16-07-09

Bospop, Weert (NL), 12/07/09 DEEL 1

Banner 2


Het is belangrijk flexibele collega's te hebben. Zo dacht ik de kans te hebben om maandag 13 j.l. eens lekker te kunnen uitslapen na een festivaldag. Het is eveneens aanbevelenswaardig om goede buren te hebben. Om diverse redenen.

Nu ben ik van beiden goed voorzien, maar toch was het beenhard om me diezelfde maandag fysiek terug te activeren.

Het geluk om van shift te wisselen werd gelijk gecounterd door werkzaamheden vlak naast mijn oorkussen. Gelukkig zit daar nog een muur tussen, maar toch. Na het onregelmatige autoalarm dat reeds sinds 06u onafgebroken zijn werk deed, werd ik ook nog eens opgeschrikt door klop-en boorwerkzaamheden naast mijn deur. Als ja dan 's morgens om 03u en een klets pas onder zeil bent gegaan, is de sfeer voor de rest van de dag gezet.Hoe dan ook, de week werd met een 'bang' ingezet.

En ja, gaat u er maar even gemakkelijk bij zitten, het is een hele rit.

Daags ervoor naar het Nederlandse Bospop festival geweest. Leuk. Ik moet het elk jaar opnieuw zeggen: het is het gezelligste festival van Nederland. Ze zeggen dat zelf ook en ik moet ze gelijk geven.

De affiche is steeds voor elk wat wils, al was dat in het verleden soms wel anders en werd er toen per dag een beetje naar thema gewerkt. Deze 29e editie was weer een zooitje van stijlen. Van alternative naar metal en van blues over prog naar fusion jazz. Toch stel ik me, zelfs nadien, nog enkele vragen.

Van de dertien bands die zondag aantraden waren er 2 tribute bands. Weliswaar perfect entertainment, maar ik voel toch ergens de knip op de portemonnee. In het verleden was dat niet waar geweest. Ook de dag daarvoor buiten de afsluiter (Foreigner) toch niet echt grote namen. Vorig jaar kon het dan weer niet op (ZZ Top, Santana, Neil Young).

Het sportpark Boshoven, dat ondertussen al aardig is ingekapseld in een stijlvolle KMO-zone, heeft een maximumcapaciteit van 30 000 mensen. Gezellig dus. Maar druk. Insiders lieten ons verstaan dat de pre-sale dit jaar ook niet echt meeviel. Nog geen tienduizend kaarten. Dit doet veronderstellen dat er velen tot het laatste moment wachtten. Komt daarbij dat het weerpatroon nogal onstabiel was. Hoe dan ook, in de late namiddag liep het terrein aardig vol, wat het nog, euh...gezelliger maakte natuurlijk.

Wie al eens bij de bovenburen een festival bezoekt moet ook nog andere dingen vaststellen. Ten eerste: oude hippies. Dat kennen wij bij ons niet. In Nederland is elke ietwat hippe vijftiger-zestiger, plots in batik gekleed, met etnische oorringen in en met een doorrookte smoel van de partij. Of het maatpak is even in de kast, of de koeien staan even niet op springen, of de woonwagen is even te klein. Plots zie je ze in grote getallen. Bij ons dus niet. Eens de dertig voorbij gaan ze bij ons nog wel keurig naar Werchter - omdat ze dat altijd doen - of verkassen gelijk naar Werchter Classic. Daarna houdt het op. Onze hippies zijn samen met 'de Ferre' ten grave gedragen, of hebben hun idealen vroegtijdig laten gaan, omdat het niet kon voor de familie of de kerk of de carrière. Da's toch wel een essentieel verschil tussen het festivalvolk in beider regio's.

Let op: niets mis met oude hippies, zolang ze maar binnen de omheining van een festival hun kruiden roken en het gewicht van de wereld dragen. En daarbij: ze maken het festival wél gezellig. Nergens geduw of getrek, iedereen beleefd, een vriendelijk woord en een grapje, en iedereen is tevreden want we komen voor de muziek. De meeste dan toch. Wij althans wel. Niemand is te min op Bospop omdat zij een kleinere kar hebben!

Parking zat in de nabijheid, prima bereikbaar, erg strenge maar rechtvaardige controle aan de ingang. (wat kan ik nu verbergen in mijn hemdskraag?) Een zeer ruim assortiment catering, een fijne festivalmarkt, een grote tent voor de kleinere acts en een groot podium voor de anderen. Prettig geregeld allemaal. De eerste bands laten we vlot over ons heengaan; er valt weer heel wat bij te praten, te drinken en gesnuffeld in het cd-aanbod. (...).

01 The Sheer 1 XEerste band, THE SHEER, een Nederlandse band, weet wel even te charmeren met zijn eerlijke lichtvoetige rocksongs maar wordt dan vakkundig geklasseerd als verantwoorde achtergrondband. Iemand moet de dag openen en dit viel redelijk mee.

 

Volgend op de mainstage was FICTION PLANE. Inhoudelijk ook niet direct een hoge hoed van op, maar met Joe Sumner, zoon van Sting, hebben ze wel een gedreven frontman/bassist. Met een gitarist en een drummer, neigt het trio al snel naar The Police. Hun single 'Two Sisters' doet daar nog een duit bovenop want die klinkt zo Police als wat. Wel een uitzonderlijke stem, in de hogere regionen klinkt hij net als zijn pa. De songs zijn ons wat te springerig om echt te blijven boeien, maar het is een verantwoorde verderzetting van de evenementen.04 Fiction Plane 3 X

Het vreselijke Triggerfinger raad ik aan mijn collega's ten zeerste af, waardoor we ons verder concentreren op 1. bijkletsen, 2. bier drinken en 3. alle andere vormen om de innerlijke mensch te soigneren.


07 Beth Hart 1 X

Na deze reeks van boeiende activiteiten posteer ik me alvast aan de main voor BETH HART (°72), een dame die ik liever in de dag op een podium zie dan 's nachts in een donkere steeg tegenkom. Ik had ze nog maar pas ontdekt en het is vooral van horen zeggen, maar dit wou ik echt wel zien. Beth Hart is een Amerikaanse zangeres die songs brengt die druipen van de levenservaring. Dat die ervaring niet altijd even fraai is, blijkt uit de onderwerpen: (haar) ex-verslavingen, ex-mannen, overleden zus en de ellende van het (haar) dagelijkse bestaan. Doch niet echt kommer en kwel, maar een doorleefde set met stevige nummers. Haar stem doet denken aan Janis Joplin en haar performance is indrukwekkend.


09 a Beth Hart 6 X BIG 1


Haar getekende - en - getatoeëerde lijf gebruikt ze op alle mogelijke manieren. Met een houding van 'iedereen kan mijn rug op' zorgt zij voor een fel en gesmaakt optreden. Zelf zit ze deels aan de elektrische piano, soms de gitaar, soms kruipt ze over de grond. Beth Hart brengt de eerste siddering over het terrein. Nederlanders houden wel van artiesten met een zekere credibility. Deze jongen ook.

Voor zij haar laatste songs inzet, sta ik in de tent te wachten op de eerste tributeband van de dag. STAHLZEIT.

Stahlzeit probeert zo genau mogelijk Rammstein te imiteren. Ik heb Rammstein zelf nooit live gezien, maar ken hun reputatie van dvd. Wat SZ ons brengt is, weliswaar met een iets kleinere productie, perfect wat ik van een Rammsteinshow zou verwachten. Alles is tot in de puntjes bestudeerd. Het geluid is haast niet te onderscheiden van de echte band, maar ook visueel zat het wel erg snor. Evenzo de individuele presentatie - zanger Heli zet een perfecte imitatie neer van Till Lindeman. Elke beweging, elke mimiek is perfect. De stem is niet van de echte te onderscheiden. En er gebeurt ook heel wat op het podium. Een Duitse band zonder vuur, dat kan niet (zie ook Subway To Sally vorig jaar). 'Mein Herz Brennt', 'Feuerfrei'. Ik moet er geen tekening bij maken. Of het waren de statieven die brandden, of een vlammenwerper, of ergens in het decor,... een feest voor wie er van houdt. Beste visuele act waren de vuurspuwende mondmaskers. Dit was tegelijk angstaanjagend, komisch, tragisch en uiterst vermakelijk. Helemaal Rammstein dus. Zaten nog in de set: 'Mein Teil' (met de keyboardspeler in de kookpot), 'Links 2,3,4', 'Ich Will' en nog enkele populaire hymnen.


12 Stahlzeit 11 X15 Stahlzeit 14 X17 Stahlzeit 19 X18 Stahlzeit 21 X
20 Stahlzeit 22 X BIG 1
De tent stond ondertussen volledig volgepakt. Reden: een kleine maar hevige stortbui had zich toch even boven Boshoven geparkeerd. Een felle spurt naar het eerstvolgende schuiloord leverde niet veel op. Getooid met halve zuidwester en regenjas dan maar door de verzuipende hordes naar vooraan de mainstage. Om een legende aan het werk te zien moet je soms al eens afzien.

JEFF BECK & Band dus. Ik heb wel wat klassiekers van de man in huis ('Blow By Blow', 'Wired',...) maar ben er nooit toe gekomen om deze in huiselijke kring echt naar waarde te leren schatten. Nu ging ik de 65 jarige gitaarvirtuoos aan het werk zien en ik ken tot mijn eigen grote schande nauwelijks een handvol songtitels.

Jeff Beck was na Clapton de tweede 'legendarische' gitarist bij The Yardbirds. We zijn dan in '65. Hij zou nog door Jimmy Page worden opgevolgd, welke dan weer Led Zeppelin zou oprichten. Jeff Beck had vervolgens zijn eigen band, met Rod Stewart af en toe op zang en Cozy Powell zaliger op drums. Diverse 'supergroepen' en combinaties (met o.a. Jan Hammer) hadden wisselend succes. Een stukje geschiedenis dus op Bospop.


22 Beck 8 X25 Beck 12 X27 Beck 16 X28 Beck 11 X

Jeff heeft een beperkte band bij: drum, bas en toetsen. Meer heeft hij niet nodig om zijn eigenzinnige gitaarspel te laten horen. En het is pas hier dat ook ik eindelijk eens hoor wat die man live in zijn mars heeft. Het geluid is heavy, Beck speelt geïnspireerd en de band sluit nauw bij hem aan. Wie gelijk opvalt is bassiste Tal Wilkenfeld. Deze prille twintiger wist zich in de kijker te spelen op erg jonge leeftijd en speelde al shows met Chick Corea, Eric Clapton en Herbie Hancock. Geen klein bier dus en dat bewees ze ook op deze set. In het meeslepende 'Cause we've ended ups as Lovers' nam ze een lange solo voor zich. Het was een beetje surrealistisch om zo'n kleine meid met een even grote basgitaar zo een waanzinnige solo te zien spelen.

Beck zelf haalde zijn hele trukendoos boven en creëerde geluiden die we wel kennen van sloebers als Steve Lukather en Joe Satriani. Met Jeff Beck weten we gewoon wie de grote inspirator is. Ik vond dit optreden indrukwekkend!


29 Beck 10 X BIG
In de tent gaat Tesla aan de slag. Ik heb die band recentelijk al voldoende gezien en laat deze dus even passeren.

QUEENSRYCHE is helemaal terug van eigenlijk nooit weggeweest. Na de spectaculaire tweede helft van de jaren tachtig en de moeilijke nineties, zag het er helemaal niet rooskleurig uit voor deze progressieve metalband uit Seattle. Hun geboortestad spuwde jong geweld uit met houthakkershemden en een wazige blik in de ogen. Voor Geoff Tate & Co leek er even geen plaats meer voor hun subtiele technische metal. Met 'Operation:Mindcrime' en 'Empire' lieten zij ons cd's na die ook vandaag nog als mijlpalen worden aanzien. Na 'Promised Land' ('93) was het schip zinkende. Na een reeks veel minder cd's hebben zij nu 'American Soldier' in de aanbieding. Ook niet echt een gemakkelijk werkstuk, maar het laat wel een vers geïnspireerde band horen. Het was nu aan het om ons te overtuigen van hun wedergeboorte.

De band bestaat nu uit Geoff Tate op zang, gitarist Michael Wilton, Bassist Eddie Jackson.en drummer Scott Rockenfield. Nieuwe gitarist Parker Lundgren speelde hiervoor in een punkband en treedt nu in de schoenen van Chris DeGarmo. Grote schoenen om te vullen. Het helpt waarschijnlijk als je de schoonzoon van de baas bent...


30 Queensryche 5 X34 Queensryche 11 X35 Queensryche 1 X36 Queensryche 13 X
38 QUEENSRYCHE BIG BLACK 1


Niks slecht over de knaap zelf. Hij oogt goed en past ondanks zijn jonge uiterlijk perfect bij de band. Via de media laat hij ons weten zo perfect mogelijk de (oude) cd's te willen naspelen. Lijkt me een goed begin. Verder werd de band versterkt met toetsenist/gitarist/zanger Jason Ames.

Geoff Tate, met hoedje, heeft nog niets van zijn theatrale aanpak verloren. Wild gesticulerend en behoorlijk gebruik makend van de uithoeken van het grote podium, klinkt hij ook verrassend sterk. Soms verdwijnt hij in de hoge uithalen, maar dat wordt dan weer goed gemaakt door de expressie waarmee hij de veelal dramatische songs brengt. Beetje bombast mag. Eerste luik gaat terug naar 'Rage For Order'. Dan volgt een selectie uit het nieuwe album. Deze slaan niet direct aan bij het publiek en de ambiance zakt een beetje in. Als de intro van 'The Best I Can' weerklinkt, is het weer helemaal feest. Met 'Empire' en 'Jet City Woman' wordt er een greep gedaan uit het 'Empire' album.


39 Queensryche 3 X40 Queensryche 14 X41 Queensryche 12 X42 Queensryche 24 X
43 QUEENSRYCHE RAND 1
Queensryche staat nog altijd stevig in zijn schoenen. Meest opmerkelijke vaststelling is dat ze niets uit 'Mindcrime' hebben gespeeld. Wees eerlijk: daar zat iedereen toch op te wachten. Mogelijk hebben ze het nu wel een beetje gehad met die schijf. Hoe dan ook: excellent optreden van een immer stijlvolle en technisch onderlegde band.

 

18:10 Gepost in Muziek | Commentaren (1)