17-03-15

Amaranthe, Engel & Santa Cruz @Biebob 15/03/15

Amaranthe-logo.jpg

Ik ben een koele minnaar van de band AMARANTHE.

Dat lijkt een bijzonder literaire opener van dit kleine verslag maar ik kan het niet beter omschrijven. De band maakt aanstekelijke liedjes, weet de ‘heavy’ snaar te raken maar vertoont tegelijk zowel muzikaal als qua presentatie teveel songfestival kenmerken om in mijn grote Rock Pantheon te worden opgenomen.

Maar voor het plezier moet je het niet laten. Amaranthe is bijzonder aanstekelijk en weet een variabel, leeftijd- en stijl overbruggend publiek best te vermaken. Met een korrel zout dus want voor de ene is het te poppy door de aangename interventies van Elize Ryd, voor andere ligt het metalcore gehalte weer iets te hoog. Gelukkig is het eindresultaat doorgaans een oorwurm per song.

Eerst kregen we SANTA CRUZ op het bord gesmeten, een stel wilde frisse goed ogende knapen (als dat je ding is) uit Finland die teren op alles wat ‘fout’ is in 2015 en dus per definitie kei-fucking-aanstekelijk. Noem het ‘janettenmetal’, ‘hairmetal’, ‘sleaze’, het kan allemaal in een zin vallen.

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Santa Cruz speelde m.i. de pannen van het dak met hun party hardrock. Steel Panther maar dan serieus en iets minder expliciet dus. En spelen konden ze zeker. Daarbij vette moves, de nodige opvliegende haren en gehuld in spandex (als dat je ding is II).

ENGEL is een ander paar mouwen. Harde melodieuze deathmetal met een bijzondere twist. Ik zag ze al eens openen in de Biebob en ook nu was het voldoende na enkele songs. Niet echt mijn ding.

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

AMARANTHE stak omstreeks 21:30 van wal met een sober ‘Digital World’ en ik kon enkel maar hopen dat het snel ging openbloeien. Mijn woorden waren nog niet koud of met ‘Hunger’ en ‘Invincible’ werden alle sluizen opengezet.

Na drie albums – die niet écht grijsgedraaid worden ten huize van – viel het me toch op hoeveel songs me bekend waren. Dat is misschien het geheim van de band: een leuke hook, een meezingmoment, geborgen tussen die vette ritmepartijen.

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Het geluid was bijzonder goed – toch waar ik stond – en visueel was er ook wel wat te beleven al was er niet al te veel ruimte voor de ingestudeerde routines. Het hoort bij de act en het zou bijlange zo leuk niet zijn zonder.

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Hier en daar een klein draakje in de vorm van ‘Electroheart’ bijvoorbeeld, waar menige wenkbrauw geheven werd bij de eerste beluistering; hier gaat het weer in als koek. Regi lijkt bij momenten achter de knoppen te staan en een ‘mixke’ te doen…

Met ‘Amaranthine’ en ‘Call out my Name’ is het voorts genieten en een weinig meewuiven. ‘Drop dead Cynical’, ‘Automatic’ en een duizelingwekkend ‘The Nexus’ leggen uiteindelijk de blok op de festiviteiten.

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Met een derde album uit wordt er vrolijk verder geborduurd op het muzikale recept en tot op heden legt dat de band geen windeieren.

Toch stel ik me de vraag: hoe lang gaat dit nog kunnen blijven duren? Met zowat elk bandlid dat het ijzer probeert te smeden – in cumul – met andere projecten, bands en bijklussen vrees ik dat Amaranthe een niet zo heel lang leven beschoren is. En dat is maar goed ook.

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Mooie liedjes mogen niet te lang duren en wat er ook van komt in de toekomst, deze frisse wind die mijn ‘heavy heart’ ook in moeilijke tijden weet te porren verdient dan toch alle lof.

Het is voor een oude zak als ik niet altijd makkelijk om muzikaal over de grenzen te denken en stijlen moeiteloos in mekaar te laten vloeien maar Amaranthe slaat dit dilemma met een sloophamer in puin. Misschien word ik er zowaar wel een beter mensch van.

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

Amaranthe, Engel, Santa Cruz

 

16:45 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

14-11-09

Paradise Lost, Engel, Ghost Brigade @Biebob, 08/11/09

Tarkus Gig report 2009 1


Het is niet zeldzaam, maar toch niet echt regel: een uitverkochte Biebob. Dat hebben ze natuurlijk zelf een beetje gezocht.

PARADISE LOST heeft net een zeer sterke cd uit en heeft zich, na een muzikale dwaling enkele jaren geleden, terug centraal op de kaart gezet. Was 'In Requiem' al een opdondertje, 'Faith divides us - Death unites us' is zonder meer een van de beste schijven van 2009. Misschien is Hof ter Lo een beetje hoog gegrepen maar de Biebob zat op een zeker moment echt wel vol.

Het was nog redelijk rustig toen opener GHOST BRIGADE het podium innam. Ik kende deze band helemaal niet, maar het sloeg wel aan. De club reageerde erg positief op de melodieuze death metal met alternatieve- en emo invloeden. Zo hoorde ik soms Alice In Chains doorklinken, maar dan wel op speed want deze band diende zich in een kleine 30' te bewijzen.


01 BLOG



Volgende band was het Zweedse ENGEL, een klassieke Gotheborg-slijl death metal band waar ik wel naar uitkeek.

Zij namen een wel erg furieuze start met een loeiharde riff die door merg en been ging. Ik was in de mening dat zij een gitarist misten, maar dat stoorde hoegenaamd niet, dit was vet, hard en zanger Mangan Klavborn zette een meer dan puike prestatie neer.

Toch was het vooral de instrumentale invulling die indruk maakte. Ook drummer Mojjo, een wat raar uitziende kerel, sloeg er helemaal niet naast. Engel maakte een verschroeiende indruk op mij en ik moet dringend hun werk gaan uitvlooien!


02 BLOG ENGEL

03 BLOG ENGEL

 


Tijd voor England's finest, enfin, darkest, sadest band, PARADISE LOST. Het zou natuurlijk bijzonder zijn geweest als we de band in zijn volledige vorm konden zien, maar dit was ons niet gegund. Gitarist Greg Mackintosh was er niet bij wegens ziekte in de familie. Dit werd keurig kond gemaakt aan de ingang. De band maakte zich sterk met de belofte dat de show vlekkeloos zou verlopen met vervanger Milly Evans, de jarenlange guitar-tech van de band. Ik denk toch dat dit voor velen een domper zette op het gebeuren. Greg heeft zowat het patent op het gothic gitaargeluid en zijn speelstijl maakt het geluid van de band wat het is; herkenbaar en slepend. Het was nu eenmaal zo en uiteindelijk draaide het niet enkel om de helft van de gitaristen.

 

Zanger Nick Holmes liet de microfoonstandaard nauwelijks los maar wist toch verbaal vinnig te reageren op het publiek. Een vrolijke Frans is het nooit geweest, en dat was deze avond niet anders. Zijn stem zat gelukkig wel goed.

De band zette hun set in met 'The Rise of Denial', niet meteen het sterkste nummer van de recentste cd, maar zeker een binnenkomer van formaat. Dan volgde de eerste van een hele greep uit...'Draconian Times'! Uit deze cd (waarmee ik ze leerde kennen) kregen we 'Hallowed Land', 'Enchantment', 'Forever Failure' en  'The Last Time'. Uiteraard ook uit de nieuwe cd werd geput middels ''I Remain', 'First Light', 'Frailty' en het titelnummer. Er werd teruggegrepen naar 'As I Die' en de 'hits' 'One Second' en 'Say Just Words'.

Er werd behoorlijk meegezongen, vooral met de meer hitgevoelige nummers. Echte die-hards die op meer oude nummers hoopten bleven misschien wel op hun honger zitten, maar Paradise Lost heeft al een heel repertoire bij mekaar geschreven en dan valt er altijd wat af natuurlijk.

Zelf was ik bijzonder tevreden met de setlist. Gitarist Evans geraakte wat traag op gang, maar wist de leemte toch enigszins op te vullen, al zullen we natuurlijk nooit weten hoe het die avond zou geklonken hebben met de meester van de Melancholische Gitaar zelf. Daarvoor grijpen we dan graag terug naar hun fantastische live-cd 'The Anatomy of Melancholy'.

Paradise Lost kwam er ondanks alles goed mee weg al kan ik me niet van de indruk ontdoen dat het soms een beetje routineus was. Maar ja, voor échte ambiance (incl. polonaise) kon ik nog altijd naar 'De Veertien Billekes'.

Volledige set: Rise Of Denial - Hallowed Land - Erased - I Remain - As I Die - The Enemy - First Light - Enchantment - Frailty - One Second - Forever Failure - Requiem - Faith Divides us... - The Last Time - Say Just Words.


04 BLOG PL

05 BLOG PL

06 BLOG PL

07 BLOG PL

Voor meer foto's: check de link 'Meer foto's' !

 

12:59 Gepost in Muziek | Commentaren (0)