16-07-09

Bospop, Weert (NL), 12/07/09 DEEL 2

Banner 2


Veel volk troept ondertussen samen voor de volgende grote naam. De onderdelen op zich zijn al veel waard, maar de som van CHICKENFOOT is de absolute verrassing van deze zomer. Speelden ze op Graspop nog op een zonovergoten podium, vandaag konden we genieten van een mooie belichting. De band teert ondertussen al op hun reputatie want pas gaven ze nog een lang concert in Nederland. De kritieken waren lovend, dus iedereen die eens iets speciaals wou zien plakte tegen het podium. Maar hoe Sammy Hagar ook benadrukte dat het om een (h)echte band ging: ik kan dat moeilijk geloven. Ten eerste: een echte band is tegenwoordig ook al erg onderhevig aan wijzigingen. Komt daarbij dat de band toch uit enkele ego's bestaat en ten derde: zowel Hagar als Satriani zijn individueel ook erg actief en Chad Smith zit nog steeds bij de Peppers.

2009 is in ieder geval dé zomer van Chickenfoot en hier in Weert zouden ze dat nogmaals bewijzen. Het was de laatste Europese show en genieten was het zeker.


44 Chickenfoot 17 X46 Chickenfoot 18 X47 Chickenfoot 9 X48 Chickenfoot 27 X
53 Chickenfoot 7 X BIG


De hele cd werd er doorgedraaid, met wat extra spielereien en grappen tussendoor. De band heeft er telkens duidelijk evenveel plezier in als het publiek en qua energie kunnen hier vele jonge knapen nog iets van leren. Lachende gezichten op het podium: het mag weer! Nu ik ze twee keer kort na mekaar heb gezien, wordt wel duidelijk dat veel van de spontaniteit deel uitmaakt van de show, maar dat mag de pret niet drukken. Sammy is met zijn 61 jaar met voorsprong de meest onderhoudende entertainer die ik deze zomer heb gezien en instrumentaal zit het natuurlijk top. Nu kan ik de cd ook ten volle appreciëren. De songs blijven kwalitatief een beetje ter plaatse trappelen, maar de 'groove' is van een zeldzame kwaliteit. 'Soap on a Rope', 'Sexy Little Thing' en vooral 'Oh Yeah', met zijn complexe en uitgedachte audience-participation (wat denk je?) staan live als een huis en zijn haast volledig op krediet van Hagar's party-voice en de organische ritmesectie. Satriani weet zich gelukkig te doseren waardoor er geen egotripperij ontstaat. De ballad 'Learning to Fall' is zeker een van de beste songs van het album en live geeft het zelfs even rillingen bij T.
54 Chickenfoot 1055 Chickenfoot 21 X56 Chickenfoot 23 X57 Chickenfoot 24 X
58 Chickenfoot 15 X BIG 1

48 Chickenfoot 4 X BIG 1


Chickenfoot overtreft live de hype dus vlotjes. Nu is het enkel hopen dat Hagar's woorden ergens wortel schieten en dat hier een vervolg op komt. Voor wie nog naar het Zuiden moet tuffen: schaf die cd aan en 'pump up the volume!'

Hoe sterk Hagar & co ook zijn, nog voor zij hun laatste song hebben gespeeld, sta ik in de tent om een van de beste, en zeker mooiste stemmen uit het lichtere genre te zien. "We are ready, we're just waiting 'till Sammy Hagar gets his rock's off' komt PAUL CARRACK ons melden. Deze naam zegt veel mensen misschien niets, maar de seventies hit 'How Long' ('...is this been going on' weet u wel) onder de naam Ace, is nog altijd een popklassieker van formaat. Goed idee ook om hiermee te beginnen. Ja, die stem hé, en dat nummer, die kent iedereen. Als dan na enkele nieuwe songs, die bijzonder veel klasse uitstralen, ook nog eens een Mike and the Mechanics hoofdstuk wordt ingezet, is de herkenning voor iedereen volledig. 'Another Cup of Coffee', 'Silent Running' (geeft weer kippenvel!) en het overbekende 'The Living Years' (nog meer kippenvel), is dit zonder twijfel het muzikale hoogtepunt van het festival. Zijn zevenkoppige band, waaronder een blazersectie en backingvocaliste, ogen als de meest on-hippe band (The Commitments?) maar spelen met het gemak van een balorkest de songs perfect in. Carrack pendelt tussen de piano, orgel en subtiele gitaar en weet met zijn stemgeluid alles keurig bijeen te houden. Voor mij staat deze man qua stijl, impact en klasse, gemakkelijk tussen Phil Collins en Steve Winwood. Dat hij al die jaren al zo productief is, gaat aan veel mensen voorbij. En dat is best jammer. In de hoop troep die op de radio gedraaid word, is een nummer van deze man een zeldzame oase van kwaliteit. Helaas,...


60 Carrack 3 b X62 Carrack 19 X64 Carrack 23 X66 Carrack 6 X
68 Carrack 24 X BIG


Hier moet hoe dan ook niets meer bewezen worden. Wat een fantastische stem, wat een mooie songs, wat een mooie begeleiding. I really love this guy!

Als het concert ten einde loopt en ik mijn pals terug tegen het lijf loop, is het tijd voor de afsluiter. En daar zijn de meningen - met voorbedachten rade - het dan nog niet over eens. Maar laten we eerst kijken wat er gaat gebeuren.

THE AUSTRALIAN PINK FLOYD SHOW dus. Ik weet het nu nog niet zo goed. Een tribute band om een festival af te sluiten is natuurlijk één ding dat ik al niet kan bevatten. TAPFS mag dan niet de eerste de beste zijn; haast iedereen hier is vertrouwd met het werk van de originele band. Zelf behoor ik tot het clubje nerds dat het werk van Pink Floyd als het hoogste muzikale (rock)goed beschouw.

Het begint alvast goed. 'The Wall' wordt ingezet en er wordt een flinke brok uit dit meesterwerk gespeeld. Toch tot en met 'Another Brick in the Wall'. So far so good, denken de kritische geesten dan. En daar is geen word van gelogen. TAPFS speelt haast feilloos en voor zover technisch mogelijk is, de muziek perfect na. We gaan niet zeveren over een stemtimbre of een harmonietje links of rechts, want hier wordt niet geïnterpreteerd, het is de bedoeling de muziek zo perfect mogelijk te brengen. In geest is het allemaal naar behoren. De gitaarsolo's zijn nagenoeg perfect en visueel wordt er met de nodige vrijheid volgens thema naar alle lust maar geprojecteerd.


69 TAPFS 9 X70 TAPFS 10 X71 TAPFS 17 X72 TAPFS 19 X
73 TAPFS 7 X BIG 1

Als halverwege de set de weide volledig duister wordt en het toetsentapijt 'Shine On You Crazy Diamond' wordt ingezet, wordt de nostalgie wel erg groot. Met een beetje humor tussendoor - referenties naar thuisland Australië, zoals de kangoeroe of met de intro van 'Wish You Were Here', de bekende Australische tv-tunes uit de radio klinken - laat de band toch merken dat ze zijn wie ze zijn.
74 TAPFS 2 X75 TAPFS 3 X76 TAPFS 4 X77 TAPFS 8 X

'Time', 'Money', 'Learning to Fly', 'One Of These Days' en - hou u vast - 'The Great Gig in the Sky', waarbij twee van de drie zangeressen de hoofdrol nemen. Dit was echt wel adembenemend sterk. Het einde werd ingeluid met uiteraard 'Comfortably Numb' - weeral fantastisch uitgevoerd en als 'toegift' -  'Run Like Hell'. Net zoals in het echt dus. Want dit was niet echt, of toch weer wel; wie als Pink Floyd tribute band wil toeren moet zijn zaakjes voor mekaar hebben. En TAPFS is - en dat is haast onvermijdelijk -'as close as it gets'. But no cigar...


78 TAPFS 16 X BIG 1

83 TAPFS 23 X BIG 2


Bospop was weerom een bijzonder onderhoudend evenement. Ondanks het ontbreken van een echte headliner, was dit een amusante dag met voor elk wat wils. Hoogst aanbeveelbaar aan iemand die liever niet op de hele grote festivals wil rondlopen en toch van alles wat wil zien en proeven. Voor de dertigste editie hopen we wel weer op meer echt grote namen (of een prog-editie zoals enkele jaren geleden...?).


 

18:00 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

06-07-09

Graspop Metal Meeting Pt 3 - All Hope Is Not Lost

xx Banner GMM 1


Zondag 28 juni. Rond 0200 de tram in, om 0730 aan een stevig ontbijt. Ik ben er helemaal klaar voor! Als ik rond 09u bij mijn maat in de wagen zit, (hij kan de fietsen vervoeren), zit de sfeer er al volledig in. Dit wordt weer een fantastische zonovergoten dag boordevol onverantwoorde en ongesubsidieerde cultuur.

Het idee van de fiets mee te nemen zal ik voor eeuwig en altijd met trots kunnen verkondigen. Na een klein kwartiertje zijn we aan de inkom. We lopen vlot de 24u-zone binnen. Tijd voor een koffie. Er is nog weinig volk, en diegenen die er al zijn, zijn mogelijk nooit weggeraakt. Hoe dan ook: een erg relaxed sfeertje. Het is nu ook eenmaal zo dat het energiepeil van de doorsnee festivalganger de derde dag al aardig verminderd is.

Als blijkt dat de laatste deuren voor het eigenlijke terrein nog moeten openen, is het even wachten. We zijn bij de eersten om de Heilige Grond te betreden. Deze is leeg, en lijkt wel gestofzuigd. Een kraaknet terrein strekt zich voor ons uit. Enkele honderden meeuwen beleven hun laatste rustige momenten...  Comfortabel postvatten aan de mainstage, want daar speel binnen een klein uurtje alweer een legendarische band. Ik kan er niet over: het is een heerlijke morgen in de Kempen.

Als om 1130u UFO de aftrap geeft, loopt de frontstage aardig vol. UFO, eind jaren zeventig en begin '80, één van de grootste hardrockbands ter wereld, speelt hier voor een paar honderd man. Maar dat mag de pret niet drukken. Za   nger Phil Mogg ziet er dan ook zijn leeftijd uit maar klinkt zeker niet afgeschreven. Op gitaar zit al enkele jaren Vinnie Moore, een gitaarvirtuoos/veteraan van de grote gitaarboom twee decennia geleden (Vai, Satriani, Tafolla, Friedman, Macalpine). Verder veteraan Paul Raymond op gitaar en keyboards, Barry Dunaway op bas (MSG, Yngwie, Ted Nugent, iedereen eigenlijk) en Andy Parker op drums. De laatste cd zou terug meer bluesy klinken, ik ben eens benieuwd wat ze gaan brengen want 40 minuten is natuurlijk niet lang.


01 UFO 1 X02 UFO 13 X03 UFO 2 X04 UFO 3 X
05 UFO 4 X06 UFO 9 X07 UFO 12 X08 UFO 11 X

De Michael Schenker-dagen liggen al lang achter hen, dus ze beginnen met een stevig bluesrock nummer wat me gelijk aan Bad Company doet denken. Mogg's stem schuift inderdaad naar Paul Rodgers op. Hij klinkt in ieder geval erg goed, iets meer doorleefd, maar zeker beter dan bij de laatste dramatische passage in Hof te Lo.

Volgden: 'Mother Mary', 'This Kids', 'Only You can Rock Me', 'Lights Out' en als afsluiter 'Rock Bottom'. UFO klinkt niet meer zo groots als op hun hoogdagen, maar zeker niet slecht. Zij zijn er zich duidelijk van bewust dat het vaandel al lang is overgedragen en dan is het belangrijk uw plaats te kennen. Dit was een goede maar veel te korte show.


09 UFO 7 X BIG
DIABLO BLVD was ook opgeroepen om een band te vervangen. Fijn dat er in beide gevallen uit de eigen vijver wordt gevist! Deze band rond en van Alex Agnew is reeds een goede twee jaar actief. Nu de eerste full-cd uit is, is het aan de band om zich overal live te gaan bewijzen.

Zij mochten de marquee II in gang gaan trekken. Ik weet niet hoe bekend zij zijn in het buitenland, maar de tent stond al snel volledig vol.


10 DIABLO 1 X11 DIABLO 3 X12 DIABLO 7 X13 DIABLO 8 X
Er werd stevig van leer getrokken middels hun klassieke hardrock. Liefhebbers van Led Zeppelin, The Cult en Danzig komen hier zeker aan hun trekken. Niet echt moeilijke muziek. De stem van Alex is bijzonder krachtig en zijn podiumaanwezigheid doet vermoeden dat hij al jaren met de band speelt. De songs zijn gebald en worden prima uitgevoerd.
14 DIABLO X RAND

LAMB OF GOD start even later op de main. Vorige passage vond ik bijzonder indrukwekkend en ik ben dan ook erg weg van hun 'Ashes of the Wake' cd. Deze keer konden ze me eigenlijk nauwelijks meenemen. Niet dat het aan hen lag, of aan de inzet van de voorste rijen...  Het stelletje tieners naast mij verzamelde portefeuilles, gsm's en sleutelbossen in de handtas van een van de meiden. Ik wist dus al wat te verwachten. "Let's tear this motherf*king place apart!" brult    Randy Blythe en voor velen klinkt dit als een bevel. Voor ik het weet sta ik tussen de pits, walls of death en andere fijne uitspattingen. Lamb Of God weet de zweep er aardig op te houden, met als gevolg dat de waterslangen weerom worden bovengehaald. Ik vind ze nog altijd vet klinken, maar boeien deden ze me niet echt. 'Laid to Rest', een bereheavy nummer met een moordende groove, staat bij mij gebeiteld op de iPod. Na dit nummer zoek ik alvast de tent op voor een niet te versmaden band. Gemarkeerd als 'must see'.
15 LAMB 1 X16 LAMB 6 X17 LAMB 4 X18 LAMB 5 X
20 LAMB 7 BIG 2

SCAR SYMMETRY is een Zweedse technische melodieuze deathmetal band. Hun twee laatste cd's 'Holographic Universe' en 'Pitch Black Progress' behoren tot mijn favorieten in het genre. Hun muziek is dan weer complex en brutaal, dan weer erg melodieus. Met twee zangers worden de grunts en de cleane zang afgewisseld. De muzikanten zijn absoluut top en weten de harde grooves en technische solo's perfect aan elkaar te linken. Het beste uit deze twee recentste schijfjes werd gebracht met al hoogtepunten het erg progressieve 'Mind Machine' en het dodelijke 'Retaliator'.  Ik vind dit een waanzinnige band en hoop ze volgende keer nog eens in een club te zien.
21 SCAR 10 X22 SCAR 6 X23 SCAR 7 X24 SCAR 5 X

Voor TRIVIUM loop ik niet direct warm, maar gezien de 'boom' die de band recentelijk heeft gemaakt in de media met hun twee laatste albums, wou ik ze toch eens bezig zien. Goed gepositioneerd en een frisch pilsje in de hand...


26 TRIVIUM 1 X27 TRIVIUM 2 X28 TRIVIUM 8 X29 TRIVIUM 5 X

Trivium is een melodieuze death metalband die aardig wat Metallica en andere thrashinvloeden heeft. Ik vond de muziek nogal erg ongeïnspireerd, ook al deden deze relatief jonge knapen hun best. Vooraan ging het er anders wel hevig aan toe. Enkele songs gekeken en dan op onze passen teruggekeerd. In de tent werd de ultieme doom-band verwacht.


30 TRIVIUM 4 X BIG
Gezien ik er reeds goed op voorhand was, was het een koud kunstje om een aardig plekje te bemachtigen. Maat was nog even naar de metal market, afspraak later aan de mainstage.

CANDLEMASS is voor Tarkus geen onbekende. Begin jaren negentig was dit zowat de traagste en donkerste band die je kon vinden. Met duidelijke invloeden uit de eerste platen van Black Sabbath en later Dio, weten zij met hun logge riffs en donkere teksten altijd te boeien. Na het vertrek van Messiah Marcolin, nam Robert Lowe de microfoon over en dat was een absoluut succes. Niet alleen zingt hij de oude nummers quasi als Marcolin, het nieuwere werk heeft hetzelfde karakter.


31 CANDLE 2 X32 CANDLE 7 X33 CANDLE 8 X34 CANDLE 3 X
Er werd echter vrij hevig gestart met 'Emperor of the Void', waarvan het refrein in massa werd meegezongen. Leif Edling, de bassist/bandleider staat centraal achteraan. Candlemass is immers zijn kindje en hij houdt alles strak in vorm. Niet dat dat veel moeite vergt want naast de ritmesectie is gitarist Lars Johansson mee de bepalende kracht door zijn bijzondere solo's. Als de klassiekers worden aangeboord, waaronder 'At The Gallows End' en 'Solitude', wordt het pas helemaal te gek. Robert Lowe heeft een dragende stem met de nodige vibrato. Genoeg drama dus.
35 CANDLE 9 X BIG

'Festivallen' is kiezen. In de helft van de set dus weer naar het grote podium voor enkele legendes aan het werk te zien.

CHICKENFOOT is een band die bestaat uit Sammy Hagar (ex-Montrose, ex-Van Halen), Michael Anthony (ex-Van Halen), Chad Smith (Peppers) en ene Joe Satriani op gitaar. Hun titelloze cd staat vol klassieke hardrock met een hoog fun-gehalte. De songs op zich zijn niet echt memorabel, maar ze vervelen geen moment. Wat gaat dat live geven?

Wel, dat was een wel heel aangename verrassing. Na opener 'Avenida Revolution' was Hagar al heel duidelijk. Hij stelde de band voor met de mededeling dat ze Chickenfoot songs zouden spelen. Ik was zeker niet de enige die hoopte op oude nummers van hun bands en solo-werk. Niet dus, maar de hoop bleef.

Op het uurtje dat zij hadden speelden zij dus keurig de hele cd. En dat was al animatie genoeg. Satriani kwam wel beter uit de hoek dan op de cd en mocht zijn gitaarwerk aardig in de verf zetten. Wat Hagar betreft, die man is 61 en gedraagt zich op het podium als een jonge hond. Met de nodige flair en parodie. Met geregeld toespelingen op de dames vooraan en de sloten tequila die zij (zogezegd) back stage nuttigen. Hagar is een showman van de oude stempel. Toch gebeurt dit allemaal luchtig zonder pretentie en met de nodige zelfrelativering. Zijn stem is nog altijd in topvorm, net als die van Michael Anthony, die voor perfecte harmony zorgt bij de refreinen. Ondanks de nogal oppervlakkige songs, swingt dit als de neten. We mogen af en toe meezingen, wat heel leuk is, en vooral heel simpel is zoals 'Oh Yeah' en 'Get it Up'. No nonsense amusement, gebracht door vier mannen die zich eigenlijk minstens zoveel amuseren als het publiek.


36 CHICKEN 7 X37 CHICKEN 18 X38 CHICKEN 22 X39 CHICKEN 6 X
40 CHICKEN 19 X41 CHICKEN 24 X42 CHICKEN 3 X43 CHICKEN 38 X
44 CHICKEN 4 X BIG

Vooraan, waar wij ons bevinden is de sfeer dan ook gezapig. Iets ouder publiek ook dat met een brede glimlach naar dit schouwspel staat te kijken. De tuinslangen worden ook weer bovengehaald, want de zon breekt er even fel door en het wordt heet. En geloof me, zo een ferme straal koud water op je lijf geeft weer energie. Zelfs Hagar vraagt een dosis aan de spuitgast en krijgt er een.

Als we zo een beetje door de cd heen zijn en de band even verdwijnt om gelijk terug te komen, verwachten we toch wel iets speciaals.


49 CHICKEN 39 X50 CHICKEN 27 X51 CHICKEN 8 X52 CHICKEN 37 X


Hagar werd in 1973 uit Montrose gezet kort na een concert in Brussel. Het laatste wat zij toen speelden was 'Bad Motor Scooter'. Hij achte het obligaat om dat nummer nog eens te spelen. Met de nodige sterke verhalen en humor zette zij zich neer vooraan met een lapsteel. De intro van deze klassieker kent iedereen. We kregen dan ook een stomende versie met weeral flits gitaarwerk van Satriani.
53 CHICKEN 34 X BIG

54 CHICKEN 36 X BIG
Ik vond dit een geweldig optreden, niet omwille van de songs, maar omwille van de ambiance, de humor en de fun op het podium. Gitaarfreaks kunnen zich laven aan Satch' snarenplukkerij, de dames aan de charmes van Hagar en Anthony. Voor de doorsnee rockliefhebber rest er een hoop ongegeneerd amusement. Zeer binnenkort op Bospop nog eens!!

Hoge tijd om de inwendige mens even te verfrissen! Daarna languit om de knoken en spieren eens te ontspannen, want het wordt nog een intense avond.

Ik zie DISTURBED bezig op het podium, maar dat is niet echt mijn ding. Ondanks het hondsbrutale werk dat zij verrichten, slaag ik er in om even 'weg' te zijn. Niet te lang echter want om 1920 speelt Epica in de tent en dat is toch altijd de moeite.

Volle bak in de marquee als de intro start. Ik heb er nu al wel een paar gehoord maar deze geeft me niettegenstaande de hitte toch kippenvel. EPICA is ondertussen gepromoveerd naar de eerste klasse van de gothic metal. Samen met Within Temptation laten zij ons, zuiderburen, middels geweldige cd's en optredens horen dat zij hét hebben en wij nog niet eens aan hun fraai gevormde hielen mogen likken. Neem daarbij nog Delain en het voormalige After Forever en dan weet je het wel.

Als tijdens de intro de bandleden een voor een opstappen ontploft de tent bijna. 'The Obsessive Devotion' barst los en Simone Simons nestelt zich tussen de jongens. En laten we niet rond de pot draaien. Simone Simons is samen met Cristina Scabbia de beste zangeres van het festival. De zeer nabije toekomst zal uitwijzen dat daar niets van overdreven is. Daarenboven ziet ze er weer geweldig uit wat vestimentaire aanpak betreft. Vanaf nu (zoals de toekomst...) is het bergaf wat dat betreft.


55 EPICA 1 X56 EPICA 8 X57 EPICA 2 X58 EPICA 12 bis X

Ook het stemgeluid, want we zijn tenslotte muziekliefhebber, niet?, zit gebeiteld. O.a. 'Menace of Vanity', 'Sancta Terra' en 'Consign to Oblivion' volgen. De band weet zcih te presenteren en speelt alles feilloos in met natuurlijk hier en daar wat 'technische ondersteuning'. Bijna foutloos parcours! Simone gaat bij mijn weten maar één keer even naast de lijn, maar gezien de composities de soms veeleisende partijen weze het haar vergeven. Dit was visueel en muzikaal mede een van de hoogtepunten van het festival. Wel stel ik me de vraag waarom Simone met een zwaar Duits accent spreekt. Toch niet omdat ze samenwoont met Oliver Palotai (keyboards bij Kamelot & Doro)? In een recent interview klinkt ze zo Hollands als Joop en Miep.60 EPICA 15 X61 EPICA 6 X62 EPICA 5 X63 EPICA 17 X


64 EPICA 3 X BIG
Tijdig terug naar buiten, want daar start om 2020u een van de grootste namen van het festival. Goed gepositioneerd staan we als de intro van NIGHTWISH begint. Aangekondigd als "eerst zoete dromen, straks de nachtmerrie (Manson)", kijk ik wel uit naar deze set. Het volk rondom mij is toch minder hysterisch dan ik verwachtte. Mogelijk de vermoeidheid die parten gaat spelen?

Ik zag Nightwish vorig jaar in de Lotto Arena en de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ze er toen goed mee weg kwamen. De vooroordelen waren groot, maar Anette Olzon wist ons te charmeren. Misschien toonden we toen voldoende medeleven? En ik ga gelijk verder. Anette zal altijd omstreden blijven. Nu de verrassing er een beetje af is, mag ik best wat kritischer zijn. Anette past niet in het plaatje. Voila. Wat niet wil zeggen dat ze niet kan zingen, ze doet dat best goed, maar dan louter uit technisch aspect. Zelfs oudere nummers geraken vlot over de sloot. Maar daar houdt het ook bij op.

Komt daarbij dat ze vestimentair niet voor de dag kwam. Als een ingebonden worst (ze is ook behoorlijk bijgekomen), op te hoge hakken, waardoor ze nagenoeg de hele set onbeweeglijk bleef staan of op een pedante manier wat rondstruinde. En dan dat flauwe handje! Dit is een metalfestival, kind! Terwijl het publiek soms lekker kon bangen op sommige nummers ging bij haar een handje omhoog waarvoor een kinderjuf zich zou schamen. Haar kinderlijke boze uitdrukking ('ik wil een snoepje!') maakt het allemaal niet beter. Goed. Zolang ik maar niet naar haar hoef te zien, wil het nog lukken. Ik was erg spaarzaam met mijn commentaar ter plaatse want ik reed die dag met mijn maat mee en die was wél vol lof. Voorzichtigheid is soms geboden.Nu naar de muziek.


65 NIGHT 3 X66 NIGHT 25 X67 A  NIGHT 22 X67 NIGHT 5 X
68 A NIGHT 20 X BIG

Opener '7 days to the Wolves' komt natuurlijk goed aan. Er word niet gekeken op een pyro meer of minder. Goed, dan zien we minder van Anette. De heren van Nightwish kennen hun vak natuurlijk en weten hoe ze moeten poseren. Gitarist Emppu Vuorinen moet zich met zijn korte beentjes soms wel haasten om tijdig terug op zijn plaats te zijn. De hele band is behoorlijk energiek en verkent regelmatig het hele podium. Uitgezonderd zij dus. Het lieve kind spaart alles voor haar zangprestatie. En gelukkig. Zo slaagt ze er toch in om Marco Hietala te pareren tijdens' 'Dead to the World' en zet ze een aardige prestatie neer met het verrassende 'Dead Boys Poem'. 'Ghost Love Score' wordt ingezet en ik vrees het ergste. Maar ook dat brengt ze er technisch gezien goed van af. Qua sfeer stelt het nu wel niets meer voor. Er zit geen drama meer in en dat maakte toch altijd deel uit van de oude Nightwish. 'Amaranth' klinkt zoals het moet klinken en 'Nemo' is aanvaardbaar, maar sfeerloos. Tegen het einde van de set volgen nog 'Wishmaster' en 'Wish I had an Angel'. Zelfde effect dus.
70 NIGHT 11 X71 NIGHT 42 X72 NIGHT 12 X73 A  NIGHT 37 X
73 NIGHT 38 X BIG

De hele set door was er voldoende rook en vuurwerk; dat zijn ze wel aan zichzelf verplicht, maar kan niet verhullen dat de grandeur van vroeger weg is. Anette hangt regelmatig rond Marco's nek en ze doen er alles aan om naar het publiek te laten uitschijnen dat ze een Team zijn. Ik geloof er geen fluit van. Stiekem hoop ik (en ik denk vele anderen) op het Bruce Dickinson verhaal waarbij de ware uitverkoren zanger(es) even verdwijnt maar daarna groter dan ooit tevoren terugkomt én de band de geschiedenisboeken inspeelt. Het blijft dromen, en ik vrees zoals Ed Kooyman ooit zong: ''t Is niet meer wat 't geweest is en 't zal nooit niet meer worden zoals het was".

Nightwish bracht het er dus uiteindelijk wel goed vanaf, maar zal altijd achtervolgd worden door het spook van, ja, Tarja dus. Tijd om haar eens te bellen?


78 NIGHT 33 X81 NIGHT 17 X83 NIGHT 44 X84 NIGHT 41 X
86 NIGHT 40 X BIG

De afsluiter, MARILYN MANSON is blijkbaar niet zo 'hot' als men dacht. Hele hordes festivalgangers verlaten al de site. Wie blijft, zoals wij, wachten op wat komen gaat. We zijn hier nu toch en ik wil wel eens zien of de soep de kool waard is. Ik laat ondertussen een argeloze festivalganger een foto van ons beiden maken, die uiteraard volledig mislukt. Gelukkig moet ik die nu dus niet publiceren. Enfin, ik zal nog zien...

Tussen de verschillende sectoren van het terrein breekt ook een gevecht uit met (vooral) lege flesjes en bekertjes. Vrij onschuldig allemaal. Het is immers een uur wachten op de zelfverklaarde 'God of Industrial Goth'. Als tijdens de voorbereiding op het podium ook nog eens een zwart doek word opgehangen, worden we wel heel nieuwsgierig. Het is al aardig donker als een mechanische ruis door de PA klinkt. Nog snel naar voor, wat gezien de vrij magere opkomst geen probleem is. En wat we dan voorgeschoteld krijgen is toch wel vrij bizar.


87 MANSON 3 X88 MANSON 5 X89 MANSON 7 X90 MANSON 10 X
91 MANSON 4 X BIG

Marilyn Manson, alter ego van Brian Warner, is inderdaad een erg bijzonder figuur. Zijn muziek is een ding, maar live is het toch wel genieten. Net zoals Alice Cooper in de jaren zeventig, poogt hij het publiek te choqueren, wat vandaag natuurlijk niet meer lukt. Zijn band oogt ook, ja, bizar. Ik vind dit echt wel entertainend!

Zijn laatste cd, 'The High End Of Low' is een conceptcd over decadentie en verval in Hollywood. En met de nodige attributen zet hij dit dik in de verf. Een beetje een retro knipoog naar de grote diva's van weleer en dan weer over-the-top arrogant naar het publiek. Zo laat hij zich na elk nummer een flesje water aanreiken dat hij even aan de lippen zet en dan in het publiek gooit; hij wordt tussendoor telkens afgedroogd door een legertje personeel. Na elk nummer wordt de microfoon argeloos op het podium gesmeten.

Allemaal deel van de act? Waarschijnlijk. Deel van het concept? Ook mogelijk. En dat is juist zo intrigerend. Manson is soms zo aanstootgevend arrogant dat het publiek onbegrijpend mekaar aanstaart. Muzikaal vind ik het niet altijd even hoogstaand. Ik hou wel van de industrial gitaarsound en de mechanische drums, het Rammstein effect, zeg maar. Deze band speelt zeker zo heavy. 'Mobscene' en 'Dopeshow' zijn een van de weinige nummers die ik bij titel ken en ze passeren vrij vroeg in de show. Gelukkig maar want uiteindelijk begint mijn rug het een beetje te begeven en zakken we in overleg langzaam af naar achteren.


92 MANSON 11 X93 MANSON 18 X94 MANSON 20 X95 MANSON 21 X
96 MANSON RAND


Blijk nu dat er toch nog aardig wat volk staat, maar met de nodige ruimte tussen. Aan toog 8 drinken we onze laatste verdiende drankje alvorens op ons gemak naar de uitgang te gaan.

Ik ontvang van mijn maat nogmaals de complimenten betreffende het fietsverhaal. Het is heerlijk fietsen in de zomerse en nachtelijke Kempen. Zij die te voet al of niet een eind moeten gaan laten we vlot achter ons. Zo ook deze 14e editie.

Zoals voorspeld eindigde Dit festival niet met een groots dessert. Het was geen enkele dag uitkijken naar de finale, het was meer genieten van de entrées en tussengerechten dan van de finales. Of was het een wandelend buffet? Het wel erg heterogene aanbod zorgde er voor dat je altijd wel ergens aan de bak kon komen. Verveling was uitgesloten. Voor mezelf had ik op voorhand uitgemaakt wie ik waar en wanneer wou zien. Een beetje selecteren en plannen. Rekening houdend met de mogelijke fysieke gevolgen, al bleven die uit tot op het laatste.De psychologische gevolgen zijn wel weeral niet te overzien.

Binnenkort nog de legendarische scharrel 'People of Graspop '09'...

 

23:10 Gepost in Muziek | Commentaren (1)