19-02-07

Suffering for your art...

Wat een sfeervol avondje gisteren in de Biebob! Nadat ik eerder vorige week de nieuwste BLACKFIELD had aangeschaft ben ik er amper in geslaagd deze nog uit de cd-schuif te halen.

Alsof dit niet genoeg was, speelde Steven Wilson en Aviv Geffen zondag in onze nationale club! Maar eerst kregen we PURE REASON REVOLUTION op ons bord. En dit was wel een gezelschap totaal apart. Net zoals vele anderen aangeprezen als de nieuwe Pink Floyd, maar uiteraard nog niet aan de veters van deze band geraken...

Toch was dit sympathieke stelletje ongeregeld in staat om mijn aandacht vast te houden. Drie neo-hippies en een even hippe meid, duidelijk met haar roots in de late seventies en eighties brachten een set vooral gebaseerd op hun laatste werkstuk, 'The Dark Third'. Erg gedreven alternatieve power-rock met progressieve inslag. Ja, hoe moet ik het beschrijven... De veelal meerstemmige en soms repetitieve zang had invloeden van Jefferson Airplane, Love, tot Spock's Beard ('Gibberish'?). Instrumentaal was het meestal eenrichtingsverkeer met soms raga-achtige ritmes à la Ozric Tentacles met een Hawkwind-achtige gedrevenheid. Soms weer ingehouden Porcupine Tree-Floyd achtige stukjes met veel 'bliepjes, loopjes en tweekjes'. Maar vooral de meerstemmige zang die nooit in een chaos verzeilde maar zelfzeker voor kleurrijke momenten zorgde. Een verrassing welliswaar, een beetje muzikale flexibiliteit kwam van pas, want dit soort van avontuurlijke uitstappen is niet voor iedereen weggelegd. En o, ja, de cd is zééér goed!

1 PRR3 PRR2 PRR

 

 

 

 

 

 

Doch, De Man Van Porcupine Tree ging ook zijn opwachting maken...

Openend met de eerste song van de laatste cd betrad de band het podium. Wilson werd ei-zo-na geëlektocuteerd door zijn gitaar, wat duidelijk even een moment van ergernis opleverde (terecht). Flegmatisch maakte hij er zich van af ("I know about suffering for your art, but this is too much') Na een break van enkele minuten was hij genoodzaakt om (naar eigen zeggen) voor het eerst NIET blootsvoets te spelen. Vanaf het eerste nummer zat het al gelijk snor. Zo herkenbaar, zowel zijn gitaarspel als de zang. Samen met Aviv Geffen, tevens gezegend met een bijzondere sfeervolle stem, bracht hij quasi het hele Blackfield repertoire. 1 Blackfield Wilson4 Blackfield Geffen2 Blackfield Geffen9 Blackfield Wilson 

Aviv, een beetje een androgyne figuur die duidelijk refereert aan Nick Cave en David Bowie, wist zich best staande te houden naast zijn bekende compagnon. Zeker toen hij solo aan de piano een nummer bracht viel het publiek massaal voor deze man. Aansluitend brachten zij samen 'Thank You' van Alanis Morissette. Niet gelijk een favoriet nummer van T., maar Wilson doet dat dan weer zoooo goed dat je verbluft staat te kijken. Even later gaat hij dan weer Nirvana-achtig uit de bol met stevig gitaarwerk. De unieke uitgebalanceerde nummers kregen het publiek soms muisstil.

 

6 Blackfield8 Blackfield Wilson Geffen7 Blackfield

 

 

 

 

Na elk nummer barstte de tent van enthousiasme; Wilson weet hoe hij een pakkende melodie kan maken én brengen. En dat deze Kleine Grote Man dan toch noch in het clubcircuit gaat spelen siert hem zeer zeker. 'It's Cloudy Now', met zijn emotionele slotakkoord was een magistraal punt achter dit concert.

Thank you Biebob, thank you Aviv, thank you, thank you Steven Wilson.

Blackfield Wilson groot

 

19:13 Gepost in Muziek | Commentaren (1)