07-11-16

Delain, Evergrey, Kobra and the Lotus @Trix, 06/11

delain,evergrey,kobra and the lotus

Omdat ik het bijna afgeleerd was, werd het tijd om nog eens mijn kop in de Trix binnen te steken. En als twee bands die je toch wel volgt in dit jaar schaamteloos hun beste werk tot op heden in je verzameling knallen, is er geen reden om niet te gaan kijken.

Al zal de aandachtige lezer al snel doorhebben dat Evergrey als supportband geprogrammeerd stond en bijgevolg op zich al meer dan genoeg reden was om op een natte, koude zondagavond naar de Trix te trekken.

Maar achteraf moeten we stellen dat heel de avond een succes was. Zowel Kobra and The Lotus, Evergrey en headliner Delain wisten me meer dan voldaan achter te laten. Al mag het van sommigen wat meer zijn…

Een povere opkomst. Dat is het eerste wat me opviel. Kobra & Co speelden voor nog geen derde van de capaciteit en Evergrey voor een matig gevulde zaal. Zelfs voor Delain bleek er geen stormloop te zijn. Ok, dat resulteert dan wel in een vlot heen en weer in de zaal maar ik had toch gerekend op een stomend en volgepakte Trix. En dat het vooral Nederlanders waren die de eerste rijen bemanden, is op zich wel sympathiek maar tegelijk een wake-up call voor de Belgische rock/metalliefhebbers.

KOBRA AND THE LOTUS hebben twee albums en een EP op hun actief en mochten al eens openen in de LOTTO en spelen op MFVF. Grote potten zullen ze hier niet breken maar in hun thuisland Canada lukt het wel aardig.

Kobra Paige is een felle dame die op het podium voluit gaat. Misschien was ze nog wat hees van de avond tevoren maar na het eerste nummer zat haar stem gewoon vet goed. Beetje ruig, beetje Janis, maar toch melodieus en krachtig.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Kobra speelt graag de ‘bad girl’ en geraakt er redelijk mee weg. Met de looks van een jonge en strakke Mariah Carey maar met een rock’n’roll attitude van hier tot in Ottawa trok ze ons mee. Zelfs met een oversized R&B pet (hallo Beyoncé?) ging het nog hard.

Met een functionele band kreeg ze de aanwezigen wel direct mee. Met zes songs is een goed halfuur zo voorbij en het had dan wel wat langer mogen duren.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Wat moet ik nog zeggen over EVERGREY?

Met een DIJK van een album in 2016, een monster van een album daaraan voorafgaande en een repertoire dat tien albums omvat is een Evergrey show altijd te kort. Nu rees dan ook de vraag in hoeverre het nieuwe album ‘The Storm Within’ deel zou gaan uitmaken van een beperkte setlist. Met een hoop fanfavorieten in de portefeuille is dan niet vanzelfsprekend.

Ingezet met – niet ‘Distance’ maar - ‘Passing Through’, lieten ze duidelijk verstaan dat dit maar een passage was. Later zal ik horen dat volgend jaar de headline tour op ons afkomt.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Met ‘The Fire’ van ‘Hymns of the Broken’ ging het pedaal harder naar beneden. Meteen viel me op hoe vet het geluid van gitarist Henrik Danhage wel niet is geworden. Met een modernere sound dan de doorsnee gitaristen, brutaal maar keurig, zeg maar perfect, onder controle.

Ik ben echt gek van die man zijn gitaarspel en als hij met Tom S. Englund in duel of harmonie gaat, is het gewoon guitar-heaven. Mijn maat merkte tussendoor op dat het hem aan Thin Lizzy deed denken. Zeker een compliment, mijn gedacht.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Het beetje gewraakte album ‘Glorious Collision’  werd eer aangedaan met ‘Leave it behind us’, toch een van de betere tracks die het album en de creatief mindere periode waardig overleefd hebben.

‘Black Undertow’ grijpt weer in de donkere sferen van ‘Hymns’ en zal vermoedelijk dan ook wel in de setlist blijven. Het mid-tempo gitaarwerk is haast vintage en trademark Evergrey geworden. Ja, juist voor dat geluid ben ik ruim zestien jaar geleden voor de band gevallen. Op hun laatste werkstuk wordt dit nogmaals voluit uitgesmeerd.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Floor Jansen kon er niet bijzijn. “Daarom zullen jullie het alleen met mij moeten stellen”. Ja, dat hadden we al wel kunnen raden. ‘In Orbit’, misschien wel dé single van ‘The Storm Within’ werd keurig gebracht met enkel Tom op zang. Klein kunstje voor deze Grote Vriendelijk Reus die gezegend is met een van de meest herkenbare stemmen in de scene.

Een andere ‘overlever’ is ‘Broken Wings’ van het album ‘Torn’. Dit werd gevolgd door een gitaarsolo van Henrik. In mei zag ik hem zijn truuk ook uithalen voor wel tien minuten. Nu demonstreerde hij in enkele minuten zijn kunnen. Wat een beest van een gitarist! Geen demo van shredding of onuitspreekbare toonladders maar het gebruik van de tremolo, feedback en enkele emotionele lijntjes maakten dat er een welverdiende respons uit de zaal kwam.

Hiermee zaten we bijna aan het einde en dienden er nog twee kleppers te worden afgevuurd. Met een ‘St. Bernardus’-uit-het-fleske los in de pols sprak hij nog wat warme woorden alvorens voorspelbaar ‘A Touch Of Blessing’ aan te kondigen.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Zeker een van de absolute Evergrey klassiekers. Een beladen thema, een song die zo beklijft en zo f*cking heavy is dat je hoofd er van gaat tollen. Het duo gitaarwerk klonk perfect, emotioneel, doordacht en pakkend.

Absolute afsluiter was de opener van vorige keer: ‘King Of Errors’. Een waardige stop op een veel te korte maar wederom intense set. En de allereerste Evergrey-set die ik zag zonder ‘The Masterplan’. En ik heb het zelfs niet gemist.

Headliner DELAIN zette wel alle neuzen in dezelfde richting. Met hun beste, meest uitgebalanceerde album tot nu, ‘Moonbathers’, zijn zij m.i. definitief toegetreden tot de grote bands. Zij kunnen probleemloos een headline tour ondernemen.

Minder heavy dan Epica en zonder het drama en pathos van Within Temptation, maar met een poppy insteek zonder hun metalroots te verloochenen. En zondag waren ze beslist metal genoeg om mijn aandacht gaande te houden. Maar what’s in a name? Als het goed is, doen al die labels er niet meer toe.

‘Moonbathers’ staat vol van de aanstekelijke songs, straffe composities, en uitgevoerd met de nodige branie. Charlotte Wessels is nog meer gegroeid, zowel vocaal als qua podiumpersoonlijkheid. Delain is volwassen geworden. En het werd tijd.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Gehuld in een sympathieke outfit die de aandacht wél gaande hield (ik vergeef haar het pluimage waarmee ze op GMM stond…) en een band die er gewoon stónd, was Charlotte de absolute heerser van haar set. Maar het is een band en die staat nu met extra gitariste Merel Bechtold scherper dan ooit.

Toch stel ik me in stilte de vraag of zoveel gitaarwerk nog wel waarde heeft in het symfonische geluid van de band. Gitarist Timo Somers krijgt wel ruimte voor een solo maar ze zijn spaars of al te veel verdoken tussen de toetsen en symfo-inkleding. Maar als band stond het zestal er wel degelijk.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Visueel en qua geluid klopte het als een klok. Goede songs, een berevet geluid en wat eye-candy. What is not to like?

Er werd natuurlijk gretig gegrepen uit de ‘Moonbathers’ cd en terecht. Met een trio bestaande uit de eerste drie songs (vier, gezien de intro) ‘Hands of Gold’, het aanstekelijke ‘Suckerpunch’ en het heavy ‘The Glory and the Scum’ werden we er nogmaals op gewezen dat het menens was met het nieuwe album.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Met vijf albums en toch wel enkele waardevolle tussen-EP’s in de aanbieding, is er materiaal voldoende om een hele avond boeiend te blijven. ‘Get the Devil Out of Me’, ‘Pendulum’ en ‘Army of Dolls’ grepen ze terug naar ouder werk.

Eerste hoogtepunt was ongetwijfeld de uitvoering van ‘The Hurricane’, een van de (nog) straffere songs op ‘Moonbathers’. Wat een geweldige melodie! Gedragen door de instrumentatie en vooral door de doorleefde zang van Charlotte, was het een memorabel moment.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

‘April Rain’ en ‘Here Come the Vultures’ waren misschien wel triggers in hun vorige sets maar ondanks de positieve respons van het publiek steken ze toch wel schril af tegen het nieuwe werk. Dit werd duidelijk toen ‘Fire with Fire’ werd ingezet. Een hardere nieuwe song waarbij het gaspedaal aardig ingedrukt werd. Onmogelijk hier bij stil te blijven staan.

De intro van ‘Dance Macabre’ is dan wel sprookjesachtig maar neemt snel een bocht naar een lekkere midtempo song die toch eerder als een gesmaakte setfiller kan gesmaakt worden. Ja, ik spreek mezelf tegen, maar Delain staat ook bol van de formules en met toetsenist Martijn Westerholt (moet het nog gezegd: mede oprichter van WT), wordt er soms nogal vlot met dezelfde ingrediënten gewerkt. Maar niets mis mee, hoor!

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Zo vlotte de toch wel lange set verder met o.a. nog ‘The Gathering’, een hoogtepunt van het debuut en als afsluiter (ja, ik sla er een paar over) ‘We Are the Others’.

Delain heeft me zondag volledig ingepakt, ik ben er eerlijk in. Het laatste album is een knaller en gezien er zeven van de elf tracks in de set zaten, kon er niet veel mislopen. Met bovendien een perfect geluid, een warme Charlotte en twee heerlijke opwarmers voordien, was dit een meer dan geslaagde avond.

Misschien sluiten de bands niet voor honderd procent bij mekaar aan maar ik ben er van overtuigd dat er zondag voor alle partijen iets te rapen viel. En net daarom was het een bijzonder fijne affiche.

delain,evergrey,kobra and the lotus

 

20:19 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

15-02-15

Sabaton, Delain, Battle Beast, 13/02/14 Lotto Arena

 

sabaton,delain,battle beast

Pagans from the North…. Swedish Pagans!

Het lijkt een gouden formule. De victorieuze veroveringstocht van Sabaton lijkt onstopbaar.

Had Keizer Bonaparte of korporaal Dolf Sabaton in zijn gelederen gehad, de wereld zou er heel anders hebben uitgezien.

Maar bovenal is en blijft Sabaton een avond oprechte, originele en vooral opzwepend entertainment, ook al klinkt het wat wrang om in deze tijden van opflakkerend geweld een avondje heroïsche, op geschiedkundige feiten gebaseerde krijgsverhalen te aanhoren.

De formule werkt - nog - en de band speelt telkens weer even energiek als de eerste keer dat ik ze aan het werk zag. Voor de zesde maal Sabaton dus en het einde is nog niet in zicht.

Sabaton is vette powermetal en levert een strakke show af, telkens weer opnieuw. Zonder al te veel te sleutelen aan het concept of het geluid staan ze garant voor kwaliteit.

Doch eerste een halfuurtje Battle Beast. Ging er wel goed in maar ik ben onbekend met het materiaal en dus werd het gewoon aanhoren wat de sterke frontvrouw en haar kornuiten op ons loslieten.

Sabaton, Delain, Battle Beast

DELAIN mocht er ook bij zijn en dat werd dan ook gesmaakt. Ik vind de cd’s telkens echt prima maar live wordt het soms wat waterig en missen ze wat power. Toch al bij al een onderhoudende show.

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

SABATON echter laat niet aan het toeval over en laat dan ook nog steeds Europe knallen alvorens ze traditioneel inzetten met ‘Ghost Division’. Een knoert van een band classic die gelijk alle neuzen in dezelfde richting zet.

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Het riedeltje dat ‘To Hell and Back’ inzet doet er een schep bovenop en het dak gaat er zowaar af.

Sabaton leek zich voorgenomen om van elk album iets te spelen, dus op naar ‘Carolus Rex’, gevolgd door een – veel te vroege – ‘Swedish Pagans’.

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Verdere hoogtepunten waren zeker ‘Gott Mit Uns’, het klassieke ‘The Art of War’, het aan een Belgische eenheid opgedragen ‘Resist and Bite’, ’40:1’ en ‘White Death’.

Met ‘Night Witches’ , het altijd aanstekelijke ‘Primo Victoria’ en ‘Metal Cruë’ werd er vrolijk afgesloten.

Sferische hoogtepunten ook aanwezig: als Joakim tussendoor ‘Masters Of Puppets’ inzet, zingt de hele hal spontaan Metallica. Na dertig jaar nog staads generatie overstijgend.

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

De zee van gsm, aanstekers e.a. bij ‘A Lifetime Of War’ en de kleine ‘gast’ op het podium.

Generatie overstijgend dus. Net als oorlog, net als miserie op een steenworp van onze deur en verderop.

Sabaton (hier komt het cliché…) kwam, zag en overwon alwéér. Meer nog: ze staan nu ook geboekt als 2e headliner op Alcatraz Festival. Ge moest al weg zijn!

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

Sabaton, Delain, Battle Beast

14:16 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

26-10-12

MFVF X, 20/10, Wieze Pt1

 

LOGO 1.jpg

MFVF heeft net zijn 10e editie er op opzitten. Ook vanwege Tarkus gefeliciteerd! Om eerlijk te zijn en te blijven, vermeld ik tegelijk hierbij dat dit pas mijn 4e editie was. En het was weer uitzonderlijk goed.

Zaterdag was ik misschien niet volledig in goede doen, wat verklaart waarom ik Lacuna Coil heb laten vallen. Ik ben nu ook geen grote fan, dus dat scheelt.  Arch Enemy is dan weer zo energieverslindend dat dit voor mij een even goede, zo niet betere afsluiter was, vandaar.

Ik ga voor een keer geen hele litanie schrijven over hoe en wat van welke band want de ervaring leert me dat de enkelen die dit lezen er ofwel bij waren en het dus zelf konden meemaken, of het in Keulen horen donderen bij al die namen rijmelarij. Scheelt me een slok op de borrel!

Foto’s vanuit ‘the pit’, of zoals het écht was…

Zaterdag een vette opening met het Waalse ANWYNN. Het geluid was zoals altijd onmiddellijk perfect en visueel levert deze band ook altijd af. Getuige de afwisselende verschijning van een lieftallige zangeres in combinatie met de brute zang. Als dit al zo goed was, beloofde dit voor de rest.

Anwynn 02030.jpg

Anwynn 05033.jpg

Anwynn 10035.jpg

 BENIGHTED SOUL vond ik ok maar niet om van wakker te liggen.

B S 08081.jpg

B S 11083.jpg

SEDUCE THE HEAVEN was een welkome mokerhamer. Naast het wel erg dunne zangeresje stond een zanger met een ‘Lamb Of God’ shirt aan en dat is dan altijd een goed teken.  

De melodieuze death/metalcore deed denken aan het Duitse Deadlock maar deze Grieken schoppen net iets minder hard in het rond.  Ging er ondanks het vroege uur goed in.

StH 01311.jpg

StH 02312.jpg

StH 04314.jpg

LAHANNYA speelde voor de tweede keer op het festival en lijkt weinig veranderd qua presentatie. Ze oogt nog steeds als een dancequeen en de muziek van de band bouwt nog steeds op club-industrial met ene latex goth sausje.

Ze had misschien wel de mooiste benen maar muzikaal brak het ook geen potten bij mij.

La 01119.jpg

La 05122.jpg

La 11125.jpg

La 12126.jpg

DIMLIGHT, wederom een band uit Griekenland, deed het dan weer veel beter. Zangeres XXX leek eerst wat onwennig op het podium maar dat kan ook een technische oorzaak hebben.

Niet zo heel zelfzeker maar wel met een stevige band waardoor de meubels toch nog werden gered. Ik heb een vermoeden dat sommige van de redelijk obscure groepen een beetje onder de indruk waren van de grootte van het podium en het aanwezige publiek.

Dim 02105.jpg

Dim 08110.jpg

Dim 15116.jpg

 

SKEPTICAL MINDS uit Brussel mocht ook al eerder op MFVF staan. Hun muziek is redelijk uitgedokterd qua structuur en invulling. Zangeres Karolina is niet onmiddellijk de beste van de dag maar zij fluistert, bezweert en hangt het betoverde popje uit.  Een bijzondere band die met momenten tot redelijke hoogte wist te klimmen.

SM 03302.jpg

SM 06304.jpg

SM 08305.jpg

SM 14307.jpg

SM 16309.jpg

 

AMBERIAN DAWN was een geschenk uit de hemel wegens het wegvallen van Krypteria. Het Finse AD leverde niet alleen een fantastisch album af maar is live beresterk. Zangeres Heidi leek wel een beetje bijgekomen maar dat maakte haar nog smakelijker. Qua stem zat het perfect, net zoals de waanzinnig duellerende neoklassieke gitaartandem. Jammer genoeg maar 45’ speeltijd waardoor de set slechts twee nieuwe songs bevatte. Voor mij zeker het hoogtepunt van de dag.  ‘Valkyrie’ en afsluiter ‘River of Tuoni’ sloten de set af.

AD 04003.jpg

AD 06004.jpg

AD 25019.jpg

AD 34026.jpg

 

ARKONA uit Rusland is een geval apart. Ik kende ze vaag maar liep niet over van enthousiasme. Ik was eerder nieuwsgierig naar hun presentatie.

Folk/pagan metal komt niet al te veel aan bod op MFVF en alhoewel ik dit af en toe kan smaken, was het even slikken toen de bende plaatsnam op het immense podium. Zangeres XXX mag op persfoto’s er al leuk uitzien, live is ze niet te onderscheiden van een hysterisch wolvenjong.

Gewapend met een etnische grote trom, stijl Ierse bodhran, kwam ze als laatste op, maar eens de trom aan de kant, was er geen houden meer aan en sprong ze schichtig, brullend, jankend en soms in harmony zingend met de rest van haar roedel over en weer. Muzikaal kan ik me er niet echt in vinden, temeer omdat ze in het Russisch zingen en het er nogal wild aan toe gaat. Toch was het een leuke avontuurlijke tussenstop.

AR 06041.jpg

AR 09042.jpg

AR 18050.jpg

 

DELAIN is qua band de laatste jaren ontzettend gegroeid. Ironisch genoeg staat er buiten Charlotte en Martijn geen echt origineel lid meer, maar soit. De recentste cd ‘We are the Others’ heeft de meningen een beetje verdeeld maar live blijft het entertainend.

Charlotte’s stem zal nooit echt groter of beter worden, maar dat hoeft niet echt. Haar soms haast nausaal en kinderlijke timbre zijn tegelijk een herkenbaar element van de band maar soms lijkt het of ze op automatische piloot aan het zingen is.

Gelukkig zijn de songs leuk en noden ze al eens tot een fijn meewiegen. Gastzanger George Oosthoek deed een voor mij onbekend deathmetalnummer waarvan ik de meerwaarde niet echt ontdekte of het moest zijn om Charlotte een dress wissel te laten uitvoeren. Ook leuk, allemaal leuk, maar mijn adem stokte nergens en kippenvel was ook ver te zoeken.

DEL 11096.jpg

DEL 13097.jpg

DEL 19102.jpg

 

ARCH ENEMY is natuurlijk andere koek. ‘Khaos Legion’ heet de laatste schijf en deze is misschien wel de meest toegankelijke van allemaal. Live puurt de band wel uit de hele catalogus.

Met ‘Yesterday is Dead and Gone’ werd er een aftrap gegeven die nog lang zal nazinderen. Wie dacht dat het legioen fans gelijk uit het dak zou gaan, zit er flink naast. Ook het furieuze ‘Ravenous’ deed eigenlijk weinig qua beweging.

ARCH 04061.jpg

ARCH 11066.jpg

 

Het duurt tot Angela Gossow vraagt of we niet te soft zijn geworden en een oproep doet voor meer bloed en gebroken botten, dat er wat beweging komt. Ja, ik tel vier crowdsurfers, ook niet om naar huis te schrijven.

Zelf ben ik erg onder de indruk van het snedige gitaarwerk van de broers Amott.  Live uit dit zich steeds weer in het fraaie stukje solowerk (‘Intermezzo Liberté’). Arch Enemy had me behoorlijk bij het nekvel  maar na een lange dag leek het publiek vroegtijdig in slaap gevallen.

ARCH 14069.jpg

ARCH 15070.jpg

ARCH 33076.jpg

 

Binnenkort deel 2!

17:35 Gepost in Muziek | Commentaren (2)

12-05-12

Delain, Trillium & Halycon Way, Biebob, 9/5/2012

delain%20we%20are%20the%20others.jpg

Na enkele concert-arme maanden keert Tarkus terug met regelmaat naar de Arena… Zonder in detail te treden waren voorbije maanden een beetje onrustig qua gedachten en wat gedoe van allerlei aard. Gelukkig rest me nog altijd het concertcircuit, misschien momenteel niet uit volle overtuiging, dan toch met de behoefte van een echte ‘safe place’.

Woensdag j.l. was het weer van gezellig. Niet alleen door de aanwezige acts maar ook enkele toevallige ontmoetingen met al dan niet oude bekenden. De Biebob was verre van vol wat het verkeer naar de toog dan weer vlot deed verlopen.  Natuurlijk werd er ook muziek gespeeld.

HALYCON WAY, een voor mij tot dan onbekende band, mocht de avond openen. Ze worden geprogrammeerd als progressive metal maar dat vond ik zelf wat al te voorbarig. Mij leek het eerder op technische thrash à la het vroegere Control Denied en US metal als Vicious Rumours. Maar soit, ik geef ze het voordeel van de twijfel en kon het wel smaken.

HW 01.JPG

HW 03.JPG

Waar we al wel even naar uitkeken was TRILLIUM, de band rond Amanda Somerville. Wie een beetje mee is met epic- en/of powermetal zal ze zeker kennen. Zij leverde hand- en spandiensten op tekstvlak en en vocal-coaching bijdragen voor o.a. After Forever, Kamelot, Avantasia en was nauw betrokken bij het ‘Aina’project. Dit brengt ons bij de productiestal van Sasha Paeth, de meesters van de Europese powermetal (Rhapsody, Edguy, Kamelot,…). Amanda werkte in 2088 het Amerikaanse luik van Epica af toen Simone wegens ziekte moest afhaken. In 2010 bracht ze met Michael Kiske (ex-Helloween) een erg gesmaakte cd uit met heavy duetten. Al deze activiteiten maken dat zij nu vooral in Duitsland leeft en werkt.

01  TRILLIUM 02.JPG

02  TRILLIUM 04.JPG

Toch vond zij nog de ruimte om een eigen band, Trillium, uit de grond te stampen en hiermee de baan op te gaan. Voor een studiorat lijkt dit niet evident maar nu ik ze aan het werk heb gezien weet ik ook gelijk waar de Simone’s de mosterd vandaan halen. Amanda Somerville zingt niet alleen met gemak haar collega’s naar huis, ze verstaat ook de kunst om meer afwisselend uit de hoek te komen. De Trillium-cd liet al vermoeden dat zij niet voor één gat te vangen is en de set varieert dan ook van recht toe aan rock over power- en epische metal. Soms met een kronkel waardoor de nummers niet altijd even verteeerbaar zijn.

03  TRILLIUM 07.JPG

04  TRILLIUM 06.JPG

Amanda brengt ook dramatiek; misschien op een beetje te bombastische wijze maar wel perfect passend bij de songteksten. Kortom, op het het showaspect valt niet veel aan te merken. Ook niet op de wat onzichtbare maar uiterst functionele muzikanten, waarvan twee Duitsers en twee stadsgenoten uit Michigan.

Hoogtepunten waren zeker het heftige ‘Set a Fire’ waarbij we Kiske niet echt mistten. Het dramatische ‘Into the Dissonance’, voor mij de beste track van het album, werd vet gebracht en het slepende en dreigende ‘Coward’ sloot de set af.

05  TRILLIUM 15.JPG

06  TRILLIUM 13.JPG

07  TRILLIUM 25.JPG 

DELAIN is er uiteindelijk dan toch in geslaagd om hun nieuwe, derde cd aan een verdeler kwijt te geraken. Bleek niet zo eenvoudig en de nodige websites lieten dan ook verstaan dat het een schande was. Of iemand werkelijk onder druk van een Fb-groep is bezweken lijkt me twijfelachtig maar goed, de cd komt een dezer weken uit. ‘We are the Others’ zal hij heten en de single ‘Get the Devil out of Me’ circuleert al geruime tijd. Er werd geopend met het nieuwe ‘Mother Machine’ en ik werd er eigenlijk noch warm noch koud van. Zo leek ook de rest van het publiek wat terughoudend.

Met ‘Stay Forever’ werd de sfeer al wat gezelliger en waren we gewend aan Charlotte Wessel’s opvallende outfit. Het was ook wel even wennen aan haar meisjesstem na die van Amanda. Ik bedoel dit niet negatief want de muziek van Delain is dan ook een stuk verteerbaarder op zich e, Charlotte is een gewaardeerde zangeres/frontvrouw.

01  DELAIN 04.JPG

02  DELAIN 11.JPG 

Vroeg in de set zat ook ‘Sever’, de opener van het eerste album en nog steeds een publieksfavoriet. Maar hier kwam een andere – niet zo leuke – kat op de koord. Ik heb Delain meermaals gezien en in allerlei bezettingen en omstandigheden. Deze avond leek de band helaas teveel op Charlotte + enkele huurlingen. Ik wil zeker niet min doen over de individuele muzikanten – zo was gitarist Bas Maas (ex-After Forever, Doro) zeker een prima keuze – maar het geluid was niet zoals voorheen. Een tweede gitarist had al wonderen gedaan. Bij ‘Sever’, een nummer dat ik kan dromen, hoorde ik geen gitaarsolo en klonk het nummer over het algemeen te plat.

03  DELAIN 06.JPG

04  DELAIN 34.JPG 

Maar het was niet allemaal zo negatief. Zo kregen we naast bijzonder veel nieuw en dus onbekend materiaal voldoende gekende songs. ‘April Rain’ pompte de sfeer aardig op, zo ook ‘Sleepwalkers Dream’. Het nieuwe materiaal klinkt me wel heel poppy en de heavy gitaren ruimen beetje veel baan voor het lieflijke gezang van Charlotte. En we kregen voldoende van de nog uit te komen cd. Het publiek slikte dit alles wel maar de reacties waren eerder voorzichtig. Zo beloofde het nieuwe ‘Babylon’ er de beuk in te zetten maar het happy refrein deed mij de wenkbrauwen fronsen.

05  DELAIN 22.JPG

06  DELAIN 20.JPG 

Onze frontvrouw was wel zo sympathiek om alle bindteksten in het Nederlands te doen wat haar wel wat krediet gaf. De set werd afgesloten met ‘Control the Storm’ en ‘The Gathering’, toch twee songs om mee naar huis te nemen.

Al bij al een geslaagde avond maar ik denk dat Trillium meer potten gaat breken op MFVF dan Delain. Daarvoor zullen er nog wat boterhammetjes moeten worden gegeten. Vorige passage op het festival was een schot in de roos maar nu komt de grote vraag ‘What’s Next (to the Moon)?’ IK kijk alvast weer uit naar deze sympathieke band.

07  DELAIN 24.JPG

DELAIN 16.JPG

09  DELAIN 32.JPG

10  DELAIN 40.JPG

 

15:28 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

29-03-10

Delain & Stream Of Passion, Biebob, 27/03/10

kop concert.jpg

 

 

'I prefer a feast of friends to a giant family' Citaat van Jim Morrison, maar zeker van toepassing op zaterdagavond. In een meer dan gezellige configuratie naar een concert afzakken waarvan je op voorhand al weet dat het twee maal raak zal zijn, geeft een mens een euforische gevoel. Ik geef toe: ik heb hier erg naar uitgekeken. Wel sneu (of gelukkig?) voor mijn medereizigers: zij hebben weinig of geen last van mij. Postvatten, netwerken, foto's maken en vooral genieten, dat is de bedoeling. Tijd voor smalltalk meer dan genoeg in de auto. Mij af en toe komen voorzien van een drankje; meer heb ik niet nodig. Let the music do the talking! 

Te lange onthouding van (live) muziek kan tot erge letsels leiden, iedereen in het gezelschap was dan ook behoorlijk opgefokt om af te zakken naar de Biebob voor een prima avondje met de Nederlandse bands Delain en Stream Of Passion. Ondergetekende neemt hierbij eindelijk de draad van concerten weer op en is van plan deze even niet te lossen. Maar laten we eerst even kijken wat zaterdag jl. ons te bieden had.

Stellen dat het een unieke kans is om deze bands live te zien zou eerder overdreven zijn gezien beiden de laatste twee jaar haast overal aanwezig waren, was het niet als festivalact, dan wel als supportband voor een ander. Toch is het voor Tarkus pas de tweede keer dat hij Delain zal zien in een full show - én als headliner. De talloze festivaloptredens en supports waren telkens ok, maar de band kreeg m.i. nooit de kans om volledig loos te gaan. Dat was zaterdag wel even anders.

STREAM OF PASSION mocht de avond openen en na enkele nanoseconden werd mijn vermoeden bevestigd: als het geluid zo blijft en Delain is straks ook een beetje in vorm, wordt dit een geweldig concert. Hun vorige passage, in de package met Leave's Eyes, én hun sterke set op MFVF waren van zulk een niveau dat de verwachtingen ook nu weer hoog lagen.

SOP zette in met 'The Art of Loss' van hun laatste (tweede) cd. Zoals het dan hoort werd het beste uit hun cd's gebracht, met een lichte voorkeur voor de tweede 'The Flame Within', een schijf waarop zangeres Marcela Bovio helemaal de bovenhand heeft. En dat is een compliment want niet alleen ziet ze er erg 'meeneembaar' uit, haar innemende warme stem kan ze zo gebruiken waardoor de toch reeds erg emotionele nummers telkens worden voorzien van een bijpassende interpretatie. Noch Marcela als Charlotte van Delain zijn echt uitzonderlijke zangeressen, maar wat belangrijker is, is dat zij zo innemend en compatibel zijn met de muziek die zij brengen dat het geheel als hartverwarmend overkomt. Een wijze les dus voor vele andere - en grotere - namen: doe wat je kan en doe dit zo goed mogelijk. Geen slippertjes dus bij Marcela noch bij Charlotte.

Een echt hoogtepunt van de set was weerom hun versie van Radiohead's 'Street Spirit'. Waar ik de originele versie eerder mager vind (zoals alles van Radiohead, maar dit ter zijde), maken zij er iets magistraal maar tegelijk toch breekbaars van. Het timbre van Marcela verheft dit nummer nog eens waardoor dit na al die keren nog steeds een topper in de setlist is.

Laten we ook niet onvermeld: de muzikanten die SOP invullen. Zo loofde ik al eerder gitarist Stephan Schultz, welke de leadpartijen voor zich neemt, maar ook Johan Van Stratum weet de ritmepartijen strak te houden. Maar eigenlijk geldt het voor heel de band: de som van de elementen is op zich veel groter. Hier valt echt niets op aan te merken. Kortom, ik werd volledig meegesleept in de muziek en het visuele vertoon.

100327 Delain & SOP 017

100327 Delain & SOP 062

00 sop x.jpg
Een korte ombouw van het podium leverde een erg ruime stage op. Enkele verborgen niveauverschillen werden zichtbaar, ruimte werd gecreëerd en - al later blijken - enkele naar Biebobnormen onvoorziene visuals zouden ingezet worden om de show van DELAIN compleet te maken. En dit is een understatement. De Biebob is niet groot maar toch wist de band met deze beperkte ruimte toch hun ding te doen.

 

Na een korte intro schoot de band uit de startblokken middels 'Invidia'. Volgden: 'Stay Forever', 'Frozen', het waanzinnige 'Sever' en nog een aantal songs uit hun twee cd's. 'The Gathering' deed de zaal serieus op en neer gaan, en eindelijk dan toch werd 'April Rain' opgenomen in de set. Waarom dit eerder niet gebeurde is me een raadsel gezien dit niet alleen de single was maar eigenlijk ook de meest toegankelijke track. Maar het was het wachten waard: de afwisselend poppy vocalen en de erg strakke metalstructuur, overgoten met de symfonische toetsen maken echt het geluid van Delain. 'April Rain' was op zich al gelijk een van de hoogtepunten. In deze categorie hoort ook zeker de afsluiter van de tweede cd, 'Nothing Left', met een riff en een dreiging die meer dan normaal tot headbangen aanzet maar net op tijd geblust wordt door Charlotte's ontwapenende zang. En heeft iemand Marco Hietala's (Nightwish) vocalen gemist? Wel, ja, maar eerder omdat je ze verwacht, niet omdat ze noodzakelijk zijn. Charlotte weet al de nummers perfect te dragen, zoals in 'Silhouette of a Dancer' of het felle 'Lost'.

De nieuwe bassist  Rob kweet zich perfect van zijn rol, net als ook redelijk nieuwe gitarist Ewout Pieters, welke medeoprichter Ronald Landa opvolgt. Beide heren hebben mee de vuurproef doorstaan met een korte Engelse tour die ze net gedaan hebben. Oprichter Martijn Westerholt bleef heel de show verdoken achterin met zijn keyboards.

Ja, wat valt hier nog meer over te zeggen? Dat er rookpluimen uit de vloer kwamen? Dat er een bescheiden confettiregen was? Ja, allemaal mooi, allemaal een extra op een show die eigenlijk op zich al meer dan compleet was. Delain zal misschien altijd in de schaduw van Epica blijven staan. Zij vissen misschien wel in dezelfde vijver, maar Delain is toch meer hapklaar, wat zeker niet negatief bedoeld is.

Na een drietal toegiften, waaronder het obligate 'Pristine' zat het er op. Ik zag Charlotte giegelend als een schoolmeisje met een goed rapport van het podium lopen (of eerder: huppelen). Wat mij betreft: Grote Onderscheiding!

00 delain 1.jpg

100327 Delain & SOP 147

100327 Delain & SOP 137

00 delain xx.jpg00 delain xxx.jpg
00 delain xxxx.jpg
00 delain xxxxxx.jpg
00 delain y.jpg

 Uiteraard kan je nog meer foto's vinden via de link links....

11:31 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

24-10-09

Metal Female Voices Fest 2009, 17 oktober, Wieze

Logo blog saturday


Where do I begin?

Het MFVF had dit jaar voor de 7e keer plaats en wel in de Oktoberhallen te Wieze. Bij mijn weten dus het enige metalfestival dat in de nabijheid van Antwerpen plaatsheeft. En ik moet er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat het de eerste keer is dat Tarkus daar aanwezig was. How come?

Een indoorfestival trekt me niet direct, maar oktober is dan eigenlijk toch de ideale maand om dat de doen. Het is zelden te warm binnen en het is aardig om tussendoor - als de emoties al te hoog oplopen - even een frisse neus te gaan halen buiten.

Daarenboven had ik vorige jaren wat schrik van de 'eenzijdigheid' van het festival. Nu blijkt:  ten onrechte. Wat ik op de recentste editie mocht meemaken was verre van rechtlijnig. Wie vreesde een eendimensionale rit van gothic te moeten ondergaan is er aan voor de moeite. Het palet was wel erg divers. Van pop/rock over gothic, dark metal, black metal, metalcore, pure heavy metal, symfonische metal en de twee headliners die alles in één pakket aanbieden.

Geen enkele artiest/band leek op de vorige en dat is volledig op het conto van de organisatie. Wat ook een dikke pluim verdient is de PA-crew. Hoe zij het deden weet ik niet, maar in een schamele 20' was de hele set omgebouwd en 'ready to go'. Even wat toms beroeren, snaren plukken en de micro's inpluggen. Het klinkt onwaarschijnlijk maar telkens was het goed raak: de sound was nagenoeg perfect. Natuurlijk helpt het dat elke band qua instrumentatie redelijk aan mekaar gewaagd is, maar toch. Daarenboven kon ik na het buitenkomen gewoon praten en horen wat er gebeurde zonder extra galm in mijn hoofd. Niet te luid dus. Chapeau.

De Oktoberhal is niet de gezelligste hal in West Europa, maar eens de lichten doven en de intro (ja, die spanning hé) opkomt, wordt het gelijk een club. Goed gedaan dus.

Maar er waren ook fantastische bands. Dat hielp enorm.

Drieëntwintig bands waar de dames het mooie weer maken of toch op zijn minst een ferme vinger in de pap hebben. Sommigen zagen er angstaanjagend uit, anderen waren uiterst knuffelbaar. Sommigen oogden perfect, en ja, dan was er die ene hé, die ver voorbij de goddelijke status verkeert. Absolute headliner van het weekend en echt waar - 'far beyond the sun': Tarja Turunen. Voor mijn part voor eeuwig weg van Nightwish, maar dat zal me een rotzorg zijn. Zondagmorgen was het al duidelijk dat een grote schare fans zich nestelden en niet meer zouden verhuizen tot na het concert.

Maar laten we eerst teruggaan naar zaterdagmorgen, 17 oktober. Je moet ergens beginnen....

PINKIE DOODLE POODLE was al even bezig toen ik en mijn maat binnenkwamen. Na een kleine check van de facilities en randanimatie pikten we nog een nummer of drie mee van dit gestoorde gezelschap uit Japan. Leuke post-punk/powerpop zoals alleen Jappen dit kunnen maken. Het Lolita-stemmetje en het voor ons soms irritante Japans deed ons niet veel, het was amper leuk om naar te kijken. Het leek eerder op een bak vol gekleurde kauwgomballen.


01 PDP
Het Franse WHYZDOM was 'andere kak'. Het podium werd in een recordtempo omgebouwd zodat niet alleen de band, maar ook het koor de nodige voorzieningen kreeg. Het enorme podium, zowel in de breedte als in de diepte leende zich perfect voor elke band.

Naast de band waren er zes koorzangers waardoor de opzet indrukwekkend oogde. Als zij half zo goed gingen klinken was het voor mij ok. En het was meer dan ok. Ik had ze al eens gecheckt op hun site en de verwachtingen lagen hoog. Deze band wist van wanten. Hun hyperbombastische gothic powermetal knalde vorige act naar de eeuwige rijstvelden. Dit was donker, heavy, strak en overgoten met een epische saus.

Zangeres Telya Marie oogde misschien een beetje afschrikwekkend, angst van het podium had ze zeker niet. Ze klauwde als een kat over de ganse breedte en sprong als een getormenteerde teef op de muzikanten als deze zich teveel inlieten met het bevallige koor. Ook vocaal was hier niets op aan te merken, zij kan alle registers aan en heeft tijdens de instrumentale stukken genoeg rust om op adem te komen. Dit was de echte opener van de festiviteiten en legde de lat wel gelijk erg hoog voor de volgende bands.


06 WHYZDOM


08 WHYZDOM


09 WHYZDOM


11 WHYZDOM


UNSUN uit Polen was dan weer even afkicken. Wij laten ons niet te snel leiden door de verschijning van zangeres Aya, maar dit ging toch eerder een lichte maaltijd worden. En inderdaad. Unsun trekt de poppy kaart uit de set. Ondanks de aanwezigheid van de bassist van Vader - toch een erg heavy band - klinkt dit nooit echt pakkend. Het stemmetje dat uit met poppemieke kwam is zeker niet slecht maar doet me eerder denken aan een Belgische dance-act dan aan een metalband. Wij laten het over ons heen komen en na de zaak goed getaxeerd te hebben, baan ik richting merchandise. Helaas voor Unsun, maar ook dit jaar kunnen ze aan mij niets kwijt. Maar hey, we zijn hier nog maar net hé!
19 UNSUN


20 UNSUN


21 UNSUN


MANIC MOVEMENT is onze enigste eigenste trots op dit festival. Naast de vooral Duitse, Nederlandse en Scandinavische bands, mag MM zeker niet ontbreken.

Dit zou de vierde keer zijn dat ik ze aan het werk zou zien. Telkens was het in stijgende lijn, hier moeten ze big-time scoren, willen ze nog herinnerd worden. Dankzij de excellente PA klinkt na de introtape het openingsnummer 'Caught in a Maze', het majestueuze instrumentale nummer dat de cd afsluit. Net voor de eindsolo plooit men om naar de echte set. Fantoni is bijzonder goed bij stem en gaat nergens uit de bocht. Het ruime podium is voor haar geen luxe want deze dame is niet van de kleinste en ze verkent dan ook alle hoeken. Uiteraard is ook hier 'Russians', de cover van Sting, een hoogtepunt. Diegene die niet vertrouwd zijn met het werk van MM zullen aardig ogen hebben getrokken want dit sloeg in als een bom. Na 40 minuten was ook hier de eindmeet behaald en we mogen best trots zijn. Fantoni was duidelijk geëmotioneerd toen het ondertussen aardig aangedikte publiek hun appreciatie toonde.


12 MANIC


15 MANIC


16 MANIC


18 MANIC


KIVIMETSAN DRUIDI uit Finland is een Pagan/Folk metalband. Als ik de heren en dame zie opkomen is deze info al gelijk overbodig want naast de bevallige natuurvrouw nestelen zich de muzikanten. Deze lijken de bastaardzonen van Vikingen en trollen en ze zijn dan ook boeiend uitgedost. Na een eerste nummer dat wel erg folky was en waarbij zangeres Leeni-Maria Hovila (for the record, that is) een aardig ongestileerd danspasje uitvoerde, werd het roer omgeslagen. De muziek ging een versnelling hoger en de screams en grunts waren niet van de lucht. Razendsnelle deathmetalriffs wisselden af met de mooie cleane zang van Leeni. Gelukkig was ook dit visueel best interessant, op de duur trok het allemaal wel wat op mekaar. Ik had er nog nooit van gehoord, misschien vandaar. Fijne show!
24 KIVI


27 KIVI


28 KIVI


29 KIVI


AMBERIAN DAWN (D) was dan weer meer toegankelijk dan hun landgenoten. Heidi (en ja, ze zag er ook zo uit) Parviainen is een brave verschijning. En ik bedoel dat niet slecht; ze had zoiets kwetsbaars over zich en oogde wel erg mooi. Natuurlijk is dat voor ons bijzaak want wij willen headbangen! Ja watte. AD speelt powermetal met een gothic inslag. Het blitse gitaarwerk van de beide heren leunde erg aan bij landgenoten Stratovarius of Sonata Arctica. Zeer veel double bass, afwisselende gitaar en keyboardpartijen en bovenal licht verteerbare metal. Dit ging er in als koek en de set was dan ook voorbij voor we het wisten. Dit was misschien de meest conventionele band van de dag, maar dat zou het verschil alleen maar groter maken...
30 AMBERIAN


31 AMBERIAN


32 AMBERIAN


AUTUMN uit Nederland was wat mij betreft het zwakste moment van de dag. Hun vorige cd vond ik maar een inspiratieloze schijf met onmogelijke melodieën en weinig dynamiek (ik hoop dat ze dat niet lezen). Nieuweling 'Altitude' klinkt een pak boeiender. Tijdens hun 40' puurden ze dus uit beide albums om er het beste van te maken. Dan hadden we uiteraard ook (nieuwe) zangeres Marjan Welman. En jammer genoeg hielp dat ook niet echt. Zij heeft best een goede stem maar de presentatie was nog niet echt top. Ze leek wel pardoes op het podium gezet en maakte er maar het beste van. Zo kwam het mij over, maar ik kan volledig fout zitten. Het bandgeluid was ok, maar ook met te weinig uitdagende momenten voor het publiek. Te braaf, spijtig, maar volgende keer beter.
35 AUTUMN


36 AUTUMN


FLOWING TEARS uit Duitsland was dan weer een ander paar mouwen. Of moet ik zeggen: stembanden? Zoals de bandnaam al doet vermoeden gingen we terug de donkere kant op. FT weet dan ook een aardig doomy sfeertje neer te zetten op het podium. Zangeres Helen Vogt heeft een bijzonder stevige stem en ze weet het publiek mee te slepen in de toch niet al te opgewekte deuntjes. Ik had er nog niets van gehoord buiten het obligate voorbereidingswerk, maar ondanks dit waren we het collectief eens dat we Flowing Tears niet snel zullen vergeten.
38 TEARS


40 TEARS


41 TEARS


Volgende band was KRYPTERIA, ook uit Duitsland. Hun vorige cd 'Bloodangel's Cry' was een zeer aangename verrassing maar de beelden die ik zag van hun live act op Wacken vond ik erg pover. Groot vooroordeel dus, maar daar ben ik voor gekend. Toch wel een beetje veel curieus naar zangeres Ji-In Cho, vatten we dan toch post voor het podium.

En dat was een goede beslissing want niet alleen ziet ze er uit om op te vreten, zij én de hele band stonden als een huis. Gehuld in een trouwjurk refereerde ze aan hun nieuwe cd, maar langzaam werd deze uitgetrokken tot....ze er stond in een berestrakke broek en bijpassend topje. Ok, nu spreekt het beest in even, maar zij was begonnen. Terug naar de muziek.

Na enkele nummers uit 'My Fatal Kiss' die er goed ingingen, werd er naar ouder werk gegrepen met 'Sweet Revenge' en 'All Systems Go'. Ji-In laat zich helemaal niet imponeren door de opgefokte mannelijke helft van het publiek en staat haar mannetje. Het immense podium wordt verkend en gedurende de hele set houden ze de spanning er in. In de muziek, that is. Puik!


42 KRYPTERIA


44 KRYPTERIA


46 KRYPTERIA


MIDNATTSOL, weerom Duits met enkele Noorse leden, had een mindere dag. Dat lag aan frontvrouw Carmen Elise Espenaes die zich verontschuldigde voor de stemgebreken. Tijdens de show zal ze zich regelmatig bedienen van allerhande sprays en drankjes om er door te geraken. En al bij al viel dit nog mee. Haar oproep aan het publiek om zoveel mogelijk mee te zingen had nu niet direct het verhoopte succes, maar zij trok haar plan.

Midnattsol's songs zijn nu niet direct echte plakkers, ze zweven meer en scoren wel op sfeer, maar de 'ballen' ontbraken een beetje. Het folkelement kwam wel goed naar voren.Dit in tegenstelling tot de band van haar zus, Leaves Eyes.

Gelukkig hadden zij nog een denderende bassiste bij, dus het podium stond weerom aardig vol. Zelf vulde Carmen de tussenpassages met veel lief kijken naar mij en de andere kerels in het publiek. Haar paringsdans met de anderen vond ik wat ongelukkig, maar dat had misschien ook met haar gebrekkige vestimentaire keuze te maken. Toch nog eens bij zus binnenspringen voor advies. Hoe dan ook, Midnattsol trok zich door hun set zonder echt de mist in te gaan, maar het was eerder onderhoudend dan opwindend.


48 MIDNATTSOL


49 MIDNATTSOL

51 MIDNATTSOL


DELAIN. Wat moet ik nog schrijven over deze heerlijke en weergalloze Nederlandse band. Enkele jaren opgericht door Martijn, ex-toetsenist van Within Temptation, en met de toen piepjonge Charlotte Wessels op zang. Vandaag hoort ook nog gitarist/zanger Ronald Landa bij de kern, al kunnen we sinds de release van 'April Rain' wel van een vaste band spreken.

Ik heb Delain weten groeien. Ooit zat de bescheiden Charlotte bescheiden in een hoekje, nu heeft ze de volle presence van een klassevolle frontvrouw. Haar stem klinkt nog steeds pril en fris maar wordt ondersteund door een zekere kracht en overtuiging.

De wisselwerking met de grunts van Ronald was heerlijk. Er werd deftig gegrepen uit het laatste album met o.a. het dreigende 'Nothing Left', maar (eindelijk) kregen we nog eens 'Sever' uit het debuut te horen, wat we op Graspop 09 moesten missen. Grote ambiance met 'The Gathering' waarbij heel mijn omgeving op en neer ging. Ondergetekende bedankte daarvoor. De dag was nog niet voorbij. Wat zeg ik? Het beste moest nog komen. Toch één opmerking: waarom werd de single 'April Rain' weer niet gespeeld?


52 DELAIN

54 DELAIN

56 DELAIN

57 DELAIN


EPICA. Ja. Het was niet enkel volgens de verwachtingen, maar het was ook de plicht van Nederlands nummer één om ons al het voorgaande te doen vergeten. Vergeten is een groot woord, maar om het simpel te stellen: Epica kwam, zag en overwon op hun sokken.

Nu werd ook de volledige diepte van het podium gebruikt en dat gaf wel een enorme dimensie aan de show. Zo stond Simone Simons soms wel erg ver van ons, om dan tijdens het nummer bevallig als altijd het podium te vullen met haar geweldige verschijning.

Leuk voor ons is dat de band nu reeds twee Belgen telt. Gitarist Isaac Delahaye (God Dethroned) en bassist Yves Huts. We winnen dus langzamerhand. Ook de verse drummer Ariën doet hierbij zijn eerste tournee met de band.


58 EPICA

59 EPICA

60 EPICA

61 EPICA


Met een verse cd uit twee dagen voordien, was het extra uitkijken om deze live te horen alvorens we onze schijfjes nog maar konden beluisteren. En laat ik het duidelijk stellen: we werden gewoon weggeblazen. Epica kreeg een volle 100 minuten showtime maar deze vlogen zo voorbij. Kippenvelmoment voor T. Was ongetwijfeld 'The Phantom Agony'; dit is niet alleen een imposante song, de instrumentatie is hierbij zo overweldigend dat dit wel een erg emotioneel moment was. Ik beken, soms wordt het ook mij teveel.

Ander hoogtepunt was de opkomst van Floor Jansen welke na een innige omhelzing met Simone, haar broer Mark (gitarist) ging opzoeken op zijn stek. Samen brachten zij een sterk duet. Het is een kleine wereld.

Op het einde nam ex-gitarist Ad Sluijter Mark's gitaar over om nog eens een nummer mee te spelen. Epica was indrukwekkend, magistraal en scoorde zowel visueel als muzikaal de maximum score.


62 EPICA

63 EPICA

64 EPICA

65 EPICA

66 EPICA

67 EPICA

69 EPICA

68 EPICA



Zeer binnenkort dag 2 - zondag.

Voor wie er niet genoeg van kan krijgen of wil je nog meer foto's zien, groter, beter en vooral: handiger?

Zet u gemakkelijk, klik de afbeelding links (MFVF 1) en selecteer 'diavoorstelling' links boven...

16:15 Gepost in Muziek | Commentaren (0)