05-07-11

Graspop Metal Meeting, zaterdag 25 juni 2011

 

GMM RAND LOGO X.JPG

Het was een korte nacht van vrijdag op zaterdag. Bijna 03u toen ik uiteindelijk in mijn tram kroop en omstreeks 0930u diende ik mijn kompaan reeds op te pikken. Voor wie leeft voor zijn passie is niets te veel, en de vermoeidheid was snel voorbij toen ik obligaat mijn relaas deed van de dag ervoor. Klaar voor een nieuwe dag! 

gmm,graspop,judas priest,whitesnake,firewind,channel zero

Niet echt fan van de man op zich, maar toch chauvinistisch genoeg om gelijk door te steken naar de mainstage waar DIABLO BLVD mag openen. Onder een druilerige nevel weet Alex Agnew het flink opgekomen publiek gelijk te bewegen, letterlijk. Zoals we hem kennen roept hij gelijk op om een moshpit en vervolgens een Wall of death te organiseren, wat het jongere volkje zich geen twee keer laat zeggen. ‘Die gast in die kilt moet dood en dat wijf ook’. Plots begreep iedereen Antwerps want naast mij speelde zich taferelen af die je eerder bij Slayer zou verwachten.

De vriendelijke en correcte security (ja, zij verdienen zeker een pluim) laten het zich welgevallen en vangen de crowdsurfers keurig op. Agnew heeft het publiek zodanig in de hand dat de chaos even snel wordt afgebouwd als ze ontstaan was. Zo ver zo goed dus. Muzikaal boeit Diablo Blvd me niet echt en ik hou helemaal niet van ’s mans (zang)stem geluid, maar entertainment was het wel.

09 DIABLO.JPG

04 DIABLO.JPG

Wie zaterdag geen zin had om in een zwoele tent tussen plakkende lijven te gaan staan kon zijn gading vinden in de diverse bands op het grote podium. Zo stond op de middag het Italiaanse LACUNA COIL paraat om de massa te vermaken. Zoals bij alle bands, ook hier van ’t zelfde: je moet er voor zijn. De drie recentste cd’s van de band zijn wat mij betreft best aardig, maar het is vooral live dat de band sterk is. Enige voorkennis van de songs is wel vereist want onderling durven ze nogal eens op mekaar gelijken wat klankkleur betreft. Frontvrouw Christina Scabbia oogt niet onaardig en heeft een bijzondere stem die bij wijlen door merg en been gaat maar tegelijk nogal veel in hetzelfde register blijft hangen.

Gelukkig heeft de band ook een mannelijke zanger, Andrea, die het geluid mee in balans houdt, én enkele straffe songs zoals ‘I won’t tell you’, ‘Heaven’s a Lie’ en ‘Fragile’, welke toch op voldoende respons kunnen rekenen om het concert gaande te houden. Hun cover van Depeche Mode’s ‘Enjoy the Silence’ is een schot in de roos. Zeker het hoogtepunt van het optreden. Let wel: ik vond het boven middenmaat maar vond de presentatie in daglicht niet zo overkomen. Kunnen zij niet aan doen natuurlijk. Met ‘Spellbound’ werd de set afgesloten, wat eerlijkeidshalve toch een sterk einde was. Tijdens hun set was het helaas ook weerom beginnen regenen.

gmm,graspop,judas priest,whitesnake,firewind,channel zero

02 LACUNA COIL.JPG

25 LACUNA COIL.JPG

28 LACUNA COIL.JPG

FIREWIND uit Griekenland is een band waarvan er te weinig op dit festival staan, namelijk powermetal. Gelukkig maakt Firewind dit gemis draaglijk want deze band bestaat bijna volledig uit virtuozen. Nu Ozzy gecancelled was, kon gitarist Gus G. zijn kunsten toch nog vertonen. Jammer dat ven de vijfenveertig minuten het geluid de eerste tien minuten slecht stond afgesteld. Zanger Apollo Papathanasio schreeuwt zich duidelijk een ongeluk terwijl er weinig doorvloeit naar de PA.

Als dit euvel dan, toch is rechtgezet volgt de rest van de veel te korte set. Recentste single ‘World on Fire’ komt sterk over en laat de band op volle kracht horen: gitaar/toetsenduels en voldoende power om onze vullingen te laten vibreren.

11 FIREWIND.JPG

02 FIREWIND.JPG

25 FIREWIND.JPG

Een ferme ombouw volgt als de enorme backdrop van BLACK LABEL SOCIETY wordt omhoog gerezen. Een muur van versterkers en backline en duidelijk een verschuiving van het publiek. BLS grossiert in stevige riffs die als een bulldozer over het publiek heenrijden. Ik kan aannemen dat dit niet bij iedereen aanslaat maar langs de andere kant is Zakk Wylde niet de eerste de beste. Na vele jaren de gitarist en protégé van Ozzy geweest te zijn waagde hij zich aan een Southern Rock album onder de naam ‘Pride and Glory’ maar daarna gooide hij het roer om om met BLS te starten en een redelijk eigen ‘groove/stoner/heavy metalband op te richten.

Zoals gezegd: dit is niet voor watjes wegens erg vet en muzikaal misschien niet altijd even boeiend, maar de man bezig zien is al leuk op zich. Zijn gitaarstijl is uniek en hij etaleert dat dan ook voldoende door met elke solo voluit te gaan. Ook de gitaarcollectie wordt ruim aangesproken door om de twee songs van instrument te wisselen. Met ‘Crazy Horse’, ‘Bleed for Me’ en ‘Suicide Messiah’ in onze maag waren we ruimschoots voldaan. Tijdens deze set was het geluidsniveau ook duidelijk wat hoger, wat eens geen kwaad kon.

02 BLS.JPG

14 BLS.JPG

17 BLS.JPG

23 BLS.JPG

Door het afzeggen van Ozzy kregen we CHANNEL ZERO tussendoor geschoven. Of we daar blij mee moesten zijn? Ik weet het niet. Gezien de populariteit van de band en de media-aandacht die deze onverdroten krijgt, was het een goede oplossing. Channel Zero is het metalsnoepje van de radio’s in ons land en er zal dan ook geen kans verkeken worden om ze in de schijnwerpers te zetten. Dat is een kant van het verhaal. Toegegeven: het zal niet gemakkelijk zijn geweest om toch een band met een zekere status aan deze toch al niet misselijke line-up toe te voegen en gezien de belangstelling (of nieuwsgierigheid?) was het een goede zet.

Volop in de aanloop naar de promotie van het nieuwe album was dit voor Franky & co natuurlijk een perfecte gelegenheid. De eerste helft van de set bestond dan ook uit nieuw materiaal dat niet echt aansloeg wegens nieuw, maar wel degelijk de CZ-stempel droeg. Gitarist Mike Doling zorgde voor het leeuwendeel van de songs, wat dit eens zo bijzonder maakte.

02 CHANNEL ZERO.JPG

06 CHANNEL ZERO.JPG

 

De twee helft toonde dan wel weer dan CZ een handvol klassiekers te voorschijn kan toveren om de tot dan toe rustige weide toch in beweging te krijgen. Met ‘Fool’s Parade’, ‘Help’ en natuurlijk ‘Black Fuel’ kreeg de band toch aardig wat respons. Het enige wat me een beetje stoorde was dat Franky zich nogal aanstelde. Er mag best wat attitude bij een performance zitten, maar doen alsof je heel boos bent en dat uitwerken op de monitors was redelijk goedkoop. Afgezien daarvan was het een aanvaardbaar optreden. Mogelijk moet het nieuwe werk eerst wat verteerd worden.

07 CHANNEL ZERO.JPG

14 CHANNEL ZERO.JPG

Bij de laatste passage van WHITESNAKE werden heel wat wenkbrauwen gefronst. De prestatie van David Coverdale was daar beneden alle peil. Nu zijn we twee jaar verder en na een behandeling van Cov’s stembanden en een nieuwe cd op zak, waren de verwachtingen hoger gespannen dan ooit. Maar ook de vrees voor een debacle hing als een zwaard boven het optreden. En laten we eerlijk zijn: vanaf het moment dat hij opkwam ging het mis. (OOOOh) Ja, ik ben er van overtuigd dat Coverdale als zanger voorbij het einde is.

Ik lees dan in forums dat Whitesnake fantastisch was. Ja hallo! Whitesnake is een band en ik kan best aannemen dat het bandgeluid – voor wie aan de toog stond – wel goed was, maar de prestatie van Coverdale was schabouwelijk. Wie als ik vooraan stond en zijn mimiek kon linken aan het geluid wist genoeg. Soms zweeg hij en de vokalen bleven gewoon doorgaan – met dank aan de band die (niet voor niets) allen voor de backings zorgen. Zelfs de strofen van de songs klonken als schor gekrijs en de enkele keren dat men gas terugnam was het met de hakken over de sloot. Het was zo en ik weiger aan te nemen dat de man goed gepresteerd heeft. Het was erg, heel erg.

08 WHITESNAKE.JPG

12 WHITESNAKE.JPG

 

Maar natuurlijk: Whitesnake is als band natuurlijk gewapend tegen deze situatie. Niet alleen zijn het klassemuzikanten, de bulk van de setlist wordt door iedereen meegezongen waardoor Coverdale ons eeuwig dankbaar is. Straffe songs natuurlijk, maar na een minuutje ‘Give me all your love’ alles overlaten aan de band en publiek is leuk maar niet geloofwaardig. Erger met ‘Love ain’t no Stranger’, ik kon er bijna niet naar luisteren.

Gelukkig zitten we in de gitaarsectie wel goed met Doug Aldrich en Reb Beach. Ik heb het duo al heftiger tekeer weten gaan maar zij redden de meubels netjes uit de brand. Verder in de set: ‘Forevermore’, ‘Slide it in’, ‘Fool for your lovin’’, ‘Here I go again’ en ‘Still of the Night’. Zelfs in het nawoordje klonk Coverdale als een hese kraai.

14 WHITESNAKE.JPG

22 WHITESNAKE.JPG

24 WHITESNAKE.JPG

 

Wat ik hem wél moet nageven is dat hij nog altijd de nodige flair tentoon kan spreiden al zijn zijn seksuele allusies soms wat goedkoop. Is het om de aandacht af te leiden van zijn vocale tekortkomingen dat de man frequent naar zijn kruis moet tasten? Dat kan eens geestig zijn, maar kan niet verhullen dat hij ondertussen een regelrechte parodie aan het worden is waardoor het moeilijk wordt hem ernstig te nemen.

Whitesnake zal nog wel even meegaan; een goed draaiend bedrijf wordt niet zomaar opgevouwen en de andere leden van de band zullen ook wel niet voor een paar broodjes spelen. Des te pijnlijker dat de ‘Live at Donington’ cd/dvd nu net uit is. Luister daar een minuut naar en je weet genoeg. 

Tijd om onze positie te consolideren om ten volle te kunnen genieten van de afsluiter van zaterdag. Ook hier een beetje ongerustheid want ook de tot headliner bevorderde JUDAS PRIEST was twee jaar geleden niet echt top. Het was schijnbaar traag, weinig dynamisch en niet echt met een Halford zoals we hem verwachtten.

Judas Priest is ook bezig aan een laatste tournee en zal zich (naargelang de bronnen) na datum nog slechts uitzonderlijk op de baan begeven. Of er nog nieuw plaatwerk komt is al helemaal niet duidelijk. Maar zowel mijn kompaan als ik begaven ons het laatste jaar volledig terug op het slechte pad door onze Priestcollectie te vervolledigen. Of wij klaar waren voor Priest! Priest! Priest!? Jazeker.

Na de bombastische intro viel het doek (letterlijk) en we kregen een band voor onze neus die zich met een eerste indruk nogal teruggetrokken had opgesteld. Rob Halford centraal, veilig achter zijn monitors. Gelukkig bleek dit al gauw te veranderen en verkenden de bandleden ruim het podium. Enkel bassist Ian Hill bleef in de schaduw. Al bijna veertig jaar trouwens. Halford wisselde meer dan eens van outfit – of liet het zo uitschijnen – om de songs in hun thema of tijdskader te ondersteunen. Nieuwe man Richie Faulkner, welke de schoenen van K.K. Downing vult, is een regelrechte klapper. Niet alleen speelt hij met gemak alle partijen en voegt er nog een hedendaagse flair aan toe; met zijn blonde haren en strakke pak lijkt hij perfect op de jonge Downing. Ja, deze kerel heeft de looks, de moves en vooral: dit is een fenomenale gitarist.

06 PRIEST.JPG

13 PRIEST.JPG

15 PRIEST.JPG

 

De set begon met het toch niet zo bekende ‘Rapid Fire’, vervolgens ‘Metal Gods’ en ‘Heading out to the Highway’. De beloofde lasershow was ok en er werd tevens aardig werk gemaakt van de pyrotechnics. Met het heavy ‘Judas Rising’ ging het enkel maar berg op en verder werd er gepuurd uit bijna alle cd’s met enkele serieuze verrassingen. ‘Starbreaker’ ging de absolute classic ‘Victim Of Changes’ vooraf. ‘Victims…’ werd fenomenaal gebracht; net zoals op het legendarisch ‘Unleashed in the East’ (ahum)‘live’ album.  En zo ging het nog lang door.

Rob als Nostradamus met ‘Prophecy’, een dreigende sfeer met ‘Night Crawler’ en het fenomenale ‘Beyond The Realms of Death’ waarbij ik gigantisch kippenvel kreeg. Dit was werkelijk een masterclass heavy metal.

17 PRIEST.JPG

28 PRIEST.JPG

31 PRIEST.JPG

 

Het dreigende ‘Blood Red Skies’ ging door merg en been en met ‘The Green Manalishi’ kwamen we collectief in Metal Heaven terecht. ‘Breaking the Law’ en ‘Painkiller’ waren dan weer nefast voor de nekspieren. De eerste extras waren ‘The Hellion’ en ‘Electric Eye’ en nadat de band voor een lange minuut (leek een eeuwigheid) verdween, hoorden we de motor starten. ‘Hell Bent for Leather’ en ‘You’ve got another thing coming’ zijn obligate bisnummers. Maar dit was niet voldoende. Nadat de band bij monde van Halford het publiek uitvoerig bedankte voor de vele jaren trouw kregen we nog ‘Living after Midnight’ toegestopt.

Ja, het was niets om kwaad over te zijn dat Judas Priest de avond mocht afsluiten; Ozzy had bijzonder hard zijn best moeten doen om dit te overtreffen. Met Rob Halford in topvorm, een retestrakke band en een setlist om van te dromen was The Priest voor mij het absolute hoogtepunt van GMM 2011.

44 PRIEST.JPG

45 PRIEST.JPG

Zeer binnenkort het derde deel + Picasagalleries voor nog meer foto's!

 

08:57 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

04-07-10

Graspop Metal Meeting, 26/06/10

  

banner.jpg


De tweede dag van Tarkus' 'Crusade'.

Goed gemutst en erg gemotiveerd wegens de toch erg succesvolle eerste dag scheur ik richting Dessel. Heerlijk om daar op de fiets te springen om na een kwartiertje (nog) frisse Kempische lucht vlot binnen te lopen. Vandaag dient er zeker een bezoek gebracht te worden aan de Metalmarket gezien er zich in de namiddag toch een tijdszone bevindt die niet echt op te vullen valt met bands die me nauw liggen of die ik zonodig dien te ontdekken.

Vooraan loop ik wat bekend volk tegen het lijf en ik vang op dat de eerste band op de MS best de moeite zou zijn. Foute gok, maar buiten Iron Mask in de Dome (ik had toen al geen zin om helemaal terug te sloffen) dien ik het te doen met KILLING MACHINE. Ondanks het feit dat de band uit best aardig gereputeerde muzikanten bestaat, komt het niet echt los. Niemand lijkt er echt zin in te hebben en zeker de zanger staat behoorlijk tegen zijn zin zijn stembanden te forceren. Ik hou het dan ook snel voor bekeken en hoop mijn soelaas en startpakket metal te vinden in de M1 waar het Nederlandse HAIL OF BULLETS van leer zal trekken. Maar ook hier laat het hele gedoe me koud ondanks de redelijke prestatie van de (eigenlijk voor mij onbekende) band.

              01 hail of.jpg

Zoals het dan staat neergeschreven en voorspeld is, zal het eerste collectieve oorgasme van de mainstage komen.

SABATON speelt voor de derde maal op GMM en voor de tweede maal op het grote podium. Of ze dat leuk vinden? Jazeker. Zanger Joakim Brodèn herinnert ons regelmatig aan de eerdere optredens die ze hier gaven en uit zijn appreciatie meermaals.

Maar het was dan ook een excellente set die de Zweden hier neerzetten. Ondanks de zwaarmoedige thema's blijven de heren lachen. Brodèn nog het meest. Terwijl hij de afmetingen van het podium aan een empirische test onderwerpt komt zijn baritonstem nergens in het gedrang.

Opener 'Ghost Division' doet de weide ontploffen en niet voor het laatst gaan alle (àlle) vuisten de lucht in en wordt er stevig meegezongen. Sabaton weet zijn refreinen zelf goed te ondersteunen d.m.v. keyboards wat ze een enorme power geven.

Om in dezelfde themathiek verder te gaan volgde 'Panzer Battalion'. Het geluid zit perfect en weerom klinkt over de weide als één stem het refrein.

Eerste nieuwe songs zijn 'Coat of Arms' en 'Saboteurs' wat het tempo even doet afzwakken maar ons de gelegenheid geeft op adem te komen want de zon brandt en het stof kruipt in alle gaten. 'Cliffs of Gallipoli' is weer bekender en sleept ons weer mee met zijn epische karakter. Daarbovenop vliegen de pyro's ons om de oren.

Joakim merkt een vlag van de 101st Airbourne op en legt gelijk - en terecht - de link met hun 'Screaming Eagles'. Of we willen ervaren dat ze hun snelste song wel degelijk live kunnen spelen. Met een rotvaart brengen zij dit oersnelle werkje. En ze blijven lachen! 'The Art of War' geeft nog even een rustpauze.

Het publiek doet alles wat Joakim vraagt en dat merken we bij 'Primo Victoria'. Of we even willen springen. Bij voorkeur zo hard dat de geluidstorens bezwijken. Gelukkig loopt het zo'n vaart niet. En ik beken: ik ga ontzettend hard mee op en neer met de massa. Voor het eerst vandaag voel ik me er helemaal klaar voor. Ik wil nog! Helaas zijn we aan het einde van de set gekomen en krijgen we nog het oude 'Metal Machine'.

Sabaton stond weerom te vroeg gepland op de lijst, maar gaf werkelijk alles om de weide mee te krijgen. Dit was weerom een triomf voor deze sympathieke Zweden. Met een beetje geluk - en zoals de zaken er nu voorstaan - zie ik ze ooit nog headlinen.

02 sabaton 1.jpg
03 sabaton 2.jpg

 


Volgens mijn planning heb ik toch ruim twee uur tijd om de metalmarket te bezoeken. Weer een pluspunt is dat je ook hier een bandje krijgt en heel het weekend terug binnenmag. Binnen is het aanbod weerom gigantisch en het is dan ook weer verzamelen geblazen. Toch weer enkele rariteiten gevonden en enkele collecties vervolledigd. Zo hoort het.

De dag is op zijn heetst als ik afzak naar de mainstage. Niet dat ik een fan ben van het Britse CARCASS, maar om iets te zien sleep ik me maar naar daar. Voor ik het weet hang ik aan de afspanning. Het introfilmpje van deze death/gore band is ronduit afstotend maar wat de band brengt is verrassend goed. Redelijk technische death metal met aardige hooks en herkenbare (!) melodieën. Ook het gitaarwerk (van o.a. Michael Amott van Arch Enemy)is van hoog niveau. Beide gitaristen spelen de pannen van het dak en het totaal geluid ik helder. Dat had ik niet verwacht. Leuk meegenomen dus.Nu we er toch zijn...SLASH is de volgende op het grote podium.

04 carcass.jpg

 

Ik ga er van uit dat 's mans reputatie groter is dan zijn daden, dus wil ik het wel allemaal eens zien. En ook dat viel goed mee. Slash en zijn band, waaronder zanger Myles Kennedy van Alter Bridge spelen vrij traditionele hardrock met uiteraard veel ruimte voor Slash' solo's en geposeer. Maar dat is hem vergeven want zijn gitaargeluid is zalvend in vergelijking met de doorsnee band op het festival. Hapklare hardrock dus met één been in Led Zeppelin en één in de hairmetal. Enige minpunt is dat het hoge nasale stemgeluid van Kennedy op de duur wel wat begint te enerveren, iets wat ik bij zijn eigen band niet heb. Maar gelukkig ligt de nadruk op het gitaarspel en dat is wel erg sterk. Uiteraard passeren er ook GnR's songs zoals 'Night Train' en later 'Sweet Child o' Mine' en als afsluiter 'Paradise City'. Alleen al de gedachte aan Mr Rose doet mij wegvluchten naar de M1, alwaar ik de songs nog perfect kan horen terwijl ik post vat voor weerom een van mijn favorieten.

05 slash 1.jpg
06 slash 2.jpg


PARADISE LOST. Deze Britse Gothic/Doom band is zijn esthetische muzikale misstap al lang vergeven  al vond ik 'Host' op zich niet slecht, maar het was nog nauwelijks metal. Met 'Requiem' en 'Faith divides us...' staan ze helemaal terug aan de top in hun genre. Ik nestel me lekker vooraan in de donkere tent en wacht af.

Als de lichten doven en de dreigende intro klinkt ben ik er helemaal klaar voor en kieper de rest van mijn pils binnen. 'The Rise of Denial' ontbeert nog wat kracht, zeker vokaal, maar eens dit bijgesteld is en 'Pity the Sadness' vangt aan, is het geluid imposant en tegelijk evenwichtig. Nick Holmes refereert nog even aan het feit dat ze hier in de buurt meer dan eens in de Biebob speelden. Laatste keer was dit zonder leadgitarist Greg Mackintosh die wegens familiezaken niet mee op tour was, maar hier zien we de band op volle kracht. De jankende en galmende klanken van Greg vullen de tent en meermaals krijg ik kippenvel.

Het podium is veelal donkerblauw, wat perfect aansluit bij de slome ritmes zoals 'As I Die'. Even wordt het wat 'luchtiger met 'One Second' om dan met 'Requiem' en de titeltrack van het laatste album naar het einde van de set te gaan. Ik dacht dat 'Say Just Words' het slotnummer was, maar dat ben ik niet zeker van. Hoe dan ook: Paradise Lost stond meer dan terecht in de grote tent en wist daar bijzonder goed te scoren.

07 paradise 1.jpg
08 paradise 2.jpg

 


Op de MS was het wachten op CHANNEL ZERO. En hier stelt zich weerom een vraag: waarom kon CZ niet headlinen? Vanwege de beperkte internationale uitstraling? Waarschijnlijk. Ik dacht nochtans dat het een uitgelezen kans was om eens een band van eigen boden bovenaan te zetten. Maar soit, enfin, zand er over.

Tijdens het wachten stegen er onrustwekkende zwarte wolken vanachter het podium op en een verbrande geur hing over het terrein. Was dit een oversized joint of het illegaal verbranden van chemische afval, ik weet het niet en blijkbaar trok ook niemand er zich iets van aan. Alle security, incl. brandweer deed alsof er niets aan de hand was. Strange days indeed. Terug naar de mjoezik.

Channel Zero bediende zich eerst van een wel erg lange intro. 'Suck My Energy' trok de set op gang (met uiteraard een defecte microfoon wegens Belgische band) om vervolgens een greep te doen uit de meest populaire nummers. 'Unsafe', 'Bad to the Bone', 'Heroin' en 'Run W.T.T.' hakten er bij wijlen flink op los, maar toch had ik het gevoel dat er iets ontbrak. De set vlotte niet écht, een pauze van 15 seconden is lang als je niets te zeggen hebt. En gevoelsmatig duurt dat voor het publiek té lang, alvast voor mij. Gitarist Mikey Doling had gelukkig zijn onnozele pet niet op en oogde een pak scherper en beweeglijker dan op de 'DVD van de AB'.

De aanwezigheid van Marcel Coenen tijdens 'No Light' en de medley uit de eerste cd's was wel een verfrissend element. Niet alleen etaleerde hij zich moeiteloos als de betere gitarist op het (hele?) festival; het geluid van de band klonk ook complexer en uitdagender. CZ werkte zich nog door 'Call on Me', 'Why', 'Help', Fool's Parade' en als toegift 'Black Fuel'.

09 cz 1.jpg
10 cz 2.jpg
11 cz 3.jpg

 


Ik durf gerust stellen dat zij met hun toch wat aparte stijl zeker niet moesten onderdoen voor de internationale bands. Mogelijk leden zij wat onder de nog steeds aanwezige warmte die over het terrein hing. Zelf had ik geen tijd te verliezen want ik had gekozen om als afsluiter naar de M1 af te zakken om AIRBOURNE aan het werk te zien.

Deze Australische band heeft al even zijn tweede cd uit en ging deze dan ook eens flink tegen onze trommelvliezen aansmeren. De muur van Marshall versterkers gaf een vintage look aan het podium en door de PA klonken klassieke metalsongs waaronder 'The Trooper'. Opvallend toch hoe een flard Iron Maiden de tent gelijk mee had. Ie-de-reen zong het refrein mee. Wat een gemis dit jaar!?

En toen ging het allemaal heel snel. 'Raise the Flag', een bijzonder heftige song bracht de bandleden op het podium. Qua energie stegen zij boven alle bands uit. Zanger/gitarist Joel O'Keefe spurt als een bezetenen over het podium, springt overal op en over en weet tegelijk zijn zangpartijen naar behoren te brengen. Er mag dan ook heel wat mislopen alvorens het publiek dat merkt. Met hun opzwepende hardrock à la AC/DC anno Bon Scott en, jawel, haast identiek geluid, is dit zonder twijfel de meest energieke show die ik zal zien. Het geluid staat hard, ook al sta ik ergens in het midden. Na een greep uit de tweede cd krijgen we 'Girls in Black' en 'Too much, too young, too fast'. Deze songs klinken nu reeds als klassiekers.

12 airbourne 1.jpg
13 airbourne 2.jpg
14 airbourne3.jpg

 


Net voor de encores verlaat ik de volgepakte tent. Ik hoor nog 'Runnin' Wild' aanzwengelen, maar voor ondergetekende is het voldoende geweest. De wandeling naar de fiets doet de spieren deugd en de temperatuur is ondertussen ook flink gedaald naar normale normen. Zondag zal ik terug zijn!

 

 

11:33 Gepost in Muziek | Commentaren (0)