08-04-11

Magnum, 05/04/11, Biebob

 

magnum,biebob,bob catley

(Live in the Kingdom of Madness…)

Dit was er weer eentje om naar uit te kijken!

De oer-Britse band MAGNUM is een band die mij nog nooit heeft teleurgesteld. En ondanks dat niet al hun platen even straf zijn, weten zij telkens een set samen te stellen die meer dan overeind staat. Zo ook dinsdagavond in een gezellige maar niet volgepakte Biebob. Magnum is echt wel een bijzondere band. Maar dat zeg ik nogal veel, niet? Voor wie Magnum niet (goed) kent, even een kleine introductie (internet is tenslotte toch een informatie-tool, niet?) 

Magnum werd opgericht in Birmingham (zoals Judas Priest & Uriah Heep) door Bob Catley en gitarist Tony Clarkin in 1972. Vandaag vormen deze heren nog steeds de kern van de band. Nog voor zij in 1978 hun debuut afleverden met ‘Kingdom of Madness’ – een song die ook nu nog in de setlist zit – mochten zij mee op tour met Judas Priest op hun ‘Sin After Sin’ tour. Magnum lijkt vandaag de dag mijlenver verwijderd van de heavy metal van Priest, maar het leverde hen toen wel genoeg exposure. Al snel gingen zij de hort op met de groten van toen: Whitesnake, Def Leppard, B.O.C.. Maar in tegenstelling tot deze bands ontwikkelde Magnum een gevoel voor drama, meer progressieve songs en soms over-the-top arrangementen. Samen met anderen stonden zij aan de wieg van wat we vandaag ‘Pomprock’ noemen. Je moet het gehoord hebben om het te begrijpen.

Na een mindere ‘Magnum II’ volgde ‘Chase The Dragon’ waarop zij met tracks als ‘Soldier of the Line’ en ‘Sacred Hour’ de eerste klassiekers in hun repertoire smokkelden. Een set op het Reading Festival in 1983 was hun deel. Met ‘On a Storyteller’s Night’ leverde de band in 1985 hun absolute meesterwerk af. Tot op vandaag worden daar verschillende songs uit gespeeld. Alles bleek toen volledig te kloppen: de muziek werd volledig weerspiegeld in het artwork van semi-vaste coverartiest Rodney Matthews. ‘Vigilante’ (1986), niet meteen hun beste album, leverde met de titeltrack wel een van de hoogtepunten voor hun set tot op vandaag. Net toen het niet beter kon brachten zij ‘Wings Of Heaven’ (’88) uit, een album met zowel radiovriendelijke songs (‘Start Talking Love’) als bombastische epics zoals ‘Wild Swan’ en ‘Don’t wake the Lion’. Middels een meer gestroomlijnd jaren tachtig geluid leverde dit hun grootste commerciële succes op ooit. Toen keken ze naar de USA om hun volgende album ‘’Goodnight L.A.’ op te nemen. Ondanks dat de kritieken niet van de lucht waren wegens de meer recht-toe-aan aanpak van de songs, vind ik dit album toch zwaar onderschat. Na het tegenvallende ‘Rock Art’ uit 1994 trok Tony Clarkin de stekker er uit. Dit leverde Bob Catley de kans om aan een indrukwekkende solo-carrière te beginnen. Clarkin kon met Hard Rain amper brokken maken terwijl Catley met als songschrijver Gary Hughes ons echt kon verblijden met zijn iets stevigere aanpak.

In 2002 kwam Magnum terug bij mekaar, nu met nieuwe leden Al Barrow (bas) en Harry James (drums, ex-Thunder). De albums ‘Breathe of Life’ en ‘Brand New Morning’ zijn m.i. best ok maar de magie was nog niet volledig aanwezig. Beter waren ‘Princess Alice and the Broken Arrow’ en ‘Into the Valley of the Moonking’, twee albums die naast een indrukwekkende titel ook meer boter bij de vis leverden. Recentelijk kwam daar ook nog ‘The Visitation’ bij, een album waar ik redelijk weg van ben. Om deze nog te promoten toeren zij nu de wereld rond.

Hoe dan ook: dinsdag was het eerst de beurt aan ene Gwyn Ashton, een bluesgitarist van down under. Vergezeld van een jonge drummer die echt wel van wanten wist, bracht deze man een stevige set van toch wel erg overstuurde bluesrock. Met flarden Rory en een knipoog naar Hendrix wist hij toch de aandacht te houden. Ik zeg ‘overstuurd’ maar op ’s mans geluid zat meer effect dan ik ooit voor mogelijk hield. Zijn tapijtgrote verzameling pedalen deed het al vermoeden. Maar het moet gezegd worden: om met twee zoveel impact te krijgen op een lauw reagerende zaal, je moet het maar doen. Dus echt opgewarmd werd ik er zelf niet van maar dat ligt aan mij; ik ben geen blues-man. Geen tijd daar voor. Magnum heeft wat mij betreft ook geen opwarmer nodig. Met de live-cd ‘The Spirit’ (1991), mijn favoriete Magnum live-album, vind ik toch, stevig klinkend in de auto, was ik al meer dan opgewarmd.

110405 Magnum 003.JPG

110405 Magnum 064.JPG

Het volgende ruim anderhalf uur volgde een bloemlezing uit het beste van de MAGNUM en veel meer. Na afloop stel ik vast dat de vorige twee erg pompeus uitgebrachte albums weinig werden aangesproken. Gelukkig werd de recentste ‘The Visitation’ meer dan aangeboord. Hier staan dan zonder twijfel ook enkele klassiekers in spe op.

Opener ‘Back to Earth‘ was nu niet direct een straf begin maar pvolger ‘When we were younger’ beantwoordde dan weer perfect aan de stijl en inhoud van de band. De stem van Bob Catley maakt in combinatie met de tekst toch telkens wat los. Het refrein werd dan ook gelijk door het publiek overgenomen. ‘Wild Angels’ klonk me in tegenstelling tot wat de tekst laat wermoeden, nogal plat en lusteloos, maar dan werd er in een andere versnelling geschakeld. Catley & co waren duidelijk opgewarmd en ze zetten ‘Brand New Morning’ in, een stevig nummer met een geweldige groove waarop toch al een weinig bewogen werd door het opvallend bezadigde publiek.

01.JPG

02.JPG

03.JPG

04.JPG

Na het nieuwe en meeslepende ‘Mother Nature’s Final Dance’ weerklonk de intro van ‘How Far Jerusalem’, een nummer dat gerust als staalkaart voor het geluid van de band mag dienen. Live klinkt dit natuurlijk nog extra vet wegens het improvisorische middenstuk. Hier kon gitarist Tony Clarkin (toch al 64 ondertussen…) even zijn gang gaan. Helaas deed hij dat nogal bescheiden. Niet dat ik hem ga nadoen, maar hier had meer ingezeten, getuige de vele liveregistraties. Clarkin lijkt in die zin op Tony Iommi dat hij af en toe eens kijkt of iedereen er nog is, en zich verder vragen stelt bij de kleur van de vloerverf. Dat is niet nieuw, de man is nu eenmaal zo en hij doet zijn werk verder prima. Magnum is nu eenmaal geen band van instrumentale ego’s en zal zeker nooit herinnerd worden om zijn virtuositeit. Het bandgeluid langs de andere kant is uniek en coherent.

05.JPG

06.JPG

07.JPG

Wie Bob Catley al eens aan het werk heeft gezien moest dan ook vaststellen dat de man niets van zijn presence verloren heeft. Letterlijk misschien de kleinste rockzanger ooit, maar gezegend met een unieke stem en een opvallende podiumpresentatie, is het toch telkens een bizarre verschijning. Zijn smoelentrekkerij en pathos is al de helft van het ticket waard… Heel de band (met uitzondering van Clarkin, ha) lijkt zich geweldig te amuseren en is het publiek erg genegen. Catley streelt al eens graag iemand over het hoofd en bassist Al Barrow proest het regelmatig uit. Toetsenist Mark Stanway lijkt wel een sfinx achter zijn klavieren maar heeft natuurlijk zijn handen vol om het Magnumgeluid compleet te maken.

08.JPG

09.JPG

10.JPG

Nog een hele greep uit het nieuwe album volgde: ‘ Freedom Day’ en ‘Black Skies’, wat naar hun normen wel erg stevig is. In de laatste rechte lijn werd de kaart van de klassiekers getrokken en ingezet met ‘All England’s Eyes’, op kookpunt gebracht met ‘Vigilante’ en afgewerkt met ‘Kingdom of Madness’. De band trok zich even terug alvorens nog twee ‘extraatjes’ te brengen. ‘On a Storyteller’s Night mocht zeker niet ontbreken en sloot deze set definitief af.

Wat een geweldige avond voor liefhebbers van classic- progressieve (hard)rock!

11.JPG

12.JPG

13.JPG

14.JPG

Meer foto's op de Picasa Web!

 

09:59 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

19-10-10

Shadow Gallery, Biebob 17/10/10

pic banner purple.JPG

“ Ongehoord”. “Onwaarschijnlijk”.” ’t Een en ’t ander”, "Fe-no-me-naal".

Dit en nog meer fraais kon ik na het concert van Shadow Gallery aan de toog van de Biebob opvangen. Sommigen leken nog totaal in trance en hier en daar een vochtig oog welk op zijn beurt de pint dan weer vol liet lopen. Anderen  zeiden dan weer dat ze alles gingen verkopen. Waar dat op sloeg, kan ik enkel maar raden.

Laat ik me beperken tot ‘behoorlijk straf’. Als parameter kan ik al op een hele rits ‘straffe’ bands terugkijken, en Shadow Gallery behoort dus ook live tot de absolute top. Misschien wel er over.

Het heeft maar liefst achttien jaar geduurd eer het Amerikaanse gezelschap hun muziek live ging brengen. Toen ik enkele maanden geleden de aankondiging las, moest ik me ook even in de ogen wrijven, want van sommige bands is na al die jaren de kans redelijk onwaarschijnlijk om ze nog live te zien, àls ze al de plas oversteken. Wat valt er in Europa, laat staan in Vosselaar te rapen wat er niet in het thuisland te rapen valt? Een streekbier of twee? De gezelligheid van een gemoedelijke en aardig maar zeker niet tot de rand gevulde Biebob? Dat moet het zijn.

Natuurlijk zijn zij niet enkel voor zondag j.l. afgezakt. Shadow Gallery heeft zich gelijk gewaagd aan een heuse Europese tournee en wij waren als laatste aan de beurt.

Over de openingsact kan ik kort zijn: ik begrijp het niet. Ik begrijp niet en wil ook niet begrijpen waarom er een modern nu-metal bandje moet openen voor een band die progressieve metal speelt.

Zelf hoor ik ook flarden Kansas, Rush en Yes. Ik wil er maar mee zeggen: de verwelkoming was bijzonder lauw voor het Griekse MAPLERUN en het applaus tussendoor bleek eerder van trouwe volgelingen te komen dan van het andere publiek. Later hoorde ik dat de tour een Griekse sponsor heeft… Maar laat ik eerlijk zijn; ze deden het op zich helemaal niet slecht maar of dit de plaats en tijd was om zieltjes te winnen, dat betwijfel ik ten zeerste.

Shadow Gallery 043.JPG

Het concert werd gefilmd voor een dvd, dus met deze kennis was het publiek wel heel erg enthousiast te horen en zat de sfeer er gelijk in. Maar uiteindelijk was het de muziek die moest overtuigen. Dat er voor het podium een meter werd vrijgemaakt voor de filmcrew was niet echt bevorderend voor de sfeer, maar ja, niet filmen is geen dvd natuurlijk. En Biebob mag terecht trots zijn op deze gelegenheid.

Toen de lichten doofden kregen we eerst nog voluit Queen’s ‘Bohemian Rhapsody’ door de speakers. Na het festivalseizoen moet ik vaststellen dat vele bands graag met een klassieke rocksong de sfeer zetten, maar voor mij hoeft het niet. Wat wel gaat ontbreken in dit verhaaltje is een opsomming van songtitels. Ik verklaar en ik beken: ik ben geen superfan van deze band in de zin van dat ik alles door en door ken, maar dat hoeft natuurlijk ook niet. De cd’s van Shadow Gallery zijn me zeker niet onbekend, maar ik heb me nooit gefocust op de nummers apart en, laat staan, de teksten. Ik zag in het publiek wel enkelen letterlijk alles meezingen, respect en een beetje medelijden ook daarvoor.

Shadow Gallery 053.JPG

Shadow Gallery 087.JPG

Shadow Gallery 108.JPG

De muziek van Shadow Gallery is natuurlijk gewoon waanzinnig. En dat is nog maar de ene helft. Het feit dat ze dit live weten te brengen tart elke verbeeldingskracht. Ik was dan ook erg nieuwsgierig hoe ze dit zouden brengen en, hoeveel ‘hulpmiddelen’ ze hier voor zouden aanwenden.

Wel, laat ik u zeggen, de band was uitgebreid met een extra tourlid (Eric Diegert) die verdienstelijk extra toetsen, gitaar en zang voor zich nam. Ik dacht even ‘ja, zo kan ik het ook’. (niet dus)

Shadow Gallery bestaat uit Gary Wehrkamp op toetsen, gitaar, zang, parttime drums en als belangrijkste componist. Daarnaast is was hij ook betrokken bij Ayreon, Explorer’s Club en tal van tributes en projecten. Hij kwam bij de band net voor het tweede album. Het gemak waarmee deze man zijn instrumenten beheerst is adembenemend. Wie zijn project ‘Amaran’s Plight’ (met een ‘p’, inderdaad) kent, weet waarover ik spreek. Op bas en dwarsfluit zit Carl Cadden-James, welke tevens medecomponist is.

Shadow Gallery 117.JPG

Shadow Gallery 155.JPG

Shadow Gallery 161.JPG

Shadow Gallery 182.JPG

Gitarist en componist Brendt Allman is ook op tal van andere cd’s terug te vinden. Zondag zorgde hij wel voor nagenoeg het strafste gitaarwerk dat ik dit jaar heb mogen zien. En dat wil wel wat zeggen.

Naast drummer Joe Nevolo vinden we nog frontman Brian Ashland, welke naast een meer dan overtuigende stem ook nog eens een aardig stukje gitaar kan spelen. Hem werd na het overlijden van Mike Baker de microfoon aangeboden. Om maar te zeggen: met een potentieel van vier gitaristen, twee toetsen en vijf zangers, kwam het geluid wel erg bombastisch over, net zoals op de cd’s. Gelukkig stond de juiste man op de juiste plek op het juiste moment zodat er nooit sprake was van overdose. Sommige bandleden wisselden regelmatig van instrument wat wel zorgde voor de nodige afleiding. Never a dull moment, als het ware.

Shadow Gallery 246.JPG

Shadow Gallery 265.JPG

Ik kon de meeste nummers wel thuisbrengen, maar het maakte me op de duur niet meer uit wat ze speelden, de orkaan van solo’s zorgde er mede voor dat het één lange orgie van virtuositeit werd. Enkele opmerkelijke momenten waren er zeker.

Zo bracht Ashland een opvallend stukje spaceguitar (hallo Steve Vai?) ten berde en wist hij zijn mannetje te staan naast Allman. Om dan nog de lange complexe songs over te brengen naar een kritisch publiek, getuigde van vakmanschap. Zijn stem deed me tijdens ‘Pain’ soms wel erg aan Geoff Tate denken, wat wel een compliment is natuurlijk.

Wehrkamp stond eerst wat onopvallend achter de keyboards, maar wisselde die in een fractie van een seconde om met de omhangende gitaar – en omgekeerd. Deze band is niet alleen qua muzikale prestatie sterk, maar alleen al de muzikanten bezig zien was echt de moeite.

Een drumsolo van Joe Nevolo gaf de rest even een pauze waarna hij zich te buiten ging aan wat behendigheidstrucs op een enkele snare vooraan op het podium. Een leuke afwisseling met een scheut humor. Wat de band ook bijzonder maakt is dat ze i.v.m. met, ik zeg maar Symphony X of Dream Theater (oei!), helemaal niet afstandelijk overkomen (oei!). De extra symfonische toets die hun progressieve metal heeft, maakt het warmer en qua klankkleur toch wat conventioneler en minder heavy. De bandleden straalden ook permanent van contentement en spelplezier, wat een vrolijk contrast gaf met de ‘ernst’ en virtuositeit van de muziek. Dat is natuurlijk een zeer persoonlijke mening.

Shadow Gallery 299.JPG

Shadow Gallery 312.JPG

Shadow Gallery 426.JPG

Zoals eerder gezegd: ik werd zo overdonderd door het gebeuren dat ik nauwelijks de nummers kon volgen. Ik hoorde o.a. ‘Stiletto in the Sand’ (alleen al de intro met simultaan de gitaar en de toetsen deed me duizelen), ‘Ghost of a Chance’, ‘Andromeda Strain’, ‘Mystery’, ‘Crystalline Dream’, ‘Deeper than Life’ en ‘Haunted’ (waar de meerstemmigheid even op breken stond).

Straffe toebak dus, dit optreden van Shadow Gallery.

Een muziekcriticus heeft ooit eens gezegd dat muziek maar uit zoveel noten màg bestaan omdat het brein niet meer kàn bevatten. Deze avond zijn we zeker over die ingebeelde grens gegaan. Na ruim een uur en vijftig minuten kwam de rollercoaster tot stilstand.

De band kwam gelijk het publiek begroeten en er werden heel wat cd boekjes gesigneerd en foto’s genomen. Ik weet niet wat de plannen zijn van de band, maar hopelijk hebben ze de smaak te pakken om de baan op te gaan.

Shadow Gallery 326.JPG

Shadow Gallery 434.JPG

 

Check de Picasaweb link!

16:19 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

23-04-10

Over The Rainbow, Biebob, 21/04/10

gig banner 1


Let bygones be bygones...

Ik ben de laatste om te stellen dat Rainbow geen sterke albums heeft uitgebracht in zijn achtjarige bestaan. Het zou zelfs van heiligschennis getuigen om absolute classics als het debuut, 'Rising', 'Long Live Rock and Roll' en een enkele uit de meer gepolijste periode zoals 'Bent Out of Shape' af te doen als onbelangrijk in de evolutie van heavy rock/hardrock. Graag schuif ik deze nog in de cd-lader en ik kan er zelfs nog van genieten. Ze klinken verbazend fris en bij momenten opwindend. Wat niet kan gezegd worden van de set die OVER THE RAINBOW woensdag in de Biebob aanbood. What went wrong?

Om te beginnen is OTR niet Rainbow. OTR bestaat uit een zanger wiens beste jaren ver achter hem liggen (al was zijn effort met Glenn Hughes nog wel opmerkelijk goed), enkele oudgedienden van diverse Rainbow edities met teveel tijd of niets beters om handen. Dit alles vergoelijkt met het feit dat ze Jürgen, de zoon van Ritchie Blackmore, in de band hebben. Waarom hij? Ik kan het wel zelf invullen.

Ten eerste de fysieke gelijkenis. Een flink pak struiser dan zijn pa maar met dezelfde priemende oogjes en gelijkende haardos, maar gelukkiglijk met een sympathieke smile tijdens de set. Gitaartechnisch valt er aardig minder te genieten dan bij the real thing.

Jürgen speelt zeker niet slecht; hij bedient zich van een nagenoeg perfect identiek geluid en speelt de songs aanvaardbaar. Daar houdt het dan ook bij op. Qua snelheid, improvisatie en Blackmore-gekheid valt er weinig te bespeuren. Hij speelt bestudeerd en voorzichtig, houdt zich aan de originele partijen en staat liever achteraan. Dit levert bij mij een dubbel gevoel op. Langs de ene kant is het natuurlijk gevoelsmatig tof om junior op het podium te hebben maar ik heb ook wat medelijden met hem omdat hij niet echt de uitstraling én bagage heeft om zijn rol ten volle in te vullen. Als ondertussen 46-jarige zal hij wel weten wat hij doet maar ik kan me niet van de idee ontdoen dat hij wat gratuit voor de manke kar gespannen werd. Het feit dat hij voor de rest van zijn leven al-tijd met zijn vader zal worden vergeleken moet als een zwaard boven zijn nek hangen.

Initiatiefnemer Joe Lynn Turner (59) mag dan al terugblikken op een mooie carrière, woensdag bleek dat de jaren niet echt mild zijn geweest voor een van de meest flamboyante zangers van de jaren tachtig.

Ik probeer respectvol te zijn maar Joe's presentatie is niet echt meer wat het geweest is. Fysiek ziet hij er nog slechter uit dan het doorsnee publiek. En dat wil al wat zeggen want het was een zooitje bij mekaar, doch dit geheel ter zijde.

Joe draagt nog steeds dezelfde pruik als in zijn heydays bij Rainbow of Malmsteen. Op zich geen drama, maar deze staat wel in schril contrast met zijn afgetakelde en door spataders geteisterde lijf. Belangrijk? Neen, zeker niet. Wat wel belangrijk is, is zijn vocale prestatie. En die was ook niet echt je dat. Natuurlijk is zijn stem nog heel herkenbaar en met momenten aanvaardbaar maar al te veel verzeilt hij in een schreeuwen. Zijn reputatie maakte hij goed door de dames vooraan te knuffelen en hier en daar over iemands bol te aaien.

In de band vonden we tevens veteraan Bobby Rondinelli, welke zijn sporen verdiende bij Doro, Black Sabbath, Quiet Riot, B.O.C. en uiteraard Rainbow. Op bas Greg Smith en op toesten Paul Morris, twee leden die speelden in de korte reformatie in 1995 en bijgevolg niet echt representatief zijn, maar dat is mijn mening. Beiden speelden perfect wat er verwacht werd maar er was nooit een moment van verbazing, verwondering of puur genieten. Het was behelpen. Is het dan allemaal kommer en kwel? Gelukkig niet.

Zo was er de mooie setlist waarbij uit elk album werd gepuurd. En daar stelt zich dan het tweede probleem. Hoe goed Turner zich nog uit de brand kan slepen, de songs die oorspronkelijk door Ronnie J. Dio werden gezongen (en mede gecomponeerd) zijn geen spek voor Turner's bek. Hij redt het wel maar ze overtuigen niet en hier balanceert hij teveel op de rand van zijn mogelijkheden.

00 otr 1.jpg

00 otr 2.jpg

00 otr 3.jpg

Opener 'Tarot Woman' ging nog net maar toen een uur later 'Stargazer' de revue passeerde was het soms wel erg pijnlijk. Toch was het net daar dat de band middels het lange instrumentale middenstuk even lekker op dreef raakte. Even dus. Zelfs de drie songs van de Graham Bonnet periode ('Since You've Been Gone', 'All Night Long' en 'Eyes of the World') en toch de meest omstreden Rainbow zanger, lagen niet echt voor de hand. Joe kwam nog het beste weg met zijn eigen meest populaire bijdragen als 'I Surrender', 'Can't let you go' en 'Spotlight Kid'.

 

Ondanks dat het concert alle magie miste en de uitvoeringen gewoon aanvaardbaar en zeker niet meer dan dat waren, was het leuk om deze nummers nog eens live te horen maar tegelijk pijnlijk om muziek waarmee we zijn opgegroeid en bijgevolg door en door kennen te moeten aanhoren met te veel hiaten en gebreken. De meeste muziek heeft echt een houdbaarheidsdatum en is dan rijp voor een occasionele luisterbeurt of als referentiemateriaal. Deze was dat zeker ook.

Als Blackmore Sr. dit zou aanschouwen/horen zou zijn mening niet veel zachter zijn. Ik wil maar zeggen: als het hem een ruk kan schelen tenminste want die zit al jaren op Scarborough Fair. Als hij ooit met deze bende op het podium zou kruipen zal er een aardig tandje bijgestoken moeten worden. Als vehikel om Turner nog een keer te laten schitteren is het een maat voor niets en eerder pathetisch.

Setlist: Tarot Woman - Kill The King Street Of Dreams - All Night Long - Death Alley Driver - Eyes of the World - Ariel - Wolf to the Moon - I Surrender - Man on the Silver Mountain - Can't let you Go - Jealous Lover - Drum solo (...) - Stargazer - Long Live Rock and Roll - Since You've been gone - Can't Happen here - Spotlight Kid>> Voor meer foto's, klik op de link aan de linkerzijde << 

00 otr 4.jpg
00 otr 5.jpg
00 otr 6.jpg
00 otr 7.jpg

 

15:54 Gepost in Muziek | Commentaren (2)

14-11-09

Paradise Lost, Engel, Ghost Brigade @Biebob, 08/11/09

Tarkus Gig report 2009 1


Het is niet zeldzaam, maar toch niet echt regel: een uitverkochte Biebob. Dat hebben ze natuurlijk zelf een beetje gezocht.

PARADISE LOST heeft net een zeer sterke cd uit en heeft zich, na een muzikale dwaling enkele jaren geleden, terug centraal op de kaart gezet. Was 'In Requiem' al een opdondertje, 'Faith divides us - Death unites us' is zonder meer een van de beste schijven van 2009. Misschien is Hof ter Lo een beetje hoog gegrepen maar de Biebob zat op een zeker moment echt wel vol.

Het was nog redelijk rustig toen opener GHOST BRIGADE het podium innam. Ik kende deze band helemaal niet, maar het sloeg wel aan. De club reageerde erg positief op de melodieuze death metal met alternatieve- en emo invloeden. Zo hoorde ik soms Alice In Chains doorklinken, maar dan wel op speed want deze band diende zich in een kleine 30' te bewijzen.


01 BLOG



Volgende band was het Zweedse ENGEL, een klassieke Gotheborg-slijl death metal band waar ik wel naar uitkeek.

Zij namen een wel erg furieuze start met een loeiharde riff die door merg en been ging. Ik was in de mening dat zij een gitarist misten, maar dat stoorde hoegenaamd niet, dit was vet, hard en zanger Mangan Klavborn zette een meer dan puike prestatie neer.

Toch was het vooral de instrumentale invulling die indruk maakte. Ook drummer Mojjo, een wat raar uitziende kerel, sloeg er helemaal niet naast. Engel maakte een verschroeiende indruk op mij en ik moet dringend hun werk gaan uitvlooien!


02 BLOG ENGEL

03 BLOG ENGEL

 


Tijd voor England's finest, enfin, darkest, sadest band, PARADISE LOST. Het zou natuurlijk bijzonder zijn geweest als we de band in zijn volledige vorm konden zien, maar dit was ons niet gegund. Gitarist Greg Mackintosh was er niet bij wegens ziekte in de familie. Dit werd keurig kond gemaakt aan de ingang. De band maakte zich sterk met de belofte dat de show vlekkeloos zou verlopen met vervanger Milly Evans, de jarenlange guitar-tech van de band. Ik denk toch dat dit voor velen een domper zette op het gebeuren. Greg heeft zowat het patent op het gothic gitaargeluid en zijn speelstijl maakt het geluid van de band wat het is; herkenbaar en slepend. Het was nu eenmaal zo en uiteindelijk draaide het niet enkel om de helft van de gitaristen.

 

Zanger Nick Holmes liet de microfoonstandaard nauwelijks los maar wist toch verbaal vinnig te reageren op het publiek. Een vrolijke Frans is het nooit geweest, en dat was deze avond niet anders. Zijn stem zat gelukkig wel goed.

De band zette hun set in met 'The Rise of Denial', niet meteen het sterkste nummer van de recentste cd, maar zeker een binnenkomer van formaat. Dan volgde de eerste van een hele greep uit...'Draconian Times'! Uit deze cd (waarmee ik ze leerde kennen) kregen we 'Hallowed Land', 'Enchantment', 'Forever Failure' en  'The Last Time'. Uiteraard ook uit de nieuwe cd werd geput middels ''I Remain', 'First Light', 'Frailty' en het titelnummer. Er werd teruggegrepen naar 'As I Die' en de 'hits' 'One Second' en 'Say Just Words'.

Er werd behoorlijk meegezongen, vooral met de meer hitgevoelige nummers. Echte die-hards die op meer oude nummers hoopten bleven misschien wel op hun honger zitten, maar Paradise Lost heeft al een heel repertoire bij mekaar geschreven en dan valt er altijd wat af natuurlijk.

Zelf was ik bijzonder tevreden met de setlist. Gitarist Evans geraakte wat traag op gang, maar wist de leemte toch enigszins op te vullen, al zullen we natuurlijk nooit weten hoe het die avond zou geklonken hebben met de meester van de Melancholische Gitaar zelf. Daarvoor grijpen we dan graag terug naar hun fantastische live-cd 'The Anatomy of Melancholy'.

Paradise Lost kwam er ondanks alles goed mee weg al kan ik me niet van de indruk ontdoen dat het soms een beetje routineus was. Maar ja, voor échte ambiance (incl. polonaise) kon ik nog altijd naar 'De Veertien Billekes'.

Volledige set: Rise Of Denial - Hallowed Land - Erased - I Remain - As I Die - The Enemy - First Light - Enchantment - Frailty - One Second - Forever Failure - Requiem - Faith Divides us... - The Last Time - Say Just Words.


04 BLOG PL

05 BLOG PL

06 BLOG PL

07 BLOG PL

Voor meer foto's: check de link 'Meer foto's' !

 

12:59 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

30-09-09

Primal Fear & Brainstorm @Biebob, 27/09/09

Tarkus Gig report 2009 1


Voor veel mensen is het allemaal lawaai. En dat is het natuurlijk ook. (Heavy) Metal is luid en hard en is een onverteerbare brok pokkeherrie zonder enige nuance - lijkt het.

Dat er dan ook nog eens tientallen (ik ben voorzichtig) soorten of types metal zijn die voor insiders duidelijk te definiëren zijn en elk hun eigen kenmerken hebben, gaat er bij 'the others' dan ook helemaal niet in. Inderdaad, het is niet zo eenvoudig als het lijkt en het vergt dan ook wat jaren ervaring om alles uit mekaar te houden. Zeker nu er zoveel overlapping en leentjebuur plaatsheeft, is het zelfs voor Tarkus soms moeilijk om te stellen 'dat is death, dat is black, dat is Viking, dat is metalcore,...', al zijn genoemde voorbeelden natuurlijk ver uit mekaarliggend.

Gelukkig! Ik zeg: gelukkig zijn er ook nog bands die de puurste vorm van Heavy Metal beoefenen. Ik stel dit zonder afbreuk te doen aan andere vormen van deze edele muziekvorm.

Als we in de lijn der evolutie de oer-metalbands op een rij zetten, is het haast onmogelijk om Judas Priest in de top, of beter, gelijk vooraan te zetten. Stijlkundig en muziekhistorisch zijn zij het die heavy metal op de kaart hebben gezet. Wat zij erfden van Black Sabbath, gaven zij een versnelling van jewelste, stonden aan de wieg van de twin-gitaar solo's en hadden (hebben) natuurlijk een zanger die niet alleen qua icoon, maar ook als referentiepunt ging dienen in de jaren tachtig. Judas Priest is gelukkig nog onder ons maar lag eind jaren '90 aan het infuus.

Het is dan, in 1997, dat het Duitse PRIMAL FEAR uit de startblokken schoot. Zij namen de Priest-sound op waar hij met 'Painkiller' was achtergebleven. Niet alleen muzikaal maar ook, en zeker niet onbelangrijk, hadden zij een zanger die nu nog zijn gelijke niet kent, of het moest Rob Halford zelve zijn. Wat Primal Fear op hun debuut bracht was zowel een verademing als een nostalgische trip. De daaropvolgende cd's zijn stuk voor stuk klassebakken, met voor mij en vele anderen 'Seven Seals' als hoogtepunt.

De band, met als centrale figuren (en tot op heden de enige oerleden) bassist/producer Mat Sinner en zanger Ralf Scheepers (ex-Gamma Ray) bracht in 2007 het controversiële 'New Religion' uit waarop ze de progressieve kaart trokken. Naast de eerder traditionele snelle, riffgebaseerde nummers, kozen zij ook voor een langer nummer in verschillende 'onderdelen'. Maar zij kregen ook Simone Simons van Epica op hun schijf en al bij al is het een gedurfde maar solide cd.

Dit jaar verscheen hun achtste studio-cd '16.6 (Before the Devil knows You're Dead)'. Hierop word er op dezelfde weg verdergegaan, maar ondanks de toetreding van wondergitarist Magnus Karlsson (Last Tribe, Russel/Lande, Planet Alliance) vind ik het compositorisch geen topper. Geëxperimenteer met ritmes, de-tuning,... het is soms erg afwijkend van de typische 'Fear'sound. Maar wat niet is, kan nog komen. En is er een betere gelegenheid om zich te bewijzen dan live in de gezelligste club van Vlaanderen?

Einde oktober start hun grote tour om deze nogmaals te promoten; zondag was er een tussenstop in de Biebob. Een kleine try-out tour om de zaken op een rijtje te zetten neem ik aan.

Om te beginnen is Karlsson niet mee wegens 'vaderschapsverlof'. Dus vinden we naast gitarist Henny Wolter niemand minder dan Alex Beyrodt (Silent Force, Sinner, The Sygnet). Excellente keuze zal later blijken want samen met Wolter weet hij bijzonder opwindende solo's te brengen. Daarenboven heeft hij de looks en uiteraard de skills om met een topper als Primal Fear op stap te gaan. Dat hij iedereen al jaren kent is aardig meegenomen.

Opener BRAINSTORM speelt al voor de 8e of 9e keer in de Biebob en ook deze maal brengen zij de meer dan behoorlijk gevulde tent op kookpunt. Niet moeilijk.

's Bands laatste epos 'Downburst' staat vol van de heavy riffs, melodieuze zangpartijen en kreeg dan ook nog eens een licht pompeus symfonische injectie. Maar ook ouder werk als 'Highs Without Lows' en 'Shiva's Tears' hakken genadeloos in op het publiek. Geweldige band, en wat nog beter nieuws is: in oktober komt er een nieuwe van uit.


01 XP Brainstorm 03502 XP Brainstorm 01903 XP Brainstorm 04504 XP Brainstorm 09105 XP Brainstorm 094
06 XP Brainstorm 052 BIG

Ondanks het indrukwekkende optreden van Brainstorm, was het toch Primal Fear waar we voor kwamen. De zaal was aardig vol (voor een zondagavond) toen de lichten doofden en de onheilspellende intro door de PA knalde.

Er werd hard ingezet met 'Under The Radar' uit de laatste cd en gelijk viel op hoe onwaarschijnlijk strak deze mannen weer klonken. Het geluid was vanaf de start dik ok, maar ook wel erg hard. Aansluitend volgde 'Batallions of Hate', wat al direct liet verstaan dat er nog oudere songs gingen volgen. Dan wisselden oud en nieuw af met 'Killbound' en 'Nuclear Fire'. De spelvreugde straalde van de heren af, wat bij andere bands tegenwoordig soms ver te zoeken is.

Ralf Scheepers kan er met momenten kwaad en bedreigend uitzien, als hij tussen de nummers zijn dankbaarheid en appreciatie uit, komt er steeds een allersympathiekste glimlach op zijn tronie. Als er ooit een echte film komt over de Grote Vriendelijk Reus...Ralf is de man. Vocaal staat hij echter steeds als een huis. Zijn haast supersonische uithalen zijn loepzuiver en zijn uitspraak heeft nooit last gehad van rare accenten.


07 XP Primal Fear 121 BIG

08 XP Primal Fear 11609 XP Primal 39810 XP Primal Fear 20511 XP Primal Fear 16412 XP Primal Fear 392
13 XP Primal Fear 351 BIG

Wolters en Beyrodt doen hun obligate nummertje uitdagen en toonden op een onderhoudende wijze de meest waanzinnige vingervlugheid. Gelukkig geen bas of drumsolo want het zijn uiteindelijk de songs die de band maken. En er volgen er nog een hoop waaronder 'Sign Of Fear' en  'Angel In Black'. Maar het is met het waanzinnige 'Fighting The Darkness', het progressieve epos, dat het publiek een haast religieuze ervaring krijgt. Niet alleen is dit een mijlpaal in hun repertoire, het is bovendien zo geladen qua tekst en muzikale vorm, dat dit het absolute hoogtepunt werd van de show.

Met het snelle maar uitermate clichématige 'Riding The Eagle' (lang over nagedacht jongens?), 'Final Embrace' en de hymne 'Metal Is Forever' dat de reguliere set wordt afgesloten.

In de bisronde gaat de band haast unplugged met 'Hands Of Time', een fraaie ballad uit '16.6' waarbij ze allen een strofe voor hun rekening nemen. Een heus kampvuurmoment waarna ze een bijzonder lang applaus kregen. Zoals het hoort werd dit wat gerokken door de animatie van Ralf waarna ze 'Seven Seals' inzetten om daarna af te sluiten met 'Chainbreaker' van de debuutplaat.


14 XP Primal Fear 385 BIS15 XP Primal Fear 43016 XP Primal Fear 29317 XP Primal Fear 34018 XP Primal Fear 207
19 XP Primal Fear 374 BIG

20 XP Primal Fear 35521 XP Primal Fear 35022 XP Primal Fear 40223 XP Primal Fear 004
25 XP Primal Fear 249 BIG


Was dit een fantastisch optreden? Ik dacht het wel. Primal Fear heeft nog nooit teleurgesteld omdat ze goed weten waar ze mee bezig zijn. Ze spelen op veilig maar weten soms hun publiek uit te dagen door verrassende nieuwe elementen in hun geluid te brengen zonder de oude fans te verliezen. Wie houdt van traditionele metal met niet teveel gedoe en meer dan vakkundig gebracht, dient deze band uit te checken. Tarkus was moe maar bijzonder tevreden en keerde dan ook in die stemming naar huis.

 

08:09 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

14-09-06

Something Heavy This Way Comes

Omdat u te lui was om te gaan, ben ik zelf maar gaan kijken.  Gisteren concerteerde Dhr JORN LANDE (& band) in onze tempel 'Biebob'.

En hij kwam niet alleen. De support werd verzorgd door onze nationale metaltrots KILLER.

 

 

 

 

 

 

Shorty en de zijnen kregen een 40-tal minuten om de redelijk gevulde tent op te warmen, iets wat ze zeker prima deden. Ik vind Killer telkens (je kan ze overal aan het werk zien) beter en beter worden; de recente songs klinken beregoed en de oudjes (Kleptomania) bere-vet met de heavy sound die hij nu toch wel heeft. Ok, het is muzikaal allemaal beperkt, maar dat is Motörhead en Saxon ook, en die draaien ook al effe mee. Respect!

JORN's band besteeg het podium, deed een kleine stap in de ronde en voor we het wisten waren we vertrokken op een ware marathon.

 

 

 

 

 

 

 

De Strot uit Noorwegen zette direct de beuk er in met 'We brought the Angels down' uit zijn recentste album 'The Duke', waarlijk een fantastische plaat. De eerste helft werd vooral gevuld met nummers uit zijn 4 solo-ceedees, 'Young Forever', 'Out to Every Nation', 'Tungur Knivur' en 'Duke of Love' brachten de club op kookpunt. Het geluid van de twee gitaarneukers stond stevig, veelal refererend aan die van Zakk Wylde (m.i.). Ook de looks werden herkend. De hele band speelde redelijk relaxed maar functioneel. Sluiter was 'Straight Through The Heart' van Dio. Jorn prees dan ook uitbundig zijn voorbeelden Ronnie James Dio en David Coverdale.

 

 

 

 

 

 

 

In de tweede helft kregen we een smak geweld uit de 'projecten', o.a. 'Godless and Wicked' van Beyond Twilight, een Masterplan-song, 'My Own Way Home' van de Allen-Lande-cd. 'Perfect Strangers' van Deep Purple en een geweldige Whitesnake-medley (hoe kon het anders) met 'Come On', 'Lovehunter', 'Crying in the Rain' en 'Here I go Again'. Afluiter was 'Stormcrow', zeker een van de hoogtepunten uit de laatste cd. Ik vond Jorn's performance stukken beter dan recent met Masterplan op de Lokerse Feesten.

Dit was een zeer fijn avondje muziek!  Weinig schoon volk op het podium; in het publiek daarentegen...

 

Goed, Jorn zal met zijn looks en matige presence ook nooit een schoonheidsprijs winnen, maar als de muziek en de stem goed zitten, kan het voor ons niet meer stuk. Dat zeggen wij van onszelf ook altijd.

 

Zaterdag Porcupine Tree in Hof Ter Lo en zondag Vanden Plas & Riverside. Er zijn nog tickets!!

19:30 Gepost in Muziek | Commentaren (1)