25-07-15

Bospop 2015 Pt 2, 12/07

 

logo_groot.jpg

DEEL 2

 

 

Om 19u EUROPE. En laat ik eerst en vooral alle meesmuilers de mond snoeren: Europe is een vette band die live staat als een huis.

Als ze inzetten met de titeltrack van hun verse fantastische album ‘War Of Kings’ is meteen duidelijk dat ze scherp staan. Opvallend is vooral de pres(en)tatie van zanger Joey Tempest. Joey wordt in augustus 52 maar dat zou je hem helemaal niet aangeven, toch niet vanuit het publiek gezien.

EUROPE 1.jpg

EUROPE 5.jpg

EUROPE 9.jpg

EUROPE 7.jpg

De dames rondom in mijn nabijheid zijn de mening toegedaan dat hij nog steeds ‘cute’ is en eerlijk gezegd kan ik dat ook wel begrijpen. Hoe dan ook: Joey’s stem klinkt krachtig genoeg en heeft nog steeds een hoog bereik. Fysiek verkent hij springend en rennend het grote podium en lijkt tegelijk vereert en geamuseerd naar het enthousiaste publiek. Veel interactie, handjes schuddend, beetje uitdagend naar de vrouwelijke fans, kortom: het mag weer!

EUROPE 14.jpg

EUROPE 22.jpg

EUROPE 11.jpg

De rest van de band kwijt zich eerder plichtsbewust van zijn taak. De ietwat nors ogende John Norum op gitaar, bassist John Levén, bebaarde Mic Michaeli op toetsen en drummachine Ian Haugland.

Na nog een nieuwe song, ‘Hole in my Pocket’ grijpt de band even in zijn rijke verleden met het oude ‘Scream of Anger’ en een heavy ‘Superstitious’. Volgt dan het donkere nieuwe ‘The Second Day’ om dan te zalven met ‘Carrie’. Het publiek snoept er van en Joey speelt nogmaals al zijn charmes uit.

EUROPE 17.jpg

EUROPE 19.jpg

Na het wat neutrale ‘Firebox’ volgt een gerokken ‘Rock The Night’ waarmee iets teveel tijd wordt verloren zal later blijken. Dan komt een roadie Joey letterlijk een klok onder de neus duwen waarna de band furieus hun laatste single inzet ‘Days Of Rock’n’Roll’, een nummer waar ik de geest van Deep Purple in hoor.

EUROPE 26.jpg

EUROPE 15FX.jpg

EUROPE 20.jpg

EUROPE 25.jpg

Als er nog 2 minuten speeltijd overblijven klinkt de intro van ‘The Final Countdown’ en Europe is de eerste band die que schema even over tijd gaat. Maar eerlijk: hier kan je de stekker moeilijk uittrekken en Thunder begint in de tent gewoon aan zijn set.

Europe fans: wie ze in het najaar gaat zien in de Trix: hou je vast aan je bretellen want dit was reeds van zulk een klasse dat een full zaalshow zeker gaat knallen.

Thunder laat ik voor wat ze zijn want ten eerste: recentelijk op GMM heb ik ze al mogen genieten en vooral: mijn plekje voor DREAM THEATER werd alsmaar beter. Wat zeg ik? Voor ik het besef sta ik nog eens helemaal vooraan. Vanaf nu is het proggen tot we naar huis gaan.

Onder de noemer ‘30th Anniversary’ gaat Dream Theater dit jaar de wereld rond. M.i. een beetje op overdrive want in 1985 was de bandnaam nog niet gecreëerd en mijn cd ‘The Majesty Demos’ dateert van 1986. Het was pas in 1989 dat het eerste album onder de gekende naam uitkwam. Allemaal wat relatief, mijn gedacht.

DT 2.jpg

DT 4.jpg

DT 6.jpg

Maar vooruit: een verrassing is het om met ‘Afterlife’ uit het debuut te beginnen. Nooit gedacht ooit nog iets uit die periode te horen.

Als daarna de klassieker ‘Metropolis Pt1’ wordt ingezet is het muzikaal vuurwerk. Met Mike Mangini achter de prachtige drumkit klinkt alles wat meer in balans en wordt niet alles meedogenloos dicht geplamuurd.

John Petrucci, die dag jarig (48), trakteert de weide op zijn herkenbare en bij momenten kleurrijke gitaarspel. Maar nieuw is het allemaal niet meer voor de doorwinterde DT-fan.

DT 11.jpg

DT 12.jpg

DT 13.jpg

En dat is een beetje de bijsmaak die ik heel het optreden heb. Met ‘Burning My Soul’ volgt een niet-zo-heel-populair nummer uit de ‘Falling Into Infinity’, misschien wel een onderschatte plaat.

Luchthappen met het steeds weer emotionele ‘The Spirit Carries On’, wat telkens letterlijk voor kippenvel zorgt. ‘As I Am’ trekt terug de harde kaart. Dream Theater op kruissnelheid is altijd een feest en James LaBrie is goed bij stem én zoekt af en toe contact met het publiek.

DT 14.jpg

DT 15.jpg

DT 21.jpg

DT 22.jpg

Met ‘Panic Attack’, ‘Bridges in the Sky’ en ‘Behind the Veil’ zit de set er op. Je verwacht met een korte festivalset toch iets meer populaire songs. Al bij al een fijn wederzien maar niet overdonderd.

DT 16.jpg

DT 17.jpg

DT 23.jpg

Dan even spurten naar de tent waar ANATHEMA’s introtape al loopt. Volle bak daar ondertussen.

Deze bijzondere band uit Liverpool zet mooi in met een sfeervol en opbouwend ‘Anathema’, een van de betere tracks van het prima album ‘Distant Satellites’. En ik weet niet echt hoe het komt maar de passie waarmee Vincent Cavanagh de set inzet is aangrijpend, op het theatrale af maar vooral indrukwekkend.

ANA 1.jpg

ANA 4.jpg

Na dit bezwerend opgebouwde nummer volgde ‘Untouchable Pt 1’, nog een nummer dat langzaam toeneemt aan intensiteit en uitmond in een epische finale.

Ondertussen werd het zo warm en bedrukt in de veel te kleine tent waardoor ik me genoodzaakt voelde om de rest van de set van aan de buitenrand te volgen. Met ‘Thin Air’ en ‘The Lost Song’ grepen ze ook weer naar de keel en kreeg het concert een haast religieus karakter.

Anathema is zonder twijfel een van de meest beklijvende live acts van het ogenblik en dit in een wereld waarin eendagsvliegen de meerderheid uitmaken. Dat deze band elk concert tot een evenement kan ombuigen zegt veel over de bevlogenheid, creativiteit en niet in het minste over de songs die zij in hun rugzak hebben.

ANA 5.jpg

ANA 8.jpg

 

Nog voor het einde was ik toch weer op weg naar het grote podium. Opvallend was dat er eigenlijk nog veel ruimte was vooraan. Ik zag ook een hoop volk naar de uitgang vertrekken. Morgen werken? STEVEN WILSON onbekend? Ik heb er het raden naar. Comfortabel veel ruimte dus voor de stage.

Ondertussen liep de introductiefilm al daarmee wist je gewoon dat er iets bijzonders op til was. Bijzonders? Wat er ging volgen is met geen woorden te beschrijven.

SW 08.jpg

SW 12.jpg

 

SW 03.jpg

‘Hand.Cannot.Erase’ is het laatste album van Steven Wilson en ondanks het feit dat dit album niet zo heel toegankelijk is – ik worstel er ook nog mee – kan ik er niet omheen: Steven Wilson is een genie.

Is het niet door zijn onuitputtelijke creativiteit, dan wel door zijn aanpak, zijn perfectie, zich omringend door de absolute top van muzikanten en daar bovenop nog het schijnbare gemak waarmee hij alles live weet te brengen.

SW 05.jpg

SW 13.jpg

SW 16.jpg

SW 19.jpg

Zijn band bestaat uit Craig Blundell (o.a. Pendragon) op drums, de fenomenale gitarist Dave Kilminster (Roger Waters, John Wetton), Nick Beggs (o.a. Steve Hackett en ja, van Kajagoogoo…) op bass en Adam Holzman op toetsen. Uiteraard is hij zelf ook een bijzonder gitarist. Ik voeg er gelijk aan toe dat elke, maar dan ook elke instrumentale bijdrage van de bandleden zo waanzinnig perfect was, dat me zich gaat afvragen: what’s next?

‘Are you ready for some really miserable music?’ was Steven’s vraag na de eerste twee songs van de set. Ik denk dat bijna het hele recente album de revue passeerde, wat natuurlijk niet tot een vreugdedans uitnodigde. ‘H.C.E.’ is nu eenmaal een tragisch en redelijk depressief album qua thematiek maar muzikaal is het een feest.

SW 20.jpg

SW 21.jpg

SW 23.jpg

Dat Wilson even later zijn gekende (zachte) tirade tegen de ‘happy music’ op de radio nog eens moest brengen leek me overbodig; we hebben boodschap ondertussen wel begrepen, Steven!

Slechts onderbroken door een enkel uitstapje naar ‘Grace for Drowning’ met ‘’Index’, ‘Lazarus’ van Porcupine Tree en ‘Harmony Korine’ uit zijn solo debuutplaat (als dat nog relevant is voor een bijklusser als Wilson…), kregen we het hele verhaal dat de ene keer als een warm deken over het publiek werd uitgerold, en dan weer als een vuistslag aankomt.

Bijzonder mooi  was het nummer ‘Routine’ met een begeleidende film van een ontroerende schoonheid en tragische eenvoud.  De rode ogen van de (animatie) persoon in de routine van het dagelijkse leven (jaja) is me wel even bijgebleven.

SW 24.jpg

SW 26.jpg

SW 27.jpg

 

Mooi toch om met het redelijk onbekende ‘Sleep Together’ (uit ‘Fear of a Blank Planet’) af te sluiten. De dramatiek en de intensiteit van 80 minuten ‘Hand.Cannot.Erase’ diende even doorgespoeld te worden.

Visueel was het ook een spektakel met een continue film op de achtergrond, sfeervolle verlichting en bovenal: een plezier om topmuzikanten deze niet voor de hand liggende muziek te zien spelen.

Wat moet of kan ik hier nog over zeggen? Dit was zo imposant, zo akelig perfect en sfeervol dat woorden haast tekort schieten. Ik neem aan dat dit niet voor ieders bek is, maar ik vond het een meer dan waardige en zeker stijlvolle afsluiter. Met die idee dat er reeds een contingent van progminded publiek aanwezig is, anders wordt het wat al te pover vooraan.

Waarlijk een mooie dag!

06:15 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

17-07-08

Bospop, Eindhoven 13/07/08...Gezellig of wat?

Festival Report Logo 2


Het moet al van heel wat zelfzekerheid getuigen om je festival te promoten met de slogan ‘Het Beste Festival’. Bospop gaat al jaren voor de slogan ‘Het Gezelligste Festival’. En ze maken dit nog waar ook. Ondanks dat er dit jaar best grote namen staan geprogrammeerd – Neil Young & Santana – blijven zij met de voeten op de grond. Handig geparkeerd, vlotjes door de ingang, maar toch een meer doorgedreven controle dan elders. Doch, wolfijzers en schietgeweren werden thuis op de plank gelaten, waardoor ook dit euvel handig werd omzeild.

Het terrein is beperkt, maar ook het aantal toeschouwers blijft ‘gezellig’. Met gemiddeld een 12 000 mensen in het park, is het al aardig vol. Je waant je er eerder op een drukke Sint Anna Plage dan op een rockfestival. Bij zonder aardige luitjes ook; je baant je vlot van achteraan tot op de plek waar jij wil staan voor het podium. Het geurpatroon situeert zich niet enkel in vertrapt gras of een occasionele friet of pizzageur, maar ook opvallend veel in die van een kruidige mengeling die eerder wordt geïnhaleerd. You know. Vandaar dat de meeste festivalgangers er nogal ‘rielékst’ bijlopen, of vooral zitten en liggen. De uiterst voordelige prijs/kwaliteit verhouding van het bier van de hoofdsponsor kan er ook voor iets tussenzitten; Op geen enkel festival dit jaar heb ik goedkoper pils geconsumeerd dan hier. Wat voor ons dan weer een bijzonder pluspunt is.

Twee podia, in een blijkbaar onveranderde opstelling sinds ik een zestal jaren geleden voor het laatst op dit festival was. De mainstage, iets milder in omvang dan de doorgaans monsterpodia bij GMM of W., en een tentstage. Verder voldoende catering, én een vlotte bediening aan de overdadig aanwezige bierpompen. Valt hier dan niets op aan te merken?

Ik moet het ofwel verdrongen hebben, of dit is inderdaad het beste festival in de Lage Landen. In de eerste plaats zeker het goedkoopste, vervolgens qua programmatie best afwisselend en op een zeker niveau, en uiteraard het gezelligste!

SUBWAY TO SALLY

STS is een Duitse band, opgericht begin jaren ’90. Ik had er al wel eens een clip van gezien, maar wist niet dat zij een geweldige live show in petto hadden. Zij situeren zich ergens tussen Rammstein (zang, gitaarklank) en In Extremo door het gebruik van viool, schalmei, draailier en andere eerder traditionele instrumenten. Muzikaal hakt het dan ook ongenadig in op de nekspieren. Visueel val er heel wat te beleven. Vuur speelt duidelijk de hoofdrol in vele songs, waardoor er op het podium altijd wel ergens vlammen te zien zijn. Hoogtepunt (enfin,..) was het beurtelings vuurspuwen van enkele bandleden. Zanger Eric Fish (een gelukte imitatie van onze eigenste Sergio on a bad hair-day) heeft voldoende presence om de statische, erg riff-geörienteerde industrial-gothicmetal te dragen. Zijn uiterlijk – en dat van de andere bandleden, spreekt tot de verbeelding en maakt er een mooi gebeuren van. Als de gelegenheid zich voordoet om ze in een zaal te zien, zal ik deze zeker niet laten liggen!

XX STS 1XX STS 5XX STS BWXX STS GITAARXX STS VIOOLXX STS VUUR 2XX STS 4 BIG


DANA FUCHS

Wie is Dana Fuchs? Ik had er ook geen idee van, maar wat voorbereidend werk maakte dat ik ze toch noteerde om te gaan zien. Bovendien waren er deze dag bijzonder weinig vrouwen op het podium te zien, dus….

Dana Fuchs is een Amerikaanse singer/songwriter/bluesartieste die zich zowat situeert tussen Joan Osborne of Aimée Mann, maar dan met het vuur van Janis Joplin. Kortom, de zangeres die Anouk probeert te zijn, maar nooit zal worden. Fuchs is een vaste waarde in de Amerikaanse clubscène, en volgens mij komt ze daar beter tot haar recht dan in de festivaltent. Aan haar voorkomen zal het zeker niet liggen, buiten een geweldige strot en een lijf van enkele meters lang, wist ze het podium behoorlijk in te palmen middels haar weelderige haardos quasi te headbangen.

Muzikaal zal het wel snor. Uit ervaring weet ik dat men op Bospop de purist graag verwent. Vroeger stond er zelfs een tent exclusief voor bluesartiesten. Zelf niet echt een bluesman, wist ik deze dynamische set toch te smaken wegens de no-nonsense aanpak van deze Dana Fuchs Band.XX FUCHS 1XX FUCHS 2XX FUCHS 3


THIN LIZZY

Op de mainstage een classic (hard)rockband van formaat! De laatste jaren was het niet echt moeilijk om deze aan het werk te zien. Vorig jaar nog op Arrow. Het nieuwe is er sinds 1983 al af. Thin Lizzy bracht immers geen nieuw werk meer uit na de dood van Phil Lynott in 1986. (niet echt) Origineel lid Scott Gorham is vandaag dan ook het enige lid dat tot de klassieke line-up mag gerekend worden. John Sykes speelde nog wel mee op ’s bands laatse LP uit ’83. Enfin, Sykes en Gorham hebben de band eind jaren ’90 gereanimeerd en toeren nu occasioneel – between jobs – rond met Thin Lizzy. Sykes doet Lynott alle eer aan door zijn gedreven zang, en doet uiteraard een aardige gitaarduit in het zakje. Zijn pensioen is immers gemaakt met Whitesnake’s ‘1987’ en zijn eigen Blue Murder. Op drums zat – alweer – topdrummer Tommy Aldridge (Ozzy, Whitesnake, Pat Travers) die volgende maand 58 wordt!. Power verzekerd dus. Zijn traditionele drumsolo – met en zonder sticks – was kort maar imposant. Aangevuld met een sterke bassist wist dit kwartet de weide aardig op te warmen voor het hardere werk. Sykes & co voeren deze act natuurlijk al zo lang op, dat het nieuwe er wat af is. Waarom geen nieuwe songs in mekaar draaien?

Wij kregen na de sirene, o.a. ‘Jailbreak’, ‘Waiting for An Alibi’, ‘Suicide’, Emerald’, ‘Are You Ready’, ‘Don’t believe a Word’ en ‘Cowboy Song’. Uiteraard stuk voor stuk gekend door iedereen die thuis is in classic rock. Maar ondanks de prima uitvoeringen lijkt het me stilaan een routinejob te worden.

XX LIZZY BAND 2XX LIZZY GORHAM 3XX LIZZY SYKES 2XX LIZZY GORHAM 4XX LIZZY TOMMYXX LIZZY SYKES 4

XX LIZZY GITAREN BIG


ANATHEMA

Dit is een band waar ik wel wat naar uitkeek om live te zien. Jammergenoeg was ik niet alleen, met gevolg dat de tent al behoorlijk afgeladen was toen ik aankwam. Toch wist ik langs de zijkant positie in te nemen. Ik heb bijna alles van Anathema in de kast steken, dus de druk was groot om ze live te zien. Nu is de muziek van deze progressieve-sferische metalband niet echt hapklaar, dus een tent leek me ook weer niet de ideale plek om dit mee te maken. En zo geschiedde. Niet alleen werd door de trage opbouw van de songs het geduld zwaar op de proef gesteld, daarenboven kwam het geluid ook een beetje in het gedrang. Niet echt een succes, wat mij betreft. Bovendien was het er nog aardedonker, waardoor ik zelfs geen deftige foto kon maken; Jammer.

XX ANATHEMA 3XX ANATHEMA 4

 

 

 

 

 

 


RIVERSIDE

Na drie cd’s, waarvan de eerste twee absoluut formidabel zijn, en een derde die nog steeds het voordel van de twijfel heeft, kunnen we Riverside nog eens live zien. Voor de newbies, was het ongetwijfeld een hele ervaring, voor diegenen ze al meerdere malen aan het werk zag, eerder een goede herhalingsoefening. Niets mis met de set of inzet op zich; ik mistte persoonlijk toch meer werk uit de 2e cd. Soms werd het me onduidelijk wat ze nu eigenlijk aan het spelen waren. Ook een beetje teveel Riverside gezien de laatste jaren, best mogelijk… Toch was dit een aardige presentatie op een festival dat toch niet echt prog-geörienteerd is.

XX RIVER 1XX RIVER BANDXX RIVER GIT 3XX RIVER 4


APOCALYPTICA

Onlangs nog op GMM, nu alweer op Bospop. Met zoveel bands in herhaling te zien op korte tijd, blijkt ook Apocalyptica een identieke set weer te geven als enkele weken geleden. Uiteraard hebben we daar begrip voor. Deze maal zag ik ze vanuit een andere hoek (lett.) en wist ik ook beter wat te verwachten in de set. Al bij al een leuk weerzien. Voor wie ze nog nooit aan het werk zag, zal het wel een aardige verrassing zijn geweest!

XX APO 2XX APO 7XX APO 8XX APO BIG


OPETH

Idem dito Anathema. Gelukkig stond ik net iets beter gepositioneerd. Helaas beantwoordde ook dit niet helemaal aan de verwachtingen. Net nu ik na lang aandringen van vrienden mezelf het repertoire aan het eigen maken ben;  en ik heb het er nog steeds moeilijk mee, slagen ze er niet in mij te boeien. Drie songs na mekaar brullen en beuken is voor mij teveel van het goede. Nu ik mij door hun verondersteld meesterlijke cd ‘Ghost Reveries’ aan het werken ben, is dit helaas weer een deuk in het assimilatieproces. Volgende keer beter op een meer geschikte locatie dus, maar dat heb ik al ergens gezegd.XX OPETH 1XX OPETH FX

 

 

 

 

 


TED NUGENT

‘YEAH YEAH OOOOOooYEAH! HELL YEAH!’ Dat is zowat de standaard openingszin van Uncle Ted. De Motor City Madman is aangekomen. En we zullen het geweten hebben! Absolute non-conformistische, incorrecte en vooral recht voor de raapse verbale afscheidingen vormen hier de regel. Ted Nugent (59) weet van geen ophouden. De Madman wordt bijgestaan door Mick Brown (Dokken) op drums en Greg Smith (Alice Cooper, Rainbow, Dokken) op bas. Dit trio was verantwoordelijk voor de meest energieke – zoniet de luidste set van de dag. En of het hard was! Het geluid was snoeihard. Toen Ted de geluidsman opdroeg de rechterzijde wat meer gitaar te geven, gaf hij gelijk een staaltje van eloquiteit weg. “It’s not because you’re in Europe, you have to act like a European, you M*F*” Met de dreiging ’s mans moeder te villen, werd het geluid nog opgedreven. Allemaal hilarisch natuurlijk, want The Nuge is een Larger than Life- figuur. Zijn ‘Rolling Thunder’-tour zal zijn 6000ste concert voortbrengen. En het vet is nog helemaal niet van de soep. ‘Gonzo’, ‘Stranglehold’, ‘Motor Cicy Madhouse’, ‘Cat Scratch Fever’, Wang Dang Sweet Poontang’ zijn classics, maar ook ‘Love Grenade’, en het weergalloze ‘KLTRPHK’ passeerden de revue. Ted Nugent vult de hiaten tussen de songs met zijn eigen persoonlijke touch. D.w.z.: nog meer lof over zijn band, zijn gitaren en zijn eigen kunnen. En vooral: hoe opgewonden hij wel geraakt van zijn eigen (gitaar)spel. En het ironische is dat het allemaal waar is natuurlijk. Ted neemt bezit van het podium en domineert het publiek, welk af en toe naar mekaar kijkt met een blik van ‘heb ik dat goed gehoord’? Neen, preutsheid, schroom en politieke correctheid zijn even ver weg van dit oord. De finale, een uitzinnige versie van ‘Great White Buffalo’, waarbij Ted, voorzien van Indianentooi en pijl en boog, nogmaals heil bracht aan zijn idealen, en niet in het minst de jacht op allerlei wild, besloot deze uiterst geanimeerde set.

X X TED LOGOX X TED BWXX TED 2XX TED BAND 3XX TED BAND CLOSEXX TED BLACK 3 BIGXX TED FXXX TED INDIAN 3XX TED SALUTESXX TED 10 BIG


EUROPE

Alvorens in lachen uit te barsten: Europe is weer helemaal terug. Let there be no misunderstanding. Ondanks twee come-back-cd’s die niemand heeft gekocht, en zeker niet noemenswaardig zijn, staat Europe nog steeds als een huis. Wie gehoopt of gevreesd had op een al te gladde uitvoering van de grootste hits, sloeg de bal ook mis. Natuurlijk werd er in het uurtje dat hen gegund was aardig in het hitverleden gegraaid, maar door het vakmanschap en de nodige bijsturing in het geluid, klonken de songs toch behoorlijk heavy. Na een matige opener, werd er dus op veilig gespeeld. ‘Seven Doors Hotel’,’Superstitious’,’ Rock The Night’, ‘Carrie’ (eerst Joey solo op gitaar, waarbij de band heftig bijtrad), ‘Scream Of Anger’, ‘Girl from Lebanon’,’Cherokee’ e.a.

De band was in de legendarische (maar niet originele) bezetting, met uiteraard John Norum op gitaar. Dit is altijd een absolute meerwaarde voor de band, gezien zijn status in de Grote Gitaarhiërarchie. Goede keuze ook om terug met de oude gabbers de hort op te gaan. Genoeg virtuozen die het waar willen maken!

Dat de tijd niet stil heeft gestaan blijkt dus uit het feit dat m.i. het totaalgeluid van Europe behoorlijk heaviër was dan 20 jaar geleden. Norum’s ritmegitaar klonk soms zelfs meer distorted, wat de ritmepartijen toch aardig deden doorwegen. Joey Tempest heeft de jaren ook goed doorstaan en klinkt beter dan enkele jaren geleden met de come-back. En ondanks (dankzij) de sobere uitstraling van de muzikanten, weet hij toch nog de nodige animo en gratie aan de dag te leggen om zich te presenteren. Daarmee is hij nog een van de weinige echt melodieuze zangers, die met een soepele stem nog bijna alles perfect weet te brengen. In de overdaad aan ‘schreeuwers’ in de hedendaagse metal/rockscene, best welkom! Ok, hier en daar buigt hij de zanglijn wat, maar toch verdiend hij alle lof.

Europe sloot af met – hoe kan het anders – ‘The Final Countdown’. Zelfs dit platgedraaide oudjaarsnummer staat live nog als een huis. Uiteraard veel vrolijke gezichten op de weide en een massakoor om het refrein kracht bij te zetten. Europe wist vriend, vijand en lachers te verrassen door een voorspelbare, maar solide set neer te zetten.

XX EUROPE BANDXX EUROPE BAND CROP 2 BIGXX EUROPE BAND 2XX EUROPE BAND CROP BIGXX EUROPE 1XX EUROPE LEVEN 2XX EUROPE MICHAELI 1XX EUROPE TEMPEST 1XX EUROPE TEMPEST 7XX EUROPE NORUM 5 BIG


ZZ TOP

Het moet van 1986 geleden zijn dat ik dit trio nog aan het werk zag. Ondertussen heeft deze band niet stil gezeten, maar echt grote geschiedenis hebben ze niet meer gemaakt. De grote hits – de hoofdbrok van de set – dateren haast allemaal van voor 1985. Toch even vermelden dat ZZ TOP sinds 1969 in een onveranderde samenstelling altijd actief is gebleven. Ondanks de punk/alternative/grunge/dance stromingen die vele bands niet onaangeroerd hebben gelaten, blijven Bill Gibbons (gitaar/zang), Dusty Hill (bas/zang) en Frank Beard (drums/zang) trouw aan de Texas Blues. Wat is het succes van ZZ Top? In de eerste plaats hun gevoel voor humor en zelfrelativering. Alles is altijd tot in de puntjes bestudeerd, maar toch is er ruimte voor een kleine uitspatting. Met slechts drie man op het immense podium, moet je al wat uitstraling hebben om te blijven boeien. Dat zat alvast snor. Dat ze na bijna 40 jaar behoorlijk op mekaar zijn afgestemd, lijkt logisch. Elke song staat als een huis en ze weten live de soms wat overgeproducede sound van de cd’s best te evenaren. Dit komt vooral op het krediet van Hill en Beard, die één van de meest waanzinnige ritmesecties vormen die ik ooit hoorde.

De set opende met ‘Under Pressure’, wat gelijk de toon zette voor de rest van de avond. Veel nadenken hoef je niet te doen bij deze muziek. Van de ene hit naar de andere. Veel variatie is er dan ook niet te zien op het podium. Gelukkig maken Hill en Gibbons soms leuke (dans)pasjes en wordt er wat synchroon bewogen. En toch blijft het leuk. De lichtshow was imposant en het geluid quasi perfect. Ondertussen was er nog een kort interview door twee jeugdige ‘fans’ wat wel even de vaart uit de set haalde.Een greep uit de setlist: ‘Waitin’ for the Bus’, ‘Jesus Just Left for Chicago’,’ I’m Bad, I’m Nationwide’,’ Sharp Dressed Man’,’Legs’, natuurlijk de publiekslievelingen ‘Gimme all your Lovin’ en ‘Legs’.

XX  ZZ TOP BAND 2XX  ZZ TOP BAND 4XX  ZZ TOP BAND 7XX  ZZ TOP BAND 3XX  ZZ TOP BILL 2XX  ZZ TOP BILL 4XX  ZZ TOP BILL 6XX  ZZ TOP CROPXX  ZZ TOP CROP 2XX  ZZ TOP CROP 3XX  ZZ TOP DUSTYXX  ZZ TOP DUSTY BILL 7XX  ZZ TOP FANSXX  ZZ TOP FRANK 3XX  ZZ TOP FURXX  ZZ TOP DUSTY BILL BIG

 


Deze zondag op Bospop bood niet alleen prima fragmenten van muziek uit 4 decennia, maar ook een bijzondere diversiteit van stijlen. Van blues en hardrock tot progressieve rock en metal. Helaas weerom geen Justin Timberlake of een Franse DJ om écht af te sluiten.(sic)

08:39 Gepost in Muziek | Commentaren (2)