26-02-17

Beyond The Labyrinth: The Art Of Resilience

 beyond the labyrinth

Zo, hier is hij dan.
De nieuwe boreling van Beyond The Labyrinth is er.  Eindelijk.
Er was een tijd dat ik dacht: gaat er überhaupt nog iets komen? 

Geruchten over een rockopera, volledig van de hand van mastermind Geert Fieuw, ja, dat ging een lang termijnproject worden. Maar van de 'band' BTL?

Hoe dan ook: hij is er en het is een goudhaantje. 
Voilà, ik heb het gezegd. 

BTL heeft een tijdje ook helemaal niet meer bestaan als ‘levende’ band. Het is te zeggen: de bandnaam werd even enkel gedragen door Geert terwijl er toch ook over slinkse samenwerkingen in de wandelgangen gefluisterd werden.

Tot de daad bij het woord gevoegd werd en zowel oudgedienden drummer Michel Lodder, keyboardspeler Sjoerd Bruyneel en newbie bassist Dominique Heynderickx terug niet alleen voor het gelaat van de band zorgden maar tevens een krachtige muzikale en instrumentale basis voor het nieuwe album verzorgden.

beyond the labyrinth

Bleef over: een zanger.

Hiervoor werd er rondgekeken in de muzikale omgeving & beyond. Zo werden er krachten aangesproken tijdens de Metal Cruise, niet alleen voor de zang maar tevens om een extra dimensie te geven aan de instrumentale invulling. Hierover in detail treden gaat me te ver leiden, dus ga ik het houden bij de Belgische gasten, die ik dus wél kende voor het album er was.

We vinden op gitaar o.a. Geert Annys (o.a. ex Mystery & Ostrogoth), Erwin Suetens, drijvende kracht achter Fireforce en Dushan Petrossi (Iron Mask, Magic Kingdom).
Op zang Filip Lemmens (Fireforce), Oliver Wright (ex-Stallion, Blind Hands), Tony Carlino (Max Pie), Josey Hindrix (Ostrogoth) en ‘Wizz’ Beauprez (Wizz Wizzard) 

beyond the labyrinth


Op de officiële presentatie werden de songs ingeleid door Geert en enkele aanwezige muzikanten en dat helpt natuurlijk om een eerste indruk correct te verwerken. Je moet de song wel volledig horen en een eerlijke eerste beurt geven.


En dat was zeker geen straf. Meer nog: de kwaliteit van zowel de songs, de uitvoering als de mix en de dynamiek van het gebodene maakte dat ik haast niet kon wachten op de volgende track. Ja, zo goed was het.

Tevergeefs keek ik uit naar een valkuil, een teleurstelling…. Niet dus. Ik hoed me ervoor om dit album zo neutraal mogelijk te beoordelen.
Ik laat me verleiden tot een trackbespreking… o, nee!

beyond the labyrinth
beyond the labyrinth

 

 

 

 

 

 

 

Vanaf opener ‘The Set Up (Innocence Presumed)’ wordt de lat hoog gelegd. Ook een serieus risico om met een toch niet zo heel vlotte en zeker geen makkelijke track de cd te openen. Ik bedoel daarmee: het is even volgen, zowel muzikaal als qua tekst. Het meer verteerbare refrein maakt dat het toch een zeer sterke opener is.
Buiten Josey, is dit een song volledig door de ‘core band’ gedragen. Geert geeft hier een heerlijk melodieuze solo en de ritmesectie – zeker naar het einde toe – zit vet in de mix.
Dit laatste zal, in tegenstelling tot de vorige BTL albums, een constante blijven.

Vanaf dan is het een heerlijk komen en gaan van gastmuzikanten en zangers.


beyond the labyrinth ‘Carry On’ – gezongen door de betreurde Wizz Beauprez – is een ferme druk op het gaspedaal. Met voorsprong een van mijn persoonlijke favorieten!

Misschien omdat deze song een geweldige Uriah Heep-feel heeft? Of gewoon omdat dit een monster van een track is? Met Geert Annys en Erwin Suetens op extra gitaar & solo’s, kan ik enkel hopen dat dit een blauwdruk is van alles wat BTL nog in zijn mars heeft.

 

Met ‘Someone Watching Over You’ wordt er even gas teruggenomen.
beyond the labyrinthEen ballad zo vroeg op een album? Als dat maar goed komt.

Ja, hallo. Wat een prachtig nummer!!!
Vanaf de piano intro voel je dat dit goed komt. De stem van Oliver Wright valt even later als een warm deken over je schouders. Perfect getimed tegen de actuele weersomstandigheden.
Het refrein nestelt je stante pede in je hoofd en ik merk dat ik na een week dit nummer soms onbewust sta te ‘mummelen’. Zo goed? Ja, zo goed.
De Amerikaanse gitariste Tara Lynch – hier nog vrij onbekend – levert een sobere maar gesmaakte solo.


 

beyond the labyrinthDe sfeer keert al snel als ‘Prince Of Darkness’ wordt ingezet. Van een heel andere orde en vooral een teken dat dit album bijzonder gevarieerd is.
Het is even herpakken als Colin Flynn zijn vocale prestatie levert. Zijn musical getrainde stem, zin voor dramatiek en stembereik dragen de song volledig. Metalheads zullen ongetwijfeld aan Kamelot denken en dat is zeer terecht.


Het symfonische karakter wordt mede ondersteund door het Nox String Quartet, een internationaal maar in Brussels gevestigd ensemble. Geen toetsen hier maar the real thing. En het werkt perfect.
Dit is geen rocksong persé, maar een gewaagde uitstap en gedurfd epos waarbij je best even gaat zitten.
 

‘Liberation Day’. Hoog tijd voor een sorbetje. beyond the labyrinthGeoffrey Tarallo (aka DJ Kenzo!) zingt dit ogenschijnlijk niemendalletje in, maar vergis je niet, dit is wederom een oorwurm en vooral: een verdiende rustpauze.
Hier speelt BTL alles verder zelf in.
 

Volgende track is ‘Shape Shifter’. Dit is een ferme brok progrock/metal. De imposante intro waarbijbeyond the labyrinth vooral Sjoerd Bruyneel zich laat gaan – de song is trouwens van zijn hand – is veelbelovend. Op zang hebben ze hiervoor Tony Carlino van het Waalse Max Pie kunnen strikken. Tony is een geweldige zanger met een hoop ervaring en is dan ook perfect geknipt voor deze song.

Het is een eerder midtempo monster dat zich langzaam lijkt voort te bewegen maar onverwacht toeslaat en naar het einde toe zich vastbijt in je muzikale brein.
 

‘Can’t Get Over You’, gezongen door Chitral Somapala (ex- Firewind, Civilization One en vele anderen),beyond the labyrinth is een vette knipoog naar Whitesnake. Meer nog: ik denk dat als ‘The Cov’ dit zou zingen, het op het is eender welk Whitesnake album niet zou misstaan.

Wederom levert Tara Lynch de solo terwijl Geert alle ander gitaarwerk voor zich neemt. De ritmesectie klinkt ook weer indrukwekkend. 

 

beyond the labyrinth

 

Met de intro van ‘If You Believe’ moest ik even slikken maar dat keert al snel.
Een aanstekelijke uptempo song, gezongen door David Reed Watson en met bassist Bob Goo, drummer Tommi Manninen (The Milestones) en voor een laatste maal Tara Lynch op gitaar.
Ja, deze song wordt dus haast volledig uitbesteed aan gastmuzikanten. Moet kunnen, zeker als het resultaat er staat als een huis.
Hier en daar gaat het er een beetje meer poppy aan toe, maar dat doet niets af aan het totaal. Zeker als de scheurende gitaar van Tara – en ik denk dat ze zich hier eens volledig mocht laten gaan – dit nummer absoluut verheft tot een killer song!
Uiteraard blijft Geert hier een ferme vinger in de pap houden middels gitaar en toetsen. 

Maar het wordt nog beter. En then some! 

Voor mij is ‘Salve Mater’ de song waarbij de band alle register opentrekt.beyond the labyrinth
Geen vrolijk verhaal, het verhaal van de instelling ‘Salve Mater’, waar toch een hoop dingen zijn gebeurd die met de ogen van vandaag toch zeker niet door de beugel konden. Aan de luisteraar om hierover zelf eens wat op te zoeken.


De song draait vooral over vermoede entiteiten die er alsnog terug te vinden/horen/voelen zouden zijn. Dit moet ieder voor zich maar naar waarde schatten, maar het is een dijk van een nummer.


De engelenkoortjes worden ingezongen door Geerts dochters, welke een mooi contrast vormen met Filip ‘Flype’ Lemmens, voor de meesten toch bekend als frontman van Vlaanderens enige échte Fireforce.
Spooky, gothic, heavy, epic,… welke bijvoegsels kunnen er nog aan toegevoegd worden?
 

beyond the labyrinthHet album gaat in dezelfde lijn verder met ‘Fall Of The Raven’, wederom ingezongen door Colin Flynn. Hierdoor krijgt het terug die donkere musical-sfeer (ik moet dan aan ‘Les Misérables’ denken).
BTL levert hiermee ook zeker een prijsbeest af. Het wordt onderhand moeilijk om favorieten te pikken uit dit album.


Het refrein pakt je gewoon in, mede door nogmaals die Kamelot feel en ‘light operatic’ aanpak. Het Nox Quartet ondersteunt ook hier sfeervol en functioneel.
Met een (veel te korte) gitaarsolo van Dushan Petrossi krijgt de song een korte maar welgekomen injectie waardoor de luisteraar even zal opkijken. Dit kon of mocht iets meer zijn.
 

‘Waiting For The Dawn’ word ingezongen door John Ferreira (As The World Burns). En ondanks het feitbeyond the labyrinth dat John uit een eerder alternatieve post-grunge scene komt, klinkt de song bijzonder open en melodieus. Ook het meeslepende refrein laat niet vermoeden over ’s mans muzikale roots.


We krijgen een mooie gitaarsolo door de voor mij onbekende Brian Copp. Ferreira profiteert om vocaal even ‘extreme’ te gaan maar het is de gitaar die de song even laat ademen. Ja, een echte oorwurm – wederom.
Hier krijgen we ook voor een laatste keer Nox te horen.
 

beyond the labyrinthDit waren drie eerder heavy, sterk uitgewerkte songs die gewoon vragen om enkele maal opnieuw beluisterd te worden. En we nu haast aan het einde van het album. Hoe kan dit afgesloten worden?
BTL koos voor een lichtere aanpak met ‘Virtual Connection’, ingezongen door Oliver Wright met verder enkel de band.

De wel heel poppy start doet ofwel je wenkbrauwen fronsen ofwel tovert het een glimlach op je gelaat. Bij mij varieert het. Muzikaal is het een lichtgewicht maar langs de andere kant is het zo goed uitgewerkt en zo lekker uptempo dat het werkelijk een goed gevoel geeft op het einde van deze erg gevarieerde, rocky, proggy, doomy, en wat nog allemaal, rit. 



BTL heeft hiermee een geweldig album afgeleverd. Met alle respect voor de prestaties in het verleden: dit is van een heel andere orde.

De productie en mix (door Marc De Keyzer inde Atomika Studios) geven dit album, en in verlengenis BTL, zoveel meer dynamiek dan de albums die hiervoor verschenen. De zangpartijen spatten van de plaat af en de songwriting is nagenoeg perfect. 

Of ik dit album ook zo zou bejubelen indien ik niet bekend was met de band? Waarschijnlijk wel.
Toch wil ik hier een extra lans breken voor wat er gepresteerd is.
Deze muziek zal helaas nooit het grote radiopubliek bereiken maar daar gaan we niet wakker van liggen.
BTL voert net als zoveel andere bands en artiesten eenzelfde strijd tegen de commerciële mainstream. Daarenboven geloven zij ook 200% in hun eigen creativiteit en kracht. 

Daarom is ‘The Art Of Resilience’ een fantastisch album.
En daarom moet je het zeker in huis halen. 

beyond the labyrinth

 



 

 

 

13:01 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

27-05-13

Beyond The Labyrinth, Wondelgem, 25/05/13

Ik had zaterdag jl. niet alleen de eer maar vooral het genoegen om aanwezig te mogen zijn op de voorstelling/try-out van de band BEYOND THE LABYRINTH. Een zeer ingrijpende personeelswissel en uitbreiding heeft er toe geleid dat mijn favoriete ‘classic rock’ band uit de lage landen als het ware een frisse start heeft genomen. Ik aldus naar het feeërieke Wondelgem bij Gent.

 

Een warme ontvangst wachtte mij en een klein (select? Bah, neen) gezelschap dat tevens geofferd zou worden op het altaar van BTL. Of zoiets. Enkele bekende gezichten van bij vorige BTL-events, Biebob en Graspop e.d. leidden er toe dat het al snel erg, ja, heel erg gezellig werd.

 

Met een kloek biertje in de hand ging het al snel over in een haastig bijpraten over wie, waar en vooral wanneer te zien is in de nabije toekomst en een onvermijdelijk geouwehoer over bands, albums en faits divers aan die materie gelinkt. Kei-f*cking-plezant om nog eens met gelijkgestemden en goed (of beter) geïnformeerden te kunnen converseren over ons geliefde onderwerp, nl. rock’n’roll, baby, en liefst van het zwaardere soort. Maar dat was niet het belangrijkste natuurlijk…

 

Geert Fieuw, initiator, gitarist en vooral geestelijke vader van de band, presenteerde ons de twee nieuwste videoclips van de band. ‘Healer’ circuleert al enkele weken op het net en als verrassing kregen we een hele nieuwe in de vorm van ‘Shades of Blue’, een aangrijpende ballade met een sobere begeleiding op piano en vooral de pakkende vertolking door nieuwe zanger/gitarist/frontman Wim Nees.

Een heerlijk nummer en ongetwijfeld een toekomstig hoogtepunt in de volgende concerten (tot naderhand geen noemenswaardige in 2013, helaas). Iets na tien uur nam de band de wapens op om ons een miniconcertje te presenteren.

 

beyond the labyrinth

beyond the labyrinth

beyond the labyrinth

 

Vanaf de band ‘Pure Sabotage’ inzette was duidelijk dat er gewerkt was aan het arrangement van de song. Later zou blijken dat de meeste songs uit het live-repertoire een make-over hadden gekregen. Door Wim’s bijdragen op gitaar (en o wat is die goed!) en niet te vergeten: een full-time keyboardspeler in de vorm van Sjoerd Bruyneel, heeft de band m.i. eindelijk voldoende firepower om de muziek live recht aan te doen.

 

beyond the labyrinth

beyond the labyrinth

beyond the labyrinth

beyond the labyrinth

 

Het geluid was dan ook bijzonder goed. BTL’s muziek dient nu eenmaal gedragen te worden door een volledige band en in het verleden werd er al teveel beroep gedaan op hulpmiddelen of tijdelijke oplossingen. Dit siert langs de ene zijde de creativiteit en toont het doorzettingsvermogen van de band maar liet mij als toeschouwer soms wat op mijn honger zitten.

 

De set bevatte verder nog ‘Fear’s the Killer’, ‘In Flanders Fields’, het excellente ‘The Healer’, met verrassend sterke harmony zang, een akoestische uitvoering van ‘Oceans apart’, het intieme en nu al fel bejubelde ‘Shades of Blue’, ‘Wings’, waarbij Wim en Geert mekaar vonden in een bijna over the top gitaarduel in de finale (me like!) doch helaas zonder de figuranten uit de videoclip.

 

beyond the labyrinth

beyond the labyrinth

beyond the labyrinth

beyond the labyrinth

 

Drie klassiekers uit het repertoire sloten de set af, nl. ‘The Girl with the X-Ray Eyes’, ‘Tomorrow is Gone’ en ‘Beyond the Labyrinth’. Tot op heden stuk voor stuk blijvers in de live sets.

Complimenten werden in het rond gestrooid en de schouderklopjes waren terecht verdiend want wat BTL hier neerzette in een kleine locatie maar met grote middelen was gewoon een geweldige prestatie. Ik wil ook een speciale vermelding voor de ritmesectie met Gerry Verstreken op bas en Michel Lodder op drums. Zij zaten deze avond wat weggestoken achteraan maar leverden perfect hun werk af.

 

De verleiding om hier te gaan zeveren over verder potentieel van deze band is groot maar dan zou ik al te snel vervallen in de oude clichés. De media, de trends, de commercie, het live circuit,… ik wil het er gewoon niet over hebben.

Toch kan ik elke lezer van deze blog, en iedereen die het verder wil horen, adviseren om bij een gelegenheid Beyond The Labyrinth te gaan ontdekken door middel van hun video’s op YouTube, aanschaf van een of meerdere van hun drie studioalbums, of, en dat zou ideaal zijn, ze live te ondergaan.

 

De band zal zich nu vooral focussen op het vierde album en voor zover ik kan afleiden uit het enthousiasme en de getoonde capaciteiten, kan ik daar enkel maar vrolijk van worden en nu al beginnen met reikhalzend uit te kijken!

http://www.beyond-the-labyrinth.com/Beyond_The_Labyrinth_...

https://www.youtube.com/watch?v=cwGRNd16jPE

10:26 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

27-05-12

Spring Madness Metalfest, Beveren, 26/05

poster.jpg

EVERGLOW

Spring Madness Festival 024001.jpg

Spring Madness Festival 031002.jpg

Spring Madness Festival 040003.jpg

WIZZARD

Spring Madness Festival 099013.jpg

Spring Madness Festival 095012.jpg

Spring Madness Festival 082006.jpg

BEYOND THE LABYRINTH

Spring Madness Festival 136022.jpg

Spring Madness Festival 189038.jpg

Spring Madness Festival 196040.jpg

Spring Madness Festival 251021.jpg

Spring Madness Festival 271026.jpg

Spring Madness Festival 226051.jpg

13:52 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

06-12-11

Beyond The Labyrinth, De Rots, 3/12/11

 

BTL SMALL.JPG

Ondanks een spijsvertering die niet helemaal naar behoren functioneerde (ik bespaar u de details) en een weergesteldheid die ook eerder uitnodigde om thuis te cocoonen, wist ik me toch te vermannen om naar ’t stad te trekken.

BEYOND THE LABYRINTH speelde die avond in etablissement De Rots en dan kunnen we niet anders dan aanwezig zijn. Temeer omdat Max Pie hun zou vergezellen. Ik was er helemaal klaar voor. Met de belofte om karig met het drankverbruik om te gaan, besloot ik zelfs om – uitzonderlijk – eigen paard en kar uit de stal te halen. De fysieke toestand overtuigde me om het openbare vervoer te laten voor wat het was.

Verrassend snel geparkeerd en al heel wat opgewekter trof ik de helft van BTL al aan aan de ingang van de club. Fijn weerzien op zijn minst maar tevens een curieuze avond want zanger Jo zou zijn laatste opwachting maken. Of toch niet? Al snel werd duidelijk dat Jo andere plannen had die avond waardoor we reeds vroeger dan gepland konden kennismaken met P.G. Haggerty (ex-Hands of Mercy), waarover ten gepaste tijde meer info!

Maar eerst Max Pie. Of nee, wacht..’quelle surprise!’ Max Pie was er niet. (euh..weer niet..duh). Ok dan maar. Er zat dus een langere set in voor BTL, of dat hoopten we toch. Maar eerst een Brugse tripel om de boel te ontsmetten...

Goed gevuld (wegens geen inkom?) en dus meer dan gezellig in De Rots om een afgeslankte band aan het werk te zien. Ja, ook gitarist Mark Wenkin heeft de band verlaten. Een beetje terug naar af? Wel, niet direct.

De set bestond grotendeels uit werk van de recentste plaat ‘Chapter III’ en dat is goed want die cd is echt straffe toebak en ondertussen ken ik ze voldoende om de songs hier en daar mee te zingen, wat ik in gezelschap van teveel bekenden liever niet doe. In De Rots was ik blijkbaar niet de enige; het ‘rijpere’ publiek liet duidelijk blijken dat er wel degelijk interesse was voor een band die de mosterd haalt bij eerder traditionele bands. Geert Fieuw liet de toetsen dus terug voor wat ze waren en liet de techniek zijn werk doen. Dit liep redelijk gesmeerd waardoor hij zich voluit op zijn gitaarwerk kon storten. Drummer Michel Lodder zat er opgewekt bij en had er duidelijk ook zin in en bassist Gerry hield zich nogal schuil op de achtergrond. Vele ogen dan gericht op Geert ofte P.G. die hier voor de leeuwen werd gegooid. En ja, hij bracht het er meer dan goed vanaf.

111203 Beyond the Labyrinth 067.JPG

beyond the labyrinth

111203 Beyond the Labyrinth 105.JPG

Vooreerst was ik aangenaam verrast door zijn stemgeluid. Zonder voorganger Jo af te breken; P.G. heeft een wel erg dynamische stem en wist nu al de nodige emotie en afwisseling in de nummer te brengen. Dat hij af en toe moest spieken is hem vergeven. Ook de interactie met de aanwezigen verliep vlot. Een beetje meer rock’n’roll attitude zou welkom zijn, maar dat komt nog wel terug. Ik ben er zeker van dat eens de goede man de songs niet voor 80 maar 100% onder de knie heeft, de band er wél op vooruit gaat.

111203 Beyond the Labyrinth 123.JPG

111203 Beyond the Labyrinth 155.JPG

Ok, het was geen reguliere set maar geen hond die daar iets van merkte. Enige minpuntje was dat ik de aanvullende covers toch niet echt geslaagd vond. Het gemis van een tweede gitarist en de gedurfde keuzes (ze liggen voor de hand maar werken dikwijls als drijfzand) maakten dat het optreden dan soms wat dreigde te ontsporen. Maar nog eens: de sfeer was reeds zo ver gevorderd dat slechts enkelen zich daar aan stoorden. Belangrijkst was dat P.G. zich wat mij betreft reeds bewezen had én dat de band als unit meer dan geslaagd was om zelfs in moeilijke en onvoorziene omstandigheden het hoofd boven water te kunnen houden. Ik hoop dat ze er na deze personeelswissel sterker uitkomen. Eigenlijk twijfel ik daar niet eens aan.

111203 Beyond the Labyrinth 200.JPG

111203 BTL 2 025.JPG

111203 BTL 2 016.JPG

http://www.beyond-the-labyrinth.com

 

10:18 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

24-05-11

Beyond The Labyrinth - 'Chapter III - Stories' - Live, 21/05/2011

 

beyond the labyrinth,chapter iii

Ik voelde de bui NIET hangen. Ik wilde ze ook niet zien hangen. Een klein stemmetje onderdrukte een even klein hartje maar ik vertik het om langer negatief te zijn in deze materie en mijn gevoel niet te volgen. Daarom: ik wou en kon de bui écht niet zien hangen.

Het was trouwens nog prachtig weer, met een blauwe lucht en een aangenaam temperatuurtje toen ik zaterdagavond aankwam in de Zagerijstraat in Genk. Of all places. En dat terwijl ik diezelfde avond op korte wandelafstand Diablo Blvd. gratis ende voor niets kon gaan zien in ons gemeentepark. Was dit een moeilijke keuze? Niet echt.

Alhoewel ik niet geheel afkeurig sta tegenover laatstgenoemde en de logistieke situatie mij zou toelaten meerdere alcoholische drankjes te kunnen nuttigen dan anders (trek hier vooral geen foute besluiten uit) wegens à pied, verkoos ik toch om de rit naar Genk aan te vangen.

Reden: BEYOND THE LABYRINTH heeft zijn nieuwe album nu officieel uit. Ipv een aparte recensie zal ik mijn mening middels deze live presentatie ventileren. 

BEYOND THE LABYRINTH, onze hoop in –zéér- bange dagen op een renaissance van ‘classic/hardrock’ in onze contreien verdiende op deze mooie lenteavond mijn aandacht. Niet alleen omdat ik de band meer dan een warm hart toedraag; het feit dat ze die avond hun nieuwe, derde cd ‘Chapter III – Stories’ gingen voorstellen én het feit dat een en ander in handen was van R-Mine, trok mij moeiteloos over de streep. 

Met als ondersteuning de bands Iron Fate, Dragonsfire en Lonewolf, welek momenteel onder de naam ‘Metal Service door Europa trekken, kon het niet anders dan een op zijn minst onderhoudende avond worden vol muzikale ontdekkingen en uiteraard Limburgse ambiance. So far so good. Een kerkgebouw als eerste buur en een hamburgerkraam voor de deur; we waren in veilige handen. 

Het Duitse IRON FATE mocht de avond openen en deed dat wel met bravoure ondanks de nog magere opkomst. Iron Fate speelt pure traditionele heavy metal in de stijl Manowar, Judas Priest met hier en daar een moderne trashy twist. Naast de gesmeerde gitaartandem was ik wel onder de indruk van de zanger. Deze jongen heeft wél een geweldige strot. Als zij tot slot een toch wel heel erg goede versie van Priest’s ‘Victim Of Changes’ brengen, bewijst deze band zichzelf meer dan voldoende. 

beyond the labyrinth,chapter iii

Het eveneens Teutoonse DRAGONSFIRE– je voelt hem al komen – speelt ook erg traditionele heavy powermetal. Toch kon me deze iets minder bij de les houden. De bassist/zanger klinkt wel overtuigend maar zijn Lemmy-achtige geluid begint na enkele nummers wel te enerveren. Komt daarboven dat de drummer zich af en toe Rudi Carrell waande en zonodig de gang van zaken moest onderbreken met zijn nichterige krauthumor. Ach, verder: leuk voor de kids, maar ik had het ondertussen wel even gezien (25 jaar geleden ook al trouwens) en onderhield buiten me met enkele muzikale geestesgenoten onder een zachte lentehemel en wat te vreten.

beyond the labyrinth,chapter iii

Headliner van deze package was het Franse LONEWOLF. Weerom een handvol catchy powermetal riffs en meezingbare refreinen. Zoals het exemplarische ‘Viktoria’ waarin Rhapsody-elementen aanwezig zijn. Fijn nummer dus. Ook deze band speelt retestrak en ik kan me voorstellen dat dit voor een volle club voor hectische taferelen moet kunnen zorgen. Zou moeten kunnen …. In zaal Bret in het vredige Genk was het een beetje anders, maar soit, met een knipoog en een zwanske werd dit nog over het hoofd gezien.

Beyond The Labyrinth, Chapter iii

Wat had dit nu alles te maken met BTL? Geen zak natuurlijk. Om de boel gaande te houden en in de hoop om in deze pastorale woestenij wat volk op de been te brengen waren deze bands aan de avond toegevoegd. Ondanks het feit dat deze drie bandjes op hun eigen best sterk en fun waren, was er eigenlijk geen hond in geïnteresseerd en vice versa. Wie voor BTL kwam bekeek het maar en die enkelingen die er wel pap van lustten waren even snel weer verdwenen.  

Omstreeks 2230 nam BTL het ruime en van alles voorziene podium in. Met een nieuw album in aanbieding was ik – en enkele anderen, gelukkig – wel nieuwsgierig naar de live uitvoeringen van deze songs. Daarenboven is er praktisch ook wel wat veranderd. Zo worden er veel meer live-keyboards gebruikt, is alle achtergrondzang live en niet in het minst: naast nieuwe drummer Michel Lodder zal gitarist Mark Wenkin gitaarsgewijs weerwerk bieden aan Geert Fieuw. Geert zal dus meer ruimte hebben om de toetsen te bespelen. Oudgedienden Gerry Verstreken op bas en zanger Jo De Boeck zijn al jaren vaste elementen in BTL.

De band stak van wal met het vrij harde ‘Saturation Point’, een naar BTL normen erg agressief nummer. Een kleine technische storing gaf even een fout signaal maar dit werd door de geluidsman snel opgelost. Daarnaast vond ik (en ik niet alleen) dat Mark’s gitaarsound nogal penetrant en scherp was in het verder mooi uitgebalanceerde geluid. Nu is het mooi om een gitarist met metalroots in de band te hebben omdat hiermee het contrast tussen Geert’s eerder traditionele en neo-prog geluid en het meer schredden van Mark. Maar het moet natuurlijk wel evenwichtig blijven.

Beyond The Labyrinth, Chapter iii

De band tastte blijkbaar nog even de situatie af maar tegen het einde van de eerste song leken ze zich als vissen in het water te voelen.

Het meest aanstekelijke nummer van de nieuwe cd is zonder meer ‘The Peter Principle’, een radiovriendelijk nummer dat naast een sterk openingsmoment en een verrassend middenstuk tevens een van Geert’s mooiste solo’s bevat. Het up-tempo refrein geeft de song enige drive waardoor het zowel spannend als fris blijft. Zonder meer een van BTL’s muzikale hoogtepunten!

beyond the labyrinth,chapter III

Vroeg in de set kwam ‘Oceans Apart’, deze AOR-aandoende titel dekt de lading volledig. Een meeslepende ballade waarin Jo zijn persoonlijke gevoelens en ervaringen kwijt kan. Maar het nummer roept bij mij thematisch even sterke gevoelens op als bvb Survivor’s ‘Across the Miles’, m.a.w. een absolute klasbak van een tearjerker en ongetwijfeld een blijver in de set. 

Een hevige stemmingswissel volgde als ‘Fear’s the Killer’ wordt ingezet. Ook een erg stevig nummer met een aanstekelijke riff die enige metal invloeden verraad. Toch verliest de band zich nooit in een genre en blijft het typisch BTL.

‘Tomorrow is Gone’ uit het debuut ‘Signs’ blijft misschien wel het sterkste nummer uit dat album, maar steekt toch wat af tegen de nieuwe lichting. Doch, dankzij de sterke interpretatie van de ondertussen erg gewijzigde band, weet het overeind te blijven. Het zou fout zijn om je verleden te negeren. Prima prestatie en een warm gevoel bij de fans van het eerste uur. 

beyond the labyrinth,chapter III

Beetje hetzelfde sentiment bij ‘No Place for a Dreamer’, mijn persoonlijke favoriet uit ‘Castles in the Sand’. De prachtige zanglijn wordt door Jo pakkend gebracht  en het hoogte punt in een gitaarsolo die door merg en been gaat. Ook met dit nummer toont Jo dat hij ontzettend gegroeid is als zanger. Waar zijn stem voorheen nogal snel op breken stond, gaat hij nu eerder vlot op in de dramatische wendingen die het nummer zo meeslepend maken. Chapeau!

beyond the labyrinth,chapter III

‘Raise the Horns’ vind ik persoonlijk een beetje het buitenbeentje op de nieuwe plaat. Vol van eerbare bedoelingen en op zich wel een aangename song, vind ik de hele opbouw en sfeer niet echt klikken met de inhoud. Die had best was agressiever mogen zijn. 

‘In Flanders Fields’, eveneens van ‘Signs’ is ondertussen een beetje een ‘monstre sacré’ geworden van BTL. Dit nummer is al jaren deel van de live set. Op cd ook niet echt een favoriet van mij, maar live blijft het er wel staan. Laat dit eerder liggen aan de gedateerde productie van dat album dan aan het nummer. ‘Time to Fly’ klinkt vandaag ook veel grootser en steviger dan de opname op ‘Castles’.

Beyond The Labyrinth, Chapter iii

Het nieuwe ‘Hidden Agenda’ (check op Youtube de clip!) komt dan weer hard aan met zijn aanstekelijke riff en in-the-face zangpartij. Misschien niet de grootste compositie op ‘Chapter III’ maar live wel een nummer dat het publiek aanzet tot een voorzichtig headbangen. Het heftige, hakkende ritme word nog eens benadrukt door heftig drumwerk van Michel Lodder. Ook Jo laat zich hier van zijn meest agressieve kant zien. 

beyond the labyrinth,chapter iii

‘The Girl with the X-ray Eyes’ de sterke opener van het nieuwe album kan gelijk op algemene goedkeuring rekenen. Hierbij moet ik wel opmerken dat de zangpartij soms wel veel vergt van Jo, maar hij weet dit toch tot een goed einde te brengen. Hierbij komen ook nog eens de live backing vocals sterk naar voor, wat toch niet altijd evident is en waarvoor ik toch even mijn hart vastheid. De band sloeg zich er verder zonder veel moeite door en wist deze albumfavoriet overtuigend te brengen. Volgden nog: ‘Pure Sabotage’, een song met toch weer een beetje een uitdagende structuur en vreemde riff en het mooie ’Stories’.

beyond the labyrinth,chapter iii

De show werd afgesloten met ‘Beyond the Labyrinth’, in de meest complete uitvoering die ik ooit mocht ervaren. Nogmaals werden de vocale krachten gebundeld om het magistrale refrein als een warm deken over het publiek te spreiden. Tevens weerom bewijst de band dat hun songs live veel sterker uit de hoek komen dan initieel opgenomen. Dit geld zeker voor de oudere tracks. Maar wat biedt ‘Chapters’ ons nog meer?

beyond the labyrinth,chapter iii

‘Where Kindred Spirits Meet’ vind ik op alle vlakken zeker een van de beste tracks op het album. Het is muzikaal uitgebalanceerd, inhoudelijk relevant voor velen onder ons en heeft een zeer mooie tekst, verpakt in een meeslepende melodie. Zonder twijfel een van de meest of hét meest muzikaal ‘volwassen’ nummer dat BTL ooit bij mekaar schreef.

‘The Darkest Page’, in het midden van het album, is letterlijk én figuurlijk het zwaartepunt van het album. Inhoudelijk zeer geladen en muzikaal uitdagend. De intro zorgt op zich al voor voldoende kippenvel. De prima uitgewerkte tekst in het geweldige boekje doet de rest. Een gedurfde maar geslaagde toevoeging aan het album!

beyond the labyrinth,chapter iii

‘Hypersensitive’ vraagt misschien wel het meest van de luisteraar. Zelf ben ik er nog niet helemaal door, maar bij elke beluistering kom ik meer en meer in de structuur en nogal hectische aanpak van deze erg progressieve track. Niet echt radiovriendelijk maar een wel een prima luisteroefening voor wie thuis is in complexe rockmuziek. Alle anderen mogen deze uitdaging ook aangaan natuurlijk want daar is nog niemand slechter van geworden…

beyond the labyrinth,chapter III

beyond the labyrinth,chapter III

Tot slot krijgen we nog een deftige bolwassing met ‘Strength’. Je kan er niet naast: de opening is puur Savatage-style bombast. Lijkt wel weggelopen van ‘The Wake of Magellan’.

Voor mij een mooie referentie en voor de band weerom een prachtig staaltje van muzikale diversiteit  (oesje…). Hiermee tonen ze niet alleen aan dat ze muzikaal ruimdenkend zijn, maar blijkt tevens dat ze zoveel verschillende vormen van classic rock, hardrock/metal en prog weten te versmelten tot hun eigen geluid, iets wat voor het hele nieuwe album geldt. Daaromdient iedereen die deze muziek is genegen, dit album aan te schaffen. Laat u niet kennen!

beyond the labyrinth,chapter III

...

En dan kan ik niet anders dan....

Had ik al laten vermoeden dat de opkomst niet erg groot was, ik was te mild. Het was écht zowaar pijnlijk om te moeten meemaken dat dit evenement nauwelijks volk trok. Nu is deze blog niet dé plek om uit te maken waar dat aan ligt. Dat BTL niet hip en hot is, daar kunnen we mee leven. Ik ga er vanuit dat hun publiek dat ook niet is. Daarmee bedoel ik maar: BTL is geen hype maar spreekt wel een publiek aan dat ‘al wat gezien en gehoord’ heeft en eerder van traditionele symfonische(hard)rock bands houdt. Misschien hebben ze niet de juiste haarsnit of de obligate foute brillen. Ik heb in jaren negentig wel meer lege zaaltjes en cafés gezien dus nieuw is het allemaal niet.

R-Mine, een organisatie die blijkbaar razendsnel groeit en naargelang hun agenda even razend interessante bands weet te strikken om in diverse zalen (Genk, As) te komen spelen, mag ik ook niet koudweg veroordelen. Dat zij blijkbaar langzaam leren om publiciteit te maken is hun vergeven. Let op: R-Mine heeft al mijn sympathie en ik kijk dan ook watertandend naar hun planning. De waarheid zal echter ergens in het midden liggen, denk ik.

Maar mag ik mij wél vragen stellen over zaal Bret? Ik kan er niet bij dat deze voorstelling in een landelijke gemeente ver weg van iedereen behalve de Genkenaars en Limburgers in het algemeen, plaats vond. Waarom niet in Ciney of Kaaskerke? Ik zou me de rit kunnen besparen. Terwijl de driehoek Gent-Brussel-Antwerpen voor iedereen praktisch aantrekkelijker is.

Ik kan me ook makkelijk voorstellen dat BTL in buurlanden met wél een ontwikkelde rock-cultuur zoals Nederland of Duitsland toch gemakkelijker volk op de been zou kunnen brengen. Kwestie van mentaliteit, organisatie en media. De initiatieven R-Mine verdienen hoe dan ook alle support!

Helaas leven we tot nader order in een land waar een muziekgenre moet bulken van commercieel potentieel alvorens er een haan naar kraait. Onze afgestompte radiostations welke diversiteit prediken maar uiteindelijk allemaal uit hetzelfde vaatje tappen en dezelfde konten likken, zijn een absolute no-go zone voor hardrock/metal/prog. Enige lichtpunt blijft Classic21, al zijn die ondertussen ook van hun pluimen aan het verliezen.

Als StuBru eenmaal per jaar zijn ‘Zwaarste lijst’ bovenhaalt haal ik dan ook eens de schouders op. Of hoe Alex Agnew als excuustruus op de radio wordt gelanceerd…en we weer helemaal terug aan het begin van ons artikel zijn…maar wél met een geweldig album op zak!

http://www.beyond-the-labyrinth.com/Beyond_The_Labyrinth_...

http://www.r-mineevents.com/

 

22:36 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

03-05-11

Beyond The Labyrinth - Luistersessie

 

Lettering%20only_1 nega.JPG

Het is alweer even geleden dat BEYOND THE LABYRINTH zijn vorige, tweede cd uitbracht. ‘Castles in the Sand’ was een niet onaardige poging om een brok heavy/classic/progressive hardrock op de ondankbare muziekwereld los te laten.

Ik heb die toen niet gerecenseerd, laat staan vernoemd. Misschien een beetje wreed van mij maar ik had er mijn reden voor.

Ten eerste heb ik een ongelooflijke sympathie voor deze band als muzikale eenheid maar ook voor de mensen achter de instrumenten. Waarom?

Dat we pedaleren in dezelfde leeftijdscategorie en we dus allen redelijk met beide voeten in de wereld staan is één ding. Dat we dezelfde muziek een warm hart toedragen helpt zeker ook. Maar wat me het meeste aanspreekt is de integriteit en gedrevenheid waarmee de bandleden, met als kern Geert Fieuw (git/keyb), Jo De Boeck (zang) en Gerry Verstreken (bas) hun ding doen.

In een wereld waarin de media vooral (enkel) oog en oor hebben voor ‘waar zijn die handjes’ en snoepjes van de dag, waarvan elke onderwaterscheet met gouden punaises word bekroond, is het niet evident om een traditionele heavy rockplaat uit te brengen. Laat staan dat deze airplay krijgt of ernstig wordt genomen.

En ondanks de toch sterke live reputatie van de band was ik niet zo onder de indruk van ‘Castles’. En gezien ik behoorlijk onafhankelijk mijn commentaren kan schrijven heb ik ze het voordeel van de twijfel gegund i.p.v. ongebreideld mijn mening te posten. Flauw, ik weet het. Genoeg siroop, what’s new?

 

Ik had het genoegen om zondagnamiddag op uitnodiging van de band naar een luistersessie te mogen afzakken. Na een gezellige verwelkoming en een drankje werden we ‘georganiseerd’ in gene zijde van de homestudio. De ene al meer comfi dan de andere, maar dat loste zichzelf uiteindelijk op. Na een  prima introductie van Geert, welke hiermede meer dan voldoende duiding gaf aan het nieuwe werkstuk ‘Chapter III – Stories’, kregen we deze track per track gepresenteerd. BTL maakt ook werk van bijhorende videoclips waardoor het auditieve werd afgelost door werkelijk mooie en afgewerkte clips. Zo werden we door de cd geleid en wat we te horen kregen was werkelijk adembenemend.

 

Vooreerst toch even melden dat BTL (weerom) een nieuwe drummer heeft: Michel Lodder. Daarenboven zullen ze vanaf volgend optreden een tweede gitarist in de rangen hebben: Mark Wenkin. Geert zal zich hierdoor meer op de live toetsenpartijen kunnen werpen, wat het geluid zeker ten goede zal komen. Twee gitaren levert dan ook niet alleen een meer heavy gitaargeluid op, van Mark wordt (laten we even optimistisch zijn) tevens een deftige bijdrage aan nieuw, nog te schrijven materiaal verwacht. Zelf ben ik uiteraard erg nieuwsgierig naar de nieuwe (live) line-up.

BTL_with%20Mark_HLB.jpg

vlnr: Jo De Boeck, Mark Wenkin, Michel Lodder, Geert Fieuw, Gerry Verstreken

De songs bespreken zal gebeuren als ik de cd echt in handen heb; we kregen al wel een vluchtige inzage in de inlay. Maar de indrukken die ik daar heb opgedaan waren op zijn minst veelbelovend.

Gaf ‘Castles’ (en daar komt ie…) naar mijn mening nogal vermoeide indruk en leek het soms een beetje gezocht (ok, het waren prima songs, maar het kwam er niet uit op cd), deze ‘Chapter III’ komt stevig aan op een zondagnamiddag. Iedereen was het er blijkbaar over eens dat er een grote stap was gezet naar dynamiek toe. De ritmesectie is veel prominenter aanwezig dan voorheen zonder het immer oorstrelende gitaarwerk te overschaduwen. Verder viel mij ook op dat de meeste individuele vooruitgang wel gemaakt werd door zanger Jo. En dan gaat het vooral over de Engelse uitspraak, iets waar toch niet onbelangrijk is als je jezelf op de kaart wil zetten. Chapeau!

De songs zelf blijven herkenbaar BTL maar er is behoorlijk gewerkt aan de hooks, de refreinen en zeker de orkestratie heeft een enorme boost gekregen. Meerstemmige zang, koortjes en ‘nieuwe geluiden’ vanuit de sectie toetsen maken dat deze band plots wel enorm gegroeid is.

 

Ook inhoudelijk staan de songs als een huis. Geert gaf telkens uitleg waar het nummer over ging en aan de uitdrukkingen na datum te zien, vond iedereen de duiding meer dan correct. Zo worden gevoelige of zware thema’s niet ontweken. Het wegvallen van geliefden, werkdruk, de (eigen) kinderen, maar ook een duistere pagina uit onze geschiedenis wordt aangeraakt. Met een nummer dat niet alleen de band niet onberoerd laat, maar dat tevens het handvol gegadigden even stil maakte. Een prachtige ballad, een tribute voor RJD en toch een stel nummers die naar BTL normen erg hard zijn. Erg afwisselend qua intensiteit dus, maar telkens meeslepend en ergens weer vernieuwend.

Ja, ‘Chapter III – Stories’ wordt misschien wel de belangrijkste plaat die BTL ooit zal maken. Waarmee ik wil zeggen: als deze ze niet op de kaart zet, weet ik het ook niet meer.

beyond the labyrinth

 

 

Na de luistersessie, tussen een vers natje en droogje door, kon ik nog even doorkletsen met Gerry en kwamen de klassieke frustratie-thema’s boven: wat met deze muziek in ons land? Het moeras wat we ‘radio’ noemen, waar en hoeveel spelen? En ja, het feit dat onze geografische ligging als een molensteen rond deze en andere heavy rockbands hangt. Gerry is ook actief in de Noors/Nederlandse gothic band Imperia en speelt met Wim Roelants in Room 13.

Iedereen van de band lijkt er verder erg gerust in. Het was opvallend met welk een gemoedsrust en zelfvertrouwen (dat is geen arrogantie!) de bandleden over hun nieuwe product spreken. Van de hysterie die we al eens tegenkomen bij jonge honden was hier geen spoor. Het album is af, nu is het maar afwachten of de verf gaat pakken. We mogen ervan uitgaan dat er in dit land en omliggende straten nog genoeg liefhebbers zijn van degelijke en toch een beetje uitdagende heavy rock. Wie Deep Purple, Uriah Heep, Asia, Saga of de betere neo-prog in zijn cd-kast heeft staan, moet dit nieuwe werk zeker uitchecken.

110501 BTL Geert close small.JPG

 

Officieel komt de cd uit op 13 mei en op 21 mei is er een officiële voorstelling (dus live) in Genk, geflankeerd door drie andere heavy bands (check de site). Tot dan kan je zeker verder met de videos op YouTube (‘Oceans Apart’, ‘The Peter Principle’ en ‘Hidden Agenda’).

 

Je moest al bezig zijn!

BTL Card 1.jpg

http://www.beyond-the-labyrinth.com

07:55 Gepost in Muziek | Commentaren (3)