16-07-09

Bospop, Weert (NL), 12/07/09 DEEL 1

Banner 2


Het is belangrijk flexibele collega's te hebben. Zo dacht ik de kans te hebben om maandag 13 j.l. eens lekker te kunnen uitslapen na een festivaldag. Het is eveneens aanbevelenswaardig om goede buren te hebben. Om diverse redenen.

Nu ben ik van beiden goed voorzien, maar toch was het beenhard om me diezelfde maandag fysiek terug te activeren.

Het geluk om van shift te wisselen werd gelijk gecounterd door werkzaamheden vlak naast mijn oorkussen. Gelukkig zit daar nog een muur tussen, maar toch. Na het onregelmatige autoalarm dat reeds sinds 06u onafgebroken zijn werk deed, werd ik ook nog eens opgeschrikt door klop-en boorwerkzaamheden naast mijn deur. Als ja dan 's morgens om 03u en een klets pas onder zeil bent gegaan, is de sfeer voor de rest van de dag gezet.Hoe dan ook, de week werd met een 'bang' ingezet.

En ja, gaat u er maar even gemakkelijk bij zitten, het is een hele rit.

Daags ervoor naar het Nederlandse Bospop festival geweest. Leuk. Ik moet het elk jaar opnieuw zeggen: het is het gezelligste festival van Nederland. Ze zeggen dat zelf ook en ik moet ze gelijk geven.

De affiche is steeds voor elk wat wils, al was dat in het verleden soms wel anders en werd er toen per dag een beetje naar thema gewerkt. Deze 29e editie was weer een zooitje van stijlen. Van alternative naar metal en van blues over prog naar fusion jazz. Toch stel ik me, zelfs nadien, nog enkele vragen.

Van de dertien bands die zondag aantraden waren er 2 tribute bands. Weliswaar perfect entertainment, maar ik voel toch ergens de knip op de portemonnee. In het verleden was dat niet waar geweest. Ook de dag daarvoor buiten de afsluiter (Foreigner) toch niet echt grote namen. Vorig jaar kon het dan weer niet op (ZZ Top, Santana, Neil Young).

Het sportpark Boshoven, dat ondertussen al aardig is ingekapseld in een stijlvolle KMO-zone, heeft een maximumcapaciteit van 30 000 mensen. Gezellig dus. Maar druk. Insiders lieten ons verstaan dat de pre-sale dit jaar ook niet echt meeviel. Nog geen tienduizend kaarten. Dit doet veronderstellen dat er velen tot het laatste moment wachtten. Komt daarbij dat het weerpatroon nogal onstabiel was. Hoe dan ook, in de late namiddag liep het terrein aardig vol, wat het nog, euh...gezelliger maakte natuurlijk.

Wie al eens bij de bovenburen een festival bezoekt moet ook nog andere dingen vaststellen. Ten eerste: oude hippies. Dat kennen wij bij ons niet. In Nederland is elke ietwat hippe vijftiger-zestiger, plots in batik gekleed, met etnische oorringen in en met een doorrookte smoel van de partij. Of het maatpak is even in de kast, of de koeien staan even niet op springen, of de woonwagen is even te klein. Plots zie je ze in grote getallen. Bij ons dus niet. Eens de dertig voorbij gaan ze bij ons nog wel keurig naar Werchter - omdat ze dat altijd doen - of verkassen gelijk naar Werchter Classic. Daarna houdt het op. Onze hippies zijn samen met 'de Ferre' ten grave gedragen, of hebben hun idealen vroegtijdig laten gaan, omdat het niet kon voor de familie of de kerk of de carrière. Da's toch wel een essentieel verschil tussen het festivalvolk in beider regio's.

Let op: niets mis met oude hippies, zolang ze maar binnen de omheining van een festival hun kruiden roken en het gewicht van de wereld dragen. En daarbij: ze maken het festival wél gezellig. Nergens geduw of getrek, iedereen beleefd, een vriendelijk woord en een grapje, en iedereen is tevreden want we komen voor de muziek. De meeste dan toch. Wij althans wel. Niemand is te min op Bospop omdat zij een kleinere kar hebben!

Parking zat in de nabijheid, prima bereikbaar, erg strenge maar rechtvaardige controle aan de ingang. (wat kan ik nu verbergen in mijn hemdskraag?) Een zeer ruim assortiment catering, een fijne festivalmarkt, een grote tent voor de kleinere acts en een groot podium voor de anderen. Prettig geregeld allemaal. De eerste bands laten we vlot over ons heengaan; er valt weer heel wat bij te praten, te drinken en gesnuffeld in het cd-aanbod. (...).

01 The Sheer 1 XEerste band, THE SHEER, een Nederlandse band, weet wel even te charmeren met zijn eerlijke lichtvoetige rocksongs maar wordt dan vakkundig geklasseerd als verantwoorde achtergrondband. Iemand moet de dag openen en dit viel redelijk mee.

 

Volgend op de mainstage was FICTION PLANE. Inhoudelijk ook niet direct een hoge hoed van op, maar met Joe Sumner, zoon van Sting, hebben ze wel een gedreven frontman/bassist. Met een gitarist en een drummer, neigt het trio al snel naar The Police. Hun single 'Two Sisters' doet daar nog een duit bovenop want die klinkt zo Police als wat. Wel een uitzonderlijke stem, in de hogere regionen klinkt hij net als zijn pa. De songs zijn ons wat te springerig om echt te blijven boeien, maar het is een verantwoorde verderzetting van de evenementen.04 Fiction Plane 3 X

Het vreselijke Triggerfinger raad ik aan mijn collega's ten zeerste af, waardoor we ons verder concentreren op 1. bijkletsen, 2. bier drinken en 3. alle andere vormen om de innerlijke mensch te soigneren.


07 Beth Hart 1 X

Na deze reeks van boeiende activiteiten posteer ik me alvast aan de main voor BETH HART (°72), een dame die ik liever in de dag op een podium zie dan 's nachts in een donkere steeg tegenkom. Ik had ze nog maar pas ontdekt en het is vooral van horen zeggen, maar dit wou ik echt wel zien. Beth Hart is een Amerikaanse zangeres die songs brengt die druipen van de levenservaring. Dat die ervaring niet altijd even fraai is, blijkt uit de onderwerpen: (haar) ex-verslavingen, ex-mannen, overleden zus en de ellende van het (haar) dagelijkse bestaan. Doch niet echt kommer en kwel, maar een doorleefde set met stevige nummers. Haar stem doet denken aan Janis Joplin en haar performance is indrukwekkend.


09 a Beth Hart 6 X BIG 1


Haar getekende - en - getatoeëerde lijf gebruikt ze op alle mogelijke manieren. Met een houding van 'iedereen kan mijn rug op' zorgt zij voor een fel en gesmaakt optreden. Zelf zit ze deels aan de elektrische piano, soms de gitaar, soms kruipt ze over de grond. Beth Hart brengt de eerste siddering over het terrein. Nederlanders houden wel van artiesten met een zekere credibility. Deze jongen ook.

Voor zij haar laatste songs inzet, sta ik in de tent te wachten op de eerste tributeband van de dag. STAHLZEIT.

Stahlzeit probeert zo genau mogelijk Rammstein te imiteren. Ik heb Rammstein zelf nooit live gezien, maar ken hun reputatie van dvd. Wat SZ ons brengt is, weliswaar met een iets kleinere productie, perfect wat ik van een Rammsteinshow zou verwachten. Alles is tot in de puntjes bestudeerd. Het geluid is haast niet te onderscheiden van de echte band, maar ook visueel zat het wel erg snor. Evenzo de individuele presentatie - zanger Heli zet een perfecte imitatie neer van Till Lindeman. Elke beweging, elke mimiek is perfect. De stem is niet van de echte te onderscheiden. En er gebeurt ook heel wat op het podium. Een Duitse band zonder vuur, dat kan niet (zie ook Subway To Sally vorig jaar). 'Mein Herz Brennt', 'Feuerfrei'. Ik moet er geen tekening bij maken. Of het waren de statieven die brandden, of een vlammenwerper, of ergens in het decor,... een feest voor wie er van houdt. Beste visuele act waren de vuurspuwende mondmaskers. Dit was tegelijk angstaanjagend, komisch, tragisch en uiterst vermakelijk. Helemaal Rammstein dus. Zaten nog in de set: 'Mein Teil' (met de keyboardspeler in de kookpot), 'Links 2,3,4', 'Ich Will' en nog enkele populaire hymnen.


12 Stahlzeit 11 X15 Stahlzeit 14 X17 Stahlzeit 19 X18 Stahlzeit 21 X
20 Stahlzeit 22 X BIG 1
De tent stond ondertussen volledig volgepakt. Reden: een kleine maar hevige stortbui had zich toch even boven Boshoven geparkeerd. Een felle spurt naar het eerstvolgende schuiloord leverde niet veel op. Getooid met halve zuidwester en regenjas dan maar door de verzuipende hordes naar vooraan de mainstage. Om een legende aan het werk te zien moet je soms al eens afzien.

JEFF BECK & Band dus. Ik heb wel wat klassiekers van de man in huis ('Blow By Blow', 'Wired',...) maar ben er nooit toe gekomen om deze in huiselijke kring echt naar waarde te leren schatten. Nu ging ik de 65 jarige gitaarvirtuoos aan het werk zien en ik ken tot mijn eigen grote schande nauwelijks een handvol songtitels.

Jeff Beck was na Clapton de tweede 'legendarische' gitarist bij The Yardbirds. We zijn dan in '65. Hij zou nog door Jimmy Page worden opgevolgd, welke dan weer Led Zeppelin zou oprichten. Jeff Beck had vervolgens zijn eigen band, met Rod Stewart af en toe op zang en Cozy Powell zaliger op drums. Diverse 'supergroepen' en combinaties (met o.a. Jan Hammer) hadden wisselend succes. Een stukje geschiedenis dus op Bospop.


22 Beck 8 X25 Beck 12 X27 Beck 16 X28 Beck 11 X

Jeff heeft een beperkte band bij: drum, bas en toetsen. Meer heeft hij niet nodig om zijn eigenzinnige gitaarspel te laten horen. En het is pas hier dat ook ik eindelijk eens hoor wat die man live in zijn mars heeft. Het geluid is heavy, Beck speelt geïnspireerd en de band sluit nauw bij hem aan. Wie gelijk opvalt is bassiste Tal Wilkenfeld. Deze prille twintiger wist zich in de kijker te spelen op erg jonge leeftijd en speelde al shows met Chick Corea, Eric Clapton en Herbie Hancock. Geen klein bier dus en dat bewees ze ook op deze set. In het meeslepende 'Cause we've ended ups as Lovers' nam ze een lange solo voor zich. Het was een beetje surrealistisch om zo'n kleine meid met een even grote basgitaar zo een waanzinnige solo te zien spelen.

Beck zelf haalde zijn hele trukendoos boven en creëerde geluiden die we wel kennen van sloebers als Steve Lukather en Joe Satriani. Met Jeff Beck weten we gewoon wie de grote inspirator is. Ik vond dit optreden indrukwekkend!


29 Beck 10 X BIG
In de tent gaat Tesla aan de slag. Ik heb die band recentelijk al voldoende gezien en laat deze dus even passeren.

QUEENSRYCHE is helemaal terug van eigenlijk nooit weggeweest. Na de spectaculaire tweede helft van de jaren tachtig en de moeilijke nineties, zag het er helemaal niet rooskleurig uit voor deze progressieve metalband uit Seattle. Hun geboortestad spuwde jong geweld uit met houthakkershemden en een wazige blik in de ogen. Voor Geoff Tate & Co leek er even geen plaats meer voor hun subtiele technische metal. Met 'Operation:Mindcrime' en 'Empire' lieten zij ons cd's na die ook vandaag nog als mijlpalen worden aanzien. Na 'Promised Land' ('93) was het schip zinkende. Na een reeks veel minder cd's hebben zij nu 'American Soldier' in de aanbieding. Ook niet echt een gemakkelijk werkstuk, maar het laat wel een vers geïnspireerde band horen. Het was nu aan het om ons te overtuigen van hun wedergeboorte.

De band bestaat nu uit Geoff Tate op zang, gitarist Michael Wilton, Bassist Eddie Jackson.en drummer Scott Rockenfield. Nieuwe gitarist Parker Lundgren speelde hiervoor in een punkband en treedt nu in de schoenen van Chris DeGarmo. Grote schoenen om te vullen. Het helpt waarschijnlijk als je de schoonzoon van de baas bent...


30 Queensryche 5 X34 Queensryche 11 X35 Queensryche 1 X36 Queensryche 13 X
38 QUEENSRYCHE BIG BLACK 1


Niks slecht over de knaap zelf. Hij oogt goed en past ondanks zijn jonge uiterlijk perfect bij de band. Via de media laat hij ons weten zo perfect mogelijk de (oude) cd's te willen naspelen. Lijkt me een goed begin. Verder werd de band versterkt met toetsenist/gitarist/zanger Jason Ames.

Geoff Tate, met hoedje, heeft nog niets van zijn theatrale aanpak verloren. Wild gesticulerend en behoorlijk gebruik makend van de uithoeken van het grote podium, klinkt hij ook verrassend sterk. Soms verdwijnt hij in de hoge uithalen, maar dat wordt dan weer goed gemaakt door de expressie waarmee hij de veelal dramatische songs brengt. Beetje bombast mag. Eerste luik gaat terug naar 'Rage For Order'. Dan volgt een selectie uit het nieuwe album. Deze slaan niet direct aan bij het publiek en de ambiance zakt een beetje in. Als de intro van 'The Best I Can' weerklinkt, is het weer helemaal feest. Met 'Empire' en 'Jet City Woman' wordt er een greep gedaan uit het 'Empire' album.


39 Queensryche 3 X40 Queensryche 14 X41 Queensryche 12 X42 Queensryche 24 X
43 QUEENSRYCHE RAND 1
Queensryche staat nog altijd stevig in zijn schoenen. Meest opmerkelijke vaststelling is dat ze niets uit 'Mindcrime' hebben gespeeld. Wees eerlijk: daar zat iedereen toch op te wachten. Mogelijk hebben ze het nu wel een beetje gehad met die schijf. Hoe dan ook: excellent optreden van een immer stijlvolle en technisch onderlegde band.

 

18:10 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

17-07-08

Bospop, Eindhoven 13/07/08...Gezellig of wat?

Festival Report Logo 2


Het moet al van heel wat zelfzekerheid getuigen om je festival te promoten met de slogan ‘Het Beste Festival’. Bospop gaat al jaren voor de slogan ‘Het Gezelligste Festival’. En ze maken dit nog waar ook. Ondanks dat er dit jaar best grote namen staan geprogrammeerd – Neil Young & Santana – blijven zij met de voeten op de grond. Handig geparkeerd, vlotjes door de ingang, maar toch een meer doorgedreven controle dan elders. Doch, wolfijzers en schietgeweren werden thuis op de plank gelaten, waardoor ook dit euvel handig werd omzeild.

Het terrein is beperkt, maar ook het aantal toeschouwers blijft ‘gezellig’. Met gemiddeld een 12 000 mensen in het park, is het al aardig vol. Je waant je er eerder op een drukke Sint Anna Plage dan op een rockfestival. Bij zonder aardige luitjes ook; je baant je vlot van achteraan tot op de plek waar jij wil staan voor het podium. Het geurpatroon situeert zich niet enkel in vertrapt gras of een occasionele friet of pizzageur, maar ook opvallend veel in die van een kruidige mengeling die eerder wordt geïnhaleerd. You know. Vandaar dat de meeste festivalgangers er nogal ‘rielékst’ bijlopen, of vooral zitten en liggen. De uiterst voordelige prijs/kwaliteit verhouding van het bier van de hoofdsponsor kan er ook voor iets tussenzitten; Op geen enkel festival dit jaar heb ik goedkoper pils geconsumeerd dan hier. Wat voor ons dan weer een bijzonder pluspunt is.

Twee podia, in een blijkbaar onveranderde opstelling sinds ik een zestal jaren geleden voor het laatst op dit festival was. De mainstage, iets milder in omvang dan de doorgaans monsterpodia bij GMM of W., en een tentstage. Verder voldoende catering, én een vlotte bediening aan de overdadig aanwezige bierpompen. Valt hier dan niets op aan te merken?

Ik moet het ofwel verdrongen hebben, of dit is inderdaad het beste festival in de Lage Landen. In de eerste plaats zeker het goedkoopste, vervolgens qua programmatie best afwisselend en op een zeker niveau, en uiteraard het gezelligste!

SUBWAY TO SALLY

STS is een Duitse band, opgericht begin jaren ’90. Ik had er al wel eens een clip van gezien, maar wist niet dat zij een geweldige live show in petto hadden. Zij situeren zich ergens tussen Rammstein (zang, gitaarklank) en In Extremo door het gebruik van viool, schalmei, draailier en andere eerder traditionele instrumenten. Muzikaal hakt het dan ook ongenadig in op de nekspieren. Visueel val er heel wat te beleven. Vuur speelt duidelijk de hoofdrol in vele songs, waardoor er op het podium altijd wel ergens vlammen te zien zijn. Hoogtepunt (enfin,..) was het beurtelings vuurspuwen van enkele bandleden. Zanger Eric Fish (een gelukte imitatie van onze eigenste Sergio on a bad hair-day) heeft voldoende presence om de statische, erg riff-geörienteerde industrial-gothicmetal te dragen. Zijn uiterlijk – en dat van de andere bandleden, spreekt tot de verbeelding en maakt er een mooi gebeuren van. Als de gelegenheid zich voordoet om ze in een zaal te zien, zal ik deze zeker niet laten liggen!

XX STS 1XX STS 5XX STS BWXX STS GITAARXX STS VIOOLXX STS VUUR 2XX STS 4 BIG


DANA FUCHS

Wie is Dana Fuchs? Ik had er ook geen idee van, maar wat voorbereidend werk maakte dat ik ze toch noteerde om te gaan zien. Bovendien waren er deze dag bijzonder weinig vrouwen op het podium te zien, dus….

Dana Fuchs is een Amerikaanse singer/songwriter/bluesartieste die zich zowat situeert tussen Joan Osborne of Aimée Mann, maar dan met het vuur van Janis Joplin. Kortom, de zangeres die Anouk probeert te zijn, maar nooit zal worden. Fuchs is een vaste waarde in de Amerikaanse clubscène, en volgens mij komt ze daar beter tot haar recht dan in de festivaltent. Aan haar voorkomen zal het zeker niet liggen, buiten een geweldige strot en een lijf van enkele meters lang, wist ze het podium behoorlijk in te palmen middels haar weelderige haardos quasi te headbangen.

Muzikaal zal het wel snor. Uit ervaring weet ik dat men op Bospop de purist graag verwent. Vroeger stond er zelfs een tent exclusief voor bluesartiesten. Zelf niet echt een bluesman, wist ik deze dynamische set toch te smaken wegens de no-nonsense aanpak van deze Dana Fuchs Band.XX FUCHS 1XX FUCHS 2XX FUCHS 3


THIN LIZZY

Op de mainstage een classic (hard)rockband van formaat! De laatste jaren was het niet echt moeilijk om deze aan het werk te zien. Vorig jaar nog op Arrow. Het nieuwe is er sinds 1983 al af. Thin Lizzy bracht immers geen nieuw werk meer uit na de dood van Phil Lynott in 1986. (niet echt) Origineel lid Scott Gorham is vandaag dan ook het enige lid dat tot de klassieke line-up mag gerekend worden. John Sykes speelde nog wel mee op ’s bands laatse LP uit ’83. Enfin, Sykes en Gorham hebben de band eind jaren ’90 gereanimeerd en toeren nu occasioneel – between jobs – rond met Thin Lizzy. Sykes doet Lynott alle eer aan door zijn gedreven zang, en doet uiteraard een aardige gitaarduit in het zakje. Zijn pensioen is immers gemaakt met Whitesnake’s ‘1987’ en zijn eigen Blue Murder. Op drums zat – alweer – topdrummer Tommy Aldridge (Ozzy, Whitesnake, Pat Travers) die volgende maand 58 wordt!. Power verzekerd dus. Zijn traditionele drumsolo – met en zonder sticks – was kort maar imposant. Aangevuld met een sterke bassist wist dit kwartet de weide aardig op te warmen voor het hardere werk. Sykes & co voeren deze act natuurlijk al zo lang op, dat het nieuwe er wat af is. Waarom geen nieuwe songs in mekaar draaien?

Wij kregen na de sirene, o.a. ‘Jailbreak’, ‘Waiting for An Alibi’, ‘Suicide’, Emerald’, ‘Are You Ready’, ‘Don’t believe a Word’ en ‘Cowboy Song’. Uiteraard stuk voor stuk gekend door iedereen die thuis is in classic rock. Maar ondanks de prima uitvoeringen lijkt het me stilaan een routinejob te worden.

XX LIZZY BAND 2XX LIZZY GORHAM 3XX LIZZY SYKES 2XX LIZZY GORHAM 4XX LIZZY TOMMYXX LIZZY SYKES 4

XX LIZZY GITAREN BIG


ANATHEMA

Dit is een band waar ik wel wat naar uitkeek om live te zien. Jammergenoeg was ik niet alleen, met gevolg dat de tent al behoorlijk afgeladen was toen ik aankwam. Toch wist ik langs de zijkant positie in te nemen. Ik heb bijna alles van Anathema in de kast steken, dus de druk was groot om ze live te zien. Nu is de muziek van deze progressieve-sferische metalband niet echt hapklaar, dus een tent leek me ook weer niet de ideale plek om dit mee te maken. En zo geschiedde. Niet alleen werd door de trage opbouw van de songs het geduld zwaar op de proef gesteld, daarenboven kwam het geluid ook een beetje in het gedrang. Niet echt een succes, wat mij betreft. Bovendien was het er nog aardedonker, waardoor ik zelfs geen deftige foto kon maken; Jammer.

XX ANATHEMA 3XX ANATHEMA 4

 

 

 

 

 

 


RIVERSIDE

Na drie cd’s, waarvan de eerste twee absoluut formidabel zijn, en een derde die nog steeds het voordel van de twijfel heeft, kunnen we Riverside nog eens live zien. Voor de newbies, was het ongetwijfeld een hele ervaring, voor diegenen ze al meerdere malen aan het werk zag, eerder een goede herhalingsoefening. Niets mis met de set of inzet op zich; ik mistte persoonlijk toch meer werk uit de 2e cd. Soms werd het me onduidelijk wat ze nu eigenlijk aan het spelen waren. Ook een beetje teveel Riverside gezien de laatste jaren, best mogelijk… Toch was dit een aardige presentatie op een festival dat toch niet echt prog-geörienteerd is.

XX RIVER 1XX RIVER BANDXX RIVER GIT 3XX RIVER 4


APOCALYPTICA

Onlangs nog op GMM, nu alweer op Bospop. Met zoveel bands in herhaling te zien op korte tijd, blijkt ook Apocalyptica een identieke set weer te geven als enkele weken geleden. Uiteraard hebben we daar begrip voor. Deze maal zag ik ze vanuit een andere hoek (lett.) en wist ik ook beter wat te verwachten in de set. Al bij al een leuk weerzien. Voor wie ze nog nooit aan het werk zag, zal het wel een aardige verrassing zijn geweest!

XX APO 2XX APO 7XX APO 8XX APO BIG


OPETH

Idem dito Anathema. Gelukkig stond ik net iets beter gepositioneerd. Helaas beantwoordde ook dit niet helemaal aan de verwachtingen. Net nu ik na lang aandringen van vrienden mezelf het repertoire aan het eigen maken ben;  en ik heb het er nog steeds moeilijk mee, slagen ze er niet in mij te boeien. Drie songs na mekaar brullen en beuken is voor mij teveel van het goede. Nu ik mij door hun verondersteld meesterlijke cd ‘Ghost Reveries’ aan het werken ben, is dit helaas weer een deuk in het assimilatieproces. Volgende keer beter op een meer geschikte locatie dus, maar dat heb ik al ergens gezegd.XX OPETH 1XX OPETH FX

 

 

 

 

 


TED NUGENT

‘YEAH YEAH OOOOOooYEAH! HELL YEAH!’ Dat is zowat de standaard openingszin van Uncle Ted. De Motor City Madman is aangekomen. En we zullen het geweten hebben! Absolute non-conformistische, incorrecte en vooral recht voor de raapse verbale afscheidingen vormen hier de regel. Ted Nugent (59) weet van geen ophouden. De Madman wordt bijgestaan door Mick Brown (Dokken) op drums en Greg Smith (Alice Cooper, Rainbow, Dokken) op bas. Dit trio was verantwoordelijk voor de meest energieke – zoniet de luidste set van de dag. En of het hard was! Het geluid was snoeihard. Toen Ted de geluidsman opdroeg de rechterzijde wat meer gitaar te geven, gaf hij gelijk een staaltje van eloquiteit weg. “It’s not because you’re in Europe, you have to act like a European, you M*F*” Met de dreiging ’s mans moeder te villen, werd het geluid nog opgedreven. Allemaal hilarisch natuurlijk, want The Nuge is een Larger than Life- figuur. Zijn ‘Rolling Thunder’-tour zal zijn 6000ste concert voortbrengen. En het vet is nog helemaal niet van de soep. ‘Gonzo’, ‘Stranglehold’, ‘Motor Cicy Madhouse’, ‘Cat Scratch Fever’, Wang Dang Sweet Poontang’ zijn classics, maar ook ‘Love Grenade’, en het weergalloze ‘KLTRPHK’ passeerden de revue. Ted Nugent vult de hiaten tussen de songs met zijn eigen persoonlijke touch. D.w.z.: nog meer lof over zijn band, zijn gitaren en zijn eigen kunnen. En vooral: hoe opgewonden hij wel geraakt van zijn eigen (gitaar)spel. En het ironische is dat het allemaal waar is natuurlijk. Ted neemt bezit van het podium en domineert het publiek, welk af en toe naar mekaar kijkt met een blik van ‘heb ik dat goed gehoord’? Neen, preutsheid, schroom en politieke correctheid zijn even ver weg van dit oord. De finale, een uitzinnige versie van ‘Great White Buffalo’, waarbij Ted, voorzien van Indianentooi en pijl en boog, nogmaals heil bracht aan zijn idealen, en niet in het minst de jacht op allerlei wild, besloot deze uiterst geanimeerde set.

X X TED LOGOX X TED BWXX TED 2XX TED BAND 3XX TED BAND CLOSEXX TED BLACK 3 BIGXX TED FXXX TED INDIAN 3XX TED SALUTESXX TED 10 BIG


EUROPE

Alvorens in lachen uit te barsten: Europe is weer helemaal terug. Let there be no misunderstanding. Ondanks twee come-back-cd’s die niemand heeft gekocht, en zeker niet noemenswaardig zijn, staat Europe nog steeds als een huis. Wie gehoopt of gevreesd had op een al te gladde uitvoering van de grootste hits, sloeg de bal ook mis. Natuurlijk werd er in het uurtje dat hen gegund was aardig in het hitverleden gegraaid, maar door het vakmanschap en de nodige bijsturing in het geluid, klonken de songs toch behoorlijk heavy. Na een matige opener, werd er dus op veilig gespeeld. ‘Seven Doors Hotel’,’Superstitious’,’ Rock The Night’, ‘Carrie’ (eerst Joey solo op gitaar, waarbij de band heftig bijtrad), ‘Scream Of Anger’, ‘Girl from Lebanon’,’Cherokee’ e.a.

De band was in de legendarische (maar niet originele) bezetting, met uiteraard John Norum op gitaar. Dit is altijd een absolute meerwaarde voor de band, gezien zijn status in de Grote Gitaarhiërarchie. Goede keuze ook om terug met de oude gabbers de hort op te gaan. Genoeg virtuozen die het waar willen maken!

Dat de tijd niet stil heeft gestaan blijkt dus uit het feit dat m.i. het totaalgeluid van Europe behoorlijk heaviër was dan 20 jaar geleden. Norum’s ritmegitaar klonk soms zelfs meer distorted, wat de ritmepartijen toch aardig deden doorwegen. Joey Tempest heeft de jaren ook goed doorstaan en klinkt beter dan enkele jaren geleden met de come-back. En ondanks (dankzij) de sobere uitstraling van de muzikanten, weet hij toch nog de nodige animo en gratie aan de dag te leggen om zich te presenteren. Daarmee is hij nog een van de weinige echt melodieuze zangers, die met een soepele stem nog bijna alles perfect weet te brengen. In de overdaad aan ‘schreeuwers’ in de hedendaagse metal/rockscene, best welkom! Ok, hier en daar buigt hij de zanglijn wat, maar toch verdiend hij alle lof.

Europe sloot af met – hoe kan het anders – ‘The Final Countdown’. Zelfs dit platgedraaide oudjaarsnummer staat live nog als een huis. Uiteraard veel vrolijke gezichten op de weide en een massakoor om het refrein kracht bij te zetten. Europe wist vriend, vijand en lachers te verrassen door een voorspelbare, maar solide set neer te zetten.

XX EUROPE BANDXX EUROPE BAND CROP 2 BIGXX EUROPE BAND 2XX EUROPE BAND CROP BIGXX EUROPE 1XX EUROPE LEVEN 2XX EUROPE MICHAELI 1XX EUROPE TEMPEST 1XX EUROPE TEMPEST 7XX EUROPE NORUM 5 BIG


ZZ TOP

Het moet van 1986 geleden zijn dat ik dit trio nog aan het werk zag. Ondertussen heeft deze band niet stil gezeten, maar echt grote geschiedenis hebben ze niet meer gemaakt. De grote hits – de hoofdbrok van de set – dateren haast allemaal van voor 1985. Toch even vermelden dat ZZ TOP sinds 1969 in een onveranderde samenstelling altijd actief is gebleven. Ondanks de punk/alternative/grunge/dance stromingen die vele bands niet onaangeroerd hebben gelaten, blijven Bill Gibbons (gitaar/zang), Dusty Hill (bas/zang) en Frank Beard (drums/zang) trouw aan de Texas Blues. Wat is het succes van ZZ Top? In de eerste plaats hun gevoel voor humor en zelfrelativering. Alles is altijd tot in de puntjes bestudeerd, maar toch is er ruimte voor een kleine uitspatting. Met slechts drie man op het immense podium, moet je al wat uitstraling hebben om te blijven boeien. Dat zat alvast snor. Dat ze na bijna 40 jaar behoorlijk op mekaar zijn afgestemd, lijkt logisch. Elke song staat als een huis en ze weten live de soms wat overgeproducede sound van de cd’s best te evenaren. Dit komt vooral op het krediet van Hill en Beard, die één van de meest waanzinnige ritmesecties vormen die ik ooit hoorde.

De set opende met ‘Under Pressure’, wat gelijk de toon zette voor de rest van de avond. Veel nadenken hoef je niet te doen bij deze muziek. Van de ene hit naar de andere. Veel variatie is er dan ook niet te zien op het podium. Gelukkig maken Hill en Gibbons soms leuke (dans)pasjes en wordt er wat synchroon bewogen. En toch blijft het leuk. De lichtshow was imposant en het geluid quasi perfect. Ondertussen was er nog een kort interview door twee jeugdige ‘fans’ wat wel even de vaart uit de set haalde.Een greep uit de setlist: ‘Waitin’ for the Bus’, ‘Jesus Just Left for Chicago’,’ I’m Bad, I’m Nationwide’,’ Sharp Dressed Man’,’Legs’, natuurlijk de publiekslievelingen ‘Gimme all your Lovin’ en ‘Legs’.

XX  ZZ TOP BAND 2XX  ZZ TOP BAND 4XX  ZZ TOP BAND 7XX  ZZ TOP BAND 3XX  ZZ TOP BILL 2XX  ZZ TOP BILL 4XX  ZZ TOP BILL 6XX  ZZ TOP CROPXX  ZZ TOP CROP 2XX  ZZ TOP CROP 3XX  ZZ TOP DUSTYXX  ZZ TOP DUSTY BILL 7XX  ZZ TOP FANSXX  ZZ TOP FRANK 3XX  ZZ TOP FURXX  ZZ TOP DUSTY BILL BIG

 


Deze zondag op Bospop bood niet alleen prima fragmenten van muziek uit 4 decennia, maar ook een bijzondere diversiteit van stijlen. Van blues en hardrock tot progressieve rock en metal. Helaas weerom geen Justin Timberlake of een Franse DJ om écht af te sluiten.(sic)

08:39 Gepost in Muziek | Commentaren (2)

22-04-08

The Beat Goes On!

Tarkus zal zich dit jaar op meerdere festivalgronden begeven. Naast Arrow & Graspop, is nu ook quasi definitief BOSPOP toegevoegd!

Bospop is een bijzonder gezellig jaarlijks festival te Eindhoven. Bij vroegere edities gingen zij redelijk thematisch te werk dmv een pop-dag/rock-dag. Zo hadden we ook reeds een prog editie met oa Flower Kings, Spocks Beard, Vanden Plas en Dream Theater. Vele grote namen zoals Deep Purple, Megadeth, Iron Maiden of Alice Cooper hebben de terreinen reeds onveilig gemaakt.

zz_top
Wij gaan op zondag 13 juli en dan zijn o.a. van de partij: RIVERSIDE, ANATHEMA, OPETH, THIN LIZZY, LITTLE FEAT, TED NUGENT, EUROPE en headliner ZZ TOP. Meer dan de moeite waard dus. Voor de iets gematigder liefhebber staat op zaterdag o.a. geprogrammeerd: Santana, Crowded House, Steve Lukather, The Bangles en Buddy Guy.

Voor meer info: check de link - links dus. Afspraak voor het podium.

CU!

09:53 Gepost in Muziek | Commentaren (0)