en ben dat ook niet van plan. Nu de band definitief (…) in de diepvries zit, zakt Dee Snider solo nog eens af naar Dessel. Vooral omdat er een interessant slot vrij is gekomen door afwezigheid van W.A.S.P.

Wel de knapste bassiste in de geschiedenis van Graspop, andere festivals, de rockmuziek en algemene historie van de menselijke beschaving. Met W.A.S.P. had het niet waar geweest…

Een gitarist waar je niet naast kon kijken en een met een rode hoed op omdat hij anders onzichtbaar zou zijn. Maar soit, Dee was er en het heeft geholpen!

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Met een nieuwe solo plaat onder de arm (waar we niet van wakker liggen, trouwens) en een handvol klassiekers, was het een koud kunstje om de hongerige weide mee te krijgen. Dee Snider is de laatste jaren meer dan voldoende op de Belgische festivals te zien geweest waardoor hij een beetje kind aan huis is geworden. Daarenboven wordt hij terecht – of onterecht nogal op handen gedragen.

Maar het was toch vooral de eloquentie, de toch wel soms zinvolle tussenteksten die het boeiend hielden. Misschien wat veel blabla, maar het gaf hier meer inhoud dan aan een doorsnee Twisted Sister show.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Vooral de aankondiging van, oh neen, ‘We’re not gonna take it’ in het kader van de laatste dramatische gebeurtenissen, sloeg hard aan en de respons op de weide was dan ook enorm.

De pianoversie werkte wonderwel maar uiteraard werd er later voluit gegaan.

‘The Price’, het nieuwe ‘Close to You’ en nog wat songs maakte dat het iets te snel voorbij was eigenlijk… en ik dacht dat ik dat nooit ging zeggen van Dee Snider.

EPICA

Graspop en festivals in het algemeen leverden nog nooit de beste Epica concerten op. Of het moest in de tent zijn, en dan nog.

Ook nu hield ik mijn hart vast want vorige passage was allebehalve keurig. En dat lag niet aan de band maar aan het povere geluid op de toen voor de eerste maal Main1/2 systeem.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Misschien tijd voor revanche? Jawel, nu zat het goed van het begin tot het einde.

Epica stond er en ging niet weg alvorens een perfecte mix te brengen van hun repertoire. Met klassiekers als ‘Cry for the Moon’ en ‘Sancta Terra’ glijden perfect in mekaar met nieuwe straffe kost als ‘Unchain Utopia’ of ‘The Essence of Silence’.

Er werd afgesloten met het epische ‘Consign to Oblivion’, ook met een hoop pyro’s en rook. Epica nam hier een mooie revanche en stond als een huis!

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

EUROPE

Ook een ‘that song’ band voor velen. Diegenen die die het latere (en hardere) materiaal zijn blijven volgen weten natuurlijk dat Europe een stevige melodieuze hardrock band is die behoorlijk hard en donker uit de hoek kan komen.

Naast de verplichte klassiekers (o.a. ‘Scream Of Anger’, ‘Rock The Night’, ‘Ready or Not’) kregen we ook voldoende nieuw werk met het titelnummer van hun laatste album ‘’War Of Kings’, ‘Last Look At Eden’ en het swingende ‘Days Of Rock ‘n’ Roll’.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Klassiek werd er gesloten met ‘that song’, waar live zeker niets verkeerd mee is.

Weeral moet ik noteren dat Joey Tempest nog steeds goed bij stem is en zelfs ruiger klinkt dan bij vorige passages. Je hoort ook dat hij zijn best moet doen maar dat is ‘werken’ voor een zanger. Dus niet alleen eye-candy voor de dames van allerhande leeftijden, maar ook nog steeds een volleerd en klassevol showman.

Wij kijken vooral naar John Norum, die buiten een paar extra kilootjes ook nog steeds goed voor de dag komt. Zijn gitaarspel is feilloos.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Ik heb hem wel nog nooit kunnen betrappen op te veel enthousiasme en ook nu moesten we het stellen met af en toe een rare grimas naar de rest van de bandleden.

In de aanloop naar de afsluiter mochten we 80’ genieten van Emperor.  Neen, dat was geen cadeau.Iedere zijn ding natuurlijk maar als sub-headliner hoopten we toch op iets met een bredere fanbasis.

 

RAMMSTEIN

Eindelijk kan ik de rare Pruisen aan het werk zien. Ja, het is er nooit van gekomen. Misschien omdat ik geen échte grote fan ben?

‘Fan’ zoals in ‘fanatiek’ ben ik zeker niet. Daarvoor blijf ik het na al die jaren en toch een stel vette platen nog steeds een gimmick vinden. Onterecht natuurlijk maar dat doet geen afbreuk aan de amusementswaarde.

De spanning werd mooi opgebouwd en de volgelopen weide was er klaar voor en was echt een ontlading als de band van start ging.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Toch ben ik bekend met haast al hun werk waardoor ‘Reise, Reise’, ‘Keine Lust’, het furieuze ‘Feuer Frei’ en het stevige ‘Mein Herz brennt’ luidkeels werden meegezongen.

Verrassing is het – helaas erg actuele – ‘Zerstören’ dat met een nog meer actuele apotheose toch ook wat op het randje was. Maar in Rammstein-land denke we anders en mag alles uitvergroot worden. Het is immers burlesk, pathetisch, dan weer feeëriek  of duister. Het is nooit gewoon.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Met ‘Links 2-3-4’ moet je gewoon bewegen en met ‘Ich tu dir weh’ weet je niet wat er gaat gebeuren als Till de beetje zielige toetsenist Flake onder handen neemt.

En zo gaat het maar door. Rammstein is een fenomeen. Over smaak valt te twisten maar ik heb me zeker – ondanks het slinkende comfort tijdens de show –kostelijk geamuseerd.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Een prima afsluiter van de eerste dag. Het is 0130u als ik bijna aan de uitgang ben. Die Sonne gaat bijna weer opkomen als ik omstreeks 0330u mijn tram in duik.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

10:38 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

04-07-15

Graspop Metalmeeting 2015, zondag

GMM15_popup-new-date_AP_9okt_forweb.jpg

VAR 04.jpg

 

Derde dag op ons jaarlijkse hoogmis.

We zijn nog vroeger op post dan de dag ervoor en het belooft weer een lange dag te worden. Ouderen hebben ook meer slaap nodig en hopelijk kan je dat begrijpen…

Net voor ik de Heilige Weide betrad, viel de regen even met een enkele bak uit de hemel. Verder gezeik werd ons echter bespaard.

Bij aankomst tegelijk richting Metal Dome voor een Canadese band die aardig wat noten op zijn zang had op de laatste MFVF (toch?). Ja, dus met een frontvrouw. En wat voor een.

KOBRA AND THE LOTUS leverde reeds drie albums af en het tweede (s/t) kwam goed aan bij ondergetekende. Verwacht u aan gespierde powermetal met een thrashy randje.

Op het grote podium van de kleinste tent kwam dit helemaal tot zijn recht. Met een prima geluid en een ambitieuze band was dit even echt wakker worden. Straffe band, ik kijk uit naar hun laatste worp die ik eerstdaags moet ontvangen. Ik herinner me vooral de single ‘Soldier’, een zwaarmoedig nummer maar geheel in de lijn van de stijl van de band.

KOBRA 03.jpg

KOBRA 16.jpg

KOBRA 08.jpg

Het is nog geen 12u als de laatste noten uitsterven en een kleine verkenning van het nog redelijk dun bevolkte terrein oogt wat troosteloos. Misschien zijn ook de jongeren onderhevig aan twee zware nachten op rij?

Doch, om 1220u sta ik weer in de Dome voor BATTLE BEAST, de furie uit Finland.

Felle power metal met een zangeres (Noora Louhimo), onze wensen van de dag ervoor lijken wel ingewilligd!

Gelukkig leveren ze ook boter bij de vis en krijgen we een furieuze set met een zeer goed bij stem zijnde frontvrouw. Tijdens hun support voor Sabaton verzopen ze een beetje in de Lotto Arena, hier komen ze prima tot hun recht. Geholpen door een mooie gevarieerde lichtshow en wederom met een excellent geluid, wordt ondertekende op zijn powermetalwensen bediend.

BB 02.jpg

BB 05.jpg

BB 11.jpg

Dan even tijd om wat makkers op te zoeken. Als (Mark) TREMONTI begint, ben ik wel even geïnteresseerd. Zijn gitaarwerk vind ik wel interessant, vooral dan bij Creed en vooral Alter Bridge, waar hij het zompige post grunge geluid toch wat achter zich laat.

TRE 04.jpg

Zijn solowerk kan me maar matig boeien. Toch een beetje een randgeval op GMM, maar het kan m.i. nog net. Ik heb hier trouwens niets te zeggen. Het kan veel erger. Parkway Drive bvb hoort hier wel thuis maar ik krijg er stenen kl*ten van. Even doorspoelen die handel.

Als we bij BLACK STONE CHERRY zijn aanbeland ben ik weer een en al oor. Southern rock voor een nieuwe generatie. Zonder al te veel gemor over hoe mooi het wel was vroeger, want deze nog vrij jonge snaken (met al vier albums achter hun) leven in het hier en nu.

Ze klinken zeer ervaren en hebben een absolute podiumaanwezigheid. Thematisch kijken ze nog wel rond op de farm en in de rondom liggende velden maar Kentucky is heel ver weg als ze voluit de hardere kaart trekken. Voor de tweede keer op GMM deze BSC en hebben een mooie beurt gemaakt.

BSC 01.jpg

BSC 03.jpg

BSC 06.jpg

Als ik op AIRBOURNE sta te wachten moet ik Papa Roach doorstaan. Helemaal niet mijn ding maar ik moet frontman Jacoby Shaddix wel bewonderen om nog zo als een puber rond te springen en het publiek uit zijn hand te laten eten. Een streepje nu-metal mag natuurlijk, en ik betrap me er op dat naargelang de set vordert, je in sync geraakt met de respectieve grooves. Maar toch laat ik deze beker inhoudelijk graag aan mij voorbij gaan.

AIRBOURNE trekt dan weer een heel gekende kaart. Voor diegenen die naar hun grote broer gaan kijken binnenkort, is dit echt een vette opwarmer. Joel O’Keefe zal later tijdens de set een gekende riff opdragen aan Malcolm Young. Zo hoort het ook.

AIR 04.jpg

AIR 02.jpg

Maar verder enkel eigen werk en met drie albums uit is er genoeg voor handen.

De band staat nu in volle zon op het heetste van de dag op de mainstage en ook het publiek zal het geweten hebben. Het is warm en de power van de band knalt uit de PA. Op het podium wordt er voluit over en weer gerend alsof hun leven er van afhangt en vocaal zit het zoals het hoort en als Joel nog eens frontstage gaat spelen, is het hek helemaal van de dam.

Met afsluiter – en eerste single – ‘Runnin’ Wild’, sluit de band af en zelfs al ben ik eerder een passieve genieter, ik was er ook bekaf van enkel maar van ze bezig te zien. Hoe men dat kan volhouden, ik heb er maar het raden naar.

AIR 08.jpg

AIR 10.jpg

AIR 11.jpg

AIR 13.jpg

Na even genieten van Lamb Of God – een kleine zonde van mij – wachten we op MOTORHEAD.

Tja…met gemengde gevoelens, dat spreekt. Ik heb ze vijfmaal, verspreid over dertig jaar, sterk weten spelen maar kan de geruchten en de tragische berichten van het laatste jaar niet lossen. Wil ik hier wel naar kijken, laat staan luisteren?

Ik ven geen mega fan of Lemmy idolator maar Motorhead was bij de eerste heavy bands die ik leerde kennen eind jaren zeventig. Laten we dus even afwachten…

Lemmy kwam rustig opwandelen en toen de band van wal stak was het al meteen duidelijk…dit was maar een povere vertoning. En JA! Je moet het nodige respect hebben voor de band en de man in kwestie maar geld dat ook niet vice versa?

MO 07.jpg

MO 12.jpg

Met een matige vertoning als dit wordt het alsmaar meer tragisch.Met tragere songs als ‘Metropolis’ kan het nog net maar de goede waarnemer merkt ook dat Lemmy eigenlijk nog nauwelijks los gaat op zijn instrument. Nu is hun muziek niet echt complex, maar Lemmy speelt op automaat en slordig.

Gitarist Phil Campbell red meerdere keren de meubels maar dat houd amper stand. Met een trouw en idolaat publiek aan zijn voeten zal Lemmy nog even kunnen doorgaan zolang zijn tikker het niet begeeft maar echt podiumwaardig vind ik Motorhead helemaal niet. En dat is jammer maar de waarheid.

Als ik al naar de mainstage 2 ben afgezakt zie ik ze nog ‘Overkill’ uit hun mouwen schudden maar elke herneming het thema vergt hem blijkbaar meer moeite. Laat ik het hier bij houden.

Mainstage twee dus voor WITHIN TEMPTATION. Hele ander koek. Veel zoeter, maar ondertussen ook een beetje té zoet voor mijn bek.

Net als bij Epica komt dit ook allemaal veel beter uit in een zaal of tent en is de overmatige zon een beetje spelbreker in de verder feeërieke podiumaankleding.

WT 02.jpg

WT 08.jpg

WT 17.jpg

Belangrijkste opmerking is wel dat WT enkele fraaie duetten heeft op genomen maar dat deze live voorzien zijn van een digitale versie. Je hoort ze wel maar je ziet niemand. Mooier was geweest als er – al was het maar iemand – deze partijen voor zich nam. Er loopt toch bekwaam volk genoeg rond in de Lage landen?

WT 04.jpg

WT 10.jpg

WT 11.jpg

WT 16.jpg

Verder best ok, wel allemaal wat afgelikt en al te keurig en ‘Ice Queen’ en ‘Mother Nature’ heb ik nu wel genoeg gehoord. Within Temptation bracht een keurige show en wie er speciaal naar uitkeek zal wel niet teleurgesteld zijn. Evenmin ik.

Toch weer op tijd switchen naar de andere kant voor (mijn) de afsluiter.

SCORPIONS is dus blijkbaar nog niet aan zijn afscheidstoernee bezig. ‘Going Out With a Bang’ mogen we wel heel letterlijk nemen want onze favoriete Hannoverianen spelen nog net als de vorige decennia scherp en met klasse.

Met een zeer gevarieerde setlist – ik denk dan ook aan een medley waarin ‘Steamrock Fever’ zit, kun je nagaan, en natuurlijk een greep uit het laatste album, konden ze zeker de aandacht houden. Met ‘The Zoo’ erg vroeg in de set was het voor mij al gebakken. Dit werd een bangelijk goed concert.

SCOR 04.jpg

SCOR 14.jpg

Visueel ook niets te klagen! Dit was zeker een van de meest overdonderende presentaties ooit op GMM. ‘We built this house’ is een nieuwe blijver in het repertoire; catchy, beetje poppy maar volledig Scorpions.

Opvallend was de solo spot van Matthias Jabs ‘Delicate Dance’, in een redelijk heavy uitvoering. Voor de gitaarliefhebbers was dit echt een hele belevenis. Ondersteund door de gigantische schermen achter hem werd zijn status van gitaarhero – helaas zo onderschat – terecht eer aan gedaan. Wat een knaap!

SCOR 34.jpg

SCOR 17.jpg

SCOR 23.jpg

SCOR 26.jpg

Klaus Meine blijft verbazend goed bij stem en klinkt als altijd wat geknepen en nasaal maar dat is toch een van de kenmerken van Scorpions. Prima job van de kleine.

Scorpions hebben stuff genoeg in huis ‘Big City Nights’, ‘Blackout’ en zo meer gaan er telkens toch weer in en de bekkentrekkerij van Rudolf Schenker geeft telkens weer aan met hoeveel passie hij speelt.

SCOR 38.jpg

SCOR 41.jpg

Scorpions wist ook even akoestisch te boeien zonder daarom de aandacht te verliezen. Het is nu eenmaal een goede kaart om op tafel te leggen als je een ton ballades hebt. Ook dit werd visueel mooi ondersteund. Kortom, alles zat goed op deze mooie zomeravond in Dessel.

SCOR 43.jpg

SCOR 13.jpg

SCOR 39.jpg

Als de band ook kloksgewijs wat over de limiet gaat met ‘Rock You Like a Hurricane’, weet je dat zij de ware triomfators zijn van deze editie. Ik weet niet en wil ook niet weten wat Faith No More en nog van bracht maar hiermee was GMM voor mij een feit.

Moe maar voldaan en niet met loden voeten liet ik de gronden achter me. Ik sluit niets uit.

VAR 05.jpg

 

07:33 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

15-02-15

Sabaton, Delain, Battle Beast, 13/02/14 Lotto Arena

 

sabaton,delain,battle beast

Pagans from the North…. Swedish Pagans!

Het lijkt een gouden formule. De victorieuze veroveringstocht van Sabaton lijkt onstopbaar.

Had Keizer Bonaparte of korporaal Dolf Sabaton in zijn gelederen gehad, de wereld zou er heel anders hebben uitgezien.

Maar bovenal is en blijft Sabaton een avond oprechte, originele en vooral opzwepend entertainment, ook al klinkt het wat wrang om in deze tijden van opflakkerend geweld een avondje heroïsche, op geschiedkundige feiten gebaseerde krijgsverhalen te aanhoren.

De formule werkt - nog - en de band speelt telkens weer even energiek als de eerste keer dat ik ze aan het werk zag. Voor de zesde maal Sabaton dus en het einde is nog niet in zicht.

Sabaton is vette powermetal en levert een strakke show af, telkens weer opnieuw. Zonder al te veel te sleutelen aan het concept of het geluid staan ze garant voor kwaliteit.

Doch eerste een halfuurtje Battle Beast. Ging er wel goed in maar ik ben onbekend met het materiaal en dus werd het gewoon aanhoren wat de sterke frontvrouw en haar kornuiten op ons loslieten.

Sabaton, Delain, Battle Beast

DELAIN mocht er ook bij zijn en dat werd dan ook gesmaakt. Ik vind de cd’s telkens echt prima maar live wordt het soms wat waterig en missen ze wat power. Toch al bij al een onderhoudende show.

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

SABATON echter laat niet aan het toeval over en laat dan ook nog steeds Europe knallen alvorens ze traditioneel inzetten met ‘Ghost Division’. Een knoert van een band classic die gelijk alle neuzen in dezelfde richting zet.

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Het riedeltje dat ‘To Hell and Back’ inzet doet er een schep bovenop en het dak gaat er zowaar af.

Sabaton leek zich voorgenomen om van elk album iets te spelen, dus op naar ‘Carolus Rex’, gevolgd door een – veel te vroege – ‘Swedish Pagans’.

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Verdere hoogtepunten waren zeker ‘Gott Mit Uns’, het klassieke ‘The Art of War’, het aan een Belgische eenheid opgedragen ‘Resist and Bite’, ’40:1’ en ‘White Death’.

Met ‘Night Witches’ , het altijd aanstekelijke ‘Primo Victoria’ en ‘Metal Cruë’ werd er vrolijk afgesloten.

Sferische hoogtepunten ook aanwezig: als Joakim tussendoor ‘Masters Of Puppets’ inzet, zingt de hele hal spontaan Metallica. Na dertig jaar nog staads generatie overstijgend.

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

De zee van gsm, aanstekers e.a. bij ‘A Lifetime Of War’ en de kleine ‘gast’ op het podium.

Generatie overstijgend dus. Net als oorlog, net als miserie op een steenworp van onze deur en verderop.

Sabaton (hier komt het cliché…) kwam, zag en overwon alwéér. Meer nog: ze staan nu ook geboekt als 2e headliner op Alcatraz Festival. Ge moest al weg zijn!

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

14:16 Gepost in Muziek | Commentaren (0)