06-05-12

Damian Wilson, De Rots, 05/05/12

Omdat de avond er anders maar triestig dreigde uit te zien, zakte ondergetekende maar af naar De Rots, de 'euh' in de branding als je eens een avondje wil uitzakken met fijne muziek en af en toe een boeiend bandje binnen handbereik.

Dat Damian Wilson daar in december j.l. nog optrad is bijlange niet vergeten. Zaterdag was hij er wéér en dat trok me dan toch over de lijn om naar de stad af te zakken.

Niet echt veel volk maar voldoende om er een gezellige boel van te maken. Ook niet veel veranderd qua aanpak van de man zelve maar dat hoeft dan ook niet. Ik denk dat hij er zelf ook meer dan voldoende genoegen in schept om enkel gewapend met een gitaar en enkele liters thee zijn hectische loopbaan even een andere wending tegeven. Het Threshold album zou bijna rond moeten zijn en ook Headspace, de andere progressive band waarin hij actief is, draait op volle toeren. Voor de Londenaar een kleine moeite om Vlaanderen en Nederland, waar hij toch zeer geappreciëerd wordt, even te bezoeken.

04 Damian Wilson 036 fxx.jpg

Wilson greep uiteraard vooral uit zijn solorepertoire, en daarvoor verwijs ik graag naar mijn eerdere post van december 2011 waarin ik dieper in ga op zijn muzikale escapades. De goede man nam deze keer wel erg veel tijd voor zijn onderhoudende praatjes waardoor er af en toe toch de roep kwam om voor de verandering toch nog eens een nummer te spelen. Ik stelde me dan ook soms de vraag of hij ons of verbaal, of muzikaal kwam entertainen. Hoe dan ook, het is altijd een genoegen om Damian Wilson aan het werk te zien, een en ander bij te leren over hoe een perfecte kop thee te zetten en een praatje te maken met deze sympathieke en joviale reus.

Bovenal echter kijk ik met de grootste nieuwsgierigheid uit naar het nieuwe Threshold album en tour. Hoe onderhoudend hij ook mag zijn als troubadour, Damian komt pas volledig tot zijn recht als frontman van Englands grootste progmetal band.

01 Damian Wilson 066.JPG

02 Damian Wilson 051.JPG

03 Damian Wilson 033.JPG

05 Damian Wilson 067.JPG

14:54 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

08-11-11

Damian Wilson, De Rots, 5/11/11

 

damian wilson,de rots

Zaterdagavond was het een uitgelezen avond om nog eens af te zakken naar De Rots. Daar waar er de laatste tijd vooral erg heavy bandjes geprogrammeerd staan, werd ruimte gecreëerd voor iemand die me bijzonder nauw aan het hart ligt. Gewapend met mijn tramkaart, mini-me (vandaar de ‘andere’ kwaliteit van foto’s), veel goesting en een zeker niveau van dorst, keek ik ontzettend uit naar de solo-spot van Damian Wilson. Wie nu weer?

In prog- en zekere metalkringen is Damian Wilson zeker geen onbekende. Uiteraard als zanger van het Britse progmetal instituut Threshold, maar ook als veelgevraagde gast op cd’s van anderen, waaronder de vele projecten van Arje Lucassen: Ayreon en Star One. Damian zong op de eerste en derde cd van Threshold en is nu sinds een jaar of vier – na het vertrek van Andrew ‘Mac’ McDermott (zaliger) terug de frontman van deze band. Niemand is daar rouwig om want ondanks Mac’s puike werk met de band, is het toch Wilson’s stem die de band initieel gemaakt heeft. In de lente komt de niewe cd uit en ik kijk daar ont-zet-tend naar uit.

Dat de goede man daarenboven nog tijd heeft om met een eigen band én solo aan de slag te gaan middels een rijke schat aan eigen geschreven materiaal was voor mij tot voor kort een mysterie. ’t Is te zeggen: ik had er al wel van gehoord. Ik mag mezelf dan misschien wel een Damian Wilsonfan noemen, hierbij schoot ik schromelijk tekort. Hoge tijd dus om dit goed te maken! 

Van een stormloop was niet echt sprake. Toen ik goedgemutst en voorzien aan de toog zat te kletsen, kwam Damian reeds kennismaken met het publiek. Uit vorige ontmoetingen kennen we hem als een uitbundig, spontaan en uiterst sympathiek man, en deze avond zou niet anders zijn. Hij verwelkomde iedereen op een persoonlijke manier en wou zelfs onze naam weten. Klinkt wat klef, maar de sfeer was gelijk familiaal of op zijn minst vriendschappelijk te noemen. Maar uiteraard diende er boter bij de vis geleverd te worden, dus een en al aandacht toen de boomlange artiest plaats nam op de barkruk met als attributen een gitaar en een kop thee met melk (ok, gets a little flemmy, but I like it)

111105 Damian W 029.JPG

En eerlijk: toen het eerste vrij sobere en intimistische nummer ‘Part of Me’ de set had geopend wist ik het al: deze man heeft nog een verborgen schat aan materiaal – goed verborgen voor mij dan toch want enkele anderen zag ik alle teksten meelippen.

Gezegend met een klok van een stem die de ene moment krachtig kan uithalen om vervolgens haast fluisterend onze oren te strelen en gewapend met tal van anekdotes om de set mee in te kleuren, had hij het magere maar oprecht geïnteresseerde publiek snel op de hand. Was ik eerst nogal aan de kritische kant, twee songs verder had hij me volledig ingepalmd. Wat een verschil met zijn imposante prestaties met Threshold of de theatrale aanwezigheid met Star One!

111105 Damian W 016.JPG

Damian begeleidde zichzelf meer dan behoorlijk op de akoestische gitaar en wist met zijn anekdotes de sfeer er goed in te houden. Deze gingen net zoals de erg persoonlijke teksten vooral over het/zijn leven en dagelijkse dingen, lief en leed, waarin we ons toch allemaal een beetje herkennen. De songstructuren en algemeen timbre van het materiaal deed me vooral denken aan Luka Bloom. Kwestie van een idee te geven. Zijn duidelijke uitspraak maakte dat je de teksten dan ook ten volle kon bevatten, voor zover mogelijk uiteraard.

111105 Damian W 049.JPG

Heerlijke songs als ‘Disciple’, ‘Adam’s Child’ of het gezellige ‘Homegrown’ grepen onmiddellijk naar de keel. Uiteraard kon een Threshold nummer niet ontbreken, maar al sla je me dood, ik weet echt niet meer welk het was (Mission Profile?). Dankzij enkele Brugse Trippels…. Regelmatig werden we uitgenodigd om een lijntje mee te zingen en alzo ontstond er al snel een kampvuursfeertje. Iemand die nog kwam aanwaaien kreeg te horen dat hij ‘among friends’ was.

De tijd vloog en tegen het einde kregen we nog een a capella versie van ‘Satisfaction’ (jan die) waarbij het publiek zich eens mocht laten gaan en een mooie uitvoering van Iron Maiden’s ‘The Evil that Men Do’, zoals we het – ongeveer – kennen van de Maiden UniteD uitstap. Ook hierbij werd het refrein uitbundig meegezongen.

damian wilson,de rots

111105 Damian W 077.JPG

Om de avond compleet te maken, kon Damian zijn compilatie cd ‘I thought the World was Listening 1997 – 2011’, welke officieel een dag uit was, officieel voorstellen. Na de set nam hij natuurlijk nog alle tijd om ons te bedanken, te signeren en foto-time. Waarlijk een mooie en warme avond in een langzaamaan door herfst aangevreten nazomer.

http://www.damian-wilson.net/

01:06 Gepost in Muziek | Commentaren (2)

27-11-09

House Of Lords & Kane'd, De Rots, 25/11/09

Tarkus Gig report 2009 1


Van sommige bands denk je 'die ga ik nooit live zien' of 'die komen nooit naar ons land'. Hoe fout kan een mens zijn?

Bands als Survivor, Journey of REO Speedwagen zijn de laatste jaren allemaal onze contreien gepasseerd, dit dikwijls na twee decennia nauwelijks buiten hun thuisland geweest te zijn. En nu volgens sommigen de gouden tijden en de megalomane wereld van rocksterren wel erg begint te tanen, is het tijd om - voor de bands dan - met beide voeten op de grond te komen en clubsgewijs de fans te overtuigen van hun bestaansrecht.

HOUSE OF LORDS is een Amerikaanse AOR/Hardrockband die commercieel misschien niet zo hoog scoorde als hun stijlgenoten, dit vooral wegens het uitblijven van echte hits. Daarenboven kwamen hun eerste twee albums uit middenin de grungeperiode waardoor deze bijzonder weinig airplay kregen. Met de albums op zich is zeker niets mis, wel integendeel.

HOL werd eind jaren tachtig opgericht door David Glenn Eisley, welke al snel werd vervangen door James Christian. Eisley bleef wel actief als acteur en songwriter. Uit het debuut bleef vooral de ballad 'Love Don't Lie' overeind. Opvolger 'Sahara' telde gasten als Robin Zander, Doug Aldrich en Mandy Meyer en zou vooral het nummer 'Remember My Name' beitelen in de archieven van de melodieuze rock. Producer Gene Simmons (Kiss) verloor stilaan greep op de band en na enkele mindere albums duurde het tot 'World Upside Down' als er zich een beetje definitieve line-up gaat vormen. Volgende cd 'Welcome to my Kingdom' laat een band horen die zowel stevig als melodieus uit de hoek kan komen. Dit jaar was opvolger 'Cartesian Dreams' er en hiermee werd de volumeknop nog wat opengedraaid want deze klinkt nog steviger zonder de sterke melodielijnen en catchy hooks uit het oog te verliezen. Recentelijk toerden zij in het gezelschap van Tyketto en White Lion door Zuid-Amerika. Woensdagavond stonden zij in De Rots, Melkmarkt, Antwerpen.

Na een beperkt feestje op het werk, naar huis, even bijslapen (wekker zetten) stukje eten en dan de tram op naar het centrum. Alleen al de semi-legendarische status van de band in kwestie drijft mij voort. Voor iets minder zou ik in ware couch potatoe stijl mijn avond hebben doorgebracht. Stel je voor.

Was eerst aangekondigd dat het Duitse Jaded Heart de Europese tour zou openen, van een support was ondertussen al geen sprake meer. Tot ik De Rots binnenkwam.

Het Britse KANE'D diende als opwarmer en dat was best aardig. Kane'd, een spontaan ogende band uit Groot-Brittannië, ziet er een beetje chaotisch uit, maar wist het eerder belegen publiek toch in beweging te krijgen met hun mix van glam- en post-punkrock. De prille leden van deze zevenkoppige band zagen er erg streetwise en credible uit, maar zouden evengoed het product van een marketeer kunnen zijn, daar ben ik niet echt uit. Muzikaal stelde het niet veel voor, maar de drie vrolijke meiden wisten met hun dan afwisselende en dan aanstekelijke samenzang aardig weg te komen. De rest van de band, en jongens zien er dan ook altijd uit als een melkmuil, speelde best functioneel zonder grote ogen te gooien. De set bestond vooral uit eigen werk met als uitzondering 'Rebel Yell' van Billy Idol, wat gelijk aangeeft in welk muzikale territorium zij zich bevinden. En laten we eerlijk zijn: was dit een all-male band, dan bleef ik aan de toog hangen, maar dat was niet het geval. Mannen!


1 KANED

2 KANED

4 KANED

5 KANED


Zanger James Christian, zanger en drijvende kracht binnen House Of Lords, al een eind in de 50 en gehuwd met zangeres Robin Beck ('First Time', weet je nog), ziet er wel wat speciaal uit. Natuurlijk is de grote haardos uit de 'hair-days' deftig gereduceerd, de man is aardig bijgekomen (allemaal herkenbaar...), en ik sluit niet uit dat er een beetje aan 's mans gezicht is gewerkt. Maar dat is volledig irrelevant en eerder voer voor triviabladen. Dat hij nog bijzonder goed bij stem is zou hij gelijk bewijzen.

Met een kleine maar strakke band achter zich (en een beetje hulp uit een doosje) zet de band een imposant geluid neer. Interim gitarist Rob Marcello imponeert met zijn flitsend gitaarspel  en relaxte imago (waar halen ze die knapen toch?) terwijl bassist Chris McCarvill een niet onaardige bassolo ten beste geeft, net zoals 'BJ' Zampa op de drums. Met een beetje geprogrammeerde toetsen erbij komt alles krachtig over.

Er wordt vooral geput uit het nieuwe album. James heeft af en toe problemen met zijn in-ear monitor, maar nergens gaat hij in de fout. Natuurlijk helpen de backingvocals van zijn band een beetje, maar zijn herkenbare licht hese stemgeluid komt er goed uit.

Gezien ik de recentste cd nog niet goed ken, kwam het eerste hoogtepunt pas met 'Come To My Kingdom' en 'I don't wanna wait all night'. Ook sterk: 'Love don't lie'. Voor zover ik weet (geen setlist voorhanden) is er niets gespeeld uit 's mans solocd 'Rude Awakening', wel jammer.

House Of Lords wist de redelijk goed gevulde Rots mee te slepen met zijn krachtige set. Het was niet alleen een boeiende avond, ik vond het een hele ervaring om deze band te zien spelen in een nederige stulp als deze. De band voelde zich er blijkbaar ook thuis want na de show namen zij alle tijd om een praatje te slaan en stuff te signeren. Excellent!


11 HOL

10 HOL

13 HOL

15 HOL

16 HOL



33 KANED SMALL

JAMES & TARKUS
(Men in Black)

 

09:53 Gepost in Muziek | Commentaren (3)

19-09-09

Joe Stump @ De Rots, 18/09/09

Tarkus Gig report 2009 1


Joe Stump is one of the most intense and over the top guitarists on the planet. His maniacal guitar driven releases are amazing displays of power and jaw dropping technical command. He was named by Guitar One Magazine as one of the ten fastest shredders of all time and by Guitarist as one of the top 20 shredders of all time.

Zo opent de site van gitarist Joe Stump. Al goed dat het daar op staat, want was het niet door de hint van een maat, ik had het nooit geweten, ik had de man nooit gekend én ik was een meer dan onderhoudende avond mislopen. Niet dat het in De Rots niet gezellig is, maar geluidstechnisch gezien durft er al eens iets te mankeren. Met de tijd ben ik er ook in geslaagd om redelijke foto's te maken in dat donkere hol. Oefening, vraag het maar aan Joe Stump, is de enige manier...

Joe Stump is dus een Amerikaans gitarist die ooit furore maakte met de band Reign Of Terror en vandaag nog met de hier niet zo bekende band HolyHell. Vrijdag stond hij geprogrammeerd om te spelen in De Rots. Niet met een band, maar onder zijn eigen naam. Er was ook een support voorzien onder de vorm van The Maverick Renegades. Ook totaal onbekend wegens afkomstig uit het verre Heist o/d Berg.  Toch waren het deze jongens die de avond een flinke aftrap gaven. Zij spelen een recht-toe-aan hardrock/metal waarin je vooral de klassieke bands terughoort als Saxon, Motörhead, en vooral AC/DC. Zij brachten hun nerveuze set met een punky attitude zonder te vervallen in de respectieve herrie. Alles was strak en technisch best in orde. De setlist bestond uit eigen nummers, met als afsluiter 'Whole Lotta Rosie'. Deze ging ondanks het wel erg hoge tempo en nerveuze spel net niet uit de bocht. Al bij al een bijzonder leuke band die, zei ik het al, de avond lekker van start deed gaan.


Joe Stump 02101 Joe Stump 01202 Joe Stump 01503 Joe Stump 010


Tegen 21u mocht Joe Stump het kleine podium innemen. Ondersteund door een eigen bassist en een ingehuurde drummer (al viel daar niets van te merken!) en een dito zanger - beiden uit Nederland - duurde het 3 nanoseconden om het publiek collectief een jaw-dropper te bezorgen. Ik verklaar.

Joe is wat men heet een echte 'schredder'. De klemtoon ligt vooral op de waanzinnige vingervlugheid van Joe. Zijn techniek is haast een doorslag van datgene we gewend zijn van ene Yngwie Malmsteen. En daarmee is de naam dus gevallen. Vanaf hij zijn instrument vast heeft ademt àlles Yngwie uit. Maar daarmee zijn we nog maar in de helft van het verhaal. Visueel lijken we dan weer naar Ritchie Blackmore. De poses, het handje om zijn band te dirigeren, de houding in het algemeen. En gelukkig heeft hij ook de knepen van de meester, die volgens mij zo grillig en persoonlijk zijn dat ze eigenlijk niet te imiteren zijn, zich zoveel mogelijk eigen gemaakt. Het geluid was erg close - hij had in ieder geval de identieke backline (ENGL + Marshall).

Na een instrumentaaltje om het geluid toch (enigszins) goed te krijgen, stak de band van wal met Rainbow's 'Kill The King'. De vrees dat de zang alles zou omlaag halen, was ongegrond. Wat deze knaap kon zingen was echt ver boven de middelmaat! Zijn klankkleur deed me denken aan Yngwie's Mark Boals; een hoog, clean stemgeluid. Een blik op de setlist deed ons hart nog sneller slaan. Naast slechts enkele eigen nummers, stonden er vooral Rainbow en Deep Purple songs op het programma. De som van deze onderdelen maakte dan ook dat het een bijzonder vermakelijke avond werd.

Zo stond er op de lijst nog verder 'Lady Double Dealer', 'Lost In Hollywood', 'Stormbringer', 'Mistreated' en als afsluiter 'Burn'. Kan je nagaan dat er het hele optreden door de redelijk gevulde tent een aardig stukje werd meegezongen. Het eigen werk bulkt van de invloeden van voorgenoemde gitaristen maar als hij dan af en toe een Blackmore-pose aannam kwam dat toch een beetje muf over wat hier en daar wel een lachbui tot gevolg had. En daar wringt nu wel een beetje het schoentje.


04 Joe Stump 03305 Joe Stump 04506 Joe Stump 05607 Joe Stump 06308 Joe Stump 052

09 Joe Stump 10010 Joe Stump 12711 Joe Stump 17412 Joe Stump 184


Joe Stump kan op een off-day van Yngwie of Blackmore zonder probleem hun plaats innemen, je zou het nauwelijks horen, maar dan? Originaliteit was ver te zoeken, maar dat werd zeker en vast goedgemaakt door 's mans technische kunnen. Je zou dus kunnen stellen dat zijn kwaliteiten tevens zijn beperkingen zijn. Ik ben onbekend met het werk van zijn 'andere' bands, maar qua amusementswaarde lag de lat wel erg hoog deze avond. Na een kleine babbel met de band en toen de drank redelijk in de man was, was het tijd om de tram op te zoeken. Hey, ik mag me toch ook eens laten gaan na een lange werkweek? Leuke noot is dat het vrijdag Joe's verjaardag was (werd 49), maar niemand wist dat blijkbaar. Joe, have one!
13 Joe Stump 181 BIG 2

14 Joe Stump 133 BIG 1

Voor soundbytes & info: http://www.joestump.com/

cdJoe Stump - 'Virtuosic Vendetta' is 's mans laatste werkstuk en bevat 12 eigen songs die bewijzen dat de man zijn titel verdient. Meer dan 70 minuten gitaaracrobatiek om absoluut over je nek te gaan. Liefhebbers van Yngwie zullen hier een hele kluif aan hebben. Niet alleen klinkt hij beter dan de laatste Yngwie-cd's, er zit meer variatie in en is bijgevolg nooit vervelend of 'meer van het zelfde'. Natuurlijk hoor je ook op de cd de talloze invloeden, maar daar is absoluut niets mis mee. Zo hoor je bijna overal wel 'Gates Of Babylon' of 'Far Beyond the Sun' in weerklinken. Misschien is de neo-klassieke stijl wel een beetje uitgemolken, maar het is een bijzonder aangename en opwindende schijf en gezien de razendsnelle evolutie in heavy rock en metal, kan het nooit kwaad om nog eens te horen hoe het klonk toen alles een vaart begon te nemen. Originaliteit: 6/10, al de rest: 9/10.

 

21:18 Gepost in Muziek | Commentaren (1)