28-06-15

Graspop Metalmeeting 2015, vrijdag

 

GMM15_popup-new-date_AP_9okt_forweb.jpg

 

Het plan was duidelijk en weloverdacht.

Als ‘sole survivor’ van een oude garde zou ik toch nog eens de drie dagen gaan uitzitten. In mijn hoofd speelde wel het idee van ‘The Last Crusade’, want, en ik ben daar eerlijk in: het gaat me allemaal niet meer zo makkelijk af.

En daar zijn meerdere factoren verantwoordelijk voor. Eerst en vooral, en laten we er geen doekjes om winden: je kan staan, wandelen of (voluit) liggen. Elke tussenstap van zitten is uitgesloten wegens te ongemakkelijk. Three out of four, dat valt nog best mee.

Veel staan wachten en veel kuieren tijdens het wachten en af en toe gedisciplineerd liggen. En zo komt het dat ik ook nu weer heelhuids, onbestolen en redelijk gezond GMM heb overleefd.

Dat de spoeling naar mijn smaak ook elk jaar wat dunner wordt zal ook wel niet geholpen hebben maar laten we dit idee even opsplitsen.

Trekt de organisatie zijn patrimonium uit om terug te grijpen naar post-grunge en post-punk bands? Heb ik het moeilijk mee, maar dat is een kwestie van smaak. Een hele mainstage aan metalcore (en co) gewijd? Hard te verteren. Maar zo gaat het, en ik probeer er het beste van te maken. Hier volgen dan enkele meningen over de dingen die ik gezien en gehoord heb.

Laat ik vrijdag makkelijkheidshalve ‘dag 1’ noemen. En daar viel heel wat te genieten nog voor het donker!

THE DEAD DAISIES mocht de dag openen en deed dat toch wel erg goed. Deze los/vaste band met (pseudo) celebrities klonk erg vet en redelijk ‘classic’ rock. Met een knaap als John Corabi aan de microfoon kan er niet veel mislopen. Zijn avontuurtje met Motley Cruë ruim twintig jaar geleden is hem vergeven. Veertig minuten lekker wakker worden met muziek die ik kan begrijpen.

Ik onthoud vooral de 'cool' van bassist Marco Mendoza (o.a. ex-Whitesnake en Thin Lizzy)

DD 04.jpg

DD 06.jpg

DD 02.jpg

Als er dan toch een hype op deze dag speelt is het zeker H.E.A.T. Nu ook Classic Rock Mag deze piepjonge Zweden in zijn armen heeft gesloten, is het perfect legaal om ze goed te vinden. Met enige voorkennis van vier studio en een live cd in mijn cd-rek, was ik wel voorbereid. En wat was me dat!

HEAT 09.jpg

HEAT 13.jpg

Muzikaal hadden ze me onmiddellijk mee en vooral het feit dar ze er live ook perfect stonden was een verrassing/ Met slechts één gitarist in de gelederen is dat niet altijd evident. Maar het draait toch om de frontman Erik Grönwall. Die man is een gevaar op het podium en wie dacht dat Stromae een bijzondere act heeft, denkt beter nog eens na. Komt daarbij dat de goede man ook gezegend is met een Strot van hier tot in Stockholm – ook al klinkt deze PA soms wat te licht – hier werd 40’ alles gegeven.

Verplichte kennis is dat H.E.A.T. uit Väsby afkomstig is, waar ook Europe ontsproten is…

HEAT 05.jpg

HEAT 30.jpg

HEAT 17.jpg

HEAT 23.jpg

HEAT 29.jpg

Na even adem happen na deze overdosis melodic hardrock, gaan we enkele jaren terug in de tijd en krijgen we THUNDER op hetzelfde podium.  (Butcher Babies was crap, moest je het vragen)

26 jaar na hun oprichting en ondanks een opdoeking en hervorming onder een andere naam (The Union) staan ze hier terug. Met een nieuwe cd dan nog. Danny Bowes en Luke Morley worden in vele classic rockers hun hart gedragen.

THUNDER 01.jpg

THUNDER 03.jpg

 

Dat ze een beetje anachronistisch klinken op dit festival deert niemand want ze spelen het dak er af. Met enkele nieuwe songs, maar startend met ‘Dirty Love’, verder ‘River Of Pain’ (overweldigend) en het obligate ‘Love Walked In’, was dit gewoon incasseren van positieve reacties. Thunder was de derde band op rij die me gelijk gaven om er bij te zijn.

 

THUNDER 07.jpg

THUNDER 16.jpg

EPICA is nu ook al voor de zevende keer op GMM en staat nu op de mainstage. Of dat ok is, daar ben ik niet zo van overtuigd. Epica gebruikts graag wat toeters en bellen in de vorm van licht, rook, pyro’s. En dat komt natuurlijk niet over om 16u in de namiddag. En dan spelen nog mee: het iele geluid van de linker PA en, en,… ik vond dat Simone er niet echt bij was, vocaal dan toch. En die mening ben ik al langer toegedaan.

EPICA 01.jpg

EPICA 08.jpg

EPICA 13.jpg

EPICA 27.jpg

EPICA 29.jpg

Het was niet slecht maar slecht geplaatst in de programmatie. Epica hoort in de Marque of als de zon verdwenen is.

Voor mij stond er ondertussen nog maar één band gepland. EVERGREY.

Ik luister sinds de release haast elke dag (of, ok, bijna) naar hun laatste schijf ‘Hymns For The Broken’. Ik laat dan ook geen kans onbenut om deze donkere band met de progressieve inslag aan het werk te zien. En dat is niet altijd een feest. Zo werd er in het verleden al eens een glaasje gedronken en dat was geen goede zaak voor het optreden op zich.

 

EVER 01.jpg

EVER 04.jpg

 

Doch, evenveel keer was het ‘boenk er op’ en dat sta ik gewoonlijk na datum even wezenloos voor me uit te staren. Evergrey speelt in de Metal Dome, de kleinste tent. Ik dacht eerst ‘Hu?’ maar dan ‘Ha, ok, kan intiem worden’. Woorden komen echter tekort om de set van Evergrey te beschrijven. Ok, ik ben vooringenomen maar ik lees op de fora toch ook van anderen dat dit de vetste show van de dag was.

EVER 12.jpg

EVER 21.jpg

 

Met opener ‘King Of Errors’ wist ik het al niet meer en met het onverwachte ‘Leave it behind us’ kon het echt niet meer stuk. Ik ga u verder niet vervelen met songtitels maar het slotstuk – en ik kon dit alleen maar dromen – ‘The Grand Collapse’ was gewoon over de top, ik stond wederom even na te staren toen de band al van het podium was. Band van de dag? De volgende zouden vet hun best mogen doen.

EVER 28.jpg

EVER 23.jpg

 

In de wetenschap dat er niets dit kon overtreffen en dat ik geen energie ging steken ‘om er maar bij te zijn’, koos ik hierna het hazenpad. De volgende twee dagen gingen lange dagen worden. 

GMM 2015 2 1072.JPG

 

15:11 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

30-10-12

MFVF X, 21/10 Wieze Pt2

 

epica,mfvf,diabulus in musica,meden agan,trillium,xandria,trail of tears

 

Het Vlaamse VALKYRE was de eerste band van de dag en wist me ook te bekoren. Met hun meer symfonische aanpak lieten zij een sterk melodieus geluid horen.

VAL 13327.jpg

VAL 05323.jpg

NOVEMBER-7 uit Zwitserland was dan weer iets heel anders. Ik had geen idee wat de band zou brengen, mijn voorbereiding dit jaar was dan ook beneden alle niveau.

Na een nummer hoorde ik al van waar de wind kwam; November-7 leunt erg aan bij Lacuna Coil wat maakt dat het geluid nogal erg mechanisch klonk en de songs een industrial karakter hadden. Toch vond ik dit beter dan hun Italiaanse evenknie.

NOV 06288.jpg

NOV 11291.jpg

NOV 16293.jpg

Wederom uit Griekenland is het bijzondere MEDEN AGAN. Niet dat hun songs mij blijven achtervolgen, maar de opvallende aanwezigheid van zangeres Iliana Tsakiraki maakt de band tot wat hij is.

Zij was zeker niet de strafste zangeres van de affiche maar had wel het meeste drama met zich meegebracht en dat bedoel ik niet om te lachen. Ze was zo goed!

Het feit dat zij niet als een jong veulen kon rondhuppelen, compenseerde zij meer dan genoeg met haar mimiek en handgebaren. Daarenboven was zij duidelijk onder de indruk van de respons van het publiek. Haar breekbare soprano stem klonk soms wat onzeker maar alles werd met overtuiging gebracht.

Klein hoogtepuntje wanneer Maxi Nil van Visions Of Atlantis en Karolina Pacan van Skeptical Minds mee op het podium kwamen om samen ‘Somewhere’ van Within Temptation te brengen. Meer dan een aangename verrassing!

MFVF X pt2 251183.jpg

MFVF X pt2 258186.jpg

MFVF X pt2 319195.jpg

69 CHAMBERS was het povere eendje in de bijt. Ik herinner me hun vorige optreden en dat was met meer volk op het podium. Que performance maakte dat wel wat verschil, zowel muzikaal als, ja, euh, visueel dus. Nu ging alle aandacht naar bassiste Maddy. Ja, hoe zou dat komen? Door haar frivole outfit misschien? Mij kon het zeker niet boeien. Of toch niet lang, eerlijk gezegd.

Deze Zwitsers klonken mij veel te Brits naar mijn goesting. Met een mengeling van punkrock/rockabilly/hardrock klonk het nogal aan de magere kant tussen alle bombast en symfonische klanken van de rest van de affiche.

Nu mag en kan dit voor mij wel, we leren altijd bij maar geen enkele band is zo slecht dat je er niet van kan weglopen. Perfecte timing om de inwendige mens wat te gaan verstevigen.

MFVF X pt2 401199.jpg

 

TRILLIUM! Of beter: Amanda Somerville! Laten we eerlijk zijn: het maakt toch geen reet uit wie er in de band zit, het gaat hem toch enkel maar over Amanda.

Miss Somerville kennen ‘we’ allemaal als de muze van Simone Simons en vaste waarde in het productiehuis van Sasha Paeth (Kamelot, Rhapsody,…).  Zo bracht zij even geleden nog de Amerikaans  tour van Epica tot een goed einde en is zij een graag gehoorde gast op tal van (power)metalcd’s.

MFVF X pt2 430201.jpg

MFVF X pt2 468205.jpg

Trillium is haar eigenste band en met een nogal eigenzinnige cd op zak is zij nu ook regelmatig de baan op. Het schielijk overlijden van hun toetsenist werd even gevoelig aangeraakt en een gastoptreden van Sander Gommans (After Forever) maakte het optreden persoonlijk en boeiend, zowel voor haar als voor ons. Ik voelde me soms echt bij het nekvel gegrepen.

Amanda verstaat de kunst om haar nummers van de nodige dramatiek te voorzien. Haar mimiek en vocale acrobatiek maakten dat sommige nummers bijna over the top gingen, maar dat is juist het bijzondere aan deze geweldige zangeres. Het heeft veel te lang geduurd eer deze dame haar rechtmatige plaats innam. Zij mag voor mijn part elk jaar op de affiche staan.

MFVF X pt2 488211.jpg

MFVF X pt2 489212.jpg

SARAH JEZEBEL DEVA was trok bijzonder weinig publiek naar het podium. Ik telde amper tien rijen fans, de rest leek maar wat te lummelen, de bar of de merchandise stands te bezoeken. Zelf kan deze toch een beetje richtingloze muziek mij ook niet echt boeien.

TRAIL OF TEARS trok dan weer terug mijn aandacht, en nog geen beetje. Vanaf nu diende ik mijn post een beetje te consolideren, wat niet echt gemakkelijk was.

Ik begon op de tweede rij, maar door een samenloop van ‘al te vriendelijk’ te zijn en anderen uit het oog te verliezen stond ik na ene half uurtje op de vijfde rij. Enfin, het beste er van maken dan maar.

Het Noorse TRAIL OF TEARS hoeft zich niet meer te bewijzen en dat uitte zich ook in de opkomst.  Zowel zanger Ronny Thorsen als zangeres Cathine Paulsen gaven echt alles om van dit uurtje een onvergetelijke ervaring te maken. Zo zat ‘Storm at Will’ al vrij vroeg in de set en kregen we minstens een nieuw nummer van de nog uit te brengen nieuwe cd.

Ik vond Cathrine ook veel beter uit de verf komen dan bij vorige passages.  Ik volg de band nog maar een jaar of twee maar kijk nu toch al uit naar nieuw werk.

MFVF X pt2 657236.jpg

MFVF X pt2 627232.jpg

MFVF X pt2 684241.jpg

MFVF X pt2 689242.jpg

DIABULUS IN MUSICA mocht voor de derde keer op rij aantreden. Met een tweede cd op zak en de nodige promo van het platenlabel, verdiende de band zeker deze plaats op de affiche.

Zangeres Zuberoa Aznárez is zeker nog meer gegroeid dan bij de vorige passage. Drie jaar geleden oogde ze nog als een non, nu was de look scherp en overdacht. Maar natuurlijk tellen de vocale kwaliteiten bij een show het meest.

Op dat vlak heeft ze altijd goed gescoord. Tussen de zware concurrentie kon ze zeker overeind blijven, maar, en dat is toch wel belangrijk, de band op zich staat dan ook als een huis. Met een kwartet koorzangers, een toetsenwizard en een vette ritmesectie klonk Diabulus in Musica behoorlijk heavy. Het intieme duet met de bassist op akoestische gitaar deed de hal verstommen.

De twee cd’s werden aangesproken en bij momenten ging het er erg fel aan toe, zeker door de solo uitstap van bandleider Gorka. Vroeger leek het of de band zo erg ‘Epica’ wou zijn, maar ondertussen hebben ze zeker voor een eigen geluid gezorgd.

MFVF X pt2 738251.jpg

MFVF X pt2 740252.jpg

MFVF X pt2 822259.jpg

MFVF X pt2 863266.jpg

MFVF X pt2 904273.jpg

XANDRIA mocht op een vorige editie nog spelen in de vroege uurtjes. Dat vond ik al wat raar omdat ze met ‘India’ en ‘Ravenheart’ toch sterke cd’s uit hebben. Het was blijkbaar wachten op de meest recente worp ‘Neverworld’s End’ om duidelijk te maken dat de band echt bij de groten in het genre hoort. Deze cd blies mij dan ook van mijn sokken.

Manuela Kraller is de zoveelste zangeres in de band maar gaat toch ook al even mee. Getooid in een frisse ‘tutu’ en hippe leggings (en nog van alles natuurlijk) oogde ze fris en dynamisch. Het hele optreden was dan ook een schot in de roos.

Met een rijke selectie uit het nieuwe album en enkele oudere nummers was dit het zoveelste hoogtepunt van de dag. Even stil werd het met het aangrijpende ‘A Thousand Letters’, een song gebaseerd op brieven van haar grootouders. Emotioneel en muzikaal boeiend.

Uitsmijter ‘Ravenheart’ deed het publiek uit het dak gaan. Het is dát refrein dat nu nog blijft hangen en ik ken het nummer al jaren. Een echte klassieker dus. En eerlijk: Manuela doet de originele studioversie vergeten, evenals haar voorgangsters. Grandioze finale!

MFVF X pt2 943276.jpg

MFVF X pt2 982283.jpg

MFVF X pt2 1002129.jpg

MFVF X pt2 1019131.jpg

EPICA. Ja, wat moeten we hier nog over zeggen?

Epica speelde voor de achtste keer op het tienjarige festival en deed dat weer met de nodige grandeur. Als deze band dan toch echt een vaste klant is geworden, kunnen ze ook maar beter uitpakken met alles wat ze in huis hebben. En daar wringt het nu net om.

Epica is zonder twijfel de grootste – en meest consistente band in het genre, daar ben ik het volledig mee eens. Tegelijk zitten ze aan hun plafond qua kunnen, denk ik dan. Ik ben niet razend enthousiast over hun laatste cd én live wordt het stilaan wat voorspelbaar omdat er zoveel publieksfavoriete songs zijn die ze dan ook allemaal spelen.

MFVF X Pt2 2 001135.jpg

MFVF X Pt2 2 016136.jpg

MFVF X Pt2 2 059141.jpg

MFVF X Pt2 2 068143.jpg

Maar versta me niet verkeerd: Epica leverde een absolute top show af en bevestigd toch weer telkens opnieuw dat er geen in hun buurt kunnen komen. Alleen, ja, twee keer per jaar Epica maakt het toch wat minder spannend.

Leuk dat ze van ‘The Phantom Agony’ een feesteditie brachten – het nummer swingde in het midden even een beetje te veel. Voorzien van een hoop pyrotechniek, rookpluimen en een confettistorm als apotheose, was Epica zeker een waardige afsluiter van deze tiende editie. Maar eerlijk: waarom had het niet eens Within Temptation kunnen zijn? Al was het maar voor de verandering.

Toch ook nog bijzonder veel complimenten voor alle uitzonderlijk positieve elementen op dit festival.

Zo is dit een van de meest relaxe festivals die ik ken, is het geluid haast perfect, zowel qua volume als qua balans. De zaal is ruim, het podium zeer breed en de toiletten kraaknet. Daarenboven was er dit jaar een uitbreiding van de eettenten buiten de hal, wat niet alleen het aanbod ten goede kwam maar tevens grote kwamiteit bood.

Kortom, dit festival mag voor mij toch nog even blijven duren. Al stel ik me daar gelijk de vraag bij of de hype van FFB's niet over zijn hoogtepunt is.

MFVF X Pt2 2 209161.jpg

MFVF X Pt2 2 222162.jpg

MFVF X Pt2 2 225163.jpg

MFVF X Pt2 2 239165.jpg

MFVF X Pt2 2 566181.jpg

 

21:18 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

17-03-12

Epica & Stream Of Passion, 013, Tilburg, 16/03/2012

 

Epica-Requiem-for-the-Indifferent.jpg

Let there be no misunderstanding!

Tarkus heeft het recentelijk wat laten afweten qua bloggin’ maar dit wil geenszins zeggen dat er niets gebeurt. Natuurlijk hoef ik niet àlles aan uw neus te hangen. Het werd langs de andere kant toch weer eens tijd om de Culturele Mensch te voeden. Lees: een concertje mee te pikken.

Op uitnodiging van mijn concertbuddy heb ik me laten verleiden om gezamenlijk naar Tilburg te karren om – toch nog maar eens – Epica aan het werk te zien. Dat – buiten het concert- heel de avond dan gegarandeerd quality time zou opleveren, trok me over de streep. Het werd eigenlijk ook gewoon weer eens tijd om een fijn avondje uit te ondergaan. Het is maar dat u niet gaat denken dat ik niet buiten mag. Wie zou mij trouwens tegenhouden? Blijkt dat een behoorlijke pijn (lichamelijk welliswaar, niet de ‘pijn van het zijn’) alsnog roet in het eten zou strooien maar dat werd middels een paardenmiddel gecounterd.

Naar Tilburg rijden is al geen uitzondering meer. Niet alleen mogen we daar schuilen in de formidabele concertzaal 013, het haast traditioneel voorafgaand bezoek aan de lokale Mexicaan en de meer dan gezellige ‘vibe’ die rond dat uur in die buurt hangt, is prima meegenomen. Ik laat hierbij de tortilla’s en enchilada’s voor wat ze waren en buig me gelijk over het culturele programma van de avond.

STREAM OF PASSION was het geknipte voorprogramma en deze band rond zangeres Marcela Bovio deed dan ook perfect wat van haar verwacht werd. Naast Epica heb ik SoP ook zoal een dozijn keer aan het werk gezien en er verandert dan ook weinig aan de set of de presentatie. Niet dat dit hoeft want SoP is ondertussen zodanig geroutineerd in haar doen dat het een haast feilloos passeren was.

120316 Epica 016.JPG

Er werd getapt uit de drie studioalbums en de traditionele highlights werden ook opgevoerd. ‘Lost’, het zeer heavy ‘Collide’, het meeslepende en nog steeds ronduit fantastische ‘In the End’ en Radiohead’s ‘Street Spirit’ zorgden voor kippenvel. Als supportband kregen zij best voldoende geluid maar een beetje meer warm licht om de muziek bij te staan werd ons ontzegd waardoor de band soms is het halfduister stond te spelen. Hoe dan ook: SoP was een perfecte opener van de avond. Marcela vond het ook zeer fijn gezien zij momenteel in Tilburg woont. En zodanig was iedereen dus tevreden.

Na een halfuurtje was het aan EPICA. Met een verse cd sinds een week in de rekken (en helaas nog niet, (niet!) in mijn cd-rek) staat de band volledig op scherp om deze te gaan promoten. En dit pakten ze wel heel grondig aan. Zo waren de eerste 3-4 tracks al nieuw materiaal. Tegen het einde van hun set zouden ze haast alle nieuwe songs gespeeld hebben. In de encores werden nog de laatste twee gebracht.

Voor wie zoals ik de cd ‘Requiem for the Indifferent’ nog niet heeft of kent: ik kan u geruststellen – het is een perfecte aansluiting op ‘Design Your Universe’ met enkele bijzonder harde songs, een +10’ track en twee ballades. Waar voor je geld dus als je deze band volgt.

120316 Epica 119.JPG

120316 Epica 128.JPG

120316 Epica 148.JPG

Epica trok dan ook alle registers open. De 013 laat toe dat bands hun volle arsenaal aan pyrotechnics kunnen gebruiken en dat was natuurlijk maar een woord voor Epica. Er werd dan ook niet gekeken op podiumbrede steekvlammen, rookpluimen en dies meer. Gaat perfect samen met de muziek en intense sfeer die een optreden van deze band toch altijd weet op te roepen.

Gitarist/growler Mark Jansen trok de band zoals we van hem verwachtten en kon zich regelmatig uitleven in de snelle staccato passages waarop hij naar alle lust kon krijsen en brullen. Ook de nieuwe songs zijn voorzien van alle Epica-kenmerken. De opbouw, de verschillende soli en natuurlijk de zalvende zang van Simone Simons. Zij leverde een geweldige prestatie al liet ze sommige hoge passages strategisch soms even aan de kant. Professioneel zoals ze is, deed ze dit op een perfecte manier. Zo werd ‘Unleashed’ berevet gebracht. Andere klassiekers als ‘Cry for the Moon’ en ‘The Obsessive Devotion’ deden de uitverkochte 013 op zijn funderingen daveren. Visueel kregen we nog enkele oriëntaalse danseressen aangeboden welke visueel een aangename verrassing waren.

120316 Epica 206.JPG

120316 Epica 309.JPG

120316 Epica 307.JPG

Met een hele cd en een handvol klassieker en twee lange encores, waren we ruim twee uur verder alvorens de set visueel werd afgesloten met een zilveren confetti kanonnade.

Weerom kan ik hierbij stellen dat ik het nu wel een beetje gezien heb, maar langs de andere kant heb ik me nog nooit verveeld tijdens een set van Epica en ik vermoed dat de nieuwe songs na verloop van tijd ook weer de nodige rondjes zullen draaien. Epica debuteerde hier 10 jaar geleden en zou een zoveelste band in het genre worden. Dat zij naast Within Temptation en After Forever een volledig nieuw blik muzikanten zouden inspireren was toen nog niet geweten. Dat zij vandaag haast overal een zaal uitverkopen nog minder. Ja, wij hebben nog veel te leren.

(sorry, het was behelpen met een kleine cameraat/dje)

120316 Epica 340.JPG

120316 Epica 342.JPG

120316 Epica 403.JPG

120316 Epica 367.JPG

 

15:26 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

02-07-11

Graspop Metal Meeting, vrijdag 24 juni 2011

GMM RAND LOGO X.jpg

‘Wooden Ships’ van CSN&Y klinkt in de autoradio als ik zondagmorgen voor de derde dag Graspop vertrek. Dankzij Classic21 (93.2) hoor je ’s zondags – en andere dagen van de week – al eens deftige muziek op de radio. Kon het passender? Drie dagen van muziek, weliswaar zonder liefde of het moest voor die muziek zijn, net als op Woodstock maar dan anders.

Gelukkig is het vandaag de dag allemaal een pak beter georganiseerd en worden de festivalgangers op het rechte pad begeleid tot de laatste cent uit de zak is gehaald. Maar je krijgt er dan ook wel wat voor terug. In ruil voor de centen en de tijd én het lichamelijk leiden. Al bij al een mooie inzet voor een weekend vol hoogtepunten, bevestigingen en helaas ook een teleurstelling hier en daar.

Als Graspop een oord is waar andere regels gelden dan in de boze wereld daarbuiten – ja, ik vond iedereen opvallend vriendelijk, goedgemutst en bijzonder sociaal –dan plaats ik dit lange weekend ook anders dan andere weekends. Zo vervallen alle conventies wat betreft prijs/kwaliteit voor vaste voeding, iets waar we doorgaans minder problemen over maken dan van de prijs van het een pint. En terecht. Als eerder occasionele gebruiker van de vreettenten, vind ik de prijzen buiten proporties. Maar zoals gesteld: een stukje plastiek is sneller uitgegeven dan cash geld. Whatever: het is en was en blijft een feest en dan kan alles weer wel.

Maar laten we eerst teruggaan naar dag 1: vrijdag 24 juni.

Goed op tijd op de weide, welke quasi identiek is verdeeld zoals vorig jaar met een ruime ingang waar ik geen van de drie dagen een fille bespeurde, een 24-uurszone waar je dag in/dag uit terecht kan, een festivalmarkt, de Metaldome, twee Marquees en een zeer grote weide ofte slagveld met het hoofdpodium. Mooie opstelling, je voelt je op de duur gelijk thuis.

110626 GMM 3 679.JPG

Toch gelijk naar het podium waar de Britse AOR/melodieuze rockband FM de feesten mag openen. Vreemde band voor dit festival, inderdaad, de organisatie heeft voor vrijdag enkele classic rockbands weten te strikken, wat hartverwarmend is. FM dateert van medio jaren tachtig en heeft niet of nauwelijks aan kwaliteit ingeboet noch toegegeven aan de muzikale stromingen. De melodieuze radiovriendelijke rock (ofte ‘FM-rock’, ha) is een prima aperitief op deze ogenschijnlijk mooie dag. Zanger Steve Overland met zijn warme licht hese stem pakte het handvol liefhebbers gelijk in. Uiteraard bestond het publiek vooraan enkel uit fans, voor velen is deze band onbekend of niet metal genoeg, waarin ze weer een punt hebben. Ondergetekende kon er echter wél van genieten. In de setlist vonden we o.a. ‘Wildside’, ‘I belong to the Night’, ‘That Girl’ en ‘Burning my heart down’. Slotnummer was ‘I Heard it through the Grapevine’ in hun eigenste rockjasje gestoken. Sympathieke start! 

07 FM.JPG

04 FM.JPG

03 FM.JPG

DIO DISCIPLES bestaat uit enkele leden van de band van Ronnie James Dio (zaliger…); Craig Goldy op gitaar, Simon Wright op drums, Scott Warren op toetsen, een ontbrekende Rudy Sarzo op bass en op zang niemand minder dan Tim ‘Ripper’ Owens en Toby Jepson. Op de setlist enkel songs van Dio of nummers die van de hand van RJD zijn.

Na de intro zette een wat opgeblazen Goldy de riff van ‘Stand up and Shout’ in wat toch voor ferm wat kippenvel zorgde. Goed wetende dat De Man er zelf niet ging zijn en deze gitaar en die klassieke backdrop voor ons voelde toch wat vreemd aan. Gelukkig was daar Tim Owens (ex-Iced Earth, ex-Judas Priest, nu Malmsteen) die gelukkig zijn normaliter door merg en been gaande stemgeluid naar de songs kon ombuigen en zo een wel erg geloofwaardige ‘Ronnie’ neerzette – als dat al kan natuurlijk. Heel wat anders dan zijn passage met Yngwie even geleden. Moest ook wel, want iedereen kent die songs bijna uit het hoofd wat niet veel ruimte voor improvisatie overliet. Met ‘Holy Diver’ zijn we dan goed vertrokken; het publiek is ook prima bij stem. Toby Jepson is een veel ‘lichtere’ zanger maar tegelijk flexibeler. Hij nam dan ook de meer melodieuze stukken voor zijn rekening. ‘Egypt’, een kort ‘Catch the Rainbow’ welk overging in het epische ‘Stargazer’ werd een duet tussen Toby en Tim. Volgden: ‘Neon Knights’, ‘Long Live Rock & Roll’, ‘Heaven and Hell’ en ‘We Rock’.

Ondanks het feit dat dit best vermakelijk was en ik zeker niet pathetisch wil doen over het feit dat dit al dan niet gerechtvaardigd is, lijkt het hele opzet me eerder een bezigheid voor muzikanten die even niets om handen hebben. Het was zeker zeer sterk, maar dat gezeik over ‘a celebration of the music of RJD’ heb ik nu genoeg gehoord. Het was zeer goed, wat beter is dan dat het slecht was geweest, want was pas erg geweest. Voilà.

05 DIO S.JPG

02 DIO S.JPG

23 DIO S.JPG

27 DIO S.JPG

Volgende halte was terug Classic Rock. FOREIGNER is een instituut in de wereld van de melodieuze rock. Nooit te hard, voldoende ballads en steeds tot in de perfectie afgewerkt. Of deze band dan ook op het GMM-podium thuishoorde was dé vraag. En ik kan kort zijn: meer dan terecht! Alhoewel dit net als FM en later Journey weinig of niets met ‘metal’ heeft, weet de band meer dan voldoende publiek naar de mainstage te lokken. Iedereen kent hier immers een of meerdere songs van.

Met Kelly Hansen op zang hebben ze een meer dan waardige opvolger van de legendarische Lou Gramm. Hansen oogt als Steven Tyler maar klinkt stukken beter; laat ik gelijk stellen: deze man past als gegoten in het concept en weet de band naar nieuwe hoogtes te leiden. Met haast traditionele opener ‘Double Vision’ klinkt de band vanaf het begin heavy en krachtdadig. Met ‘Head Games’ hebben ze gelijk twee van hun meest stevige songs op rij gebracht. Als oprichter/gitarist Mick Jones (°1944!) aan de elektrische piano ‘Cold as Ice’ inzet, openen enkele honderden hun nog frisse kelen en weerklinkt de eerste strofe als van een koor. Kelly Hansen is een absolute topfrontman en geeft zich dan ook volledig. Hij kan net ontwijken om af en toe over the top te gaan en blijft eerder trouw aan het traditionele Foreigner geluid. Jones’ gitaar staat stevig opgefokt en alhoewel hij zeker geen schredder of gitaarvirtuoos is weet hij toch af en toe te imponeren door met zijn vertrouwde geluid de riffs stevig te brengen. Slechts tegen het einde van de set zal hij langere solo’s  brengen. Sidekick Tom Gimbel speelt niet alleen een aardig stukje gitaar; hij levert ook de obligate saxofoonpartij in ‘Urgent’ en samen met bassist Jeff Pilson op bas (ex-Dokken) de perfecte backing vocals.

07 FOREIGNER.JPG

15 FOREIGNER.JPG

 

De band lijkt me heerlijk op mekaar ingespeeld en alles klinkt dan ook als een klok. ‘Dirty White Boy’ klinkt verrassend aanstekelijk en ‘Feels like the First time’ (uit het debuut in 1977) alsof het gisteren geschreven is. Zelfs het toch wat smeuïge ‘I want to know what Love is’ pakt verf op GMM 2011! De set wordt afgesloten met ‘Hot Blooded’ en ‘Juke Box Hero’. Heerlijk om absolute rockklassiekers zo fris en stevig te horen. Ook veel respect voor Kelly Hansen welke tijdens de plensbui solidair mee in de regen kwam staan. Geweldige band! Zeker een van de hoogtepunten van het festival! 

17 FOREIGNER.JPG

19 FOREIGNER.JPG

25 FOREIGNER.JPG

 

Niet veel tijd om weg te lopen want een uurtje later staat JOURNEY op hetzelfde podium. Ooit leek het – zeker in dit land – een droom om deze twee bands samen te zien op één dag. Ze toeren momenteel met Styx door Europa; het had dus nog beter kunnen zijn…. Hoe dan ook, als de interesse van het doorsnee GMM publiek twee jaar geleden nog matig was; dit jaar waren er meer gegadigden en werd het bijna drummen in de voorste gelederen. Ook Journey heeft nu net een nieuwe cd uit maar het zouden toch weerom de oudjes zijn die het hem doen.

Journey trapt weerom af met ‘Separate Ways’, gevolgd door ‘Ask the Lonely’, twee songs uit de gloriedagen van het ‘Frontiers’ album (‘Ask the Lonely’ haalde toen zelfs het album niet!) Het nieuwe ‘City Of Hope’ werd opgedragen aan Dessel zelve. Nu ja, ik denk dat we dat vandaag zowat overal kunnen gebruiken.

10 JOURNEY.JPG

08 JOURNEY.JPG

 

Jonathan Cain hing ook de gitaar om, om in duo met Schon ‘Stone In Love’ in te zetten. Tweede nieuwe song was ‘Edge of the Moment’. Zanger Arnel Pineda is wel degelijk een godsgeschenk voor de band. Hij domineert met zijn kleine gestalte het grote podium en klinkt als een klok. Voorwaar een klein schrikmoment voor diegenen die het ruigere werk prefereren want Arnel zingt zeer melodieus met grote uithalen en geeft de oude songs de uitstraling van weleer. Volgen nog een handvol hoogtepunten met o.a. ‘Lights’, ‘Wheel in the Sky’, ‘Be Good to Yourself’, ‘Faithfully’ en ‘Don’t stop believin’’. Toegift was er in de vorm van ‘Any Way you want it’.

Nu vind ik het zelf wel tof dat Journey weeral op de affiche stond maar het geeft gelijk te denken over de toekomst van het festival. Gaat de organisatie vissen in de classic rock vijver? Prima, maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen daar mee gediend is, al is het Engelse High Voltage Festival met zijn mix van classic rock, metal en prog wel ‘mijn’ ideale festival. FM, Foreigner en Journey misstonden zeker niet maar of er nu echt veel volk speciaal daar voor komt? Curieus wat de toekomst brengt. 

14 JOURNEY.JPG

21 JOURNEY.JPG

22 JOURNEY.JPG

 

Ik duik even de Marquee in om WATAINaan het werk te zien. Met de nadruk op ‘zien’ want dit is niet mijn muziek. Na de intro en de twee eerste songs heb ik het wel gezien en prefereer een ommetje. Neem het me kwalijk maar ik hou absoluut niet van Korn en loop er dan ook zover mogelijk van weg. Naar een van de vele stands van de sponsors bijvoorbeeld. Tussen de echte festivalweide en de 24-uurszone lijkt het wel op Metal-village met optrekjes van bier en frisdrankproducenten, de botsautootjes, de metalmarket,…

02 WATAIN.JPG

Ik ben op tijd terug in de leeggelopen tent om post te vatten voor EPICA. Nu had ik me voorgenomen om me de volgende jaren niet teveel meer uit te sloven om deze band te zien want een zeker saturatiepunt is ondertussen overschreden. Maar ja, nu we er toch zijn en er niets anders te zien is…

Epica beloofde een spectaculaire pyro-show….in de tent. Ok, dat viel nog erg mee; niets nieuws maar toch onderhoudend. Na de intro (ik begin er een hekel aan te krijgen aan die orkestrale intros…) kregen we op ons brood: ‘Resign to Surrender’, ‘Sensorium’, ‘The Obsessive Devotion’, ‘Unleashed’, het furieuze ‘Martyrs of the Free World’, het folky ‘Quietus’, ‘Cry for the Moon’ van het debuut en het lange ‘Consign to Oblivion’. Jammer dat er geen kippenvelmoment kwam met ‘Tides of Time’ maar er eerder werd gekozen voor de hardere songs. Epica was zeer goed, er was voldoende vuur en toestanden maar het nieuwe is er jammer genoeg voor mij wat af. 

32 EPICA.JPG

17 EPICA.JPG

20 EPICA.JPG

22 EPICA.JPG

29 EPICA.JPG

Toen ik buitenkwam was Volbeat net goed bezig. Ik ken ze van op de radio en het doet me niet veel. Leuk voor die veertigduizend anderen die wél uit hun dak gingen. Mijn prioriteit was vooral: een vette plaats veroveren voor de afsluiter van de avond! 

En wat een afsluiter was het! SCORPIONS, één van de grootste en langst bestaande hardrockbands hadden nog nooit op GMM gespeeld tot dan. In de wetenschap dat zij nu reeds ruim een jaar aan hun afscheidstoernee bezig zijn – die nog bijlange niet gedaan is – wezen alle neuzen in dezelfde richting. Scorpions moet je nu geen nieuwe truken of trend leren. De band heeft in zijn bijna veertigjarige carrière (als hardrockband wel te verstaan) slechts één dipje gekend (‘Eye II Eye’?) maar is daaruit trots herrezen, getuige hun laatste album ‘Sting in the Tail’.

Deze avond kregen we echter een regelrechte greatest hits & more voorgeschoteld. Allemaal gebracht tot in de perfectie door een geroutineerde maar soms toch teveel op automaat spelende band. Maar was dit jaren geleden ook niet zo? De poses van Rudolf Schenker en Matthias Jabs zijn legendarisch en zanger Klaus Meine’s stem klinkt nog net als pak weg, twintig jaar geleden. Dit wil zeggen: een perfecte reproductie van de opnames maar soms nogal koel en emotieloos. Scorpions is rock-royalty en hoeft zich dus voor niets te verantwoorden.

Beginnen met de titeltrack van je jongste cd is een goed begin. ‘Sting in the Tail’ vliegt strak voorbij en gaat bijna naadloos over in ‘Make it Real’ en de trein is vertrokken. Dan krijgen we waar we voor gekomen waren: de concertklappers van weleer met ‘Bad Boys running Wild’, ‘The Zoo’, een vet ‘Coast to Coast’, ‘Loving You Sunday Morning’. Het publiek wordt pas aangesproken voor ‘The Best is Yet to Come’, gevolgd door ‘Raised On Rock’. Vervolgens krijgen we het kinky ‘Tease Me Please Me’ en het harde ‘Dynamite’ alvorens James Kottack met zijn drums de hoogte ingaat. Op de gigantische schermen een mooie projectie waarin Kottack wandelt door enkele albumhoezen terwijl hij fragmenten uit de albums drumt. ‘Lovedrive’ en ‘Animal Magnetism’ passeren voor onze ogen en roepen toch enige nostalgie op.

24 SCORPIONS.JPG

18 SCORPIONS.JPG

42 SCORPIONS.JPG

 

Meer nostalgie als een introfilmpje annex artwork van ‘Blackout’ te voorschijn komt. Schenker komt als een gek het podium opgelopen, uitgedost als de onfortuinlijke man (hijzelf?) op de cover. Voorzien van een rokende gitaar brengen ze deze snelle beuker. ‘Big City Nights’ sluit even af alvorens we een finale krijgen met ‘Stll Loving You’, ‘’No One Like You’ en klapper ‘’Rock You like a Hurricane’.

Ja, misschien allemaal voorspelbaar en wat afgelikt, maar wat wil je? Op de nieuwe nummers na kon deze set evengoed plaatsvinden in 1988 of zo. Deze band is zo straf en strak op mekaar ingespeeld en het showelement is sooo ‘80’s dat het tegelijk onderhoudend maar ook wat koel en berekend overkomt. Ondanks het feit dat Schenker nog steeds als een dolle hond over het podium rent en de andere oudere leden (Meine & Jabs) nog even scherp staan als vroeger, wordt Scorpions toch een beetje een anachronisme. Zonder daarbij mijn eigen rock-roots te willen verloochenen want met ‘Taken By Force’ (1978) hebben ze me als jonge knaap voor goed geïnjecteerd met het virus wat tot op heden niet is uitgewerkt.

28 SCORPIONS.JPG

43 SCORPIONS.JPG

30 SCORPIONS.JPG

 

Ook fantastisch voor de velen die speciaal voor Scorpions zijn komen afzakken. Schenker en Meine zijn nu beiden 63 en kijken heimelijk uit naar hun pensioen. De afscheidstoernee is nog bijlange niet gedaan, dus wie deze hardrock en metal iconen nog wil zien kan bvb nog naar Vorst in het najaar.

Toen ik op de fiets (!) zat  richting auto, passeerden er onder politiebegeleiding vijf flinke Mercedessen met Duitse nummerplaat. Royalty?

Zeer binnenkort het vervolg...

12:33 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

02-11-10

Metal Female Voices Fest 2010, Pt 2

pic banner purple.JPG

newbannermfvf7.jpg

More gentle wayfarers of outlandish repute...

 

Zondag op het dooie gemak terug naar Wieze. Weerom geen Bierfeesten, maar de tweede dag MFVF. Buiten een druilerige regen, maar eens binnen is het alsof je niet bent weggeweest.

Ruim op tijd ook voor de aftrap wordt gegeven door ANWYNN ipv Dejafuse, welke het om weet ik welke reden lieten afweten. Ik ga er van uit dat dat altijd wel een ernstige oorzaak zal hebben want deze gelegenheid laat je als kleinere band niet liggen.

Anwynn dus, ik had er al wel van gehoord, letterlijk klaar voor de strijd met een hoop personeel op het podium. Deze band 'van bij ons' speelt eerder traditionele heavy metal met pagan en gothic invloeden. Zangeres Amandine is voorzien van een mooie maar niet echt krachtige stem. Zij past echter perfect in het geheel en dat is al heel wat. Naast haar bevindt zich ook nog een stevige zanger op het podium. De man laat zich Thor noemen en heeft echt wel alles mee om het visueel aantrekkelijk te houden. Buiten zijn podiumpresentatie is het eerder een timide band. Men zou voor minder als Thor met een zwaard begint te zwaaien. Ik vond het een aangename opening, maar ik kende hun muziek niet dus heb ik het over me heen laten komen.

01 Anwynn.JPG

02 Anwynn.JPG

Het Noorse RAM-ZET mocht het publiek verder opwarmen. Hier had ik zelfs nog nooit van gehoord. Deze band klinkt vanaf de eerste song al veel progressiever dan wat we tot hiertoe gehoord hebben. Persoonlijk kon ik het hele concept niet goed plaatsen en kreeg ik geen vat op de nummers. Zangeres ‘Sfinx’ zag er wel vervaarlijk uit met haar gewaagde kapsel maar was tevens gezegend met een dynamisch stemgeluid. Helaas kon het me niet blijven boeien, maar dat is volledig voor mijn rekening. Het was immers nog vroeg, er viel nog teveel bij te kletsen en een hete koffie was zeer gewenst.

03 Ram-Zet.JPG

04 Ram-Zet.JPG

Uit Kroatië kwam OMEGA LITHIUM, een gothic metalkwartet met een bijzonder lieftallige zangeres. Deze had ik keurig voorbereid. Het een heeft niets met het andere te maken natuurlijk. Deze band wist zich bijzonder staande te houden maar het donkere bijna industrial geluid (ok, mede door de begeleidende orchestratie) wegen wel wat zwaar op de frêle schouders van Mya Mortensen. Haar vocale capaciteiten konden de druk met momenten niet doorstaan, maar op het einde van de rit keek ze toch wel erg triomfantelijk in de hal.

Instrumentaal stond het wel als een huis en Mya, toch niet groot van was, had wat mij betredft een prima job geleverd. Ik nam me zelfs voor om aan de stand hun eerste en enige album aan te schaffen maar ben het rats vergeten. Volgende keer dan maar.

05 Omega Lithium.JPG

06 Omega.JPG

07 Omega Lithium.JPG

Na de volgende korte ombouwpauze kregen we SARAH JEZEBEL DEVA op ons brood. Deze dame mocht zich al bewijzen op albums en tours van (als bekendste) Cradle of Filth en Therion. Eerst en vooral ‘chapeau’ voor de gedurfde maar aartslelijke outfit. Ik bedoel maar: je moet al erg zelfzeker zijn om zoiets klaar te spelen. Dit pleit voor Sarah dan, laat dit duidelijk zijn.

Ik zou zelfs meer zeggen: ze mocht van mij nog meer aan aanwezigheid uitspelen op het podium. Dat ze zich na enkele nummers eerder in het midden/achteraan nestelde vond ik jammer. Deze meid mocht haar act nog beter in de verf zetten!

Muzikaal vond ik het nogal van het een in het andere uiterste gaan. De nummers waren nogal hectisch en theatraal. De band klonk wel solide maar kon mijn aandacht niet echt lang vasthouden. Laatste song, de cover ‘Bitch’ (Meredith Brooks) vond ik helemaal niets en paste als een tang op het spreekwoordelijke varken. Dit nummer is zo on-metal dat het zelfs ordinair werd. Jammer!

08 Sarah.JPG

09 Sarah.JPG

Een versnelling hoger met THE AGONIST dan maar. Deze Canadese band met als frontvrouw de fris ogende Alissa White-Gluz, grossiert in een dodelijke mengeling van heavy metal, melodic death en een streepje metalcore. Hun tweede cd ‘Lullabies for the Dormant Mind’ heeft lang opzij gelegen wegens het brutale karakter er van. Met het oog op dit optreden had ik me er toch in vastgebeten. Komt daarbij dat de meer dan energieke show het publiek aardig in zijn klauwen had. De furieuze podiumpresentatie van Alissa, de afwisseling tussen de cleane en brutale zang én haar strakke look maakten dat dit het eerste echte hoogtepunt van de dag werd.

10 The Agonist.JPG

11 The Agonist.JPG

12 The Agonist.JPG

Het Spaanse DIABULUS IN MUSICA heeft een meer symfonische aanpak. Minder heavy dan hun voorganger, maar zeker niet minder boeiend. Gewapend met een vocaal trio achteraan en een erg geëngageerde toetsenist/zanger, kwam het voor mij onbekende materiaal erg goed over. Maar dat is waarschijnlijk te verklaren door het grootste gebrek aan deze band, nl. originaliteit. Ik denk dat zij wel erg grote Epicafans zijn en alles van Nightwish van buiten kennen. Een flard Theatre of Tragedy (maar dan anno 2010) hoor ik ook terug. Als uit het koortje sopraan Maité Itoiz de leadzang van Zuberoa Aznárez komt aanvullen gaat de band wel een versnelling hoger. Samen brengen zij nog Het Bloemenduet uit de opera ‘Lacmé’ van Delibes, of toch een fragment daaruit. De stemmen blenden geweldig en zo krijgen we ook op zondag een portie klassiek, wat nooit weg is. Met het epische ‘St Michaels Nightmare’ sluiten zij hun set af. Geen potten gebroken dus, maar me zeker niet verveeld met deze Spaanse ‘inzending’.

13 Diabulus.JPG

14 Diabulus.JPG

15 Diabulus.JPG

De laatste rechte lijn werd ingezet met HOLYHELL, een Amerikaanse powermetalband rond gitarist Joe Stump. Dat is misschien wat scheef door de bocht, maar zo draaide het wel uit. Stump is een uitmuntend gitarist die de mosterd haalt bij ene Yngwie M. en toch ook wel een beetje veel bij Ritchie Blackmore. Ik zag hem eerder al aan het werk met zijn soloband en was zwaar onder de indruk. Maar ondanks zijn kunnen blijft het bij traditionele neo-klassieke heavy metal en hardrock, wat ik net zo geweldig vind!!!

16 HolyHell.JPG

17 HolyHell.JPG

Maar er is ook een zangeres en die die doet haar best om haar vrouwtje te staan tussen Joe en de batterij toetsen. Maria Breon heeft alle capaciteiten om het boeiend te houden. Ook stemsgewijs is het meestal raak. De muziek situeert zich een beetje tussen Yngwie’s ‘Odyssey’ en Rainbows laatste albums. Erg hapklaar dus, met een bombastische saus en spetterend gitaarwerk van Stump is dit spek voor mijn bek.

Daar het gros van de bands dit weekend toch eerder op een symfonische leest geschroeid zijn (buiten de deathmetal bands natuurlijk) is het toch eens een ander geluid. Misschien mocht Maria iets agressiever uit de hoek komen en klinken, maar al bij al vond ik dit bijzonder opwindend. Als toemaatje kregen we nog Dio’s ‘Holy Diver’, wat perfect in de lijn van het vorige materiaal paste.

18 HolyHell.JPG

19 HolyHell.JPG

Hiermee waren we weeral in de laatste rechte lijn naar de finale. In de praktijk wil dit zeggen: wie een leuke plaats heeft, blijft daar ook staan. Vooraan is het dan soms wel eens hectisch maar we blijven vriendelijk en maken een praatje met de opeengepakte nieuwe buren…

 

Net Noors/Duitse LEAVES’ EYES had gemakkelijk headliner kunnen zijn maar was het niet. Toch een voorlaatste plek op het programma.

Ik ben een zeer grote fan, dus er kon al niet veel meer mislopen en dat deed het ook niet. Enkele jaren geleden namen zij hier hun live dvd op en die gaat nog regelmatig in de dvd-schuif. Gewoon té mooi om niet naar te kijken. Mijn maat is een nieuwe fan en had toch nog enkele vooroordelen. Niet hard genoeg enzo, je kent dat.

Ik geef toe, Liv Kristine’s stem is te lief voor de muziek die ze maken, maar het bandgeluid is wel degelijk op het contrast tussen haar stem en die van echtgenoot Alex Krull gebaseerd. De Schone en Het Beest, zeg maar. Ik vind het ook geweldig hoe Liv tussen alle bombast en weerwerk perfect haar eigenste melodieën onverstoorbaar blijft brengen. Haar vriendelijke en sprekende mimiek maken het plaatje volledig. Ook bijzonder is dat zij vorig jaar dezelfde magie konden overbrengen in een kleine club als de Biebob. Een een gigantisch podium voor handen wordt het natuurlijk alleen nog maar beter. Met een greep uit de ‘Vinland Saga’ en ‘Njord’ cd’s was elk nummer gewoon raak. Na de sfeervolle intro kregen we gelijk ‘Njord’, gevolgd door het meeslepende ‘My Destiny’. Klassiekers als ‘Farewell Proud Men’ en ‘Solemn Sea’ ontbraken niet. Echt heavy en episch werd het met ‘Ragnarok’, waar Alex zich volledig in kon laten gaan. Er werd afgesloten met ‘Froya’s Theme’, tevens het muzikale zwaartepunt van de laatste cd.

21 Leaves.JPG

22 Leaves.JPG

101024  MFVF 2 218.jpg

24 Leaves.JPG

Leaves’ Eyes was gewoon fantastisch, laat ik dat duidelijk stellen. Mijn maat slaagt er in om mij een biertje te bezorgen, fijn gebaar en ook van de omstaanders om dit over enkele handen naar de voorste linies over te brengen.

EPICA is natuurlijk de gedoodverfde winnar van deze editie. In tegenstelling tot wat de ‘presentatrice’ beweerde, is dit niet de enige Belgische show dit jaar; ondergetekende zag ze al twee maal op deze bodem presteren dit jaar. Ik vraag me trouwens af of de juffrouw een minimale kennis van zaken heeft gezien ze alles moet aflezen en soms de naam van de aangekondigde band schijnbaar nauwelijks kent of kan uitspreken. Komt toch wat sneu over, mijn gedacht.

Epica opereert hier onder de noemer ‘The Phantom Agony Show’ maar dat vond ik uiteindelijk niet echt gepast. Zij spelen in hun reguliere sets al voldoende uit hun debuut en dit keer was het niet spectaculair anders. Ik zag het punt dus niet.

25 Epica.JPG

26 Epica.JPG

27 Epica.JPG

Het maakt ook niet uit. Epica is ondertussen al jaren een goed gesmeerde machine en zonder twijfel de populairste en tevens grootste (metal) band in Nederland. Dat maakt van Simone meteen de meest gefotografeerde vrouw na het koningshuis denk dan.

Zij steken van wal met ‘Samadhi’ en ‘Resign to Surrender’ van hun laatste cd. Dan volgen tussen de rest door enkele nummers uit ‘Agony’ maar m.i. te weinig om de show er naar te vernoemen, om het nog eens te zeggen dus.

‘The Obsessive Devotion’, ‘Cry for the Moon’, ‘The Imperial March’, ‘Tides of Times’ vertoont een beetje een onzekere Simone, maar ze komt er mee weg. ‘Sancta Terra’ en ‘The Phantom Agony’ sluit de set af.

Gelukkig krijgen we nog een flink dessert met o.a. een vette uitvoering van ‘Seif al Din’ en een imposant ‘Consign to Oblivion’. Een mooie podiumpresentatie middels stoomkanonnen en mobiele muzikanten.

Epica was een voorspelbare afsluiter maar zij deden het ook weer met bravoure. Vorig jaar was het misschien nog grootser, maar deze moest zeker niet onderdoen qua impact op de festivalganger.

28 Epica.JPG

29 Epica.JPG

30 Epica.JPG

31 Epica.JPG

32 Epica.JPG

Beetje moe maar bijzonder voldaan (met een kleine minuut stilte in de auto alvorens te vertrekken) lieten we Wieze achter ons. MFVF zat er op. De eerste namen van volgend jaar zijn ondertussen ook al bekend, maar ik ben voorlopig voldaan.

19:34 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

20-01-10

Epica & Krypteria, Trix, 17/01/10

kop concert.jpg

Neen, neen, neen. Ik moet ze niet.

Ik moet ze niet en ik sta soms op het punt ze te verachten. Ik kan ze nog verdragen als ik ze op hun eigen terrein in hun aftandse en vervallen eigenste Bokrijk de weg vraag of op een of andere manier - onvrijwillig uiteraard - toch verplicht ben ze aan te spreken. Dan komen ze nog aardig en zelfs joviaal over.

Hun opgroeiende worpen manifesteren zich echter anders. Als een bende verongelijkte balkannegers grijpen zij met onvermoeibare arrogantie wat hen zo lang ontzegd is geweest, namelijk entertainment. Met hun lijfgeur die het midden houdt tussen oud okselzweet en het ontbindende kadaver van een 'sanglier', met een toets van een meute natte jachthonden, weten zij zich steeds meer en meer te manifesteren op plaatsen waar ze eigenlijk niet thuishoren. In mijn nabijheid bijvoorbeeld.

Natuurlijk gun ik ze wel het zonlicht, daar heb ik vooralsnog geen controle over. En een stukje niet al te vruchtbare grond om te bewerken. Ik gun ze ook hun maffiose leiders en danteske industrieën, maar uit Vlaamse concertzalen moeten ze wegblijven.

To-taal verschillend van de joviale Nederlanders, die teveel en ten onrechte deze eigenschappen worden aangeschreven. Omgeven zijn door een bende noorderburen is altijd gezellig, want zo willen ze het zelf ook. Biertje in de hand, 'rielékst' naar een bandje kijken, niet teveel gedoe, leuk. To know them is to love them.

WALEN daarentegen houden zich op als een horde minderbedeelden. Zij kijken meewarrig en onschuldig om zich heen en houden zich van 'den onnozele' en eens het licht uitgaat voor de show, wringen zij zich met hun ongewassen en gedateerde kapsels naar voren. Met de wilde blik van een gedrogeerde Albaniër. En dan spreken we nog niet over de klanken van hun zogenaamde krotte Engels.

Zij zijn er ook altijd voor ik zelf arriveer. Moet wel. Met hun hondenkarren of derdehands Peugeots dienen zij tijdig uit hun holen te vertrekken. De schok moet groot zijn als zij nadien terug in de gore vertrekken van hun logies terugkeren. Maar dit volledig ter zijde.

Om het concertjaar in te zetten zonder al te veel moeite te moeten doen, zakte Tarkus & co zondagavond af naar Hof Ter Lo, ofte, Muziekcentrum TRIX. What's in a name?

Het op de avond zelve nog niet uitverkochte concert van EPICA beloofde weinig verrassingen op zich, maar de aanwezigheid van support act KRYPTERIA trok me volledig over de lijn. Na beide bands recentelijk in grote doen op het Female Voices Fest te hebben gezien, kon er weinig misgaan. De recentste cd van Epica is ondertussen verteerd en de hapklare songs van de andere band hoeven niet veel voorbereiding.

Als KRYPTERIA aanvangt is de zaal nagenoeg volledig vol. Zij brengen een haast identieke set dan voorheen, wat niet stoort, want zangeres Ji-In Cho is op zich al aardig om naar te kijken en haar vocale bijdragen zijn ver boven niveau. Waarmee ik wil zeggen dat haar bijdrage perfect is, niet dat ze een fantastische stem heeft. Soms klinkt ze een beetje kinderlijk, maar ergens schuilt er een ferme rockstem in het kleine mensje. Ze zingt feilloos de vlotte songs en de band doet wat ze moet doen.

Erg energiek en bijzonder enthousiast. Dat valt niet te ontkennen. Er word erg veel gebracht van 'Bloodangel's Cry' en enkele songs van de nieuwe 'Last Kiss'. Als opener was dit bijzonder leuk, ik neurie soms zelfs hun songs, en dat is niet iedere band gegeven.

00 kryp 1.jpg
00 kryp 2.jpg
00 kryp 3.jpg
00 kryp 4.jpg

EPICA dient zich natuurlijk helemaal niet meer te bewijzen. Toch moet het steeds weer een uitdaging zijn om het bereikte niveau te blijven handhaven. De band staat nu op haar hoogste punt, zowel qua creativiteit als populariteit en dan heb ik soms angst dat een zoveelste optreden wel een erg routineus zou kunnen worden. Hoe fout kon ik zijn?

Toch een enkele bedenking na het derde of vierde nummer. Simone leek me helemaal niet echt in optima forma. Op een onbewaakt moment dacht ik zelfs dat ze het niet ging uitzingen. Ze haalde niet alle noten en keek zelf soms erg twijfelachtig naar de andere bandleden. Maar gelukkig wist ze zich te herpakken waardoor nog voor het midden van de set met het epische 'Kingdom Of Heaven', er helemaal niets meer aan het handje leek. Gelukkig maar, want een song als 'Tides Of Time', toch een echt hoogtepunt, kwam erg aangrijpend over. Vooral, en ja, ik lieg niet, omdat ze zichtbaar moest werken om het perfect te brengen. Wat ze uiteindelijk ook echt deed. Persoonlijk heb ik daar geen probleem mee; dit getuigt van inzet, inleving en vooral: echtheid. De troela's die als huppelend elke noot feilloos zingen, daar stel ik me wèl vragen bij. Simone mag dan soms wat koud en afstandig overkomen, zij bracht Epica naar waar ze nu staan! Mijn gedacht!

Epica speelde bijna twee uur lang; deed een greep uit alle albums en wist de zaal te laten bewegen en uit haar hand eten. Natuurlijk heeft een zaal als TRIX ook zijn nadelen, maar ik vermoed dat ze al in kleinere zaaltjes hebben gespeeld. Geen pyro's dus, maar wel een redelijke lichtshow.

Haast alle bekende songs kwamen aan bod zoals de single uit hun recentste cd, 'Unleashed'. Verder o.a. 'Cry For The Moon', 'Sensorium', 'Consign to Oblivion', 'The Divine Conspiracy' en zelfs 'Quietus'. Tijdens 'Seif al din' kreeg de band visuele versterking van een exotische danseres. Enige song die ik miste was 'The Phantom Agony'.

Simone was op deze dag jarig (ze werd 25), maar koos er voor om dit met ons samen te vieren, al heb ik er maar het raden naar wat er zich nadien afspeelde. (Jägermeister, iemand?)

Wie deze band de laatste jaren niet aan het werk heeft gezien, moet daar wel eens werk van maken, want zij zijn niet voor niets Nederland's grootste metalband. Zelf ben ik nu wel een beetje Epica-moe. Moet je maar alleen gaan! Op 26 januari beginnen zij aan een zeer uitgebreide Amerikaanse en Canadese tour. 'Tis maar, als je in de buurt moest zijn...

00 epica 1.jpg
00 epica 2.jpg
00 epica 3.jpg
00 epica 4.jpg
00 epica 5.jpg
00 epica 6.jpg

 



 

 


 

 

100117 Epica 189 G23

 


 

En de Walen die ik beroepshalve tegenkom zijn nochtans zeer vriendelijk. Omdat ze weten dat ze dan sneller voortgeholpen worden. Of om sneller van mij vanaf te zijn, dat kan ook.

 

09:09 Gepost in Muziek | Commentaren (1)