07-11-16

Delain, Evergrey, Kobra and the Lotus @Trix, 06/11

delain,evergrey,kobra and the lotus

Omdat ik het bijna afgeleerd was, werd het tijd om nog eens mijn kop in de Trix binnen te steken. En als twee bands die je toch wel volgt in dit jaar schaamteloos hun beste werk tot op heden in je verzameling knallen, is er geen reden om niet te gaan kijken.

Al zal de aandachtige lezer al snel doorhebben dat Evergrey als supportband geprogrammeerd stond en bijgevolg op zich al meer dan genoeg reden was om op een natte, koude zondagavond naar de Trix te trekken.

Maar achteraf moeten we stellen dat heel de avond een succes was. Zowel Kobra and The Lotus, Evergrey en headliner Delain wisten me meer dan voldaan achter te laten. Al mag het van sommigen wat meer zijn…

Een povere opkomst. Dat is het eerste wat me opviel. Kobra & Co speelden voor nog geen derde van de capaciteit en Evergrey voor een matig gevulde zaal. Zelfs voor Delain bleek er geen stormloop te zijn. Ok, dat resulteert dan wel in een vlot heen en weer in de zaal maar ik had toch gerekend op een stomend en volgepakte Trix. En dat het vooral Nederlanders waren die de eerste rijen bemanden, is op zich wel sympathiek maar tegelijk een wake-up call voor de Belgische rock/metalliefhebbers.

KOBRA AND THE LOTUS hebben twee albums en een EP op hun actief en mochten al eens openen in de LOTTO en spelen op MFVF. Grote potten zullen ze hier niet breken maar in hun thuisland Canada lukt het wel aardig.

Kobra Paige is een felle dame die op het podium voluit gaat. Misschien was ze nog wat hees van de avond tevoren maar na het eerste nummer zat haar stem gewoon vet goed. Beetje ruig, beetje Janis, maar toch melodieus en krachtig.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Kobra speelt graag de ‘bad girl’ en geraakt er redelijk mee weg. Met de looks van een jonge en strakke Mariah Carey maar met een rock’n’roll attitude van hier tot in Ottawa trok ze ons mee. Zelfs met een oversized R&B pet (hallo Beyoncé?) ging het nog hard.

Met een functionele band kreeg ze de aanwezigen wel direct mee. Met zes songs is een goed halfuur zo voorbij en het had dan wel wat langer mogen duren.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Wat moet ik nog zeggen over EVERGREY?

Met een DIJK van een album in 2016, een monster van een album daaraan voorafgaande en een repertoire dat tien albums omvat is een Evergrey show altijd te kort. Nu rees dan ook de vraag in hoeverre het nieuwe album ‘The Storm Within’ deel zou gaan uitmaken van een beperkte setlist. Met een hoop fanfavorieten in de portefeuille is dan niet vanzelfsprekend.

Ingezet met – niet ‘Distance’ maar - ‘Passing Through’, lieten ze duidelijk verstaan dat dit maar een passage was. Later zal ik horen dat volgend jaar de headline tour op ons afkomt.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Met ‘The Fire’ van ‘Hymns of the Broken’ ging het pedaal harder naar beneden. Meteen viel me op hoe vet het geluid van gitarist Henrik Danhage wel niet is geworden. Met een modernere sound dan de doorsnee gitaristen, brutaal maar keurig, zeg maar perfect, onder controle.

Ik ben echt gek van die man zijn gitaarspel en als hij met Tom S. Englund in duel of harmonie gaat, is het gewoon guitar-heaven. Mijn maat merkte tussendoor op dat het hem aan Thin Lizzy deed denken. Zeker een compliment, mijn gedacht.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Het beetje gewraakte album ‘Glorious Collision’  werd eer aangedaan met ‘Leave it behind us’, toch een van de betere tracks die het album en de creatief mindere periode waardig overleefd hebben.

‘Black Undertow’ grijpt weer in de donkere sferen van ‘Hymns’ en zal vermoedelijk dan ook wel in de setlist blijven. Het mid-tempo gitaarwerk is haast vintage en trademark Evergrey geworden. Ja, juist voor dat geluid ben ik ruim zestien jaar geleden voor de band gevallen. Op hun laatste werkstuk wordt dit nogmaals voluit uitgesmeerd.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Floor Jansen kon er niet bijzijn. “Daarom zullen jullie het alleen met mij moeten stellen”. Ja, dat hadden we al wel kunnen raden. ‘In Orbit’, misschien wel dé single van ‘The Storm Within’ werd keurig gebracht met enkel Tom op zang. Klein kunstje voor deze Grote Vriendelijk Reus die gezegend is met een van de meest herkenbare stemmen in de scene.

Een andere ‘overlever’ is ‘Broken Wings’ van het album ‘Torn’. Dit werd gevolgd door een gitaarsolo van Henrik. In mei zag ik hem zijn truuk ook uithalen voor wel tien minuten. Nu demonstreerde hij in enkele minuten zijn kunnen. Wat een beest van een gitarist! Geen demo van shredding of onuitspreekbare toonladders maar het gebruik van de tremolo, feedback en enkele emotionele lijntjes maakten dat er een welverdiende respons uit de zaal kwam.

Hiermee zaten we bijna aan het einde en dienden er nog twee kleppers te worden afgevuurd. Met een ‘St. Bernardus’-uit-het-fleske los in de pols sprak hij nog wat warme woorden alvorens voorspelbaar ‘A Touch Of Blessing’ aan te kondigen.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Zeker een van de absolute Evergrey klassiekers. Een beladen thema, een song die zo beklijft en zo f*cking heavy is dat je hoofd er van gaat tollen. Het duo gitaarwerk klonk perfect, emotioneel, doordacht en pakkend.

Absolute afsluiter was de opener van vorige keer: ‘King Of Errors’. Een waardige stop op een veel te korte maar wederom intense set. En de allereerste Evergrey-set die ik zag zonder ‘The Masterplan’. En ik heb het zelfs niet gemist.

Headliner DELAIN zette wel alle neuzen in dezelfde richting. Met hun beste, meest uitgebalanceerde album tot nu, ‘Moonbathers’, zijn zij m.i. definitief toegetreden tot de grote bands. Zij kunnen probleemloos een headline tour ondernemen.

Minder heavy dan Epica en zonder het drama en pathos van Within Temptation, maar met een poppy insteek zonder hun metalroots te verloochenen. En zondag waren ze beslist metal genoeg om mijn aandacht gaande te houden. Maar what’s in a name? Als het goed is, doen al die labels er niet meer toe.

‘Moonbathers’ staat vol van de aanstekelijke songs, straffe composities, en uitgevoerd met de nodige branie. Charlotte Wessels is nog meer gegroeid, zowel vocaal als qua podiumpersoonlijkheid. Delain is volwassen geworden. En het werd tijd.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Gehuld in een sympathieke outfit die de aandacht wél gaande hield (ik vergeef haar het pluimage waarmee ze op GMM stond…) en een band die er gewoon stónd, was Charlotte de absolute heerser van haar set. Maar het is een band en die staat nu met extra gitariste Merel Bechtold scherper dan ooit.

Toch stel ik me in stilte de vraag of zoveel gitaarwerk nog wel waarde heeft in het symfonische geluid van de band. Gitarist Timo Somers krijgt wel ruimte voor een solo maar ze zijn spaars of al te veel verdoken tussen de toetsen en symfo-inkleding. Maar als band stond het zestal er wel degelijk.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Visueel en qua geluid klopte het als een klok. Goede songs, een berevet geluid en wat eye-candy. What is not to like?

Er werd natuurlijk gretig gegrepen uit de ‘Moonbathers’ cd en terecht. Met een trio bestaande uit de eerste drie songs (vier, gezien de intro) ‘Hands of Gold’, het aanstekelijke ‘Suckerpunch’ en het heavy ‘The Glory and the Scum’ werden we er nogmaals op gewezen dat het menens was met het nieuwe album.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Met vijf albums en toch wel enkele waardevolle tussen-EP’s in de aanbieding, is er materiaal voldoende om een hele avond boeiend te blijven. ‘Get the Devil Out of Me’, ‘Pendulum’ en ‘Army of Dolls’ grepen ze terug naar ouder werk.

Eerste hoogtepunt was ongetwijfeld de uitvoering van ‘The Hurricane’, een van de (nog) straffere songs op ‘Moonbathers’. Wat een geweldige melodie! Gedragen door de instrumentatie en vooral door de doorleefde zang van Charlotte, was het een memorabel moment.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

‘April Rain’ en ‘Here Come the Vultures’ waren misschien wel triggers in hun vorige sets maar ondanks de positieve respons van het publiek steken ze toch wel schril af tegen het nieuwe werk. Dit werd duidelijk toen ‘Fire with Fire’ werd ingezet. Een hardere nieuwe song waarbij het gaspedaal aardig ingedrukt werd. Onmogelijk hier bij stil te blijven staan.

De intro van ‘Dance Macabre’ is dan wel sprookjesachtig maar neemt snel een bocht naar een lekkere midtempo song die toch eerder als een gesmaakte setfiller kan gesmaakt worden. Ja, ik spreek mezelf tegen, maar Delain staat ook bol van de formules en met toetsenist Martijn Westerholt (moet het nog gezegd: mede oprichter van WT), wordt er soms nogal vlot met dezelfde ingrediënten gewerkt. Maar niets mis mee, hoor!

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Zo vlotte de toch wel lange set verder met o.a. nog ‘The Gathering’, een hoogtepunt van het debuut en als afsluiter (ja, ik sla er een paar over) ‘We Are the Others’.

Delain heeft me zondag volledig ingepakt, ik ben er eerlijk in. Het laatste album is een knaller en gezien er zeven van de elf tracks in de set zaten, kon er niet veel mislopen. Met bovendien een perfect geluid, een warme Charlotte en twee heerlijke opwarmers voordien, was dit een meer dan geslaagde avond.

Misschien sluiten de bands niet voor honderd procent bij mekaar aan maar ik ben er van overtuigd dat er zondag voor alle partijen iets te rapen viel. En net daarom was het een bijzonder fijne affiche.

delain,evergrey,kobra and the lotus

 

20:19 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

20-10-16

Evergrey: The Storm Within

evergrey

Mijn steeds kleiner wordende muzikale kring weet het nu onderhand wel: Evergrey scoort hoog bij mij. Evergrey is de band waar ik het maar steeds over blijf hebben. En dat heeft zijn reden.

Deze band heeft me het laatste decennium meer dan eens gesterkt als het ‘eens wat minder’ ging. Hun donker melancholische metal lijkt wel de voorbode van ellende en ondergang. Maar tegelijk is er steeds dat hoopgevende, dat energieke bundeltje dat ze steeds weer weten in te planten in hun songs.

Naar Evergrey luisteren is voor mij het equivalent van een dozijn peppillen. Mentaal, natuurlijk…  Hoe dan ook, de geschiedenis van de band ga ik niet vertellen maar de liefhebber moet wel weten dat de band door een groot dal is gegaan na het moeilijke album ‘Monday Morning Apocalypse’.  ‘Torn’ was nog best ok maar met ‘Glorious Collision’ had ik het wel echt moeilijk. Niet alleen door het vertrek van drummer Jonas Ekdahl en gitarist Henrik Danhage – ook al werd laatstgenoemde hard gemist maar gepast vervanging door Marcus Jidell (o.a. Royal Hunt). Doch de productie was nogal aan de morsige kant. Bandleider Tom S. Englund & co lusten daarenboven graag een glas waardoor sommige shows nogal slordig werden afgewerkt. ‘Collision’ wordt vandaag de dag hier en daar toch wat in eer hersteld, wat niet meer dan terecht is.

evergrey

Maar toen was daar ‘Hymns for the Broken’. Wat een terugkeer! En tevens van Ekdahl en Danhage. Met een verse dynamiek, een harde doch cleane productie en toch een moddervet geluid blies dit album menigeen van zijn sokken. Maar nu naar de nieuwe worp!

Het nieuwe album 'The Storm Within' werd druppelsgewijs losgelaten op het publiek. De video trailer beloofde al veel goeds. Later zal blijken dan er een viertal video’s zullen opgenomen worden in Ijsland. Misschien wel een beetje te veel van het goede maar het geeft gelijk aan waar Evergrey voor staat: de relatie tussen verschillende emoties die tegelijk ook mekaars tegengestelde kunnen zijn. Wie voor het eerst een Evergrey song hoort zal mogelijk omvergeblazen worden door de heftigheid van de gitaarpartijen en de schijnbaar dreigende stem van Tom Englund.

evergrey

Als je dieper in de muzikale aanpak gaat, dan komt daar bijna steeds dat pianoriedeltje in. Een straaltje zon of licht in een beladen song. Opener ‘Distance’ is een perfect voorbeeld daarvan. De band wil hier al eens gebruik maken van een riff die we eerder bij Tesseract of Periphery zouden verwachten maar dat is eerder een uitdaging voor de luisteraar. Het refrein zit er vol op: ‘It’s not over, we’ll be closer than before’.

‘Passing Through’ gaat iets vlotter binnen en valt meteen op door de melodieuze soli die er in verwerkt zitten. Wederom vullen Englund en Henrik Danhage mekaar perfect aan.

‘Someday’ hakt er gelijk in met een super progressieve rif die me wat doet denken aan ‘The Mirror’ van Dream Theater. Maar op hun totaal eigen wijze verleggen ze snel het ritmisch accent zoals enkel zij dat kunnen, of beter: nog steeds doen. De gitaarsolo’s liggen verspreid over de song en klinken huilend, beetje mistroostig. Met een onverwachte break en een mooie afsluiting is dit ook volop prijs!

‘Astray’ is een van de heftigste songs op het album maar blijft ook het minst hangen, ook al ken ik het album nu al door en door. Toch goede punten voor het bijzondere en ongewone gitaarwerk voor deze band.

Het vijfde nummer is een eerste ballad, een stijl die Evergrey met mate hanteert en perfect in een album weet te plaatsen. Tom’s stem is zonder twijfel een van de belangrijkste elementen in de band. Heel herkenbaar (check hem uit op het laatste DGM album!) en steeds vol van emotie, nuance en drama.

evergrey

Na deze pauze is het weer alle hens aan dek en komen we qua stijl terug in de ‘Recreation Day’ periode. Misschien wel hun sterkste album – tot nog toe. Vintage Evergrey.

Met ‘My Allied Ocean’ wordt er weer een versnelling hoger geschakeld en krijgen we de direct herkenbare Evergrey sound recht in het gezicht gesmeten. Niet meteen het meest beklijvende nummer van het album maar wel eentje dat teruggrijpt naar de ‘Recreation Day’ periode. Flarden van ‘Blinded’ komen er soms door. Gelukkig krijgen we even na het midden een dramatische break met spoken word en een vette solo van beide gitaristen waardoor dit nummer toch ook weer niet ongemerkt voorbij glijdt.

En dan volgt ‘In Orbit’, met als gastzangeres Floor Jansen (Nightwish). Dit is een heerlijk duet waarbij de beide stemmen perfect op mekaar zijn ingespeeld. Misschien wel het meest commerciële nummer op het album. Hopelijk wordt dit ook live gebracht met een bekwame zangeres. Ondertussen blijft dit nummer onvermurwbaar onder de hersenpan genesteld.

Met ‘The Lonely Monarch’  is de band er in geslaagd om alle herkenbare Evergrey elementen in een song te brengen. Deze is redelijk mid-tempo en geeft zich dan ook maar na enkele luisterbeurten volledig prijs. Wederom duizelingwekkende gitaarpartijen van beide gitaristen.

Wie de live dvd (cd) ‘A Night To Remember’ kent, weet dat Tom’s eega Carina een beetje het geheime wapen is van Evergrey. Niet dat zij te pas en te onpas aanwezg is, maar eens zij zich in een nummer manifesteert, stijgt deze song de hoogte in. Na een memorabele performance van ‘For Every Tear’ en haar versie van ‘…and the Distance’ op het onvolprezen en te snel vergeten album ‘Torn’, scheert zij zich terug aan de zijde van haar man met het geweldige ‘The Paradox Of The Flame’.

evergrey

Als je dit hebt gehoord, fan of niet, dan kan je niet anders dan toegeven dat dit een meesterwerk is van songwriting, instrumentatie, vocale harmonie en vooral emotionaliteit en drama.

Met het zeven minuten lange ‘Disconnect’ levert Evergrey het absolute kroonjuweel van het album af. Wederom met Floor in de backing en behoorlijk etherische inkleding. Daarenboven staat dit nummer bol van de wendingen. Niet om te laten horen hoe straf ze wel zijn maar om middels verschillende dynamieken een epos te creëren dat je aandacht gaande houdt.

Hevige riffs wisselen met het slepende refrein, welk nog eens wordt opengetrokken door opgevoerde achtergrondvocalen van de hele band. Na de gitaarsoli, ondersteund door nauwelijks hoorbare maar toch aanwezige orkestratie komen we op een punt waarop alles kan.

Maar zoals eerder gesteld komt Evergrey na enkele minuten ‘heavyness’ dikwijls op de proppen met een instrumentale aanpak die enkel maar hoop doet vermoeden. Ook hier dus, waarbij terug een vinnige en opgewekte gitaarpartij het nummer naar een glorieus einde leidt.

evergrey

Dit is zonder enige twijfel een van de strafste dingen die Evergrey ooit heeft verwezenlijkt.

Het titelnummer, ook meer dan 6 minuten, laat dan weer een heel andere zijde van de band zien. Voort breiend op het slotakkoord van ‘Disconnect’ gaat men over is een haast symfonisch landschap dat we al eens horen bij een band als Anathema.

Tom Englund zingt zijn laatste pijn/lijden/ en andere emoties nog van zich af om het album en de song dan te laten eindigen in een kort maar koud aanvoelende soundscape.

Daarmee zitten we aan het einde van de reguliere tracklist. Er zijn uitgaven (o.a. de vinylversie) met nog een cover van Black Sabbath’s ‘Paranoid’ en zelfs daar geraken ze mee weg.

 ‘The Storm Within’ is een ware triomf voor Evergrey. Na het vorige album, waarbij ze nagenoeg elke rechtgeaarde fan wisten te verrassen, hebben ze eindelijk hun ‘pinnacle’ bereikt. Aan dit album is echt niets toe te voegen.

We kunnen enkel hopen dat Tom’s voorspelling dat hij ‘maar’ tien albums wil maken een uitspraak was om het lot te tarten. Dit, jawel, tiende album mag niet het einde zijn van de carrière van een van de meest boeiende bands uit de harde scene.

evergrey

09:19 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

08-05-16

Evergrey, 't Sok, Kachtem, 07/05/16

evergrey_logo_1_kb_malmoe_2015.jpg

De vraag is hoe ver wil je rijden om een van je favoriete bands te gaan zien? In België is ‘ver’ nog altijd relatief maar ik zak niet voor iedereen af naar het blitse Kachtem bij Izegem. Het ‘Headbangers Metal Fest’ had EVERGREY uitgenodigd om hun feestje af te sluiten en op het eerste gezicht was dat een puike beslissing.

EVERGREY (12).jpg

Toch werd het geen makkelijke klus, noch voor de band en zeker niet voor het publiek. Zaal ’t Sok mag dan wel een godgegeven fuifzaal zijn in dit oord, voor een concert dat de intensiteit van pakweg Miel Cools of Milow ver overstijgt, is de zaal niet echt optimaal. En dan heb ik het over de ventilatie en de temperatuur in het algemeen.

Als ik aankom is Spoil Engine halfweg en de zaal is al een oven. De vloer is zeiknat van het condens en halve pinten. Dat beloofde dus voor verder op de avond.

Ik pik een glimp op van Evil Invaders maar kies uiteindelijk voor een wandelingetje in de zomerse avondlucht. Wel weer op post voor Evergrey, dat spreekt. Even daarvoor had ik al het geluk de band even te kunnen begroeten, the works, dus.

Na een beetje een chaotische ombouw en gear-check door een duidelijk incompetente roadie(?) die duidelijk nog nooit een gitaar/bas in zijn handen had gehad, was ik compleet gefocussed op wat er komen ging.

De setlist was keurig: van de obligate songs uit het geweldige ‘Hymns for the Broken’, een hap uit haast elk album dankzij ‘Nosferatu’ – een beetje ver verleden, toch.

Voor het podium klonken de gitaren nogal erg overstuurd en luid door de wat ongelukkige opstelling van de backline, mijn gedacht. Verder deed de band prima zijn werk, ook al zag je dat ze niet echt in show-modus waren.

EVERGREY (17).jpg

EVERGREY (18).jpg

EVERGREY (24).jpg

Maar dat gebeurt nogal eens meer met Evergrey. Zij kunnen ofwel briljant zijn (Graspop 2015) ofwel met haken en ogen de set aan de gang houden. Was er vroeger nogal wat booze in het spel, dat viel nu nogal mee, vooral omdat ze zich permanent vol water moesten gieten om in leven te blijven.

Ze waren dus niet erg in show-of tourmodus, ook omdat ze midden in het werk aan het nieuwe album eigenlijk de baan opgingen en duidelijk wat energie te kort kwamen om zich fysiek meer te geven.

EVERGREY (32).jpg

EVERGREY (42).jpg

Muzikaal zat het nog wel goed. Een matige Tom Englund is nog steeds een erg straffe Englund (Tom Englund is gewoon Evergrey, toch?) en met een machine als Jonas Ekdahl op de drums kan je als band niet anders dan plankgas blijven geven. Zie foto voor setlist…

Midden in de set werd er even gas teruggenomen voor enkele korte ballads en een stukje keyboard van Rikard Zander. Een mooi stukje gitaarwerk werd gegeven door Henrik Danhage. Wat een gitarist, zo ondergewaardeerd! Even dacht ik dat de band er door de omstandigheden de brui aan ging geven maar er werd nog een fikse rechte lijn ingezet met ‘When the Walls go down’, ‘Recreation Day’ ‘A Touch of Blessing’ en het overrompelende ‘’The Grand Collapse’ – een ideale afsluiter waar ze nog jaren plezier van gaan hebben.

EVERGREY (53).jpg

EVERGREY (54).jpg

EVERGREY (55).jpg

Evergrey durft me soms al eens teleurstellen maar ‘heirkracht’ is nu eenmaal een gegeven dat ze met zich meeslepen. De band – met Tom Englund’ als enige originele en dragende kracht – verbaast steeds weer door er weer bovenop te komen en hun eigen stijl door te drukken. Door te touren in de meest moeilijke omstandigheden en toch alles te geven.

EVERGREY (61).jpg

EVERGREY (63).jpg

EVERGREY (87).jpg

EVERGREY (75).jpg

EVERGREY (73).jpg

EVERGREY (90).jpg

EVERGREY (20).jpg

Jammer uiteindelijk van de grote groep mensen die hun heil buiten zochten en chapeau voor de doorbijters die de set uitzaten en licht gestoomd de zaal mochten verlaten.

Volgende afspraak met Evergrey op de tour met Delain in november – als alles blijft meezitten natuurlijk.

 

 

 

13:33 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

28-06-15

Graspop Metalmeeting 2015, vrijdag

 

GMM15_popup-new-date_AP_9okt_forweb.jpg

 

Het plan was duidelijk en weloverdacht.

Als ‘sole survivor’ van een oude garde zou ik toch nog eens de drie dagen gaan uitzitten. In mijn hoofd speelde wel het idee van ‘The Last Crusade’, want, en ik ben daar eerlijk in: het gaat me allemaal niet meer zo makkelijk af.

En daar zijn meerdere factoren verantwoordelijk voor. Eerst en vooral, en laten we er geen doekjes om winden: je kan staan, wandelen of (voluit) liggen. Elke tussenstap van zitten is uitgesloten wegens te ongemakkelijk. Three out of four, dat valt nog best mee.

Veel staan wachten en veel kuieren tijdens het wachten en af en toe gedisciplineerd liggen. En zo komt het dat ik ook nu weer heelhuids, onbestolen en redelijk gezond GMM heb overleefd.

Dat de spoeling naar mijn smaak ook elk jaar wat dunner wordt zal ook wel niet geholpen hebben maar laten we dit idee even opsplitsen.

Trekt de organisatie zijn patrimonium uit om terug te grijpen naar post-grunge en post-punk bands? Heb ik het moeilijk mee, maar dat is een kwestie van smaak. Een hele mainstage aan metalcore (en co) gewijd? Hard te verteren. Maar zo gaat het, en ik probeer er het beste van te maken. Hier volgen dan enkele meningen over de dingen die ik gezien en gehoord heb.

Laat ik vrijdag makkelijkheidshalve ‘dag 1’ noemen. En daar viel heel wat te genieten nog voor het donker!

THE DEAD DAISIES mocht de dag openen en deed dat toch wel erg goed. Deze los/vaste band met (pseudo) celebrities klonk erg vet en redelijk ‘classic’ rock. Met een knaap als John Corabi aan de microfoon kan er niet veel mislopen. Zijn avontuurtje met Motley Cruë ruim twintig jaar geleden is hem vergeven. Veertig minuten lekker wakker worden met muziek die ik kan begrijpen.

Ik onthoud vooral de 'cool' van bassist Marco Mendoza (o.a. ex-Whitesnake en Thin Lizzy)

DD 04.jpg

DD 06.jpg

DD 02.jpg

Als er dan toch een hype op deze dag speelt is het zeker H.E.A.T. Nu ook Classic Rock Mag deze piepjonge Zweden in zijn armen heeft gesloten, is het perfect legaal om ze goed te vinden. Met enige voorkennis van vier studio en een live cd in mijn cd-rek, was ik wel voorbereid. En wat was me dat!

HEAT 09.jpg

HEAT 13.jpg

Muzikaal hadden ze me onmiddellijk mee en vooral het feit dar ze er live ook perfect stonden was een verrassing/ Met slechts één gitarist in de gelederen is dat niet altijd evident. Maar het draait toch om de frontman Erik Grönwall. Die man is een gevaar op het podium en wie dacht dat Stromae een bijzondere act heeft, denkt beter nog eens na. Komt daarbij dat de goede man ook gezegend is met een Strot van hier tot in Stockholm – ook al klinkt deze PA soms wat te licht – hier werd 40’ alles gegeven.

Verplichte kennis is dat H.E.A.T. uit Väsby afkomstig is, waar ook Europe ontsproten is…

HEAT 05.jpg

HEAT 30.jpg

HEAT 17.jpg

HEAT 23.jpg

HEAT 29.jpg

Na even adem happen na deze overdosis melodic hardrock, gaan we enkele jaren terug in de tijd en krijgen we THUNDER op hetzelfde podium.  (Butcher Babies was crap, moest je het vragen)

26 jaar na hun oprichting en ondanks een opdoeking en hervorming onder een andere naam (The Union) staan ze hier terug. Met een nieuwe cd dan nog. Danny Bowes en Luke Morley worden in vele classic rockers hun hart gedragen.

THUNDER 01.jpg

THUNDER 03.jpg

 

Dat ze een beetje anachronistisch klinken op dit festival deert niemand want ze spelen het dak er af. Met enkele nieuwe songs, maar startend met ‘Dirty Love’, verder ‘River Of Pain’ (overweldigend) en het obligate ‘Love Walked In’, was dit gewoon incasseren van positieve reacties. Thunder was de derde band op rij die me gelijk gaven om er bij te zijn.

 

THUNDER 07.jpg

THUNDER 16.jpg

EPICA is nu ook al voor de zevende keer op GMM en staat nu op de mainstage. Of dat ok is, daar ben ik niet zo van overtuigd. Epica gebruikts graag wat toeters en bellen in de vorm van licht, rook, pyro’s. En dat komt natuurlijk niet over om 16u in de namiddag. En dan spelen nog mee: het iele geluid van de linker PA en, en,… ik vond dat Simone er niet echt bij was, vocaal dan toch. En die mening ben ik al langer toegedaan.

EPICA 01.jpg

EPICA 08.jpg

EPICA 13.jpg

EPICA 27.jpg

EPICA 29.jpg

Het was niet slecht maar slecht geplaatst in de programmatie. Epica hoort in de Marque of als de zon verdwenen is.

Voor mij stond er ondertussen nog maar één band gepland. EVERGREY.

Ik luister sinds de release haast elke dag (of, ok, bijna) naar hun laatste schijf ‘Hymns For The Broken’. Ik laat dan ook geen kans onbenut om deze donkere band met de progressieve inslag aan het werk te zien. En dat is niet altijd een feest. Zo werd er in het verleden al eens een glaasje gedronken en dat was geen goede zaak voor het optreden op zich.

 

EVER 01.jpg

EVER 04.jpg

 

Doch, evenveel keer was het ‘boenk er op’ en dat sta ik gewoonlijk na datum even wezenloos voor me uit te staren. Evergrey speelt in de Metal Dome, de kleinste tent. Ik dacht eerst ‘Hu?’ maar dan ‘Ha, ok, kan intiem worden’. Woorden komen echter tekort om de set van Evergrey te beschrijven. Ok, ik ben vooringenomen maar ik lees op de fora toch ook van anderen dat dit de vetste show van de dag was.

EVER 12.jpg

EVER 21.jpg

 

Met opener ‘King Of Errors’ wist ik het al niet meer en met het onverwachte ‘Leave it behind us’ kon het echt niet meer stuk. Ik ga u verder niet vervelen met songtitels maar het slotstuk – en ik kon dit alleen maar dromen – ‘The Grand Collapse’ was gewoon over de top, ik stond wederom even na te staren toen de band al van het podium was. Band van de dag? De volgende zouden vet hun best mogen doen.

EVER 28.jpg

EVER 23.jpg

 

In de wetenschap dat er niets dit kon overtreffen en dat ik geen energie ging steken ‘om er maar bij te zijn’, koos ik hierna het hazenpad. De volgende twee dagen gingen lange dagen worden. 

GMM 2015 2 1072.JPG

 

15:11 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

01-05-14

Prog Power & Metal Fest, Mons, 19/04/14

 

program (1).jpg

DEEL 2

Aardig wat meer volk op de voet voor de tweede dag van dit geweldige festival!

De camping vlak bij de hal lijkt volzet maar in de praktijk zal blijken dat de grote opmars ook vandaag niet plaatsheeft. Temperatuur is nog steeds aangenaam en in de hal zal het zelfs frisser zijn, wat bij een indoor gebeuren dan ook weer niet altijd nadelig is. Daarenboven: de drang om bier te drinken is dan ook al snel getemperd.

TRIOSPHERE (Nor) is de eerste band waar ik me goed voor nestel. Het album ‘The Road Less Travelled’ is nu al een klassieker op mijn speellijst in casa Tarkus, en ik mocht ze al twee keer live meemaken.

Frontvrouw Ida Haukland mochten we de dag daarvoor al eens horen en de verwachtingen zijn dan ook weer hoog voor haar eigen set. Op de merchandise stand van de band verkoopt men enkel de eerste cd, wat ik wel sneu vind voor diegenen die het geweldige tweede album nog niet hebben. Whatever!

TRIO 2.jpg

TRIO 1.jpg 

De set gaat retestrak van start en puurt dan ook snel uit genoemde album. ‘The Human Condition’ is een staalkaart van het geluid én het kunnen van de band. Technisch is het misschien niet allemaal indrukwekkend maar de songs staan als een huis. Uit het debuut krijgen we nog wel ‘Trinity’, aangekondigd als een pure powermetalsong. Ja, het kan, het is harder en krachtiger dan de rest van de set maar ik mis de afwerking en fraaie melodische wendingen van o.a. een ‘Marionette’. Toch weer een geslaagde passage waar Ida niet alleen haar vocaal kunnen kon etaleren maar ook dat ze best haar ‘mannetje’ kan staan als frontvrouw en haar band strak in de hand heeft.

TRIO 3.jpg

TRIO 4.jpg 

Het Oostenrijkse SERENITY (Oost) staat in schril contrast met de power en furieuze aanpak van Triosphere. Toch ben ik fan van deze band. Met een gestileerde, mooi afgewerkte presentatie weten ze de iets softere zijde van het publiek zeker te bekoren. Hun songs vol romantiek en historiek, staan als een huis en frontman Georg Neuhauser is een absolute kei in het bespelen van het publiek.

SERENITY 3.jpg

SERENITY 1.jpg 

rage,evergrey,serenity,triosphere,masterplan,ppm,borealis 

Jammer dat zijn muzikale partner Clementine vocaal wat afwezig blijft. Op het recentste MFVF stond ze meer haar vrouwtje; nu beperkte ze zich vooral tot sidekick en visueel element. Wat ook geen echt hoogtepunt was, maar soit.

SERENITY 5.jpg

SERENITY 4.jpg

rage,evergrey,serenity,triosphere,masterplan,ppm,borealis

SERENITY 6.jpg 

Echte hoogtemunten waren zeker ‘Velotum’, ‘Legacy of Tudors’ en afsluiter ‘Serenade of Flames’ waarin Clementine dan toch meer op de voorgrond kon komen en waar de samenzang niet alleen perfect zat maar ook de visuele spanning tussen beiden mooi naar voren kwam.

Verder niets op aan te merken. Het akelig goede geluid, haast even perfect als de cd’s, was ook een pluspunt, wat Serenity tot op dat moment de eerste plaats opleverde qua muzikale en algemeen onderhoudende set. Dat is dan mijn gedacht, toch.

SERENITY 2.jpg

SERENITY 7.jpg

SERENITY 9.jpg

SERENITY 11.jpg 

EMERGENCY GATE (D) was ik even kijken maar niets van de band stond me aan. Metalcore, ook al kan die prog elementen bevatten (ik hoorde ze toch niet, alleszins) kan een plekje hebben op een groot festival maar hier was het een beetje een overbodige en niet relevante toevoeging.

Uit Canada komt het voor mij totaal onbekende BOREALIS. Dit kwartet wist me vanaf de eerste noten omver te blazen met hun erg heavy progressieve metal. Het is altijd een plezier om een onbekende band te ontdekken die volledig binnen je plaatje past.

Deze hebben reeds twee albums uit en het recentste uit 2011 is echt een brok genieten.

BOREALIS 4.jpg

BOREALIS 3.jpg

BOREALIS 2.jpg 

MASTERPLAN (D) zal voor altijd gekoppeld worden aan Jorn Lande, de man met de imposante stem die reeds meerdere bands op de muzikale kaart zette. Wie een beetje mee is, weet ondertussen ook dat Masterplan eigenlijk het kind is van Roland Grapow, die op zijn beurt heel wat werk verrichtte bij Helloween. De microfoon is ondertussen reeds meerdere keren doorgegeven maar is nu in de bekwame handen van Rick Altzi, die op zijn beurt dan weer deel uitmaak(te) van Thunderstone en At Vance. Enfin, ik geef het u maar mee, de echte metal kenner weet dit natuurlijk uit zijn broekzak.

MASTER 1.jpg

MASTER 3.jpg 

Masterplan kwam wat traag op gang, zeker Grapow had even tijd nodig om op toeren te geraken. Doch, eens alles op niveau stond en er enkele bekende songs passeerden (van de eerste twee albums), ging het steil bergop. Altzi is een fantastisch zanger en hij wist zich goed in te leven in de ‘Jorn-songs’. Bands als dit ontbreken in grote getalen op GMM, het is dus echt toppie dat melodieuze powermetal hier ruim aan bod komt.

MASTER 2.jpg

MASTER 4.jpg 

EVERGREY (Zw) Als ik in pole-position sta voor een van mijn ab-so-lute fav’ bands, laat ik dit even sms-gewijs aan ‘the gf’ weten. Ik wil dat zij weet dat ik in goede handen ben en dat alle gevoel, emotie, innerlijke kracht en toewijding het eerstvolgende uur naar het ruime podium gaan. Evergrey heeft mij ruim 15 jaar bij het nekvel en laat me niet meer los.

EVER 1.jpg

EVER 2.jpg 

rage,evergrey,serenity,triosphere,masterplan,ppm,borealis 

Wat een verrassing als ik Henrik Danhage op het podium zie sluipen. Ik heb altijd een (verantwoord) boontje gehad voor deze gitarist, zijn presence, zijn gitaarspel, etc. Dat hij Marcus Jidell vervangt wegens verplichtingen met Avatarium (al hoorde ik ook andere definitieve veranderingen…het is niet altijd even duidelijk met Evergrey…), daagt me pas later want ik ben gelijk in de ban van ‘Blinded’, de reeds traditionele furieuze opener. Was dat ook niet terug Jonas Ekhdal op drums? Cool!

EVER 3.jpg

EVER 4.jpg 

Boegbeeld Tom S. Englund is natuurk de stem en de belangrijkste man in de band en de toegemeten tijd wordt dan ook lekker aan mekaar geleuterd door deze reus. Gelukkig volgen er nog een handvol vette songs zoals ‘The Masterplan’, een fel meegezongen ‘I’m Sorry’, ‘Recreation Day’ en het fenomenale ‘A Touch of Blessing’. Toetsenist Rikard Zander sukkelde wat met zijn materiaal maar er was toch meer aan de hand, denk ik. Ik heb Evergrey nu al een tiental keer gezien en het is altijd een beetje afwachten met of de band of het materiaal. Gelukkig staan de songs er altijd wél.

rage,evergrey,serenity,triosphere,masterplan,ppm,borealis 

EVER 5.jpg 

RAGE (D) is geen onbekende voor mij, maar toch boeit deze band me maar matig. Ik had ze nog nooit live gezien, dus even aandachtig voor dit powertrio.

Vooral het gitaarwerk van Victor Smolski zou legendarisch zijn, dus daar keek ik wel naar uit. Wel. Wat me direct opviel was de snelheid waarmee deze man zijn riffs uit de gitaar perste. Soms dacht ik echt dat hij er in ging blijven, wat een gedrevenheid, en vooral: wat een connectie met bassist Peter ‘Peavy’ Wagner, die ook de zang voor zijn rekening neemt.

RAGE 3.jpg

RAGE 1.jpg 

Dat Rage een ruime aanhang kent, was duidelijk. Er werd meegezongen en de interactie tussen de band en publiek was enorm. Smolski wordt duidelijk op handen gedragen en Wagner zorgt af en toe voor de vrolijke noot. Maar tussendoor wordt er wel retestrak gemusiceerd.

Het is muzikaal niet echt mijn ding, maar ik ga er niet van lopen. Rage kan ik dus ook afvinken op mijn to-see lijstje.

RAGE 2.jpg

RAGE 4.jpg 

AMORPHIS (Fin) volg ik maar sinds een jaar of 5, via het ‘Skyforger’ album. Ik besef dat puristen me nu met de nek aankijken, maar ‘Tales…’ was me nog te rauw toen. Met ‘Circle’ zitten we alweer in 2013 en dat is dan ook een geweldige cd.

AMORPHIS 1.jpg

AMORPHIS 3.jpg

AMORPHIS 2.jpg 

Dat Amorphis op een grote aanhang kan rekenen was snel duidelijk, niet in het minst door de gigantische pit die zich ontwikkelde en de vloot crowdsurfers die zich aandiende.

AMORPHIS 4.jpg 

MY DYING BRIDE (UK) Was de afsluiter van een redelijk opwindende dag, maar zeker niet voor mijn buddy en ik. Na een tweetal songs hadden het het wel gehad en dropen we af naar de wagen.

MDB 1.jpg 

Zondag stond er nog heel wat op het programma en het zou dan ook tegelijk de langste én de boeiendste dag worden.

Volgende keer: Fireforce, Vanden Plas, Fates Warning, Mayan, Therion, Saxon e.a.!

12:11 Gepost in Muziek | Commentaren (2)

19-12-12

Iced Earth, Evergrey e.a., Trix, 18/12

I love it when a plan comes together! 

Mijn relatie met de Amerikaanse metalband Iced Earth is een beetje onduidelijk en vaag. Ooit heb ik iemand van zijn IE cd’s afgeholpen – met de idee dat die ooit wel hun geheimen zouden prijsgeven. Maanden – jàààren hebben ze onaangeroerd op de plank gestaan. Alleen al de reputatie van de band deed me beslissen ze te houden maar een snelle audio-scan deed me niet overstag gaan om ze ten voeten uit te beluisteren.

Het laatste album, ‘Dystopia’ heb ik ook weer voor een prikje binnengehaald maar met hetzelfde resultaat. Een klein stemmetje binnenin zei me dat ik niet goed bezig was. Het was dus alles behalve fan-zijnde dat ik dinsdag toch afzakte om deze band eens live te zien en te kijken of ze me konden inpakken met hun live presentatie. In een weekje vakantie en enkele lege avonden voor de boeg, leek me dit verantwoord.

Daarenboven stond Evergrey ook op de affiche wat op zich het ticket verantwoordde. Maar er stonden nog twee bands op de planning en daar moesten we eerst even door. En ja, ook dat viel best mee.

Het Finse DEAD SHAPE FIGUREmocht de avond in gang zetten en deed dat met de nodige power. Slechts een handvol mensen was al aanwezig waarond ik (duh) en de usual suspects. DSF is een keiharde trashband die elementen van metalcore in zijn muziek verwerkt. Zo zijn de vocals erg gelijkend op ik zeg maar , Lamb Of God, en zijn de zanglijnen erg eendimensioneel, wat op zich niet altijd een minpunt is.

P1060153098.jpg

P1060148097.jpg

Middels een moordend tempo, furieuze songs en een erg gedreven frontman – tot tweemaal toe dook hij de nog erg lege zaal in om volk naar voor te trekken – wisten ze me toch mee te slepen. Veel langer dan het afgesproken halfuurtje had het ook weer niet moeten duren want muzikaal vond ik het niet echt boeiend, sorry.

Meer in de goeie richting die de avond zou sturen, kregen we na een kwartiertje al STEEL ENGRAVEDvoorgeschoteld. Dit was pure en erg traditionele heavy metal waar er helaas misschien, een beetje te veel bands van zijn.

121218 Iced Earth 024005.jpg

121218 Iced Earth 090021.jpg

Deze band uit Duitsland (ze konden van overal zijn, ik zou het niet gemerkt hebben), beschikt wel over de nodige know-how om te groeien maar na drie songs kon leek het of ze een beetje bleven steken in hetzelfde patroon. Op zich niets mis mee maar wel erg mainstream. Zanger Marco Schober is een zeer klassieke metalzanger. Jammer dat hij in zowat elk nummer een zelfde zanghoogte aangreep en zo nogal clichématig begon over te komen.

121218 Iced Earth 066015.jpg

121218 Iced Earth 138023.jpg

121218 Iced Earth 108022.jpg

Langs de andere kant kon ik hier redelijk van genieten net omdat het allemaal zo bekend in de oren klonk, maar echt aangrijpen deed het mij niet. Steel Engraved is een ideale supportband voor elke metalband die wat hoger op de trede staat en hier zal altijd wel een publiek voor zijn.

EVERGREY! Voor de zoveelste maal dat ik de aan het werk mocht zien maar jammer genoeg weeral in een support situatie. Alleen al de soundcheck door de roadies deed me kippenvel krijgen.

Tom & co staken van wal met ‘Leave it Behind us’ uit het recentste album ‘Glorious Collision’. Was het geluid eerst even wat wollig, tegen dat de openingssong in de helft was, stond dit volledig op punt en werd het een klein uurtje genieten van een van mijn favoriete bands.

Ondanks de korte speeltijd was de set mooi uitgebalanceerd. Zo vonden we ‘The Masterplan’ als tweede nummer en waren de reacties uit het ondertussen aangegroeide publiek meer dan enthousiast.

121218 Iced Earth 174033.jpg

121218 Iced Earth 161025.jpg

Het ‘In Search for Truth’ album werd wederom aangesproken voor het slepende en complexe ‘Rulers of the Mind’. Een decennium geleden viel ik hier bijna letterlijk van achterover en ook vandaag nog pakt dit me bij de keel. Hetzelfde verhaal bij ‘Blinded’, lang de opener van de set geweest en nu gelukkig nog steeds op de setlist. Ondertussen kon ik nog een plectrum van Tom Englund bemachtigen, wat de puber in mij toch weer tevreden stelde. Tegelijk moest ik ook vaststellen dat ik mijn gehoorbescherming in het heetst van de strijd verloren ben.

121218 Iced Earth 247041.jpg

121218 Iced Earth 301049.jpg

‘As I lie here bleeding’, wederom een song die onder je vel en je ribben kruipt… Hiervan brachten ze een haast perfecte versie. Het gitaarwerk van Marcus Jidell (ex-Royal Hunt) werd regelmatig in de spotlight gezet, weliswaar met enkele sarcastische opmerkingen van Tom. Maar het samenspel van de twee mannen leverde enkele muzikale hoogtepunten op.

Tom Englund, een boomlange man die toch wel een glas kan verdragen, besloot om na enkele Blauwe Chimays de sterke drank maar aan de lippen te zetten. Sommige zaken nemen blijkbaar geen keer in Evergrey terwijl na al die jaren toch stilaan beter zouden moeten weten… maar het spelplezier én kwaliteit bleef op een hoog niveau. En dan zal het mij worst wezen wat en hoeveel er op het podium verzet word.

121218 Iced Earth 313052.jpg

121218 Iced Earth 340054.jpg

Met ‘Frozen’, een wat minder bekende track, viel ik even stil, het kan niet atijd feest zijn natuurlijk. Doch daarna volgden er nog drie klappers in de vorm van ‘Recreation Day’, ‘Broken Wings’ en ultieme afsluiter ‘A Touch of Blessing’.

Evergrey stond weer als een huis en ondergetekende was weeral erg onder de indruk. Mijn komst naar de Trix was voor mij al verantwoord. Maar de headliner zou zich ook niet onbetuigd laten. 

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&...!

ICED EARTH was een ander paar mouwen!

Met een tiental studioalbums op zijn actief en een hoop liveopnamen en dvd, was het nu eindelijk tijd voor de confrontatie in een live omgeving.

Iced Earth is – voor wie het nog niet moest weten – een Amerikaanse metalband uit Florida. Wat ik de band altijd wel het voordeel van gegeven heb, is dat ze ontzettend ‘true’ zijn. Een echte no-nonsense band die buiten de fantasierijke wereld waarmee ze hun songs volkleuren, ook bestaat uit redelijk ‘constitutionele’ US-citizens. Zonder er politiek bij te sleuren gebruikt de band hun materiaal m.i. tot als metafoor voor wat er echt op hun lever ligt.

Oerlid en gitarist Jon Schaffer is ondertussen een ‘American Icon’ geworden; als je de kans hebt om de dvd ‘Gettysburg (1863)’ eens te bekijken, weet je gelijk waarover ik het heb. Hun epische werk op de cd ‘The Glorious Burden’ haalt naast andere historische thema’s vooral de Amerikaanse Burgeroorlog aan. Op de dvd maakt Schaffer met een gids een wandeling over het slagveld en dan zie je plots een heel andere man dan de gitarist van de band.

ANYWAY!

De indrukwekkende backdrop met het logo van de band maakte al gelijk indruk en toen de band het podium betrad en van wal stak met ‘Dystopia’, het titelnummer van de band’s recentste cd, wist ik al gelijk van waar de wind ging komen.

121218 Iced Earth 442057.jpg

121218 Iced Earth 452059.jpg

Dit was heel wat anders dan het geluid van de naar mijn mening toch wat ondergeproduceerde cd’s. Ik werd omzeggens van mijn sokken geblazen door het coherente bandgeluid, de presentatie van de band en zeker het muzikale vakmanschap van de heren. Hier stond een geoliede band waarbij geen millimeter ruimte was voor zotternijen of egotripperij.

Nieuwe frontman Stu Block is de juiste man op de juiste plaats; hij maakte een zelfzekere indruk en heeft een erg variabel stemgeluid dat bij momenten door merg en been ging. Hij is zeker een waardige opvolger voor (recente) voorgangers Matt Barlow en Tim ‘Ripper’ Owens. Het gitaarwerk van Jon Schaffer beperkt zich vooral tot de ritmepartijen maar daar grossiert hij dan ook geweldig in.

121218 Iced Earth 469063.jpg

121218 Iced Earth 497067.jpg

De andere gitarist Try Steele leverde oorstrelende solo’s welke van op elke plaats in de zaal mooi boven het toch redelijk brutale totaalgeluid uittorenden. Muzikaal is de band niet vies van een weinig dramatiek waardoor het totaalgeluid soms nogal eens bol staat van de pathos, iets waar wij als nuchtere Europeanen dan soms weer een moeite mee hebben.

Zoals eerder gesteld ben ik geen kenner van de band laat staan hun wapênfeiten en slechts enkele songs zijn met titel en al blijven hangen bij mij. Zo hoorde ik ‘Burning Times’, ‘V’, ‘I Died for You’ en uiteraard ook ‘Anthem’. ‘Dark City’ en ‘The Hunter’ waren zeker en vast de hardste songs van de avond. De band kwam twee maal terug en daarvan herinner ik me een ingetogen versie van ‘Melancholy’ waarbij op de juiste momenten de band wederom voluit ging.

121218 Iced Earth 576081.jpg

121218 Iced Earth 601085.jpg

121218 Iced Earth 674094.jpg

121218 Iced Earth 551074.jpg

Op enkele uitzonderingen na bestaat het repertoire van Iced Earth uit relatief korte songs, dus we kregen heel wat te horen die avond. Ik zal er nu wel werk van moeten maken om die allemaal eens op te snorren op het half dozijn cd’s tot mijner beschikking.

Iced Earth heeft aan mij geen grote fan gewonnen maar ik weet nu waar ze voor staan en hebben nergens teleurgesteld qua live act.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=5vz4yIgnFt0#!

Tegen het einde liepen we de leden van Evergrey nog tegen het lijf aan de bar (nooit gedacht…) en werd er nog wat gesigneerd etc. Al bij al een avond die veel mooier werd dan initieel gedacht. Dit was zeer waarschijnlijk het laatste concert voor mij dit jaar. Ik ben misschien wel kieskeuriger geworden en daardoor ook niet veel teleurgesteld dit jaar. 2013 heeft in het begin nog niet veel in petto maar de festivals beloven nu al goed te worden. Weeral een reden om deze blog af en toe eens open te doen!

121218 Iced Earth 512068.jpg

 

21:34 Gepost in Muziek | Commentaren (0)