06-05-12

Damian Wilson, De Rots, 05/05/12

Omdat de avond er anders maar triestig dreigde uit te zien, zakte ondergetekende maar af naar De Rots, de 'euh' in de branding als je eens een avondje wil uitzakken met fijne muziek en af en toe een boeiend bandje binnen handbereik.

Dat Damian Wilson daar in december j.l. nog optrad is bijlange niet vergeten. Zaterdag was hij er wéér en dat trok me dan toch over de lijn om naar de stad af te zakken.

Niet echt veel volk maar voldoende om er een gezellige boel van te maken. Ook niet veel veranderd qua aanpak van de man zelve maar dat hoeft dan ook niet. Ik denk dat hij er zelf ook meer dan voldoende genoegen in schept om enkel gewapend met een gitaar en enkele liters thee zijn hectische loopbaan even een andere wending tegeven. Het Threshold album zou bijna rond moeten zijn en ook Headspace, de andere progressive band waarin hij actief is, draait op volle toeren. Voor de Londenaar een kleine moeite om Vlaanderen en Nederland, waar hij toch zeer geappreciëerd wordt, even te bezoeken.

04 Damian Wilson 036 fxx.jpg

Wilson greep uiteraard vooral uit zijn solorepertoire, en daarvoor verwijs ik graag naar mijn eerdere post van december 2011 waarin ik dieper in ga op zijn muzikale escapades. De goede man nam deze keer wel erg veel tijd voor zijn onderhoudende praatjes waardoor er af en toe toch de roep kwam om voor de verandering toch nog eens een nummer te spelen. Ik stelde me dan ook soms de vraag of hij ons of verbaal, of muzikaal kwam entertainen. Hoe dan ook, het is altijd een genoegen om Damian Wilson aan het werk te zien, een en ander bij te leren over hoe een perfecte kop thee te zetten en een praatje te maken met deze sympathieke en joviale reus.

Bovenal echter kijk ik met de grootste nieuwsgierigheid uit naar het nieuwe Threshold album en tour. Hoe onderhoudend hij ook mag zijn als troubadour, Damian komt pas volledig tot zijn recht als frontman van Englands grootste progmetal band.

01 Damian Wilson 066.JPG

02 Damian Wilson 051.JPG

03 Damian Wilson 033.JPG

05 Damian Wilson 067.JPG

14:54 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

08-11-11

Damian Wilson, De Rots, 5/11/11

 

damian wilson,de rots

Zaterdagavond was het een uitgelezen avond om nog eens af te zakken naar De Rots. Daar waar er de laatste tijd vooral erg heavy bandjes geprogrammeerd staan, werd ruimte gecreëerd voor iemand die me bijzonder nauw aan het hart ligt. Gewapend met mijn tramkaart, mini-me (vandaar de ‘andere’ kwaliteit van foto’s), veel goesting en een zeker niveau van dorst, keek ik ontzettend uit naar de solo-spot van Damian Wilson. Wie nu weer?

In prog- en zekere metalkringen is Damian Wilson zeker geen onbekende. Uiteraard als zanger van het Britse progmetal instituut Threshold, maar ook als veelgevraagde gast op cd’s van anderen, waaronder de vele projecten van Arje Lucassen: Ayreon en Star One. Damian zong op de eerste en derde cd van Threshold en is nu sinds een jaar of vier – na het vertrek van Andrew ‘Mac’ McDermott (zaliger) terug de frontman van deze band. Niemand is daar rouwig om want ondanks Mac’s puike werk met de band, is het toch Wilson’s stem die de band initieel gemaakt heeft. In de lente komt de niewe cd uit en ik kijk daar ont-zet-tend naar uit.

Dat de goede man daarenboven nog tijd heeft om met een eigen band én solo aan de slag te gaan middels een rijke schat aan eigen geschreven materiaal was voor mij tot voor kort een mysterie. ’t Is te zeggen: ik had er al wel van gehoord. Ik mag mezelf dan misschien wel een Damian Wilsonfan noemen, hierbij schoot ik schromelijk tekort. Hoge tijd dus om dit goed te maken! 

Van een stormloop was niet echt sprake. Toen ik goedgemutst en voorzien aan de toog zat te kletsen, kwam Damian reeds kennismaken met het publiek. Uit vorige ontmoetingen kennen we hem als een uitbundig, spontaan en uiterst sympathiek man, en deze avond zou niet anders zijn. Hij verwelkomde iedereen op een persoonlijke manier en wou zelfs onze naam weten. Klinkt wat klef, maar de sfeer was gelijk familiaal of op zijn minst vriendschappelijk te noemen. Maar uiteraard diende er boter bij de vis geleverd te worden, dus een en al aandacht toen de boomlange artiest plaats nam op de barkruk met als attributen een gitaar en een kop thee met melk (ok, gets a little flemmy, but I like it)

111105 Damian W 029.JPG

En eerlijk: toen het eerste vrij sobere en intimistische nummer ‘Part of Me’ de set had geopend wist ik het al: deze man heeft nog een verborgen schat aan materiaal – goed verborgen voor mij dan toch want enkele anderen zag ik alle teksten meelippen.

Gezegend met een klok van een stem die de ene moment krachtig kan uithalen om vervolgens haast fluisterend onze oren te strelen en gewapend met tal van anekdotes om de set mee in te kleuren, had hij het magere maar oprecht geïnteresseerde publiek snel op de hand. Was ik eerst nogal aan de kritische kant, twee songs verder had hij me volledig ingepalmd. Wat een verschil met zijn imposante prestaties met Threshold of de theatrale aanwezigheid met Star One!

111105 Damian W 016.JPG

Damian begeleidde zichzelf meer dan behoorlijk op de akoestische gitaar en wist met zijn anekdotes de sfeer er goed in te houden. Deze gingen net zoals de erg persoonlijke teksten vooral over het/zijn leven en dagelijkse dingen, lief en leed, waarin we ons toch allemaal een beetje herkennen. De songstructuren en algemeen timbre van het materiaal deed me vooral denken aan Luka Bloom. Kwestie van een idee te geven. Zijn duidelijke uitspraak maakte dat je de teksten dan ook ten volle kon bevatten, voor zover mogelijk uiteraard.

111105 Damian W 049.JPG

Heerlijke songs als ‘Disciple’, ‘Adam’s Child’ of het gezellige ‘Homegrown’ grepen onmiddellijk naar de keel. Uiteraard kon een Threshold nummer niet ontbreken, maar al sla je me dood, ik weet echt niet meer welk het was (Mission Profile?). Dankzij enkele Brugse Trippels…. Regelmatig werden we uitgenodigd om een lijntje mee te zingen en alzo ontstond er al snel een kampvuursfeertje. Iemand die nog kwam aanwaaien kreeg te horen dat hij ‘among friends’ was.

De tijd vloog en tegen het einde kregen we nog een a capella versie van ‘Satisfaction’ (jan die) waarbij het publiek zich eens mocht laten gaan en een mooie uitvoering van Iron Maiden’s ‘The Evil that Men Do’, zoals we het – ongeveer – kennen van de Maiden UniteD uitstap. Ook hierbij werd het refrein uitbundig meegezongen.

damian wilson,de rots

111105 Damian W 077.JPG

Om de avond compleet te maken, kon Damian zijn compilatie cd ‘I thought the World was Listening 1997 – 2011’, welke officieel een dag uit was, officieel voorstellen. Na de set nam hij natuurlijk nog alle tijd om ons te bedanken, te signeren en foto-time. Waarlijk een mooie en warme avond in een langzaamaan door herfst aangevreten nazomer.

http://www.damian-wilson.net/

01:06 Gepost in Muziek | Commentaren (2)

17-12-10

Maiden United, 16/12/2010, Panddemonium

Tarkus Gig report 2009 1.JPG

As the sun breaks, above the ground,
An old man stands on the hill.
As the ground warms, to the first rays of light
A birdsong shatters the still.

Donderdag avond was het beregezellig in metalkroeg Panddemonium. Het moet gezegd dat ik daar de laatste twee jaar de deur niet echt heb platgelopen. Ik wil voor de volledigheid alvast stellen dat ik nog nooit de deur van een dranketablissement heb platgelopen, het is maar, voor je het weet heb je een naam…

Nu waren er wel meer dan een reden om toch nog eens een bezoekje te brengen. De band/project MAIDEN UNITED speelde er ten dans en dat gebeuren had heel wat troeven achter de hand. Als je weet dat dit gezelschap Iron Maiden songs herarrangeert en deze dan semi-akoestissch brengt maakt dat misschien niet onmiddellijk de hevigste emoties los. Enige duiding dringt zich dan ook op.

Vooreerst: op zang vinden we Damian Wilson, de oer-frontman van Threshold en graaggeziene gast op tal van projecten waarvan Ayreon & Star One van Arjen Lucassen zeker de bekendste zijn. Wil ook lukken dat ik sinds Threshold’s debuut ‘Wounded Land’ een onvoorwaardelijke fan ben geworden van ’s mans sterke, emotionele, zeg maar dramatische stemgeluid. Eigenlijk was er dus al niet veel méér nodig om mij over de streep te trekken.

Als bonus kregen we ook Anneke Van Giersbergen (ex-The Gathering, Aqua de Annique,…) toegevoegd, wat naderhand een meevaller bleek te zijn wegens niet altijd beschikbaar. Zij zong zichzelf twee jaar geleden de geschiedenis in met het duet met Sharon den Adel. In de band zaten verder initiatiefnemer Joey Bruers op bas, Marco Kuypers op toetsen, Mike Coolen op drums en op gitaar Ruud Jolie, welke we kennen van Within Temptation. 

Dankzij het retestrakke tijdsschema van De Lijn waren we ruim op tijd zodat we nog even konden genieten van de snel dalende temperatuur buiten. Eens binnen en genesteld aan de toog werd er wat geouwehoerd wegens weer even niet gezien. De band deed zich ondertussen tegoed aan pizza.

Eerste opkikker was alvast dat we kort nadien Damian konden strikken voor wat signeerwerk en fotootjes. Al snel wist hij zich te ontpoppen tot verteller en bleef ruim twintig minuten bij ons hangen. Ikzelf had hem al eerder ontmoet wat het onderhoud en aan de gang houden van het gesprek enigszins liet vlotten. Nadat ik hem de debuutcd van Landmarq (1992) onder de neus duwde (waarop hij debuteerde in de progressieve rock) vertelde hij ronduit over zijn auditie en contact met Steve Harris (Iron Maiden, Damian werd toen gepolst om de net vertrokken Bruce te vervangen maar werd gelukkig niet aangeworven). Zijn spraakwaterval ging verder over hoe ongeorganiseerd hij leeft, over het heengaan van Ronnie James Dio en Steve Lee, de plannen met Threshold en het leven tout-court. Ook naast het podium is hij een erg charismatisch, energiek en dynamisch persoon. Ons gezelschap was alvast aardig pumped-up! 

Tijd voor de set dan maar. En het moet gezegd: een aardig kamp/haardvuursfeertje hing over het pand. Geen imposante opening zoals we van de échte Maiden gewoon zijn, maar een kabbelend basloopje en gepingel op de akoestische gitaar om als snel ‘Where Eagles Dare’ te herkennen. De band focust zich vooral op het nog steeds onderschatte ‘Piece of Mind’ album uit 1983. Dus volgden bekende tot minder gekende songs van dit album. Met ‘The Trooper’ zat de sfeer er natuurlijk goed in want iedereen kan dit haast blind meezingen. Heel andere koek was het met ‘Still Life’ en ‘Quest for Fire’, ook ik heb die ruim 25 jaar niet gehoord en Iron Maiden speelt die al lang niet meer, als ze al ooit de setlist hebben gehaald. ‘Revelations’, ‘Die with your Boots on’ en ‘Flight of Icarus’ zijn regelrechte klassiekers en  werden dan ook al snel opgepikt door de goed gevulde Panddemonium.

101216 Maiden United 025.jpg

101216 Maiden United 033.jpg

101216 Maiden United 037.jpg

 

101216 Maiden United 136.JPG

 

 

Voor ‘To Tame a Land’ en ‘Sun and Steel’ – wie herinnert zich deze songs nog? – kreeg de band dan versterking van Anneke. Ik zat zeker niet alleen met de vraag van ‘wat gaat zij met die songs doen’? Maar het klopte perfect. Ook deze nummers werden uiteraard een pak langzamer gespeeld en Anneke gaf er een jazzy feel aan. Daarenboven blendt haar stem perfect met die van Damian, welke zich tussendoor wel erg graag laafde aan de Karmeliet van het vat. Tussen de songs viel het me op dat ik de ontbrekende of nauwelijks aanwezige gitaarsolo’s helemaal niet miste. Op toetsen werd dit gezellig ingekleurd en Ruud plaatste keurig de herkenbare riffs.

Toe kwam er ruimte voor wat spielerei waarin ‘The Number of the Beast’ en ‘Hallowed…’ even werden aangeraakt maar duidelijk niet voorzien waren. Eerstgenoemde werd vooral door het publiek gezongen en bestond nagenoeg volledig uit het refrein. Fun dus, maar een beetje chaos ook en daar hou ik niet zo van midden in een set, soit.

Joey kondigde aan om toch nog serieus enkele nummers te brengen en dat werden ‘The Evil that men do’, ‘Childeren of the Damned’ en als laatste ‘Wasted Years’ waarbij Anneke weer voor een mooie bijdrage mocht zorgen.

Nadien werd er nog behoorlijk wat nagepraat, weerom ceedeetjes gesigneerd, foto’s, the lot. Zelf terug aan de toog nog effe Ruud geïnterpelleerd en nog wat sterk gerstenat verwerkt (hey, we waren niet voor niets met de tram!) Toen we uiteindelijk vertrokken liet Damian het niet na ons allen nog hartelijk de hand te drukken.

Voorwaar, ik zeg u: Panddemonium deed zijn naam alle eer aan door niet letterlijk maar wel figuurlijk een warm en gezellig oord te zijn in een gure winternacht temidden een verlaten stad. Chapeau voor Joris & co om senior metalheads te raken waar het goed doet. Ik wens de aanstellers van StuBru volgende week een fractie toe van de ambiance deze avond in de P.

101216 Maiden United 096.jpg

101216 Maiden United 106.jpg

101216 Maiden United 107.jpg

101216 Maiden United 123.jpg

101216 Maiden United 128.jpg

101216 Maiden United 142.jpg

101216 Maiden United 146.jpg

101216 Maiden United 157.jpg

101216 Maiden United 160.jpg

 

14:23 Gepost in Muziek | Commentaren (4)