04-07-14

GMM 2014.. Nuthin' fancy, just some snippets...

ALESTORM

140627 GMM 034.JPG

JEFF S. SOTO

140627 GMM 082.JPG

140627 GMM 111.JPG

140627 GMM 123.JPG

140627 GMM 158.JPG

PRIMAL FEAR

140627 GMM 245.JPG

140627 GMM 256.JPG

140627 GMM 261.JPG

140627 GMM 283.JPG

140627 GMM 288.JPG

140627 GMM 307.JPG

140627 GMM 329.JPG

140627 GMM 342.JPG

ANNIHILATOR

140627 GMM 354.JPG

140627 GMM 370.JPG

GHOST

140627 GMM 409.JPG

140627 GMM 414.JPG

140627 GMM 419.JPG

STEEL PANTHER

140627 GMM 465.JPG

Slayer,Doro,Steel Panther,Primal Fear

140627 GMM 506.JPG

140627 GMM 550.JPG

DORO

140627 GMM 623.JPG

140627 GMM 610.JPG

140627 GMM 703.JPG

140627 GMM 713.JPG

SLAYER

140627 GMM 759.JPG

140627 GMM 770.JPG

140627 GMM 778.JPG

BEHEMOTH

140627 GMM 865.JPG

140627 GMM 859.JPG

Thank you and good night

140627 GMM 510.JPG

 

18:13 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

17-08-13

Alcatraz Metal Festival, 10/08, Kortrijk

P1080331.jpg


Alcatraz Festival! Hell yeah!


Wat een fantastische dag was dit!


De verhuis naar de beemden in de stad Kortrijk waren zeker een schot in de roos. De organisatie vroeg zich af of ze in staat zouden zijn om ‘misschien niet het grootste, dan toch het gezelligste metalfestival te organiseren. Wel.


Het gezelligste waren za al in met vorige edities in Deinze.  Nu was het in open lucht te doen waardoor het de allure van een groot event meekreeg maar zonder twijfel het gezelligste festival. Abso*f*cking*lutely.


En wat een geweldige bands kregen we voorgeschoteld! Misschien niet allemaal zeer grote namen, maar met Death Angel, Exodus en Anthrax kan je zo vlotjes een legertje thrashmetalfans mobiliseren.


In de programmatie dan ook het enige puntje van kritiek: misschien wat veel van het goede? Natuurlijk is dit ten persoonlijken titel want ondanks dat ik wel wat thrash kan appreciëren, had een portie powermetal zeer welkom geweest.


Maar soit, ik heb er van genoten en vond Death Angel qua energie en output zeker een van de strafste bands die dag.


Trieste toestand met Channel Zero, uiteraard en die minuut stilte was adembenemend en aangrijpend.


Traditioneler ging het er aan toe met een furieus Vicious Rumors en Doro. Afsluiter Nightwish was werkelijk de kroon op het werk en voor de toevallige of trouwe fan: dit was zeker uniek wegens de aanwezigheid van Floor Jansen. Of dit bij een unicum blijft is nog de vraag.


Meer ga ik niet in detail treden, daarvoor wijs ik u naar de echte muzieksites.


Dus minder blabla, meer fotookes!


Cheers!


FOZZY

P1070423.jpg

SATAN

P1070473.jpg

VICIOUS RUMORS

P1070548.jpg

P1070567.jpg

P1070550.jpg

P1070597.jpg

P1070599.jpg

P1070610.jpg

P1070645.jpg

DEATH ANGEL

P1070671.jpg

P1070681.jpg

P1070693.jpg

P1070712.jpg

P1070721.jpg

EXODUS

P1070765.jpg

P1070778.jpg

P1070796.jpg

DORO

P1070856.jpg

P1070885.jpg

P1070920.jpg

P1070933.jpg

P1070986.jpg

P1080076.jpg

P1080042.jpg

P1080166.jpg

P1080380.jpg

ANTHRAX

P1080394.jpg

NIGHTWISH

P1080455.jpg

P1080467.jpg

P1080480.jpg

P1080483.jpg

P1080492.jpg

P1080584.jpg

P1080601.jpg

P1080642.jpg

P1080768.jpg

P1080802.jpg

P1080831.jpg

 

& 'THE WARDEN'....

P1070847.jpg


08:57 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

01-11-11

Metal Female Voices Fest Pt.1, 21 & 22/11, Wieze

 

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

DEEL I

Voor het derde jaar op rij bezocht ik het Metal Female Voices Fest. Dit jaar besloot ik de openingsavond op vrijdag er maar bij te nemen. Thuis zitten terwijl er op een goede steenworp van T’s HQ een van de uniekste festivals wordt afgetrapt zou te gek zijn. De sympathieke A12 wordt dan maar afgetuft en vervolgens achter een traktor op de Dendermondse steenweg naar Lebbeke. In Wieze nog een omleiding om toch nog tijdig aan te arriveren. 

Het mag er misschien niet alle dagen feest zijn, daar in Griekenland, maar met het Helleense BARE INFINITY kregen we toch een lekkere aftrap van dit 9e MFVF. Uiteraard nog een zeer licht gevulde hal maar duidelijk voldoende opgepept, werd deze band vrolijk onthaald. Echt onder de indruk van de prestatie was ik nu wel niet, maar er was op zich niets mis mee. 

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Het Duitse XANDRIA ken ik van het album ‘India’ en de single ‘Eversleeping’, een prachtig nummer dat ook al weer van 2004 dateert. Deze band bestaat al sinds 1997 en heeft een vijftal cd’s uit. Huidige zangeres (sinds 2010) Manuela Kraller zet met haar band een stevig potje symfonische powermetal neer, hier en daar voorzien van een elektronische beat. Ondanks de wat afgelikte presentatie kon ik hier wel echt van genieten. Zowel vocaal als instrumentaal zat het helemaal snor.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Op deze opwarmingsavond waren de verwachtingen toch hoog gespannen voor het Finse BATTLELORE. Deze zevenkoppige bende speelt een mix van folk, death, pagan en fantasy metal. Getooid in tot de verbeelding sprekende heroïsche outfits en warpaint op het gelaat en hier en daar op de naakte kop leken zij krijgshaftig genoeg om de Oktoberhal in te pakken. Bombastische intro’s, brutale riffs en furieuze DB-drum zorgden voor een wervelwind aan melodieuze thema’s en ritmes. De brute vocalen van Tomi Mykkänen werden af en toe geblust door de hemels klinkende Kaisa, welke als een kwetsbaar kasplantje centraal tussen al dat geweld stond.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

In deze prachtige setting wist zij net door haar schijnbaar tweedeplans rolletje enige macht uit te oefenen op de bende barbaren rondom haar. Meermaals mocht zij ook de band aanvoeren en dan nam zij ondanks haar frêle gestalte de horde (en het zwaard) in handen. Echt mooi werd het als er vocale interactie is tussen beide zangers. Haast heroïsche romantiek tegen een achtergrond van epische brutale metal.

Battlelore maakte een overweldigende indruk op mij en was een perfecte afsluiter van de eerste avond. Uiterst sympathiek van Napalm Records om hun jongste worp ‘Doombound’ voordelig aan te bieden! Vielen Dank!

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Een weergalloze zaterdagmorgen als mijn maat mij oppikte om samen naar Wieze te rijden. Uiteraard volgde er een rijke parlando over de avond daarvoor en tevens werden de verwachtingen van de volgende twee dagen besproken. Meestal zitten we nogal op dezelfde lijn, dat valt nogal mee.

Langs de andere kant leert de MFVF-ervaring me dat ik ondanks het feit dat de helft van de bands me op voorhand onbekend is (al betert dat met de jaren), het twee dagen vol ontdekkingen is.

Aan de meer commerciële kant van de hal bevonden zich enkele standjes met prullaria, kledij en jewelry, de nodige band-merchandise en een uitgebreide stand van het Oostenrijkse label Massacre Records, welke toch een groot deel van de affiche vertegenwoordigt. Dat zij hun back-catalogue aan dumpingprijs aanbieden is dan weer een euh…goede (?) zaak voor de festivalgangers. Say no more. Op de MFVF-stand tevens in primeur: de MFVF-dvd, een hebbeding dat een overschouw geeft van vorige twee edities. Maar nu: to the stage! 

Als we binnenkomen is HANGING DOLL net begonnen aan zijn korte set. Opvallend is het aantal Britse bands dat op de affiche staat. Wat vroeger eerder een uitzondering was, zijn ze nu aan het inhalen, al valt er nog veel te leren.

Deze band uit Birmingham heeft een punky gothic attitude en maakt eerder licht verteerbare metal. Niets mis mee natuurlijk; de roodharige Sally Holliday weet haar stek te verdedigen en sleept de band met haar doordringende stem moeiteloos door het halfuurtje dat hen toekomt. Leuke opener.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

De Britse invasie ging verder met NEMHAIN uit Londen. Qua personeel kan je dit een valse spin-off van Cradle Of Filth noemen, maar muzikaal liggen de kaarten toch wel anders.

Frontvrouw Morrigan Hel diende als ornament en model bij Cradle terwijl haar ventje, drummer Adrian Erlandsson, een bezig baasje, reeds speelde met At The Gates, Cradle, en vandaag ook bij Paradise Lost. Zijn broer drumt trouwens bij Arch Enemy.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Alleen al door die associaties lag de lat al hoog voor deze band en ze voldeden dan ook redelijk. Ik zeg ‘redelijk’ want zoals eerder gesteld lijkt Nemhain nergens op de genoemde bands. De zang van Morrigan is ok maar een beetje teveel punk/rock om mijn oor te bekoren.

Opvallendste verschijning was uiteraard Morrigan Hel (Amber voor de intimi) zelve welke in haar strakke pakje alle ogen op haar gericht hield. Muzikaal was ik er niet van kapot maar onderhoudend was het dus wel. 

COMA DIVINE uit Duitsland heb ik van op een afstand bekeken, wat niet zo moeilijk was met de in het oog springende zangeres Sonja Kraushofer (l’ame Immortelle). Getooid in een protserige jurk die akelig echt geweathered was alsof hij jaren als voedselbank voor de motten heeft gediend en een gitarist die wel op Motley Crue’s Mick Mars leek, was Coma Divine wel een visueel interessante band. De in-your-face stem van Sonja was door haar bekkentrekkerij om schrik van te krijgen; beetje ‘rock’n’roll ordinaire’ bij momenten, maar hey, dit blijft een act en Coma Divine gooide dan ook alle troeven in de strijd.

Net dit maakte de band soms wat te gemaakt. Een cello op distortion-mode lijkt een goed idee, maar resulteerde eerder in een zoveelste gimmick die overbodig was. Het leek met momenten op Diabolo Swing Orchestra en dan weet je wat ik bedoel. Teveel is teveel.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

KIVIMETSAN DRUIDI uit Finland stond al eens eerder op het festival en beviel me toen redelijk. Zaterdag stond de band in dezelfde bezetting op het podium. Blikvanger is de gezellig ogende Leeni-Maria Hovila welke vocaal geruggesteund wordt door Joni Koskinen.

Leeni is niet dé zangeres van het festival. Soms verzuipt ze in de drukke folk/pagan metal van de band en haar partijen zijn niet altijd even zuiver. Komt daarbij dat ze het af en toe nodig acht om een onbehouwen danspasje te plegen, dan werd het soms een beetje chaotisch. De staccato drums en overdaad aan folky gitaarriedeltjes zijn soms een beetje teveel van het goede. KD gaat niet echt af, maar is zeker geen hoogtepunt van de dag.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

AMARANTHE (Zweden/Denemarken) is een wel heel bijzonder bandje. Ik kan me nog altijd niet van de indruk ontdoen dat deze samenstelling marketinggewijs ‘gearrangeerd’ is, maar dat mocht de pret niet drukken. Eerder dit jaar zagen we ze al als deel van de Kamelot-package en dat was wel opwindend. Ik keek er dus terug naar uit.

Met slechts één cd op zak en deze gevuld met een dozijn aanstekelijke deuntjes die balanceren tussen poppy nu-metal en metalcore, toveren ze een glimlach op ieders gezicht. Drie zangers maken de dienst uit: een grunter, een mannelijke cleane stem en de pittige Elize Ryd die dit perfect uitgebalanceerde zestal completeert. Elize Ryd kon eerder haar vrouwtje staan naast Fabio Lione, en dat wil al wat zeggen. Dat ze er dan ook nog eens meer dan appetijtelijk uitziet én beweegt, maakt van Amaranthe een eerste hoogtepunt van de dag.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe 

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Gitarist Olof Mörck (Dragonland) voorziet de hapklare songs van een gitaarsolo die het metalgehalte toch wat opdrijft en samen met de mannelijke zangpartijen de band overeind houdt. Dit maakte het tegelijk spannend: de band weet altijd net op tijd te keren om niet in een van beide uitersten te verzeilen. Tevens een goede zet om een zo ruim mogelijk publiek aan te spreken. Hoe dan ook: dit ‘concept’ is zo goed uitgewerkt en de band zo goed op mekaar afgestemd dat dit veertig minuten genieten was.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Het Duitse DEADLOCK maakte al eens een beurt in Wieze in 2009 en dat beviel me wel. Dat de meningen omtrent deze band erg uit mekaar lopen is zacht uitgedrukt. De band oriënteert zichzelf in de melodische death met metalcore invloeden maar schuwt de electronica niet. Zo kunnen de songs op elk moment overgaan in een dancebeat. Men weze dus gewaarschuwd.

Zanger Johannes Prem is intussen vervangen (door wie?) maar Sabine Scherer blijft zorgen voor de vrouwelijke toets in de band. Het kleine meisje moet af en toe wel opboksen tegen de alomtegenwoordige en vocaal overheersende mannelijke stem maar dat maakt het geluid van de band nu eenmaal.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Sabine nam even later zoete wraak met een door toetsen ondersteund ‘Paranoia Extravaganza’, een breekbare ballade, gebracht door de kleine zangeres. Dat ze af en toe naast de toon zat is haar niet alleen vergeven maar maakte het ook nog eens zo mooi en gevoelig. Ok, genoeg zo.

Toch nog even vermelden dat het gitaarspel van oprichter/gitarist Sebastian Reichl hoge ogen gooide. Het blijft natuurlijk wel een metalband, ook al worden de fictieve grenzen hier al eens overschreden.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Heel andere koek is BENEDICTUM uit San Diego, USA. Met hun ‘Uncreation’ album maakten zij een ferme indruk en toen ze als support van Doro passeerden werd de reputatie bevestigd. Nu zijn we twee albums verder en de kritieken zijn niet mals geweest. De inzet van hun set was dan ook naar mijn mening een beetje aan de slappe kant en het duurde tot in de helft alvorens de band een dynamische indruk maakte.

Waar het wel goed zat waren de stembanden van frontvrouw Veronica Freeman. Beetje angstaanjagende vrouw, mijn gedacht. Haar imago, haar moves, haar grimassen…ik kan er geen staat op maken. Ik denk dan aan Tina Turner annex ‘the Witch Queen of New Orleans’. Met veel mannelijke trekken maar evenveel vrouwelijke….attributen zeg maar, al staat de medische wetenschap vandaag voor niets.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Enfin, daar gaat het helemaal niet over natuurlijk. Benedictum begon misschien wat platjes maar wist dit recht te trekken middels enkele songs van het debuutalbum die ik wel kende.

Live zou een tweede gitarist zeker geen kwaad kunnen want Pete Wells’ geluid verdween soms in het gebeuren. Al bij al een redelijk optreden maar niet de vulkaan waarop ik gehoopt had.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

DYLATH-LEEN (Fr) was aan mij niet besteed, ook al heb ik er echt moeite voor gedaan. Ik vind hun nummers nogal aan de eenzijdige kant en mis afwerking, goede solo’s en variatie.

De stem van Kathy Coupez verveelt al na het eerste nummer net doordat ze nooit afwijkt van de ‘gutterale vocalen (zoals dat dan heet). Samen hebben we de set letterlijk uitgezeten achteraan in de hal.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

TRAIL OF TEARS(Noorwegen) interesseerde me dan weer veel meer. Gegroeid uit de symphonische black metal, is deze band langzaam aan gegroeid tot een (nog) meer toegankelijke stijl. De bijdrage van zangeres Cathrine Paulsen zit daar natuurlijk voor een groot stuk tussen. Ronny Thorsen weet op zich nochtans genoeg variatie en melodie in zijn zanglijnen te stoppen, maar hey, zonder Cathrine hadden ze hier niet gestaan.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

Bij hun vorige passage liet ik het nog wat over mij heen gaan, maar nu was ik volledig mee. Hun laatste cd ‘Bloodstained Endurance’ zit boordevol knappe melodieën en beklijvende riffs, overgoten met een symfonische saus. Gelukkig werd hier dan ook genoeg naar gegrepen met als hoogtepunt ‘Storm at Will’ waarin Cathrine even solo mocht gaan en de hal quasi volledig in haar greep had. Ok, ook niet feilloos gezongen maar met de instrumentale bijdragen halverwege de song, stond dit als een huis.

‘The Feverish Alliance’ spookt ook nu nog door mijn hoofd. Om maar te zeggen dat dit optreden mij nog lang zal bijblijven.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

Uit Spanje hebben we nog niet veel volk gehad of het moest DIABULUS IN MUSICA zijn die na vorig jaar opnieuw op de affiche mochten. DiM werd dan ook druk geplugged door hun label door tussen de sets de clip van hun nieuwe single te spelen. Op zich fantastisch nummer, maar na twee dagen heb je het wel gehoord.

Tot het zover is, dient de band het te doen met het materiaal van hun debuut ‘Secrets’, een erg toegankelijke symfonische metalschijf die graag refereert aan Epica en Nightwish, om geen namen te noemen. DiM speelde vorig jaar een redelijke set maar zangeres Zuberoa Aznarez oogde nogal braaf en vormelijk alsof ze net uit een Spaans klooster kwam. Niets mis met haar zangprestatie, maar het oog wil ook wat. Dit jaar leek ze volledig getransformeerd tot een femme fatale en was het plaatje compleet.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

De set van DiM was zonder meer fantastisch. Na een korte intro met ‘dwaallichten’ zette de band in met het strafste nummer uit hun cd ‘Secrets’, nl. ‘St Michael’s Nightmare’. Daarna werd het nog beter. Zo kregen we de nieuwe single ‘Scenaries of Hope’ eindelijk live voorgeschoteld. Met zangeres Maite Itoiz van Elfenthal bracht ze een stukje Monteverdi (‘Pur ti miro, pur ti godo’ voor de curieuze purist) begeleid door toetsenist Gorka Elso op barokke keyboard. Mooi mooi, en vooral: stil in de hal. Met John Kelly (ook van Elfenthal) bracht ze nog een aangrijpend duet, welk ze eerst inzette met een stukje dwarsfluit.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

Ja, Diabulus in Musica heeft het allemaal. Ik stel me alleen de vraag of dat ze gezien de sterke concurrentie en een beetje gebrek aan originaliteit (wat is er nog niet gedaan?) een beetje de boot gaan missen. Ik hou in ieder geval het aangekondigde nieuwe album in het oog; was ‘Secrets’ al een sterke cd, wie weet wat er nog gaat volgen!

Vaste gast op MFVF is ondertussen LEAVES’ EYES. Op zich al reden genoeg om af te zakken naar het festival. Volop aan het touren in het kader van ‘Meredead’, het folky en feeërieke recentste album, gaf de band een haast perfect maar uiteraard veel te kort optreden.

Ze openden met nieuwe songs ‘Spirit’s Masquerade’ en ‘Velvet Heart’. Na de klassieker ‘Ocean’s Way’ kreeg de altijd lieflijke Liv Kristine gezelschap van Maité om samen ‘Etain’ te brengen. Een heerlijk duet met een verrassend danspasje à la Riverdance tussendoor. Deze gimmick lokte dan ook een spontane reactie vanuit het publiek.Klein hoogtepuntje toch weeral!

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

De aanwezigen gingen vervolgens volledig mee met ‘My Destiny’ waarin Alex Krull een meer prominente plaats heeft. Het is m.i. pas als beide vocalisten in het spel zijn dat Leaves’ Eyes volledig op dreef komt.

Liv Kristine nodigde vervolgens zus Carmen (Midnattsol) uit om samen het volkse ‘Krakevisa’ te brengen. Een streepje Noorse volksmuziek naar de hand van de band gezet en tevens te vinden op ‘Meredead’. ‘To France’, van Mike Oldfield is niet direct mijn favoriete nummer, maar het ging er in als koek. Gelukkig werd er afgesloten met het imposante ‘Froya’s Theme’ uit ‘Njord’.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

Leaves’ Eyes had een perfecte afsluiter van de dag kunnen zijn maar dat was zonder de absolute Metalqueen DORO gerekend. Een ander publiek, andere tijden…

Vorig jaar vierde Dorothee nog haar (ruim) 25 jaar in de metalbizz. Naar mijn mening leek het of ze er toch wat strakker uitzag dan twee jaar geleden; haar energie en stem hebben ook nauwelijks aan kracht moeten inboeten. Het jong staat nog altijd geen seconde stil en tussen de songs in geraakt ze amper uit haar woorden om haast overmand door emoties (…) haar appreciatie te uiten naar het trouwe publiek toe.

Doro’s stem wordt natuurlijk niet beter, maar het is nooit een nachtegaal geweest. Doro is haast een leeftijdsgenote van Tarkus, maar gaat op het podium tekeer als een jong veulen, iets wat van mij op het einde van die dag niet meer kon gezegd worden.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

Haast een traditie om van wal te steken met ‘Earthshaker Rock’ waarmee gelijk de toon gezet is. Heavy Metal zoals we die kennen uit onze jongere jaren en de jaren daarna. ‘I Rule the Ruins’ is een publieksfavoriet net zoals ‘Fight for Rock’. Ok, allemaal niet te moeilijk en bevatbaar voor iedereen. ‘Burning the Witches’, waar het allemaal mee begon, wordt luid meegezongen.

Als Doro tussendoor een mega bos rozen krijgt aangeboden vanuit het publiek, lijkt ze oprecht ontroerd (ik zag ze moeizaam slikken…), waarlijk een mooi moment. ‘Für Immer’ kon ook niet ontbreken en is bijna uitgegroeid tot officiële meezingmoment. Met ‘All we are’ wordt er afgesloten en met de ‘Wacken Metal Hymne’ wordt er een definitief punt gezet achter de eerste volledige dag. Hierbij werd ze ondersteund door Liv Kristine en Veronica Freeman.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

Doro leverde een prima prestatie maar dat mag eigenlijk niet verbazen. Haar oude gebreken (dat Engels, man!) zijn al lang troeven geworden waarmee we ze graag associëren en ze ons later zullen herinneren. Maar zover is het nog bijlange niet. Misschien brengt ze niet echt wereldschokkende platen meer uit maar zoals ze nu bezig is zou ze wel eens de RJD van de vrouwelijke metalzangers kunnen worden en dan zijn we er (hopelijk) nog niet van af. Metal is ten slotte ‘forever’, niet?

11:43 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

28-10-09

Metal Female Voices Fest 2009, 18 oktober, Wieze

Logo blog sunday


DAG 2: Zondag...

TO-MERA is de band die dag twee in gang mag zetten. Het is ook de eerste Angelsaksische band die we gepresenteerd krijgen. Ik kwam binnen als de set al halverwege was, maar wat ik nog zie en hoor is boven alle verwachting. To-Mera speelt licht progressieve metal die qua structuur wat aan de hardere bands doet denken, al is het natuurlijk allemaal niet zo zwaar belegen. Technisch is het wel toppie wegens de aanwezigheid van buitengewone muzikanten. Vooral het gitaarwerk doet me denken aan de grote meesters.

Zangeres Julie Kiss stelt zich eerder bescheiden en weet zich vocaal eerder functioneel dan dragend op te stellen. Zeker niet slecht, maar dit is wel eerder een band voor liefhebbers van erg technische metal dan voor de 'female vocals'. Dit is een aanvaardbare start van de dag, maar blijft door de niet zo overtuigende presentatie niet lang hangen. Van de nog komende bands ken ik er enkele helemaal niet. 

01 To Mera.jpg

Het Duitse CORONATUS bijvoorbeeld, zet deze tweede dag wél goed in gang.

Gelijk erg leuk is de aanwezigheid van twee zangeressen die niet méér met mekaar kunnen verschillen. De blonde Carmen Schäffer neemt de dramatische soprano vocalen voor zich en doet dat heel goed. Soms hoor ik zelfs een echo van Tarja in haar geluid. Ada Flechtner is de tegenpool door eerder een jazzy, meer rockgeöriënteerd geluid neer te zetten. Samen leidt dit tot een zekere spanning, vooral als ze samen de refreinen inzetten. In de songs wisselen ze constant af waardoor ze zich ook individueel kunnen bewijzen. De muziek van Coronatus (soort vleermuis) is absoluut gothic. Bombastische thema's, tragische passages, uptempo uithalen en bovenal: ze zingen voor het merendeel in het Duits, wat nooit kwaad kan in dit genre. Ik vond dit weeral (...) een excellent optreden waar nagenoeg niets aan op te merken viel. Na afloop spurtte ik me dan ook naar de merchandise en schaftte me de cd 'Lux Noctis' aan. En daar heb ik zeker geen spijt van. Momenteel werken ze aan hun derde cd. Uitkijken dus!

00 Coronatus.jpg
00 Coronatus 3.jpg
00 Coronatus 3.jpg

LAHANNYA, de tweede en laatste Engelse band, leek me eerst een beetje een vreemde eend in de bijt, en dan heb ik het niet alleen over zangeres Lahannya zelf. Mijn voorbereiding deed me vermoeden dat zij eerder industrial zouden spelen, en de outfit van de juffrouw deed me eerder aan (godbetert) Zohra in haar hoogdagen denken dan aan iets anders. Doch, zeer kort nadat ze met haar band het podium had ingenomen draaide ik gelijk bij. Ruimdenkend als ik ben (laat u niets wijsmaken) viel ik direct voor deze band. Inderdaad, haar presentatie en stemgeluid beantwoordden wel aan mijn verwachtingen, maar met het zeer sterke en harde geluid van de strakke band, maakte dit dat het zeer verteerbaar werd. Korte gebalde songs die je wel wil meezingen, maar waar dan toch weer steeds een verrassend element in zit. De hele show draaide wel degelijk rond de zangeres, maar dat kon geen kwaad. Ze had in mijn ogen wel de lelijkste outfit, maar als optreden was dit niet slecht maar ook niet memorabel wegens al te hapklaar. Een sorbetje, zeg maar, maar wel een heel lekker.

00 lahanya 2.jpg

00 lahanya.jpg
DEADLOCK
uit Duitsland bracht terug de 'M' in metal. Eerlijk gezegd: iemand schoof ooit eens een cd van deze band naar mij door en ik kon die niet echt appreciëren. Hoe dat komt weet ik nog steeds niet, want dit was live wel echt mijn ding. Ook een goede beslissing om me goed te positioneren, al was ik van plan me even achteraan te plaatsen. Niets dan goed dus?

00 deadlock 1.jpg

00 deadlock 2.jpg

Op dag twee kwamen in tegenstelling tot zaterdag, enkele bands aan bod dit zowel een mannelijk als een vrouwelijke zanger(es) hadden. Persoonlijk hou ik daar wel van, zo kan ik bvb Lacuna Coil bijzonder smaken. Deadlock opende zijn set met een heftige techno beat en ik moest even slikken. Na enkele seconden schoot de band in actie en ik was al gelijk onder de indruk van zanger (grunter, growler) Johannes Prem. Wat een ongelofelijk strot heeft die kerel. Deadlock speelt moderne metal/metalcore in de stijl van Killswitch Engage of Scar Symmetry. Grootste verschil is echter dat zij iets meer melodische momenten in hun songs hebben én (zucht) de aanwezigheid van een klein opdondertje genaamd Sabine Weniger. Deze juf kan nu wel niet op tegen het vocaal geweld (en dominante aanwezigheid) van Prem, maar haar melodieuze interventies voelden telkens aan als een frisse slok Coke tijdens het verorberen van een hot & spicy pizza, om maar ergens een vergelijk te maken.

De presence van Sabine was natuurlijk ook leuk om naar te kijken en als ze samen met Prem met het voetje op de monitor hard aan het headbangen slagen, sloeg mijn hart regelmatig even over van puur muzikale opwinding. Weerom een retestrakke band waarvan vooral de drummer zich keihard in het zweet werkte. Check zeker hun MySpace!

Beste lezer, het lijkt of alles wel rozengeur en manenschijn was. Wel, dat was het ook. De dag was nog niet half en de muzikale oorgasmes stapelden zich reeds op. Rest de vraag: hoe lang moet ik dit allemaal nog ondergaan? Tot het gaatje zeker?

STREAM OF PASSION (NL), de band ooit in het leven geroepen onder auspiciën van Arjen Lucas, de man achter o.a. Ayreon, doet het al enkele jaren zonder de grote man. Zangeres Marcela Bovio (jawel, uit Mexico) heeft van de band 'haar' band gemaakt. De laatste cd 'The Flame Within' laat duidelijk blijken dat de songs niet alleen door haar, maar ook in functie van haar zijn geschreven. Marcela beschikt over een warme, soms omfloerste stem en weet met haar totale muzikale aanpak diep tot in de luisteraar door te dringen. Ze ziet er dan ook verrukkelijk uit zonder ergens goedkoop te zijn. Ze is ingetogen aanwezig en focust zich op haar prestatie.

De niet altijd gemakkelijke songs weten zich toch als een warm deken over het publiek te draperen en als er al eens iets heftiger wordt uitgehaald, is het steeds Marcela's stem die de gemoederen tot bedaren weet te brengen. De cover 'Street Spirit' van Radiohead is zeker een hoogtepunt, maar dat zijn de enkele songs van haar debuut ook, getuige 'Haunted'. Jammer dat ze slechts even en ter intro van één song de viool ter hand nam, want wat is er mooier dan een feeërieke vrouw met een viool in haar handen? Bij mijn weten niet veel, maar daar ga ik nu mijn hoofd niet over breken.

Bijzondere vermelding toch voor de excellente muzikanten, waaronder gitarist Stephan Schultz, welke toch bijzonder sterke solo's bracht waar het gevoel en de emotie van afspatte, maar dat kan je van zijn collega's ook zeggen. Straffe band, straffe Hollanders, damn!

SOP was een heerlijk rustpunt na het geweld van Deadlock waardoor we ons volledig konden voorbereiden op de Dark/Black Metal van...

00 sop 1.jpg
00 sop 2.jpg

DARZAMAT uit Polen trok ons weer even in de diepe, donkere krochten van de meer duistere metal. De podium opbouw was al dik ok, nu was het wachten wat er ging komen. En ja, we kregen (melodieuze) Black Metal. En inderdaad, ook hier werden de vocalen vooral gedragen door een man, wat zeg ik, dit moest de Duivel in eigen persoon zijn. Rafa Goral is zo een grunter waar kleine huisdieren instinctief van gaan lopen. Zijn aanwezigheid centraal op het podium was ook indrukwekkend en dat was de muziek ook, al was het niet helemaal mijn kopje thee. Maar!

Gelukkig was daar ook zangers Agnieszka welke voldoende tegengeluid kon bieden. Ik durf zelf stellen dat het haar bijdrage was die het mij nog enigszins verteerbaar kon maken, want anders was het voor ondergetekende een beetje te ééndimensionaal. Het had visueel nog beter gekund als de dame in kwestie zich niet permanent aan haar microfoon vasthield. Niet dat haar interventies zo bijzonder waren, maar ze hield de boel wel verteerbaar. Boeiend, spannend, dat wel, maar niet mijn muzikale ding.

00 darzamat 1.jpg
00 darzamat 2.jpg

   VAN CANTO uit Duitsland was eigenlijk de enige band die écht anders was dan de anderen. Wat zeg ik? Deze band heeft namelijk enkel een drummer. Van Canto bedient zich verder enkel van het stemgeluid van de andere vijf bandleden. Wij kennen dat natuurlijk van enkele poppy bands die dit in de jaren '80/'90 al eens deden, maar Metal?

Geen paniek, zij doen dit zo voortreffelijk dat je op geen enkel moment - of toch nadat de verrassing er af is - de instrumenten mist. Meer nog: Van Canto schrikt er niet voor terug om enkele overbekende metalsongs te coveren. Zo krijgen we na het openingsnummer al gelijk Nightwish' 'Wishmaster' voorgeschoteld. Later volgden nog Iron Maiden's 'The Trooper' en Manowar's 'Kings Of Metal'. Leuk is wel dat zij in hun 'scat' vocaal spelen met de naam van de gecoverde band. Verder natuurlijk eigen nummers waaronder het potige 'The Mission'.

Van Canto heeft buiten hun 'instrumenten' ook gedeelde zang door zangeres Inga Scharf en zanger Dennis Schunke. De anderen doen (volgens hun zeggen) de high & low 'rakketakke' vocals en de low 'dadam'. Dit lijkt een grap of een gimmick, maar als je dit gezelschap live bezig ziet, sta je daar helemaal niet bij stil en is dit zeer onderhoudend. 

00 van canto 1.jpg
00 van canto 2.jpg
00 van canto 3.jpg

Het Noorse TRIAL OF TEARS gaf de aftrap tot de laatste rechte lijn naar de finale. Ik had ondertussen al flink in de mot dat wie nu vooraan stond, daar niet meer weg ging gaan. Met het oog op de Grand Finale, en dat was nog ver weg, besloot ik om mezelf cm per cm nog beter op te stellen. Ik was niet alleen met dat plan, maar ik ben nu eenmaal iets struiser en standvastiger dan diegenen rondom mij, dus dat ging wel lukken. Ondertussen begon mijn rug zich te manifesteren waardoor ik toch af en toe ging zitten, wat ook al geen pretje was als je redelijk opeengepakt staat.
Deze band situeert zich weer in het lichtere genre; hapklare symphonische gothic. Zangers Cathrine ziet er toch wel een beetje angstaanjagend uit, al twijfel ik niet aan haar goede inborst. Vocaal zat het wel ok, maar het was ook weer zanger Ronny Thorsen die het leeuwendeel voor zich nam. Ik was onbekend met het werk van de band, dus was het een beetje wachten en ondergaan. En dan is 50' minuten wel wat lang, waarmee ik niet wil zeggen dat deze band een zeer goede indruk naliet en soms zeer energiek overkwam.   

00 trail of tears 1.jpg

00 trail of tears 2.jpg

                   00 trail of tears 3.jpg

LEAVE'S EYES was vorig jaar de absolute headliner en legde dit vast op de cd/dvd 'In Saga I Belgia', uiteraard opgenomen op het festival. Nu hebben ze een uitstekende cd 'Njord' uit en gaan zeer binnenkort op tour, waaronder in de Biebob op 20/11 samen met Atrocity, Stream Of Passion en nog enkele anderen. Om hun dankbaarheid te tonen, of omdat ze toch in de buurt waren (?) besloten zij een kleine akoestische set te brengen. Ondertussen werd ook de set van Doro al opgesteld. Leaves's Eyes nestelde zich dan vooraan op enkele tuinmeubelen en bracht 4 songs ten gehore. Wie hun muziek kent, zal ook al wel beseffen dat dit niet veel soeps kon worden, maar dat viel nog mee. Een waar kampvuurmoment met hun versie van (AAaaargh) 'Scarborough Fair' was ook wel ok. Het was het gebaar dat telde, en dat was een vriendelijk en voor zover ik kon ervaren wel gemeend. Nadien kregen zij ook nog een award.

Ik ga er van uit dat zij volgende editie weer bovenaan op de affiche zullen staan en ik weer in deze gezellige (NOT) hal.

00 leaves 1.jpg
00 leaves 2.jpg

 

DORO was de enige echte, pure, onversneden Heavy Metal band op heel het gebeuren. Met de verdere vooruitzichten stonden de eerste rijen natuurlijk volgepakt, maar aan de leeftijd en de shirts te zien was dit niet voor de ongekroonde Metal Queen. Toch enkele oudere smoelen met jeans vol patches wurmden zich naar een betere plek.

Doro, en haar band Warlock - al treden ze niet meer onder die naam op - lijkt wel onverwoestbaar. Dit jaar viert ze haar (ruim) 25-jarige aanwezigheid in de metalscene. En hoe!

Na een korte intro zette de band loeihard 'Earthshaker Rock' in waarna de furie zelve het podium opsnelde. Foto's nemen was haast onmogelijk daar mvr Pesch als een wilde stond te headbangen en over en weer liep dat het een lieve lust was. Doro oogt bijlange niet meer zo strak als in haar hoogdagen of op haar artwork (héhé), maar haar hele verschijning moet helemaal niet inboeten voor de herinneringen die ik en vele andere oudere metalheads van haar koesteren. Ze ziet er vooral gemotiveerd en dynamisch uit. Doro is een beetje van ons. Haar muziek, met albums als 'Burning the Witches' en vooral 'Triumph & Agony' behoren tot het grote metalcollectief en er werd dan ook vooral uit het oude werk gepuurd. Zo kregen we nog 'I Rule The Ruins', 'Burning The Witches' en ("Thizz izz a verryyy faaast sooong") 'Hellbound'. Ook 'When East meets West', 'True as Steel' passeerde de revue. Recenter werk als 'Night of the Warlock' en het beetje onnozele '(We Are The) Metalheads' werden er bij genomen, maar scoorden niet echt.

Grote opwinding als ze haar 'goede vriendin' Tarja op het podium vraagt om mee het nummer 'Walking With The Angels' te zingen. Dit is natuurlijk een bijzonder fijn moment en laat al even de druk van de ketel voor de Tarja-maniacs. Als ze dan later ook nog met ex-After Forever's Floor Jansen en Liv Kristine van Leave's Eyes als trio een nummer brengt is het wel écht een meidenfeestje onder mekaar. De sfeer is dan ook in de hal even zeer magisch. Dit zijn unieke momenten! Leuk is dat ex-After Forever's Bas Maas gitarist is bij Doro. It's all in the family!

De reguliere set wordt afgesloten met het obligate maar steeds imponerende 'Für Immer' en het opgedragen 'Herzblut', een song in dezelfde sfeer.

Nadat Doro een award krijgt voor haar carriëre en ze ons nogmaals uitgebreid bedankt moet er nog een song komen en dat is 'Breaking The Law' van Judas Priest.

Doro leverde een indrukwekkende show af die nergens moet onderdoen voor haar vorige passages. Haar Duitse accent is nog steeds even sympathiek als tenenkrullend, maar om 25 jaar aan de top te staan, wars van alle veranderingen die soms wel ingrijpend zijn in de scene, verdient ze ontzettend veel respect.

00 doro 1.jpg
00 doro 2.jpg
00 doro 3.jpg
00 doro 4.jpg

00 doro 5.jpg

TARJA! De hoofdschotel, het nec plus ultra der vrouwelijke vocalisten, hiervoor was een groot gedeelte van het publiek voor gekomen. En laat ik gelijk stellen: mijn verwachtingen waren hooggespannen, maar wat ik hier over mij heen kreeg was nog boven die verwachtingen.

Zoals de avond voordien was ook hier het hele podium in de diepte ter beschikking van de band. Die bestond naast gitaar, bas, toetsen en drums ook uit een cellist (ex-Apocalyptica), welke zich later nog ferm in de schijnwerper zou werken. Het was een harde band, een band met ballen, zeg maar. Op bas zat Oliver Holzwarth van Sieges Even en ex-Blind Guardian, achter het imposante drumstel zat bvb niemand minder dan Mike Terrana, het drumbeest van o.a. Axel Rudi Pell, Masterplan en ex-Malmsteen, om er maar een paar te noemen. Hier komen we later nog op terug...

Maar Tarja! Dat ze de meest geschoolde zangeres van het hele programma was, beïnvloed mijn oordeel zeker niet, maar zij is nu eenmaal van een uitzonderlijke klasse. Ook haar lijfelijke aanwezigheid was echt wel imponerend. Haar mimiek, haar gracieuze bewegingen, haar uitstraling was ronduit adembenemend.

00 tarja 1.jpg
00 tarja 2.jpg
00 tarja 3.jpg
00 tarja 4.jpg

Ik zal zeker iemand voor het hoofd stoten, maar Tarja én haar band van die avond reduceert oud collega's Nightwish tot een stelletje poppy posers. Kwestie van even een vergelijking te stellen. Tussendoor kregen we ook nog een meer dan imponerende drumsolo van Mike Terrana. Het was opvallend hoe groot de appreciatie van het publiek was. Wetende dat hier niet echt iemand zit te wachten op een drumsolo van een mannetjesputter.

Tarja grijpt ruim in haar recentste cd 'My Winter Storm' met uiteraard 'I Walk Alone', maar ook met de meer sferische songs als 'Sing For Me' en het aangrijpende 'Our Great Divide'. Ander memorabele song is 'Tired Of Being Alone' waarmeer Tarja bewijst om met maar liefst 4 sferische songs na mekaar de zaal muisstil te krijgen. Maar ook Alice Cooper's 'Poison' werd verteerbaar gebracht. Dan was het Tarja op haar beurt die Doro vroeg om mee 'The Seer' te brengen.

Het dak ging er zo goed als af als de eerste Nightwishsong wordt ingezet. Met 'She Is My Sin' gaat de volledige zaal op en neer. Maar het is pas met 'Nemo' dat Tarja bewijst dat haar vorige band zonder haar aan de Turken is uitgeleverd zonder haar. En dat is vooral jammer voor hen.

'Nemo' is het absoluut hoogtepunt van de dag. Ik kon me nauwelijks staande houden tussen het meedeinende publiek, waarmee ik maar wil zeggen dat de sfeer absoluut top was en dat er weer een zoveelste magische moment voor ons afspeelde. In de toegiften kregen we nog 'Deep Silent' (Nightwish) en 'Die Alive'.

00 tarja 6.jpg
00 tarja 7.jpg
00 tarja 8.jpg

Hiermee waren we aan het einde gekomen van twee dagen Female Fronted Metal, al werd er wel af en toe iets verder gekeken dan dat thema.

Veel hoogtepunten, weinig of geen afknappers en twee absolute headliners. Wat moeten we nog meer hebben? Een ticket voor volgende editie graag!

De vraag is alleen: hoe gaan ze deze editie overtreffen?

Voor nog meer Female Voices: klik op MFVF 2 links hiernaast...

 

 
 

15:11 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

28-12-06

Het Elfje en de Gelaarsde Kat?

 

Wie houdt van een avond classic metal met een vrouwelijk toets moest gisteren in Hof Ter Lo zijn. Duitse metallegende DORO (Dorothea Pesch °1964), voorafgegaan door de Amerikaanse powermetalband  BENEDICTUM, eenvrij nieuwe zeer heavy band die redelijk imago-gebonden is. Benedictum 1benedictum 3benedictum 2benedictum 6

 

 

 

 

 

 

Niet in het minst door de nogal opvallende verschijning van zangeres Veronica Freeman. Deze is zodanig van oren en poten voorzien dat het niet mooi meer is (lett.). maar uiteraard was ik enkel geïnteresseerd in de muzikale kwaliteiten van het gebodene. En dat was niet mis. Veronica's stemgeluid lijk ontzettend op een jonge Dio met Dickinson-allures. De band speelt dan ook erg classic stuff, gebaseerd op Maiden, Black Sabbath er vooral Dio. En dat deden zij echt wel geweldig. De Sabbathnummers 'Heaven and Hell' en afsluiter 'The Mob Rules' waren ronduit indrukwekkend. Toen 'zij' halverwege de set haar kleed omruilde voor een lederen rokje werd de term 'smakeloos' e'rg concreet, maar zoals eerder vermeld: de set was formidabel, veel power en sterke nummers.

Doro 3Doro 5Doro 7Doro 2

 

 

 

 

 

Rond 2130u was het de beurt aan DORO. Deze moeten natuurlijk niets meer bewijzen. Met een songcollectie van Warlock achter de hand en ijzersterke platen als 'Force Majeure' op eigen naam, heb je wel wat te bieden. En Doro deed dat dan ook. Met songs die amper de 4 minuten halen ruim 2 uur vullen, dan kan je erg diep gaan. Zowat alle Warlock-klassiekers passeerden de revue, aangevuld met eigen werk en een selectie uit de recente 'Warrior Soul' cd. De band op zich miste wel wat uitstraling, maar speelde feilloos. Doro is er met de jaren zeker niet op achteruit gegaan, met het ouder worden straalt ze meer warmte uit, en een  verhullende outfit maakt ook veel goed. Al bij al ziet ze er nog steeds 'smokin' uit. Al kan het ook liggen aan het feit dat ook wij een jaartje... Stemsgewijs klinkt ze nog steeds als een klok, het nog immer povere Engels ten spijt. Als je al ruim 20 jaar in de subtop van de internationale metalscene staat is dat wel erg. (zie ook Klaus Meine, Scorpions??).

Doro 1Doro 6Hoe dan ook: 'I rule the Ruins, 'True as Steel', Für Immer', 'All We Are', 'Hellbound', en ga zo maar door. Als een heuse juke-box werden we met momenten terug naar de late eighties geslingerd. Het geluid was prima, de keet behoorlijk afgeladen, het bier fris. Hof ter Lo is naar mijn ervaring zeker niet de beste zaal om foto's te maken, maar het werd toch een mooie avond om het werkende jaar af te sluiten.

061227 Doro 137

 

09:40 Gepost in Muziek | Commentaren (0)