03-07-17

Graspop 2017, zaterdag 17/6

 

deep purple,alter bridge,rhapsody

Een nieuwe dag! Als ik aan de inkom arriveer, is het aanschuiven al beduidend minder dan vrijdag. Security is vlot en correct en met mijn vrome smoel loop ik erg vlot door de verschillende controles. Dat voordeel heb ik dan toch.

RHAPSODY

Het is ineens doorstoten naar de mainstage want daar zal het Italiaanse Rhapsody van start gaan. Met een backdrop die duidelijk maakt dat het traditionele Rhapsody tijdperk word afgesloten, denken we vooral aan de ‘Symphony Of Enchanted Lands’ albums en de andere krijgshaftige epische stukken.

Lucca Turilli én Fabio Lione samen op het podium, dat is echt even geleden. Sinds ze elks hun ‘Rhapsody’ hebben, zijn ze nooit meer zo hoog in mijn achting gestegen. Dit wordt dus genieten!

GMM2017 (47).JPG

GMM2017 (48).JPG

En ja, hoor! Dit is power metal om duimen en vingers van af te likken. En ondanks enkele technische storingen gaat het goed vooruit. ‘Emerald Sword’, ‘Dawn Of Victory’ (dat ik al onderweg in de auto zat te zingen…) en ‘Land of Immortals’ laten zien én vooral horen hoe het moet.

Fabio is een fenomenale zanger en Lucca haalt heel zijn gitaar truuken doos boven. Rhapsody gaat nu de geschiedenis in en het was een waar plezier om ze na zoveel jaren nog eens voluit te zien gaan. Veel te kort, dat wel, maar vet!

GMM2017 (49).JPG

GMM2017 (50).JPG

Power metal wordt haast traditioneel weggelachen, zeker op toonaangevende festivals. Aan de vuisten in de lucht rondom mij mag ik afleiden dat het genre zeker nog gewaardeerd wordt. Helaas worden we ook op dat gebied wederom mager bedeeld op de affiche. 

GMM2017 (51).JPG

GMM2017 (52).JPG

GMM2017 (53).JPG

GMM2017 (54).JPG

GOJIRA

Ik ben to-taal niet bekend met het werk van deze Franse band. Avant-garde/post-metalcore? Ik kan het ook niet thuisbrengen. De recensies laten ons weten dat hun laatste album zeer hoog op de jaarlijstjes zal scoren, dus reden genoeg om te gaan piepen.

Horen zullen we ze zeker want met een muur van geluid, slechts onderbroken door enkele korte melodieuze stukken en de aankondigingen, maakten dat ze de weide domineerden.

GMM2017 (60).JPG

Zoals gezegd: ik kon me niet vinden in de songs wegens onbekend maar ik vond het wel passioneel gebracht. Zonder al te veel overbodige presence, eerder ingetogen en, ja, erg volwassen, speelden ze hun set.

Ik ontwaar metalcore maar ook haast drone-achtige passages, repetitieve riffs en een krachtige stem van de frontman. Allemaal troeven om het ver te brengen, denken we dan. Of we deze ook snel in het cd rek zullen terugvinden is maar te vraag.

deep purple,alter bridge,rhapsody

deep purple,alter bridge,rhapsody

deep purple,alter bridge,rhapsody

ALTER BRIDGE

Uit de as van Creed opgestegen, is Alter Bridge ondertussen uitgegroeid tot een mega band. Zo vulden ze reeds Wembley en andere stadions. En ik kan ze grotendeels wel smaken.

Vooral het album ‘Blackbird’ is me bijgebleven. ‘Watch Over You’ (helaas niet op de setlist) en het titelnummer scoren bij mij hoog.

Met ondertussen vijf studioalbums en een live-cd/dvd package op de markt is er dus materiaal voldoende voor handen om het slot te vullen.

GMM2017 (61).JPG

GMM2017 (62).JPG

GMM2017 (63).JPG

Zanger/gitarist Myles Kennedy is de gedroomde frontman maar uit ervaring weet ik dat een dik uur Myles Kennedy wel wat irritant kan worden. Hij heeft een speciale stem en die boort zich meedogenloos in je hoofd.

De vrouwelijke Kennedy-fanbasis moest je niets wijsmaken. Myles kan daar blijkbaar niet veel verkeerd doen. Het was net geen hysterie maar eerder een onderdanige eerbied en verwondering die van hen afstraalde. Ik bedoel dan: van de dames.

GMM2017 (65).JPG

GMM2017 (66).JPG

Mark Tremonti, die met zijn eigen band al eens twee maal op dit podium mocht staan, kan op mijn appreciatie rekenen. Karakteristiek dat hij nogal veel geconstipeerd kijkt zijdens zijn solo’s maar dat nemen we er graag bij. Zijn stijl ligt me ontzettend, zijn solo’s altijd netjes gedoseerd en tegelijk herkenbaar. 

DEEP PURPLE

Is een terechte headliner, vind ik. Je kan er over discussiëren of deze oerband nog wel een plaats kon verdienen op dit festival en daar ben ik zelf niet helemaal uit. Maar hey, dit is Deep Purple! De band waarmee ik mijn allereerste stappen zette in de heavy muziek. Dus maakt het niet uit!

Twee sympathieke jongemannen stonden vol eerbied hun plekje af op de front row, waarvoor ik ze oprecht bedankte. Zolang ze maar niet rechtstaan op de tram…

Face-to-face dus met mijn all-time favoriete band, wat na ruim veertig jaar trouw volgen en verzamelen zeker verdiend was. Mijn eerdere ontmoeting die dag met Don Airey was misschien een positieve voorbode…

GMM2017 (67).JPG

GMM2017 (69).JPG

GMM2017 (71).JPG

GMM2017 (72).JPG

Met een sterk nieuw album (‘InFinite’) onder de arm is de band ‘mogelijk’ op een afscheidstoernee, al wordt het woord niet gebruikt. Aan het enthousiasme op het podium zal het wel niet liggen want de heren klinken nog even strak en het swingt nog steeds als de spreekwoordelijke neten.

Het moet wel gezegd worden dat je jaren aan Ian Gillan beginnen te knagen. Zijn houding verraad de +70 jaren maar stemsgewijs weet hij het goed te redden. Het trouwe publiek heeft daar begrip en respect voor en de newbies hebben nooit anders geweten.

GMM2017 (73).JPG

GMM2017 (76).JPG

GMM2017 (78).JPG

Zijn bizarre gevoel voor humor loopt als een rode draad door de show en de setlist doet de rest. Een prima mix van oud en nieuw materiaal houdt het spannend.

Deep Purple is een deel van mijn muzikale opvoeding, mijn jeugd en met momenten ook van de jaren daarna. Ik maakte later de bedenking naar mijn maat dat ik eigenlijk evengoed van Deep Purple MkIII kan genieten en dat is qua bezetting (op Ian Paice na) een volledig andere band.

GMM2017 (81).JPG

GMM2017 (74).JPG

GMM2017 (80).JPG

GMM2017 (84).JPG

GMM2017 (85).JPG

GMM2017 (82).JPG

Het moet dus de magische naam zijn, die met de jaren inhoudelijk rijker wordt en tegelijk een zweem van nostalgie oproept naar de eerste ontdekking van ‘volwassen’ (rock) muziek.

Chapeau! Ik weet niet of we mekaar nog eens gaan ontmoeten maar als dit de laatste keer was, zal ik die zeker koesteren.

14:34 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

10-08-13

Deep Purple & Alice Cooper, Lokerse Feesten, 06/07/13

Er was een tijd dat ik nog jong, knap en veelbelovend was.


Als 14 jarige (dus vooral jong) zette ik mijn eerste schreden in de wereld van de ‘Duivelse muziek’ middels de aanschaf van twee ‘harde’ platen. Daarmee de wereld van Abba, Ad Visser en het grootste gedeelte van alle andere Toppop helden achter me latend.

 

Later zou zich dat nog wel gedeeltelijk herstellen, maar het was gewoon veel cooler om met deze platen te kokketeren. Langs de andere kant was ik tegelijk ook zo in de ban van deze muziek dat zoals bij de meeste jongeren toen, de plaat grijs werd gedraaid totdat we elk kraakje van buiten kenden.


Alice Cooper’s ‘Live ‘77’ was de eerste, al snel gevolgd door Deep Purple’s ‘Made in Japan’.  Hiermee werd het venijn voor goed in mijn aderen gespoten. Een wonde die tot op vandaag niet is geheeld.


deep purple,alice cooper 

 

Toeval of niet, 35 jaar na datum spelen beide acts op de Lokerse Feesten én op dezelfde dag. Afspraak met de geschiedenis dus, samen met de makkers van toen. 

We komen nog op tijd aan om ook MONSTER MAGNET volledig te kunnen zien en eerlijkheidshalve: ik was aangenaam verrast.


Frontman Dave Wyndorf is zowat een icoon in de stonerrock wereld maar dit genre heeft me eigenlijk nooit echt kunnen beklijven. Te repetitief, de grauw of te psychedelisch en vooral: pikken als de raven van bestaande of ter ziele gegane gloriën (Black Sabbath, Hawkwind, The Doors).

Maar soit, op zich kan ik er wel naar luisteren en Monster Magnet kon me na reeds een song of twee meeslepen.


deep purple,alice cooper 

 

ALICE COOPER opende even later met een fontein van vuurgensters. Dit beloofde immers een show te worden vol attributen, theater, burleske verkleedpartijen en campy horror. En de belofte werd bewaarheid!

Met een vrolijk ‘Hello Hooray’ werd de avond ingezet en de band ging dan ook vooral voor de uptempo en hitgevoelige songs (dus voor de echte fans: geen ‘Halo of Flies’).


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

‘House on Fire’, ‘No More Mr Nice Guy’ en ‘Under my Wheels’ werden flink meegezongen. Met ‘Billion Dollar Babies’en ‘Welcome to My Nightmare’werd mijn oude elpee dus meer dan voldoende eer aangedaan.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

Goed gelachen met ‘Feed My Frankenstein’ en aangenaam verrast met de vier covers met als introductie ‘I Love the Dead’. Een tribute aan Jim Morrison (‘Break on Through’), John Lennon (‘Revolution’), Keith Moon (‘My Generation’) en Jimi (‘Foxy Lady’).  Vier legends die ooit tot Vincent’s alter ego’s vrienden of collega’s behoorden. Cooper blijkt nog goed bij stem te zijn en speelt zijn typetjes blijkbaar met gemak én plezier.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

In tegenstelling tot andere tributes waren deze wel erg leuk omdat ze met de nodige humor en respect warden gebracht, alles overgoten door een Alice Cooper sausje.

Zo werden er regelmatig attributen in het publiek gesmeten en werd het hele assortiment gimmicks (dwangbuis, guillotine, helaas geen boa) aan en afgezeuld op het podium.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

 ‘I’m Eighteen’, ‘Poison’ en uiteraard ‘School’s Out’ (met wederom een verkleedpartijtje) sloten de set af.

Onderhoudende band ook! Met drie gitaristen, waaronder de veelbelovende Orianthi (neé Panagaris, °1985). Deze gitariste zorgde uiteraard voor de nodige afleiding op het podium en werd door Alice Cooper terecht naar voor geschoven in de choreografie die de show rijk was.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

Andere koek was het met DEEP PURPLE.


Ik zag de band voor het laatst in 2005 (Arrow Rock) en vond het maar al zo-zo. Als voormalig diehard fan van deze legendarische band was ik dinsdag eerder teleurgesteld dan opgetogen over het gebeuren. En dan wil ik niet in cliché’s vervallen want ik weet en besef dat zowel Steve Morse als Don Airey bovengemiddelde tot haast virtuoze muzikanten zijn.

deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

 

Don Airey slaagt er bij momenten in om Jon Lord te doen vergeten, wat op zich al een blasfemische uitdrukking is. Ook in de nieuwe songs is er ruimte genoeg om de Hammond te laten loeien en dat maakt natuurlijk het geluid van Deep Purple.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

Steve Morse, wie ik erg kan appreciëren met zijn Dixie Dreggs en solowerk, ligt me moeilijker om te dulden. Morse’s speelstijl is op zich wel vingervlug (maar wie niet tegenwoordig), doch de loopjes op de nek van de gitaar blijven een herhalingsoefening. Enkel bij zijn solomoment kon hij me even bekoren.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

 

De ritmesectie – Roger Glover en Ian Paice – speelden als vanouds solide en feilloos.

Ik ben nooit grote fan geweest van Ian Gillan zijn stemgeluid. Nu de goede man als rijpere zanger zijn limieten kent en respecteert, zijn ook gelijk de scherpe kantjes van de zang afgesleten. Toch moet ik zeggen dat Deep Purple en Ian Gillan in het bijzonder het er nog redelijk goed vanaf bracht.


deep purple,alice cooper 

 

Zeker geen onderscheiding en zeker geen magische momenten of het moest de redelijke uitvoering van ‘Perfect Strangers’ zijn.

Ik was wel bijzonder opgetogen met de setlist waarop songs te vinden waren die jaren stof hebben liggen vergaren zoals ‘Into the Fire’ of ‘Hard Lovin’ man’

Een te verwachten schabouwelijke versie van ‘Smoke on the Water’ – wat ben ik dit nummer over de jaren heen gaan haten – speelde natuurlijk in op het publiek en ‘Green Onions’ (Booker T.) was een zinloze Spielerei.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

‘Hush’ – met Gillan in een trendy retro jasje was leuk en afsluiter ‘Black Night’ redde de meubels uit de brand.

Als tijdens de show zowel Glover, Gillan als Morse broederlijk naast mekaar staan te lachen, kijken we toch met enige heimwee terug naar de dagen van ‘Ol’ Blackie’ toen de spanning op de set te snijden was en er concurrentiële vonken vlogen tijdens de instrumentale duels. Dat was een tijd dat het verboden was te lachen op straf van ontslag.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

Dinsdag zag ik een band die vooral teerde op zijn verleden.

Doch, al bij al was het een vermakelijke sfeervolle zomeravond met een zweem van nostalgie. Soms moet het echt niet meer zijn.

07:08 Gepost in Muziek | Commentaren (0)