02-06-11

Pagan's Mind & DGM, As, 29/05/11

Weerom een ronduit schitterende pre-zomeravond vorige zondag. Met een – zo beloofde het programma althans – excellente power-en progressive agenda voor de boeg, kon er weinig mis gaan in het vredige As. Een mensch leert zo zijn eigen land nog eens kennen!   

Ruim op tijd de wagen in richting Limburg, ware het niet dat ik eerst een drie kwartier rond mijn eigen stad mocht cirkelen dankzij een ongeval op de E34. De tijd vloog toen ik uiteindelijk dorp na dorp richting autostrade geschoven te hebben eindelijk het gaspedaal kon indrukken. Wat een kl*te start, mijn gedacht. Cultuurcentrum ‘De Drieschaar’ oogt bijzonder mooi en de zaal op zich nog beter. Nóg beter ware geweest als er wat volk was, maar dat bleek nauwelijks het geval. Nadat de nodige contacten waren gelegd, ik mijn concertmaat gevonden had en een frisse pils was aangeschaft, vernam ik dat de eerste twee bands reeds gespeeld hadden. Top dus, en ik was maar een halfuurtje te laat.

Toen MAX PIE na oeverloos soundchecken besloot om niet te spelen, stelde ik mezelf al niet teveel vragen meer. Ja, er waren gelukkig ook nog professionele bands. Van al dit gedoe niks, nul communicatie naar het schrale betalende publiek, ik begrijp er niets van. 

pagan's mind,dgm

Maar er was ook goed nieuws: het Italiaanse DGM is een band waar we wél rekening mee moeten houden in de progressieve metalscène. Vorig jaar zag ik ze voor het eerst op het PPM festival te Mons en was zwaar onder de indruk. Nu ik de twee recentste cd’s onder de knie heb, was ik echt voorbereid.

110529 Pagan's Mind 041.JPG

110529 Pagan's Mind 139.JPG

110529 Pagan's Mind 157.JPG

De set bestond vooral uit recent materiaal welk met bijzonder veel spelplezier werd gebracht. Cd-openers ‘Hereafter’ en ‘New Life’ zijn absolute knallers en geven zowel gitarist Simone Mularoni en toetsenist Emanuele Casali de nodige ruimte om te excelleren. Elke seconde van de set was dan ook gevuld met instrumentale krachtpatserij zonder de melodie en de drive uit in de songs uit het oog te verliezen. Zanger Mark Basile weet hier allemaal nog bovenuit te komen wat weerom bewijst wat voor een geweldige zanger hij is. Daarnaast is hij ondanks zijn wat schrale voorkomen een prima entertainer die het podium weet te gebruiken. De eerste en tegelijk voorlaatste band van de dag (…) maakte al het voorafgaande te verwaarlozen. Ja, zo straf zijn die gasten.

110529 Pagan's Mind 181 BW.jpg

110529 Pagan's Mind 222.JPG

110529 Pagan's Mind 242.JPG

110529 Pagan's Mind 248.JPG

 

pagan's mind,dgm

Waar we eigenlijk vooral voor kwamen was het Noorse PAGAN’S MIND, en je hoort me al komen: ik ben gek van die band. Na een passage in de Biebob en op het PPM was dit de derde confrontatie met Noorwegens meest progressieve metalband. Of maak daar maar meteen van: Europa’s beste progmetal band – en er zijn er nogal wat. De hoge verwachtingen werden dan ook moeiteloos ingelost. Toen de band na de intro nogal nonchalant kwam opwandelen keek zanger Nils K. Rue even meewarrig in de zaal maar liet zich niet afschrikken door de aanblik.

De band zette grandioos in met het nieuwe ‘Eyes Of Fire’ en gelijk zat alles goed. PM serveert zijn soms complexe maar altijd meeslepende songs met weinig rustpauzes. Hun repertoire telt geen noemenswaardige ballads. Enkel instrumentaal wordt er al eens ruimte genomen om wat af te koelen en dan staan we nog met open mond te kijken naar gitarist Jorn Viggo Lofstad die met een heel eigen geluid een beetje emo in de set brengt. Veel rust krijg je als luisteraar dus niet met nummers als ‘Enigmatic Calling’ ofte het weergalloze ‘God’s Equation’. Bijna-klassiekers als ‘United Alliance’ of de Bowie cover ‘Hello Spaceboy’ beroeren het magere publiek wel degelijk. Mogelijk was de drank voor sommigen al aan het werken.

110529 Pagan's Mind 324.JPG

110529 Pagan's Mind 365.JPG

Dikke pluim ook voor Nils die zeven weken geleden zijn heup brak en het bijgevolg fysisch wat rustiger aan moest doen. Toch vond hij de energie om wat gek te doen met zijn kruk. Niets mis met zijn stem overigens. Het bereik van ’s mans stembanden is haast niet te vatten. Het sterke power metal gehalte van de band maakt dat hij ook voluit op kracht moet kunnen zingen, wat hij haast constant bewees, zeker met de uithalen in ‘Hello Spaceboy’.

110529 Pagan's Mind 730.JPG 

110529 Pagan's Mind 472.JPG

Nils verliet even de set om zijn collega’s de kans te geven om eens ‘echt progressieve metal’ te laten spelen. Grapje van hem natuurlijk, maar het leverde alle bandleden de gelegenheid zich eens uit te leven. Het geluid van Steinar Krokmo’s bas ronkte lekker vet en gaf Jorn alle ruimte om zijn vingervlugheid te demonstreren. Ik – als gitarist van het zevende knoopsgat maar ik heb ‘ne maat die wel wat kan’ – sta er telkens weer van verbaasd hoe die knapen zulke straffe dingen doen en het zo makkelijk laten lijken. Constant de glimlach en grapjes onder mekaar maken. Het is om niet goed van te worden. De set werd afgesloten met het complexe ‘Through Osiris’ Eyes’ van het bijna tien jaar oude ‘Celestial Entrance’, hun tweede album waarmee ze echt doorbraken.

110529 Pagan's Mind 869.JPG

110529 Pagan's Mind 1076.JPG

Ondanks dat ik maar twee bands te zien kreeg (foei foei!) was ik ruim voldaan voor wat dat weekend betrof. En de organisatie? Och ja, ik hoop dat die eens rond de tafel gaan zitten. Wij hebben een deel flyers meegenomen om in Antwerpen te verspreiden en afgezien dat het niet echt bij de deur is, moeten namen als SINNER en THRESHOLD toch wat volk op de been kunnen brengen. Zelf heb ik niet direct nog iets op de agenda, maar misschien is er binnenkort wel iets in de Kempen te doen! Tot dan!

110529 Pagan's Mind 1096.JPG

110529 Pagan's Mind 1207.JPG

110529 Pagan's Mind 1195.JPG

pagan's mind,dgm

14:13 Gepost in Muziek | Commentaren (5)

15-04-10

Power Prog & Metal Fest, Expo Mons, 10/04/2010

kop concert.jpg

 

 

00 ppm 1 top.jpg

 Thought I'd died and 'd gone to heaven...

In Tarkus' rijke festivalhistorie heb ik misschien al veel kwaliteit gezien maar nog nooit werd me dit zo geconcentreerd toegedient al zaterdag jl.

Vertoeven op de rand van een OD aan progressieve metal is een zwaar kruis om dragen en tegelijk loop je dagen nadien nog lichtjes met de voeten van de grond. Muziek kan vreemde reacties veroorzaken.

Was ik in een eerdere post niet echt aardig voor onze buren in het zuiden van dit tijdelijke land; zaterdag begaf ik me op gevaar van eigen leven naar het hol van de leeuw (nest van de haan?), t.t.z.: Mons/Bergen. In gezelschap dat ook volledig plat gaat voor de het edelste onder de zware metalen, was ik bijzonder overmoedig om me tussen het overheersend francofone publiek te begeven.

De bewoners van de zuidelijke wastelands hebben dan misschien een kwalijke reputatie; met het organiseren van het eerste 'Power Prog Metal Fest', hebben zij een aardige primeur op zak. Prog & Metal? Daar mag men Tarkus altijd voor wakker maken, doch op eigen risico.

In een streek waar naar verluid hondenvlees abusievelijk voor mensenvlees wordt verkocht en waar een meer dan dubieuze burgervader de scepter zwaait, heeft men een kolos van een 'Expohal' neergepoot. Het was daar dat we zaterdag na een door files geïnfecteerde trip van maar liefst ruim 2 uur present waren. Bleek dan ook nog de security bijzonder streng en waarschijnlijk rechtvaardig was, maar helemaal niet met mekaar op dezelfde lijn stond. Kortom, ik was wat blij dat we goed en wel binnen waren en een koude pils konden degusteren.

De naam van het festival deed mijn hart al redelijk te keer gaan, en na het overlopen van de aangekondigde bands besloten we dat er eigenlijk niet veel mis kon gaan. Viel dat mee!

Vooreerst: technisch was alles echt top. Prima licht en nagenoeg perfect geluid in een toch niet zo dankbare constructie. Twee podia waarvan het kleinste al gelijk zo groot was als dat van de Trix maar wel erg sober qua licht en decor. Het grote podium was dus wel zeer groot en was dankzij de headliners van de avond nog uitgebreid met twee catwalks die het publiek omhelsden. Beide podia hadden een indrukwekkend en excellent geluid. Ook belangrijk: voldoende bierpompen, aanvaardbare prijzen, een markt annex uitwaaiplaats buiten en verleidelijke merchandisestands van de respectieve bands. Maar bovenal was er ontzettend veel ruimte in de enorme hal. Het is dus een wonder dat het geluid - voor zover je je natuurlijk niet aan het andere eind bevond - echt goed was voor elke band. So far so good.

Naast de headliner waren het dus de progressieve bands die de dienst uitmaakten. Zes om precies te zijn. Astra, Ivanhoe, Dreamscape, Adagio, DGM en Pagan's Mind stonden op het programma alvorens Scorpions mocht afsluiten. Het was dan ook een beetje vreemd dat de eerste band die we een het werk zagen, DO OR DIE was; een hardcore gezelschap dat niet echt spek voor onze bek was, maar zich daar niet van aantrok en stevig van jetje gaf. Gelukkig was het van dan af puur genieten geblazen.

Progressieve metal, voor wie niet echt mee is en voor wie het dan ook allemaal maar een hoop lawaai is, werd geboren uit een one night stand tussen bands als Led Zeppelin en Deep Purple en echte prog bands als Yes en ELP. Derde speler was de band Rush, welke ondertussen al lang zijn hand niet meer omdraaide voor een break hier en een ritmewijziging daar. Wat zij met drie man deden (en doen) werd in de jaren '80 gretig opgepikt door Fates Warning, Queensryche en het prille Dream Theater, welke er een flinke dosis pure metal aan toevoegden. Deze laatste bracht in 1992 het album 'Images and Words' uit en zette daarmee de (metal) wereld op zijn kop. En daarmee is het dan gelijk gezegd: haast alle geprogrammeerde bands zijn dan ook schatplichtig aan Dream Theater. En wat nog sterker is: Waar DT zich vandaag eerder moet wentelen in meer avontuurlijke composities en subtiele intermezzi; de instrumentalisten van zaterdag moesten zeker niet onderdoen voor hun grote voorbeeld(en).

Laat dit dan óók gezegd zijn: elke zanger, gitarist, toetsenist, bassist of drummer die de revue passeerde, speelde de pannen van het dak en liet het publiek met open mond nagapen. Virtuositeit troef dus, maar alsnog niet bij Do Or Die.

Eerste echte blikvanger was het Italiaanse ASTRA, een band uit Rome die voordat ze eigen materiaal brachten, uitsluitend Dream Theater songs speelde en zelfs Jordan Rudess als gast hadden op een tribute concert. Dit om maar te zeggen hoe goed deze knapen wel niet zijn. Eerlijkheidshalve: ik was me niet van hun bestaan bewust en hoopte eigenlijk op hun Amerikaanse naamgenoten.

Hoe dan ook, met een bassist die ook de zang voor zich nam stonden zij dus garant voor een portie sterke maar eerder klassieke progmetal. Als hierna nog 6 bands moeten volgen, staat ons nog heel wat te wachten want dit was al erg hoog gegrepen. Het Duitse IVANHOE speelde op het kleine podium en liep daar zelfs haast verloren. Muzikaal zat het wel erg goed. Deze band, met ondertussen 5 studioalbums op hun actief, weet zich ook een eigen geluid aan te meten. Ik herinner me hun debuut als meer symfo-gericht, terwijl de vierde; 'Walk Through Mindfields' toch behoorlijk hard is. Ook hier grossiert de band in aanstekelijke riffs, heerlijke refreinen afgewerkt met een licht symfonische toets. Zanger Micha Mang is een waar podiumbeest en weet de voorziene ruimte aardig in te vullen door over en weer te hossen, groteske gebaren te maken en bovenal een zeer sterke vocale prestatie neer te zetten. Micha was zeker niet de beste zanger van de dag, maar wist met zijn nonchalante houding en strakke band toch het publiek vast te houden. Als ik zeg: 'niet de beste zanger', is dit zeker te relativeren. Enige minpuntje was dat hij nogal veel hetzelfde klonk, maar met de stem op zich was zeker niets mis. 'Lifeline', hun nieuwste werk, dient nog geanalyseerd te worden door uw dienaar.Ondertussen had ik mezelf op de hoogte gebracht van de 'wie - waar - wanneer-situatie'. Dit was niet geheel duidelijk en mocht wat mij betreft wel ergens geafficheerd worden. Nadat ik toch een blik op een aftands documentje mocht werpen, werd dit dan ook snel genoteerd in het programmaboekje (enkel in het Frans!). Bleek al gauw dat de hele dag klokvast werd gewerkt. Met een tussenpauze van 5 minuten en speling van een kleine minuut startten de bands hun set. Toch weer even verbazend als geruststellend.

00 astra 1.jpg
00 astra 2.jpg
00 astra 3.jpg

 

00 ivanhoe 1.jpg 
00 ivanhoe 2.jpg
000 ivanhoe 3.jpg

 

Op naar het grote podium voor het eveneens Duitse DREAMSCAPE. Deze band is reeds ruim 22 jaar actief met een vijfde cd in de steigers voor dit jaar. Zoals zoveel andere bands, is het ook bij Dreamscape over de jaren heen een komen en gaan geweest van personeel. Zo was Ivanhoe's Micha Mang ooit nog zanger bij hen. Zaterdag troffen we ene Francesco Marino aan de microfoon. Met zijn latino-looks zeker een troef voor de vrouwelijke fans, maar wij, onszelf blijvende, waren vooral kritisch voor 's mans vocale prestatie. Nou moe. Deze moest zeker niet onderdoen voor de anderen en ging vlot melodieus de hoogte in. Ook oprichter/gitarist Wolfgang Kerinnis wist te verbazen met zijn gitaarspel. Dit was zeker wel de meest melodieuze (prog)band van de affiche maar kwam toch erg stevig over. Als extraatje kwam Micha Mang nog de zang versterken en kregen we een duet met de zangers van (??) voor een prachtige ballade. Meer nog: dit was het voorlopige hoogtepunt van de dag.

Volgende band was ADAGIO. Hier keek ik echt naar uit; het is ook een van de weinige bands die dag waarvan ik het hele repertoire ken. Deze van oorsprong Franse band is ondertussen geëvolueerd naar een echt internationale act. Zij hebben voor zover ik weet nog nooit een Franse zanger gehad waardoor de enige constante gitarist Stéphan Forté is. Forté is een absoluut genie. Erg beïnvloed door Malmsteen, maar met een donker randje, zeg maar. Zijn passie voor klassieke thema's worden middels pianointermezzi en bombastische intro's verwerkt in de wel erg heavy songs. Adagio's roots liggen vooral in de neo-classical metal maar bevat voldoende progressieve elementen om hier meer dan terecht geprogrammeerd te staan. The best of both worlds dus...Haast alle songs hebben sterk melodieuze refreinen die echt wel blijven hangen. Onverwachte breaks, gitaar/toetsenduels, en steeds een absolute klasbak aan de microfoon. Op het debuut was dat nog de indrukwekkende David Readman, na enkele interimarissen vonden we nu de polyvalente Mats Levèn (Therion, Malmsteen) centraal in de band. De juiste man op de juiste plaats want deze kan werkelijk àlles zingen.

Ik ga hier niet rond de pot draaien: dit was gewoon waanzinnig. Ik had ze al eens aan het werk gezien in Verviers, maar nog eens: zo een ruim podium levert visueel altijd op. Een wel erg levendige Levèn die elk hoekje verkende, leek net of hij altijd al in die band had gezeten. Forté hield zich eerder bescheiden op en blies de ene na de andere overtreffende solo over het publiek. Zijn geluid lag wel erg bovenop de mix, maar dat stoorde geen seconde, het is tenslotte zijn band. Adagio was zonder twijfel de hardste band van het programma maar dit deed zeker geen afbreuk aan de kwaliteit van de set.

00 adagio 1.jpg 
00 adagio 2.jpg
00 adagio 3.jpg
00 adagio 4.jpg
00 adagio 5.jpg

Terug de grote oversteek naar het grote podium voor het voor mij redelijk onbekende DGM uit Italië. Grote Schande mag over mij komen want - ok, beetje flauw op de duur - de monden vielen niet alleen open van verbazing; dit was 50 minuten progmetal in de overtreffende trap. DGM is misschien het ultieme Europese antwoord op Dream Theater en Symphony X. DGM is gewoon minstens even goed en heeft net zoals de collega's op de affiche een zanger, Mark Basile, met een onwaarschijnlijk bereik. Nergens is er een spoor van vermoeidheid, nergens een hapering of pijnlijke bovengrens.

Opvallend is dan wel weer dat vele bands, en zeker DGM een gitarist hebben die visueel wel erg appelleert aan John Petrucci. Simone Mularoni is dan de ruige versie.

Buiten de enkele tracks die ik me via hun MySpace heb eigen gemaakt, wist ik van toeten noch blazen. Na enkele bijzonder complexe songs, alles feilloos gebracht, was het echt wel duidelijk:  deze knapen maakten hun reputatie waar. Hun meest recente cd 'Frame' is dan ook een absolute aanrader en staat wat mij betreft naast het beste van hun grote voorgangers. Het was ondertussen een eindje na 20u en voor de laatste keer verplaatsten we ons naar het ander podium. Eén van mijn favoriete bands in het genre mocht van start gaan: PAGAN'S MIND uit Noorwegen. Om in deze belachelijke opwaartse spiraal te blijven verdergaan: klasse. PM mocht ik al eens aanschouwen als support van Primal Fear, maar verdere vergelijking is er niet. Pagan's Mind heeft volgens mij de progressieve metal als genre het meeste uitgepuurd zonder daarbij in te boeten aan power of melodie. Met vier studiocd's op hun actief weten zij live een ongelooflijke show neer te zetten. Vooreerst is er zanger Nils K. Rue. Gezegend met een uniek en herkenbaar stemgeluid en een onwaarschijnlijke 'range', is deze man niet te evenaren. Enige minpunt is misschien dat hij wat warmte en emotie moet inleveren om technisch dan weer alles te kunnen geven, of iets in die aard. Maar PM's muziek is op zich dan ook helemaal niet zo emotioneel (op enkel instrumentale passages te na). En simpel is het ook niet echt. Thematisch plukken zij uit de mythologie en sci-fi wereld en hun muziek weerspiegelt dit dan ook. Het helpt als je hun materiaal een beetje kent en open staat voor een portie grensverleggende metal. Hun laatste cd 'God's Equation' zit helemaal in mijn systeem en gelukkig werd daar veel uit gepuurd. Hoogtepunt is ironisch genoeg hun cover van Bowie's 'Hello Spaceboy'. Ondanks dat ik een goed plekje voor de afsluiter wou bemachtigen, heb ik gewacht tot na dit nummer. (Met alle gevolgen van dien dus). Sterke man in de band is ongetwijfeld gitarist Jorn Viggo Lofstad. Leuk om weten is dat zowel Lofstad als bassist Steinar Krokmo beiden nog in Jorn Lande's band hebben gespeeld. In de vlucht heb ik nog snel de live cd/dvd aangeschaft zodat ik het thuis nog eens allemaal kan herbeleven. Vanuit de luie zetel, wat écht wel een verschil begint te maken...(beeld mij nu in met een kamerjas en kop kruidenthee...)

00 pagan 2.jpg00 pagan 3.jpg

 

 

 

Voor de laatste maal naar de mainstage voor SCORPIONS. En dat viel een beetje tegen. De hoeveelheid volk was schijnbaar verdubbeld waardoor het concert toch wel van op een (voor mij althans) erg grote afstand diende gevolgd te worden. Pech voor de foto's dus, maar dat is dan ook het enige minpuntje.

Iedereen zal ondertussen al wel weten dat de band er na deze tour mee ophoud te bestaan. Zij zijn sinds 1972 bezig als hardrockband maar hun roots liggen ergens in de tweede helft van de sixties. Voor de media zijn ze dus 45 jaar bezig, wat ik nogal een gemakkelijke boutade vind, maar soit.

Zowel gitarist Rudolf Schenker als zanger Klaus Meine worden dit jaar 62 wat wil zeggen dat ze 65 zijn als de tour er op zit. Ok, dit is voer voor de boekskes, op naar de show. Iedereen weet dat een Scorpions-show altijd perfect is. In Mons zal het dus ook zo zijn.

Het immense podium werd nog overweldigender door de gigantische LED-videowall achter het podium en de vele niveauverschillen. Om in schoonheid te eindigen hebben zij recentelijk nog een nieuwe cd losgelaten en die is bijzonder goed. De weinige experimenten die de band ooit deed met hun geluid waren kleine katastrofes. Met 'Sting in the Tail' keren zij terug naar het jaren tachtig geluid, en het is ook uit de uitbundige '80's dat de grootste brok van de show zal komen. Na 'Sting in the Tail' volgden 'Make it Real', 'Bad Boys Running Wild', Loving You Sunday Morning', 'The Zoo', 'Animal Magnetism' en het nog oudere 'We'll burn the Sky' waarna er een redelijk lang rustpunt volgde met 'Always Somewhere', hun grootste hit 'Send me an Angel', wat, sorry voor de meligheid, eigenlijk toch wel een regelrechte tearjerker is en blijft. Dit werd afgesloten met 'Holiday'. Na het nieuwe up-tempo 'Raised On Rock' en het magistrale 'The Good Die Young' was het partytime met 'Tease Me, Please me', '321' en het heftige 'Blackout'. Laatste song van de set was 'Big City Nights', waarna we - wijselijk of niet - de keet verlieten. Gezien alles mega-vol stond geparkeerd leek dit een wijs besluit. Voor de puristen: er volgden nog 'Still Loving You', 'Wind of Change' en 'Rock You Like a Hurricane'. (van horen zeggen dus). Ja, bij het aanschouwen van zoveel moois stel ik me dan de vraag waarom ze er mee ophouden. Ik neem aan dat dit bewust en terecht is om het te doen terwijl iedereen nog in topconditie is, waarbij ik in de eerste plaats denk aan Klaus Meine. Het hoge nasale stemgeluid zal gemist worden en het bekende gitaargeluid zal ook nooit meer nieuwe songs creëren. Ook voor Tarkus was Scorpions een deel van zijn muzikale leven.

00 scorpions 6.jpg00 scorpions 7.jpg
00 scorpions 8.jpg

Misschien ben ik over dit festival een beetje al te lyrisch geweest, maar dat is dan ook echt terecht. Dit was van A tot Z genieten en zich laten verbazen over zoveel technisch kunnen en compositorisch talent. Het stemt ook tot nadenken dat terwijl we in Vlaanderen de eetbare resten uit de faeces van Stubru en co moeten plukken; terwijl het enerverende oeverloze geneuzel van onze zenders als hoogste muzikale goed worden behandeld en alles wat nieuw (what's in a name) en hip is, tegelijk als een godsgeschenk word binnengehaald, of all places, men in Mons er in slaagt om de meest virtuoze, levende muziek op één plateau te serveren. Ik neem aan dat deze muziek niet voor iedereen vlot te verteren valt, maar waarom vinden we hier niets van terug op bvb.GMM?

 

 

Power Prog & Metal Fest was een waar genoegen om mee te maken en we kunnen alleen maar hopen dat hier een vervolg op komt. Ik dacht dan aan Vanden Plas, Evergrey, Mind Key, Redemption, Threshold, Circus Maximus, Anubis Gate,... zucht.

Voor veel meer foto's klik je uiteraard links op 'Meer foto's'


 

 

00 scorpions 1.jpg
00 scorpions 2.jpg
00 scorpions 3.jpg
00 scorpions 4.jpg

 

00 scorpions 5.jpg

00 dgm 1.jpg
00 dgm 2.jpg
00 dgm 3.jpg
00 dgm 4.jpg
00 dgm 5.jpg

 

00 pagan 1.jpg

00 dreamscape 1.jpg
00 dreamscape 2.jpg
00 dreamscape 3.jpg
00 dreamscape 4.jpg
00 dreamscape 5.jpg

Interessant was dat haast alle bands hun cd's aanboden op de merchandise stands. Gezien de prijzen hier wel bij-zonder laag lagen, moet ik hier geen tekeningetje bij maken zeker? Als consument stel je je dan weer de vraag: waar gaat die andere helft allemaal naar toe en is dat wel allemaal nodig? Hier gaat het naar de band en hun crew, we mogen dus een open deur intrappen en noteren dat 50% van de winkelprijs gaat naar mensen die geen f*ck met het product te maken hebben, laat staan dat ze weten wat ze verkopen. Doch dit geheel ter zijde.

10:27 Gepost in Muziek | Commentaren (2)