28-04-17

Dream Theater, Lotto Arena, 26/04/17

dream theater

1992 was een bijzonder jaar voor de heavy muziek beleving. Er gebeurde weinig of niets eigenlijk. De zoveelste Yngwie en een nog snellere gitarist probeerden mekaar de loef af te steken en grote namen die zich amechtig aan het succes probeerden vast te klampen ondanks personeels- en andere wijzigingen zoals Judas Priest, Iron Maiden en Whitesnake hielden stand maar niet tegen elke prijs.

Die dino’s leken wel stilaan tot het verleden te behoren terwijl grunge op zijn hoogtepunt was. Toen was het om te bleiten, nu kijken we er soms nostalgisch naar terug, toch?

Wie verder keek volgde bvb Fates Warning, Psychotic Waltz of het prille Threshold. Nieuwe melodieuze rockers als Gotthard en Harem Scarem wisten mij ook wel te boeien maar… het was eigenlijk wachten tot er ‘iets’ gebeurde.

dream theater

Toen kreeg ik het album ‘Images and Words’ voorgeschoteld. Toen reeds het tweede Dream Theater album maar alleszins het meest baanbrekende heavy progressieve rock/metal album ooit. Ik herinner me ook dat het me niet direct aansprak. Maar dat het het begin van een volledig nieuw tijdperk inluidde, kon niemand voorzien.

Progressive Metal, zoals we het nu kennen, startte toen. Het leven zou nooit nog hetzelfde zijn…

Vandaag, in 2017, kijken we terug op 25 jaar ‘Images and Words’, samen met de band die ervoor verantwoordelijk was. Dream Theater speelde woensdag in de Lotto Arena en het was een goede beslissing om naar daar af te zakken!

Wat meteen opviel was de karige bezetting van de zaal. Niet alleen was een groot gedeelte – links en rechts tegen het podium aan – afgesloten. De bovenste arena was ook leeg en het middenplein was voor nog geen ¾ gevuld. Beetje onbegrijpelijk voor een band van dat kaliber. Misschien een puntje te duur? Ik weet het niet. Dit maakte wel dat het eerste nummer ‘The Dark Eternal Night’ (‘Systematic Chaos’) eerder als een soundcheck klonk in een bijna lege zaal. Gelukkig werd dit snel bijgesteld en was het geluid lekker strak, niet te luid en mooi uitgebalanceerd. Zo ervoer ik het toch vanaf mijn plekje.

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

‘The Bigger Picture’, (‘Dream Theater’) toch meer ingetogen, liet alvast horen dat James LaBrie ondanks alle verontrustende berichten prima bij stem was. Vraag was natuurlijk of dit zo zou blijven als hij zijn 25 jaar jongere zelf zou moeten worden in de tweede helft van de show.

‘Hell’s Kitchen’ (‘Falling Into Infinity’) leek een vergeten instrumentaaltje maar John Petrucci kon hier gelijk even tonen waar hij toe in staat is, evenwel zonder zichzelf voorbij te galloperen. De avond was immers nog jong.

‘The Gift Of Music’ en ‘Our New World’ zetten ‘The Astonishing’ nog even in de kijker alvorens John Myung ruimte krijgt om een tribute te spelen voor Jaco Pastorius, de legendarische jazzrock en fusion bassist.

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

Terug focus op het heavy werk met ‘As I Am’ waarin traditie gewijs ‘Enter Sandman’ werd gewoven. ‘Breaking All Illusions’ (Dramatic Turn…) sloot het eerste gedeelte af. Een correcte twintig minuten pauze leende zich perfect voor een pint en bijpraten met bekenden.

Zoals voorspeld volgde dan een integrale uitvoering van ‘Images And Words’. Voorafgegaan door een ‘riding the radiowaves’ intro waarbij we terug naar 1992 werden geloodst. Toen we nog jong en nog vol verwachting van het leven waren. Zo lang is dat dus geleden.

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

‘Pull Me Under’ werd aangekondigd als de Grote Hit en zetten het album mooi chronologisch in. Ik ga niet alle songs overlopen maar het moet gezegd dat dit stond als een huis. LaBrie haalde feilloos de hoge noten in ‘Another Day’ en wist ook de valstrikken te ontwijken door af en toe goed voorbereid de zanglijn lichtjes te buigen.

Doch, ‘Surrounded’, ‘Metropolis’ Pt. 1’ enzovoort, het klonken geweldig, zelfbewust en virtuoos. Zoals ze het bedoeld hadden in '92 en zoals progressieve metal hoort te klinken.

Tussendoor vertelde James LaBrie over zijn instap in de band en de evolutie die ze ondergingen, speelde en zong hij met Petrucci met Journey’s ‘Lovin’ Touchin’ Squeezin’.

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

‘Metropolis Pt 1’ werd strak onderbroken voor een drumsolo van Mike Mangini die echt een drumsolo gaf waar zelfs ik stil van werd. De man naast mij werd bijna gek.

De onwaarschijnlijke doorstart van de song bewees nogmaals (moet dat dan?) hoe goed iedereen op mekaar is afgestemd. Jordan Rudess, Myung en Petrucci wisselden solo’s uit alsof het niets was en wij keken er naar alsof het de eerste keer was.

‘Under A Glass Moon’ gaf extra ruimte aan Petrucci om even voluit te gaan in de gitaarsolo.

Een feeërieke setting luidde ‘Wait For Sleep’ in en met ‘Learing To Live’ werd het sluitstuk van dit legendarische album gespeeld. Wat een song! Na 25 jaar nog steeds kippenvel!

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

De band verdween toen even van het podium om dan terug te komen met het volledige ‘A Change Of Seasons’ waardoor we nogmaals 23 minuten sprakeloos genoten van dit epos.

Dream Theater hoeft zich zeker niet meer te bewijzen maar met een doortocht als deze waarbij een album integraal wordt gespeeld, is het ook een nostalgische trip naar de dagen van verwondering. Opvolger ‘Awake’ verdient m.i. dezelfde behandeling. Hopelijk volgt hier ook niet weer een live dvd van…

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

11:23 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

03-03-16

Dream Theater: The Astonishing

640x360.jpg

Toen ik ‘Images & Words’ voor het eerst hoorde in 1991, kon ik het werk van DT niet ten volle begrijpen. Met ‘Metropolis II – Scenes of a Memory’  - dat was toch heel vernieuwend qua structuur en aanpak - werd de lat veel hoger gelegd waarna de band creatief wat stagneerde maar toch sterke albums afleverde. ‘The Astonishing’ doet dat m.i. ook. Hier en daar verguisd nog voor hij de nodige spins heeft gehad.

Ik begrijp ook niet hoe men een werk van deze omvang zo snel naar waarde kan schatten. Nu mag men in mediakringen nog een advance versie hebben - wat ik betwijfel. Mijn exemplaar heeft ondertussen zijn rondjes gedraaid en ik durf nu een voorzichtige indruk ventileren.

Ik schrijf dit niet als Dream Theater fan want ik ben de laatste jaren toch wat op mijn honger blijven zitten.

Toch moeten we ons eerst een belangrijke vraag stellen. Wat moet een band die reeds lang geleden bewezen heeft dat ze alles kunnen spelen en dit met een virtuositeit en perfectie die het menselijke kunnen haast overstijgt? Terug naar de basis? Is dat wat we willen? Of is het niet hun artistieke plicht om de grenzen van het muzikale en artistieke constant te verleggen? Er zijn momenteel meer dan genoeg bands die - overigens succesvol - trouw aan hun geluid blijven. Met ‘The Astonishing’ doen ze in ieder geval meer dan een goede poging.

Het vergt een kleine reset van de perceptie tools van de luisteraar alvorens zich hieraan te wagen, lijkt me. Dat ze een concept album gecreëerd hebben was al duidelijk uit de aankondigingen. Dat het groots, alles overtreffend en vooral: lang ging worden, konden we zelf al invullen.

Dream Theater – en dan zeker de artistieke creërende kern – ik zeg dan in dit geval gitarist John Petrucci, toetsenist Jordan Rudess en zanger James LaBrie – hadden geen andere optie dan ons te imponeren met een dubbel album waarin alle DT elementen overdadig aanwezig zouden zijn.

Wat eerst en vooral opvalt zijn de symfonische elementen bij de intro. En die lijkt wel te duren want deze overschrijdt de eerste twee tracks. Klinkt alvast veelbelovend en het wordt nog beter.

The Astonishing2.jpg

Met 20 tracks (alleen al) op cd 1 moet er wel een addertje onder het gras zitten. Het zijn dus zeker en vast al niet evenveel volwaardige tracks zoals wij dat kennen. De band zal dit wel tegenspreken maar voor mij is het even wachten alvorens er een echte (metal) song komt opdraven. We krijgen vooral ontzettend veel ‘Hey’ en ‘Wow’ momenten maar die worden zelden echt tot bloei gebracht.

Jordan Rudess weet de luisteraar regelmatig even bij de keel te grijpen middels enkele aangrijpende introducties en Petrucci is en blijft op eenzame hoogte musiceren. Maar…waar blijven de songs?

Wel, die zitten goed verborgen tussen in- en outro's en segues. Alle muziek die hier geboden wordt, is gelinkt aan mekaar en het is niet altijd makkelijk om de stukken als aparte eenheden te definiëren.

Toch wil ik dit even relativeren. DT is een band die op de kaart is gekomen net omdat ze vernieuwend waren. Kan het niet zijn dat we ook deze mijlpaal even moeten laten bezinken, herbeluisteren en herkauwen alvorens we naar meer hapklare brokken muziek grijpen?

Kunnen we in dit klimaat van overaanbod nog het geduld opbrengen – ja, zoals we in onze jonge jaren deden – om een album volledig te doorgronden? ‘The Wall’ of ‘The Lamb…’ was ook even wennen, slikken om daarna tot het besef te komen dat we werkelijk iets in handen hadden dat de tijd kon doorstaan.

Is ‘The Astonishing’ – let wel op: de titel slaat niet op de veronderstelde kwaliteit van het album maar op een element in het conceptuele verhaal – terug een oproep om naar een album en niet naar enkele tracks/hits te luisteren?

Ik vind hem in ieder geval een indrukwekkend stukje muziek. Los van het verhaal (weeral met dystopische ondergrond – en eigenlijk geef ik er niet veel om) en dus enkel op basis van wat ik hoor, ben ik hier meer onder de indruk dan van hun vorig handvol albums.

Dream Theater

Bij momenten zeer heavy, dan weer episch en toch ook met enkele meeslepende ballads (‘Chosen’ & ‘Begin Again’) die makkelijk in de buurt komt van ‘Spirit Never Dies’, kunnen we toch spreken van een volwaardig DT album. Wie hoopt op stevige, vast omlijnde songs, gaat echter niet snel zijn gading vinden op dit album.

Het is een heel avontuur dat eigenlijk nooit verveelt door de constant wisselende dynamieken, een hoop prachtige melodieën en adembenemende instrumentale intervallen. Soms even nagelbijten maar ook dat duurt niet lang alvorens je wederom wordt meegesleept door je groeiende nieuwsgierigheid. Echo’s van ‘Octavarium’ in de lange(re) stukken komen soms om de hoek kijken. Je bevindt je op de duur in een staat van constante nieuwsgierigheid. ‘Wat gaat er nu komen? Neen, zeker niet teleurgesteld!

Geef het een kans, vergeet je laatste twintig jaar en grijp terug naar het moment dat je DT echt leerde kennen. Misschien moeten we terug leren om verbaasd te kunnen zijn van muzikale inventiviteit en de tijd nemen om een album volledig en in correcte volgorde te laten doorsijpelen.

Het verschil tussen ‘Falling into Infinity’ en ‘Train of Thought’ was toch ook enorm? Ik wil geloven dat Dream Theater met dit laatste album terug een shock-effect wil creëren en daarmee een nieuwe standaard zetten.

Volgend jaar 25 jaar ‘Images & Words’. Hopelijk doen ze daar iets mee…

Sit down, relax & enjoy!

17:05 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

25-07-15

Bospop 2015 Pt 2, 12/07

 

logo_groot.jpg

DEEL 2

 

 

Om 19u EUROPE. En laat ik eerst en vooral alle meesmuilers de mond snoeren: Europe is een vette band die live staat als een huis.

Als ze inzetten met de titeltrack van hun verse fantastische album ‘War Of Kings’ is meteen duidelijk dat ze scherp staan. Opvallend is vooral de pres(en)tatie van zanger Joey Tempest. Joey wordt in augustus 52 maar dat zou je hem helemaal niet aangeven, toch niet vanuit het publiek gezien.

EUROPE 1.jpg

EUROPE 5.jpg

EUROPE 9.jpg

EUROPE 7.jpg

De dames rondom in mijn nabijheid zijn de mening toegedaan dat hij nog steeds ‘cute’ is en eerlijk gezegd kan ik dat ook wel begrijpen. Hoe dan ook: Joey’s stem klinkt krachtig genoeg en heeft nog steeds een hoog bereik. Fysiek verkent hij springend en rennend het grote podium en lijkt tegelijk vereert en geamuseerd naar het enthousiaste publiek. Veel interactie, handjes schuddend, beetje uitdagend naar de vrouwelijke fans, kortom: het mag weer!

EUROPE 14.jpg

EUROPE 22.jpg

EUROPE 11.jpg

De rest van de band kwijt zich eerder plichtsbewust van zijn taak. De ietwat nors ogende John Norum op gitaar, bassist John Levén, bebaarde Mic Michaeli op toetsen en drummachine Ian Haugland.

Na nog een nieuwe song, ‘Hole in my Pocket’ grijpt de band even in zijn rijke verleden met het oude ‘Scream of Anger’ en een heavy ‘Superstitious’. Volgt dan het donkere nieuwe ‘The Second Day’ om dan te zalven met ‘Carrie’. Het publiek snoept er van en Joey speelt nogmaals al zijn charmes uit.

EUROPE 17.jpg

EUROPE 19.jpg

Na het wat neutrale ‘Firebox’ volgt een gerokken ‘Rock The Night’ waarmee iets teveel tijd wordt verloren zal later blijken. Dan komt een roadie Joey letterlijk een klok onder de neus duwen waarna de band furieus hun laatste single inzet ‘Days Of Rock’n’Roll’, een nummer waar ik de geest van Deep Purple in hoor.

EUROPE 26.jpg

EUROPE 15FX.jpg

EUROPE 20.jpg

EUROPE 25.jpg

Als er nog 2 minuten speeltijd overblijven klinkt de intro van ‘The Final Countdown’ en Europe is de eerste band die que schema even over tijd gaat. Maar eerlijk: hier kan je de stekker moeilijk uittrekken en Thunder begint in de tent gewoon aan zijn set.

Europe fans: wie ze in het najaar gaat zien in de Trix: hou je vast aan je bretellen want dit was reeds van zulk een klasse dat een full zaalshow zeker gaat knallen.

Thunder laat ik voor wat ze zijn want ten eerste: recentelijk op GMM heb ik ze al mogen genieten en vooral: mijn plekje voor DREAM THEATER werd alsmaar beter. Wat zeg ik? Voor ik het besef sta ik nog eens helemaal vooraan. Vanaf nu is het proggen tot we naar huis gaan.

Onder de noemer ‘30th Anniversary’ gaat Dream Theater dit jaar de wereld rond. M.i. een beetje op overdrive want in 1985 was de bandnaam nog niet gecreëerd en mijn cd ‘The Majesty Demos’ dateert van 1986. Het was pas in 1989 dat het eerste album onder de gekende naam uitkwam. Allemaal wat relatief, mijn gedacht.

DT 2.jpg

DT 4.jpg

DT 6.jpg

Maar vooruit: een verrassing is het om met ‘Afterlife’ uit het debuut te beginnen. Nooit gedacht ooit nog iets uit die periode te horen.

Als daarna de klassieker ‘Metropolis Pt1’ wordt ingezet is het muzikaal vuurwerk. Met Mike Mangini achter de prachtige drumkit klinkt alles wat meer in balans en wordt niet alles meedogenloos dicht geplamuurd.

John Petrucci, die dag jarig (48), trakteert de weide op zijn herkenbare en bij momenten kleurrijke gitaarspel. Maar nieuw is het allemaal niet meer voor de doorwinterde DT-fan.

DT 11.jpg

DT 12.jpg

DT 13.jpg

En dat is een beetje de bijsmaak die ik heel het optreden heb. Met ‘Burning My Soul’ volgt een niet-zo-heel-populair nummer uit de ‘Falling Into Infinity’, misschien wel een onderschatte plaat.

Luchthappen met het steeds weer emotionele ‘The Spirit Carries On’, wat telkens letterlijk voor kippenvel zorgt. ‘As I Am’ trekt terug de harde kaart. Dream Theater op kruissnelheid is altijd een feest en James LaBrie is goed bij stem én zoekt af en toe contact met het publiek.

DT 14.jpg

DT 15.jpg

DT 21.jpg

DT 22.jpg

Met ‘Panic Attack’, ‘Bridges in the Sky’ en ‘Behind the Veil’ zit de set er op. Je verwacht met een korte festivalset toch iets meer populaire songs. Al bij al een fijn wederzien maar niet overdonderd.

DT 16.jpg

DT 17.jpg

DT 23.jpg

Dan even spurten naar de tent waar ANATHEMA’s introtape al loopt. Volle bak daar ondertussen.

Deze bijzondere band uit Liverpool zet mooi in met een sfeervol en opbouwend ‘Anathema’, een van de betere tracks van het prima album ‘Distant Satellites’. En ik weet niet echt hoe het komt maar de passie waarmee Vincent Cavanagh de set inzet is aangrijpend, op het theatrale af maar vooral indrukwekkend.

ANA 1.jpg

ANA 4.jpg

Na dit bezwerend opgebouwde nummer volgde ‘Untouchable Pt 1’, nog een nummer dat langzaam toeneemt aan intensiteit en uitmond in een epische finale.

Ondertussen werd het zo warm en bedrukt in de veel te kleine tent waardoor ik me genoodzaakt voelde om de rest van de set van aan de buitenrand te volgen. Met ‘Thin Air’ en ‘The Lost Song’ grepen ze ook weer naar de keel en kreeg het concert een haast religieus karakter.

Anathema is zonder twijfel een van de meest beklijvende live acts van het ogenblik en dit in een wereld waarin eendagsvliegen de meerderheid uitmaken. Dat deze band elk concert tot een evenement kan ombuigen zegt veel over de bevlogenheid, creativiteit en niet in het minste over de songs die zij in hun rugzak hebben.

ANA 5.jpg

ANA 8.jpg

 

Nog voor het einde was ik toch weer op weg naar het grote podium. Opvallend was dat er eigenlijk nog veel ruimte was vooraan. Ik zag ook een hoop volk naar de uitgang vertrekken. Morgen werken? STEVEN WILSON onbekend? Ik heb er het raden naar. Comfortabel veel ruimte dus voor de stage.

Ondertussen liep de introductiefilm al daarmee wist je gewoon dat er iets bijzonders op til was. Bijzonders? Wat er ging volgen is met geen woorden te beschrijven.

SW 08.jpg

SW 12.jpg

 

SW 03.jpg

‘Hand.Cannot.Erase’ is het laatste album van Steven Wilson en ondanks het feit dat dit album niet zo heel toegankelijk is – ik worstel er ook nog mee – kan ik er niet omheen: Steven Wilson is een genie.

Is het niet door zijn onuitputtelijke creativiteit, dan wel door zijn aanpak, zijn perfectie, zich omringend door de absolute top van muzikanten en daar bovenop nog het schijnbare gemak waarmee hij alles live weet te brengen.

SW 05.jpg

SW 13.jpg

SW 16.jpg

SW 19.jpg

Zijn band bestaat uit Craig Blundell (o.a. Pendragon) op drums, de fenomenale gitarist Dave Kilminster (Roger Waters, John Wetton), Nick Beggs (o.a. Steve Hackett en ja, van Kajagoogoo…) op bass en Adam Holzman op toetsen. Uiteraard is hij zelf ook een bijzonder gitarist. Ik voeg er gelijk aan toe dat elke, maar dan ook elke instrumentale bijdrage van de bandleden zo waanzinnig perfect was, dat me zich gaat afvragen: what’s next?

‘Are you ready for some really miserable music?’ was Steven’s vraag na de eerste twee songs van de set. Ik denk dat bijna het hele recente album de revue passeerde, wat natuurlijk niet tot een vreugdedans uitnodigde. ‘H.C.E.’ is nu eenmaal een tragisch en redelijk depressief album qua thematiek maar muzikaal is het een feest.

SW 20.jpg

SW 21.jpg

SW 23.jpg

Dat Wilson even later zijn gekende (zachte) tirade tegen de ‘happy music’ op de radio nog eens moest brengen leek me overbodig; we hebben boodschap ondertussen wel begrepen, Steven!

Slechts onderbroken door een enkel uitstapje naar ‘Grace for Drowning’ met ‘’Index’, ‘Lazarus’ van Porcupine Tree en ‘Harmony Korine’ uit zijn solo debuutplaat (als dat nog relevant is voor een bijklusser als Wilson…), kregen we het hele verhaal dat de ene keer als een warm deken over het publiek werd uitgerold, en dan weer als een vuistslag aankomt.

Bijzonder mooi  was het nummer ‘Routine’ met een begeleidende film van een ontroerende schoonheid en tragische eenvoud.  De rode ogen van de (animatie) persoon in de routine van het dagelijkse leven (jaja) is me wel even bijgebleven.

SW 24.jpg

SW 26.jpg

SW 27.jpg

 

Mooi toch om met het redelijk onbekende ‘Sleep Together’ (uit ‘Fear of a Blank Planet’) af te sluiten. De dramatiek en de intensiteit van 80 minuten ‘Hand.Cannot.Erase’ diende even doorgespoeld te worden.

Visueel was het ook een spektakel met een continue film op de achtergrond, sfeervolle verlichting en bovenal: een plezier om topmuzikanten deze niet voor de hand liggende muziek te zien spelen.

Wat moet of kan ik hier nog over zeggen? Dit was zo imposant, zo akelig perfect en sfeervol dat woorden haast tekort schieten. Ik neem aan dat dit niet voor ieders bek is, maar ik vond het een meer dan waardige en zeker stijlvolle afsluiter. Met die idee dat er reeds een contingent van progminded publiek aanwezig is, anders wordt het wat al te pover vooraan.

Waarlijk een mooie dag!

06:15 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

01-07-09

Graspop Metal Meeting 2009 Pt 1

xx Banner GMM 1


"Welkom in het land van de bospoepers!" Al heb ik daar niet veel van gemerkt, en dat had waarschijnlijk met de temperatuur te maken.

Als ik mijn dosis metal tot mij neem, doe ik dat bij voorkeur vanuit mijn luie zetel in een koele leefruimte, of, vanwege de opwinding en de sociale interactie, in een niet te volle en geventileerde club. Helaas liggen de kaarten op vrijdag 26 juni wel heel erg anders. Ik ga er tevens van uit dat de doorsnee Mexicaanse griepvirus hiervoor bedankt.

De weg van mijn auto naar het festivalterrein is lang. Ruim 2,4 kilometer. En dat is lang als dat in een gemiddelde temperatuur van reeds 25°c moet gebeuren. Komt daarbij dat je niet exact weet waar het einde is wegens onbekend.

Als ik na dertig minuten speedmars aankom aan de ingang, ben ik al precies drie dagen bezig. Gelukkig werkt het nieuwe systeem, met polsbandparcours kei-, en megagoed, waardoor ik (en uiteraard al de anderen) gewoon binnenwandelen met een oponthoud van netto geen 15 seconden. Chapeau voor wie dit bedacht heeft. Dat het eigenlijke festivalterrein wordt afgescheiden door een '24-uren zone', met een oppervlakte van zo'n 5 voetbalvelden, helpt. Je bent binnen, maar eigenlijk nog niet. Deze zone, waar je al in alle gemak een shitload aan eet- en dranktickets kan inslaan (slechts 1 type, weer een goed punt), je je reeds te buiten kan gaan aan allerlei eet- en drankstandjes, werkt als buffer. Deze zone is 24/24 open. Interessant voor wie op de camping zit, is het feit dat alles aan mekaar sluit. Je bent in een wip van de ene in de andere zone. Een kebabje om 0530u? Geen probleem.

Maar ondanks deze fijne infrastructuur, blijft het telkens een heel eind lopen. Zo is het altijd wat. GMM barstte uit zijn voegen; hier zal het vroeg of laat ook zo lopen. Metal is populairder dan ooit. Geen hond die er in de media naar kraait, geen enkel radiostation waagt het om metal te draaien, of het is een hitgevoelige en obligate AC/DC of Metallica. Ik ken buiten de kennissenkring ook niemand die er naartoe gaat. En die kring is dan ook nog bijzonder klein geworden.

Als ik op het eigenlijke terrein arriveer en de inplanting van alles overschouw, is het even wennen, maar in feite is er niets veranderd. Alleen de afstanden, ja. Wat maakt dat je als het een uurtje geen spek voor je bek is, gerust strijk kan gaan zonder iemand in je directe nabijheid. Al is dat ook relatief natuurlijk. Iedereen is altijd wel ergens naar op weg.

Bijvoorbeeld naar de enorme festivalfair, waar je, indien de behoefte daaromtrent bestaat, elke soort van metaloutfit kan aanpassen, gadgets, badges, schoeisel, tattoos & piercings, juwelen en, en dat heb je niet van mij, hoepeljurkjes, waarin menig aankomend talent zich graag weet te wurmen. 'T Is er geen weer voor, maar jurken, spandex en lederen broeken zijn nog steeds in. Tevens kilts en combinaties van deze types. Je ziet dus echt alles.

Wat op eerdere, koelere edities nog voor een erg kleurrijk schouwspel kon zorgen, glijdt af naar een luchtige, meer alternatieve look. Het weer noodt menig festivalganger tot een zomerse aanpak, dus de helft is in korte, halve of driekwart (obligaat khaki/military) broek. Zwart T-shirt kan nooit kwaad.  En zij hebben gelijk; het is om te broeien. Niet alleen op de weide, ook in de tenten waan je je in een hete luchtoven.

Eerste tent die ik binnenduik is de Metaldome. Wat vroeger bestond uit enkele aaneen geschoven tafels met wat paletten er op, is nu een volwaardige tent met groot podium en, een LED-wall achteraan.

LAUREN HARRIS wordt net als haar ouweheer een household name op GMM. Of iedereen daar zit op te wachten is een andere zaak. Beetje 01 Lauren Harris 1 Xzitten geilen, ja. Maar zelfs dat heeft geen effect op het heetste punt van de dag. Muzikaal blijft het een scheet in een fles. Poprock met een geforceerd meisjesstemmetje en goed geoefende pasjes en poses. Hoe erg de muzikanten ook hun best doen - en de gitarist is echt wel goed - iedereen is nog aan het bekomen van de aankomst en kijkt met lede ogen naar het podium. Voor mij hoeft het niet meer op een volgende editie!

Dan maar de grote oversteek wagen naar de mainstage.

BUCKCHERRY is een gore sleazeband uit Los Angeles. Nu blijkt dat GnR geen moer meer voorstelt, is er ruimte vrij gekomen voor bands als deze. Ik hou er niet zo van, maar ze spelen wel met een snedigheid die we ons nog herinneren van 'Appetite...' van GnR. 02 Buckcherry 1 X03 Buckcherry 3 XDe krolse zang en het stevige gitaarwerk zijn best meeslepend en het hoofd gaat al lichtjes op en neer. Ik schrik er zelf van. Niet dat de songs me veel doen, maar gezien de band het klaarspeelt om de eerste rimpelingen in de samengeschoolde horde te laten verschijnen, blijf ik even kijken. Beetje uit sympathie, want openen op de mainstage is zelden een dankbare opdracht.


FIREWIND speelt vervolgens in de Marquee I. Wat wil zeggen dat er nog een II is, maar daar gaan ze mij niet veel zien.

Firewind, een powermetalband uit Griekenland, is een band vol Stürm und Drang. Ik vertaal: het gaat vooruit. Soms lijkt het of iedereen sneller wil spelen dan de andere, wat erg energiek werkt. De recent verschenen live-cd en een support van Kamelot hadden mij volledig voorbereid op deze set. Toen ze van wal staken, steeg de temperatuur nog meer en werd het publiek haast één met de band. Frontman Apollo Papathanasio weet het publiek op te zwepen met zijn vitale presence, maar het zijn vooral heftige gitaartandem en de duizelingwekkende flarden keyboards die hier een sneltrein van maken. 'Allegiance', Mercenary Man', het fantastische 'Angels Forgive Me', 'Destination Forever' en 'Tyranny' werden allen even luid meegezongen. De band stond dan ook versteld van de opkomst en het engagement van het aanwezige publiek. Veertig minuten is natuurlijk niet lang en voor het laatste nummer was ik de tent uit voor een wel heel snelle band. Terug naar de mainstage dus.


04 Firewind 1 X05 Firewind 6 X06 Firewind 3 X07 Firewind 12 X
Je hebt bands die snel spelen maar nogal snel verzanden in een grote roffel. Niet zo DRAGONFORCE. Aangekondigd als een Engelse band, maar eigenlijk zit deze vol nationaliteiten. Hoe dan ook. Vanaf het eerste nummer was duidelijk dat het geen probleem is om de razendsnelle solo's en gitaar/keyboard duels perfect te brengen. Twee jaar geleden speelden ze ook al op dit podium en toen stond ik er al versteld van.

Gemiddelde duur van een song is 7 tot 8 minuten. Dan heb je wel heel veel noten gehoord. 'Through Fire and Flames' en 'Heroes of our Time' daverden met een rotvaart voorbij terwijl de muzikanten als bezetenen over en weer renden. De toetsenist lijkt mij trouwens rijp voor een instelling. Ik vind dit wel zeer goed omdat er voldoende ruimte voor melodie in zit. Het meezinggehalte is ook bijzonder groot. Zo komen we in de buurt van bvb Rhapsody.

Toch vind ik elk nummer wat op mekaar lijken, hoe leuk het ook is om ze bezig te zien; soms lijkt het of ze niet van ophouden weten. Met als basis de snelste db-drum die ik ooit heb gehoord (en ik heb er al vele gehoord), blijven de solo's maar opduiken. Fijne poses op het kleine opstapje vooraan en voor de rest rennen, springen, hollen. Fijne band, maar soms wat teveel van het goede.


08 Dragonforce 1 X09 Dragonforce 10 X10 Dragonforce 11 X11 Dragonforce 7 X


JON OLIVA'S PAIN stond niet op mijn 'must-see' lijstje, maar omdat ik toch in de buurt was... En daar heb ik zeker geen spijt van. Oliva, officieel nog altijd de main man in Savatage, als beperkt hij zich tot songwriting, productie en occasionele zangpartijen. Dit is zijn eigen band en hij doet daarmee wat hij wil. Naast repertoire uit het handvol eigen albums, kan hij ook onbeperkt graaien in de Savatage cataloog. En daar had ik op gehoopt want zijn eigen werk ken ik nauwelijks, waarvoor verontschuldiging.

Toen de man opkwam was het even schrikken. Ik had er al wel over gelezen, maar Jon is ondertussen letterlijk kogelrond geworden. Met een stok geraakte hij aan de centraal geplaatste piano, maar hij zou nagenoeg de hele set al zittend of leunend afwerken. Hoe dan ook: respect om in die toestand een meer dan fantastische beurt te maken! Met 'Sirens', 'Jezus Saves' en het luid meegebrulde 'Gutter Ballet', kon het voor de meesten al niet meer stuk. Hoogtepunt was het aangrijpende nummer 'Believe' uit de cd 'Streets'. Dit was kippenvel in de hoogste graad. De emoties liepen hier en daar zo hoog op dat ik meerdere toch wel robuuste fans een traan zag wegpinken. Zelf wist ik het nog te redden. Wat een song is dat live! En het moet gezegd: ondanks dat de man er niet uitziet, is zijn stem nagenoeg ongeschonden. Het drama, de hoge uithalen, kortom, het karakter wat Savatage zo een unieke band maakte, kwam hier volledig tot zijn recht. De pathos die inherent is aan de songs was echt en niet gefaked. De nummers die ik niet kende waren ook gekenmerkt door Oliva's componeertalent. Wat een kerel!


13 JOP 2 X14 JOP 15 X15 JOP 13 X16 JOP 6 X


Terug met beide voeten op de grond, kregen we 'Chance' uit de waanzinnige 'Handful of Rain' schijf. De hele zwik, met de meerstemmige zang op het einde van de song perfect uitgevoerd. Hierbij bewees de band dat zij niet alleen het Savatage-geluid perfect aankonden; ook vocaal zat het bijzonder snor. Oliva's composities barsten nu eenmaal van de pathos en met deze band werd dat feilloos gebracht. Afsluiter 'Hall of the Mountain King' was er dan ook volledig over. "I'm gettin' tired of screaming this shit, so help me out"... dat hoefde geen twee keer herhaald te worden. Oliva haalde ferm uit, concentreerde al zijn waanzin in de hoge uithalen van het refrein. Wij konden enkel proberen hem te ondersteunen in die geweldige prestatie.

Niets dan lof en respect voor een man die al te snel wordt afgeschreven. Dit was een ongelooflijke set en als ik de kans heb hem nog eens te zien, zal ik het zeker niet nalaten.


17 JOP 5 BIG X


12 PAPA ROACH 3 XTerwijl we in de tent nog op een encore hoopten, zette PAPA ROACH op de mainstage zijn set in. Als veteranen uit de alternatieve en nu-metal scene, weten zij toch nog een oude garde fans bezig te houden. Het feit dat ook hier aardig kan meegezongen en gesprongen worden, trekt eerder een jonger publiek aan. U voelt het al komen, Tarkus moest eerst de bierpomp opzoeken om de doorstane emoties te counteren.

WAT? Hoegaarden Rosée? In een Jupiler bekertje? Ik wou bijna mijn valiezen pakken! Het weinige gezonde verstand dat ik had meegenomen kon mij toch overtuigen om te blijven. Gelukkig maar, want er stond nog heel wat op het programma. En ja, dat fijne biertje werd mijn beste vriend op GMM. Nu was het even wachten en uitblazen tot 1820u. Een snelle hap en even onderuit, want straks zou het er wel eens kunnen gaan stuiven in de tent.

W.A.S.P.! Holy mother of God. We Are Sexual Perverts! Parents Music Resource Center (PMRC), Parential Advisory. Fuck Like A Beast! Dat waren nog eens tijden.

W.A.S.P. , die ik voor het eerst zag als support van Iron Maiden in 1988 (Seventh Son), staat er nog steeds. Al is er heel wat veranderd.


18 WASP 4 X19 WASP 5 X20 WASP 6 X21 WASP 9 X


Met de cd's 'Headless Children' en 'Crimson Idol' wijzigde de band niet alleen regelmatig van bezetting, maar ook het shock-effect werd afgelegd. Inhoudelijk werd de band wel sterker. Voorgenoemde cd's zijn klassiekers en getuigen van engagement en doorgedreven songschrijverij. Enige constante vandaag blijft Blackie Lawless (Steven Duren), zanger, gitarist en frontman van de band.
22 WASP 3 XX BIG
Natuurlijk maakt het een verschil of je je show onderdompeld in latex, bloed, jarretellen en schedels all-over-the-place. Of niet. Nu staan de songs op zich natuurlijk wel, maar vooral het oudere werk zoals 'L.O.V.E. Machine', 'Wild Child' en 'Electric Circus' had toch meer impact toen. Maar ja, toen waren we zelf nog jong en ongeschonden. 'Chainsaw Charlie' en alles wat later kwam doorstaat de tijd beter. Natuurlijk nodigen de oudere songs eerder uit tot meezingen, en dat werd dan ook volop gedaan. De herkenbare stijl van Blackie, met het nodige drama, maakt dat zijn songs gelijk herkenbaar zijn. Alles zit verder perfect; alleen die temperatuur in de tent, hé, dat maakt dat ik na enkele songs de frisse lucht ga opzoeken en van op een afstand de zaak uitkijk. Goede show, sterke songs!
17 WASP 1 BIG
Nu heb ik wel even tijd zat. Ik wordt pas tegen 2120u verwacht aan de mainstage, dus een grondige verkenning van het hele terrein dringt zich op. Straks wordt het donker en dan wil ik even vlot de weg vinden.

De Festival Fair is dit jaar, door het enorme terrein, ook fors uitgebreid. Veel kan me niet boeien. Nooit als een echte metalfan gekleed door het leven gegaan, dus eigenlijk doet het me niet veel. Toch is het leuk om te zien hoe sommigen zich volledig verliezen in de prullaria en kledij die hier wordt aangeboden. Way to go!

HEAVEN & HELL, de reïncarnatie van Black Sabbath met Ronnie James Dio, staat na twee jaar weerom op de affiche. Niet dat die iets te bewijzen hebben en 'hot' zijn ze zeker (niet) meer. Maar toch is dit viertal (Tony Iommi, Geezer Butler, Vinnie Appice & Ronnie) er weerom in geslaagd om na 18 jaar veel eigen projecten weer een zeer typisch album te maken. Toch een reden dus om post te vatten voor de echte senioren van deze editie.


26 HH 5 X BIG
18 HH 11 X19 HH 10 X20 HH 13 X21 HH 16 X
De set blijkt erg traditioneel opgebouwd te zijn. Opener 'Mob Rules', gevolgd door 'Children of the Sea' is standaard. Nieuwe track 'Bible Black' scheurde dan wel lekker weg, waarna het geluid terug inzakte En ik wou eens uit mijn dak gaan! Helaas vond ik het algemene geluid niet bijzonder. Toch niet waar ik stond. Iommi's gitaar kwam er alleen echt uit bij de solo's, verder verdween het samen met de man ver naar achteren. Butler's bas 'plopte' dan weer vlak in mijn gezicht. Gelukkig zat Ronnie's stem wél daar waar zij moest zijn: centraal in de mix. Toen in de helft van de set niets aan die euvel veranderde, verkaste ik naar de tent. Vanop afstand zag en hoorde ik nog 'Falling of the Edge of the World', 'Heaven & Hell', 'Die Young'. Zeldzaam moment: Tijdens de intro van 'Die Young' interacteert Iommi met het publiek door de 'horns' subtiel op te steken en even te glimlachen. Goeie set, mogelijk werd het geluid uit balans geblazen door de wind, wie weet.
22 HH 17 X23 HH 18 X24 HH 4 X27 HH 8 XX



31 HH 12 1 XX BIG

Nog voor H&H zijn laatste song inzet bevind ik me vooraan in de tent. En ik ben niet alleen. De tent barst na enkele minuten uit zijn voegen om een absolute topband te zien.

DREAM THEATER in een tent! Dat is lang geleden. Eigenlijk een beetje een schande. Ik wil aannemen dat niet iedereen warmloopt voor deze muziek, maar gezien de status van de band had dit toch op de main gemogen. Hoe dan ook, na een Stravinsky-achtige intro namen zij onder luid gejuich hun posities in. Eerste song werd 'In The Presence of Enemies' Pt1'. Natuurlijk een perfect nummer om te checken of alles echt prima afgesteld staat. DT laat niet graag iets aan het toeval over. De set werd verdergezet met o.a. 'Constant Motion', 'A Rite of Passage' uit de nieuwe cd en 'Voices', voorafgegaan door het instrumentale 'Erotomania'. Voor je het weet zit je al in de helft van de set, maar het werd nog beter.


32 DT 10 X33 DT 1 X34 DT 12 X35 DT 11 X
36 DT 13 X37 DT 16 X38 DT 5 X39 DT 18 X


Toen 'Pull Me Under' werd ingezet ging de tent uit zijn dak. Hun enige 'hit' werd volgens het boekje uitgevoerd, en dat gebeurd al geruime tijd niet meer. Slagroom op de taart was een even perfecte 'Metropolis Pt 1', nog altijd hét visitekaartje van de band.

Wat kan ik hier nog verder over zeggen? Dat het geluid absoluut perfect zat, toch waar ik stond? Dat ze ontzettend goed zijn (sic)? Dit was gewoon het meest perfecte optreden van het hele festival. En de concurrentie was groot. Maar Dream Theater was groter...


40 DT 24 X41 DT 3 X42 DT 8 X43 DT 9 X
44 DT 20 XX BIG


Samen met Jon Oliva was dit de tweede set die ik volledig uitzat, of beter, stond. Dat maakt dat toen ik de tent uitkwam er een enorme massa stond tot aan het grote podium. Motley Crüe zette gelijk in met veel bombarie. 'Kickstart My Heart', 'Shout at the Devil'. Meer kon ik niet aanhoren. Vince Neil krijste als een varken en het geluid leek nergens naar, wat een serieuze ontnuchtering was na Dream Theater.

Gezien ik nog een goede 30 minuten moest gaan door het duister (...) besloot ik maar te vertrekken. Het was 0015u en ik was nog niet thuis. Om volgende dag toch nog enigszins fris op het appel te komen, snakte ik naar een douche en het eigen bed. En ik geef je op een briefje: dat was zeker een van de heerlijkste douches éver.

 

15:11 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

06-10-07

Chaotic Chaos - Dream Theater

Noblesse oblige. Donderdagavond betrad ik voor de eerste keer de Lotto-Arena, de laatste en zeker niet overbodige nieuwste evenementshal van de regio. Het excuus was niet ver te zoeken: DREAM THEATER ging er concerteren en indachtig dat ik nog geen enkel DT-concert op Belgische bodem gemist heb sinds hun eerste in De Brielpoort in ’93, kon ik het dus niet maken dit te missen. Met de nog steeds onverteerde nieuwe cd in m’n maag was ik deze keer meer dan ooit kritisch en lagen mijn verwachtingen niet hoger dan normaal. Hoe kan een mens zich vergissen….

Vooreerst: De Lotto-Arena is wel degelijk een aanwinst. Afgezien van de blijkbaar onoplosbare parkeerproblemen in de buurt en de niet echt malse toegangsprijzen, kan ik enkel vol lof zijn over de hal. Ze is nieuw, wat wil zeggen, nog geen tekenen van verval, vandalisme, dingen niet behoorlijk werken of vuiligheid. Dat scheelt met Vorst Nationaal. Opvallend veel personeel dat correct maar tegelijk vriendelijk en tolerant is en duidelijk ten dienste van het publiek staat. De zaal zelf is behoorlijk praktisch, overzichtelijk en biedt – als je achterwerk door de basic-zitjes lichtjes gevoelloos wordt, de mogelijkheid om een ommetje te maken. Drank-en eetmogelijkheden aanwezig. So far so good dus.

Opener SYMPHONY X is natuurlijk niet niets. Hun recentste werkje ‘Paradise Lost’ laat niets aan de verbeelding over: SX behoort tot de absolute top van de progmetal. Na de vette intro schoot de band gelijk van start met gelijk drie sterke songs uit de cd. Volgde nog wat ouder werk; alles behoorlijk gebracht. SX presenteert wel erg heavy werk, met hier en daar een kleine subtiliteit. Jammer dat ze beperkt licht en niet altijd goed geluid hadden. Gitarist Michael Romeo, welke zijn classical metal-invloeden niet onder stoelen of banken stak, verdween soms in het dan weer sterke drumgeluid. De keyboards werden enkel als het nodig was naar voren gemixed. Gelukkig bleef Russel Allen als een vuurtoren in dit soms wel woelige geluid perfect overeind. Hoe zulk een ervaren rot zich zo onbeholpen op een podium kan gedragen is me een raadsel. Al bij al een veel te korte parcours met teveel overbodige snelheidsdrempels.A SX Allen 2A SX band

Om 2105 gingen de lichten weerom uit en werden de neuzen in dezelfde richting gezet. Na het ingekorte bandhistorie filmpje en extra beelden die duidelijk moesten maken dat ze wel degelijk een nieuwe cd uit hebben, kwam de machine op gang. En Hoe. DT stak van wal met het heavieste nummer uit de ‘Systematic Chaos’-cd, ‘Constant Motion’, met het erg naar Metallica refererende refrein. Vanaf sec 1 zat het geluid prima. Al klonk John Petrucci, welke er aardig verwilderd uitzag, een beetje morsig. Dit bleek van korte duur, want toen hij voor de eerste keer mocht excelleren wisten we gelijk weer dat Petrucci ‘The Man’ is. Zonder zichzelf te herhalen boeit elke gitaarsolo als was het zijn eerste. Way to go…

Elke muzikant bewieroken zou overbodig zijn; wie DT kent en een beetje in de muziekstijl thuis is, weet dat woorden hier tekort zouden komen. Aardig was wel het duel tussen Petrucci en Jordan Rudess (op de mobiele keyboard), waarin ze mekaar in snelheid probeerden te pakken. Als twee vechtende honden werden ze uit mekaar gedreven door James Labrie die zeer goed bij stem was. Strategisch om natuurlijk geen songs met zeer hoge uithalen te kiezen, maar repertoire genoeg, dus waarom risico’s nemen? Volgden: ‘Forsaken’ en het oude ‘Scarred’, uit de ‘Awake’-cd. In dit nummer vol subtiliteiten en maatwisselingen kregen alle bandleden de kans om even solo te gaan. Het einde werd opgebouwd tot een geweldige climax, met Mike Portnoy als ringmeester. Lijkt wel of hij op elke tour een grotere kit meeheeft. Dan werd er teruggegrepen naar het heden met ‘In the Presence of Enemies’ welk weerom erg lang werd ingevuld. Verrassing voor mij was zeker ‘Surrounded’, een song die toch weer even in de kast heeft liggen stof vergaren. Gelukkig klonk deze even fris als 14 jaar geleden. Mooi, man! Ondertussen was ik op wandel in de gallerijen om een kleine verkenning van de zaal te maken en – lekkere fotoplekjes op te zoeken. Vergeef me dat ik de correcte setlist uit het oog verloren ben…  Toch ging ik weer even zitten toen ‘Home’ en een soort medley van ‘Scenes of a Memory’ passeerde. Adembenemend dus. ‘Misunderstood’ van de ‘Six Degrees…’-cd werd ook wat opengetrokken. Ik meende een schep uit ‘Octavarium’ en zelfs een flard Marillion te herkennen!
De band ging deze avond vooral voor de lange nummers en lange solo’s. Zij mogen dat best doen, want het verveelt nooit wegens de absolute virtuositeit die ze permanent tentoonspreiden. In de toegiften zat een medley gebaseerd op ‘Learning to Live’ en zeker nog een track van de nieuwste, maar sla me dood, ik was ondertussen zodanig van de wereld door al dit vertoon, dat ik geen details kan geven. Dit moet de 12e keer zijn dat ik DT aan het werk zag, en dit concert behoort bij de 5 beste. Dit ruim 2u durende concert vloog voorbij zonder één seconde te vervelen. ‘Let there be no misunderstanding’: Dream Theater kampeert nog steeds op de eerste plaats. Niet altijd gemakkelijk, soms een cd die niet 100% je-dat is, maar live blijven ze ongenaakbaar.
A Number One. Numero Uno. Als hier maar geen live-DVD van komt!A DT Band 1A DT band LabrieA DT band leftA DT band overviewA DT band publicA DT Labrie 3A DT Labrie & Petrucci left 4A DT labrie left 4A DT Myung 2A DT Petrucci left 5A DT Portnoy & PetrucciA DT Portnoy rightA DT Petrucci left 2 spotA DT Rudess 2A DT Rudess & MyungA DT Rudess & Myung 2 effectA DT Myung leftA DT Rudess 4A DT Labrie 2A DT Band 3A DT Labrie & Petrucci left 2 GROOT

A DT band end
A DT Petrucci end

09:31 Gepost in Muziek | Commentaren (3)

07-11-06

The Beginning...MAJESTY

 

Op de recentste Metalconvention kwam ik de fameuze en ondertussen historische demo tegen van MAJESTY.  Deze band zou nooit een officiele cd uitbrengen, maar enkele jaren later als DREAM THEATER de wereld van metal en progressieve rock op zijn kop zetten. De mijne stond toen reeds op zijn kop, dus deze staat nu redelijk recht.

MajestyMajesty bbigWat moeten we hier over weten? Toen John Petrucci, Mike Portnoy en John Myung in 1985 nog op de Berklee College of Music bivakeerden besloten ze met zanger Chris Collins en Kevin Moore hun gezamenlijke arbeid op plaat te zetten. Het resultaat is deze 6-track cd. Van de nummers kregen we enkel onlangs nog 'Another Won' te horen op de nieuwste live-cd/dvd. Maar geloof me gerust: al de rest kan gemakkelijk tippen aan het niveau van de eerste twee DT-cd's, met uiteraard een duidelijke link naar 'When Dream and Day Unite'.

 

Zanger Collins, waar ik verder nog nooit iets van gehoord heb, klinkt als Charlie Dominici op de eerste DT. Zeer sterk dus. Verder is het opname niveau natuurlijk niet te vergelijken met huidige opnames, maar de kwaliteit ligt ondanks alles zeer hoog. De kiem voor een revolutionaire band liggen duidelijk op dit plaatje.

 

19:39 Gepost in Muziek | Commentaren (0)